วิหคหัวใจมังกร

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 202,298 Views

  • 1,570 Comments

  • 6,800 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    51,826

    Overall
    202,298

ตอนที่ 4 : ตอน ขยะตระกูลหยาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16043
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1525 ครั้ง
    11 พ.ค. 62

หลังจากที่ได้ดูความทรงจำต่างๆมากมายของหยางเหม่ยหลินทำให้ตัวนางรู้สึกโกรธคนพวกนี้เป็นอย่างมากที่ทำร้าย เหยียดหยามว่าครอบครัวของนางเป็นเพียงขยะของตระกูลเพียงเท่านั้นแม้กระทั่งผู้คนในยุทธภพที่ฝึกฝนพลังลมปราณได้ต่างรู้ดีว่าครอบครัวของเธอเป็นเศษสวะของตระกูลหยางอันยิ่งใหญ่

ในขณะเดียวกันนางก็เข้าใจถึงกฏเกณฑ์ของโลกใบนี้ดี ผู้คนต่างสรรเสริญคนเก่ง และเหล่าผู้มีพรสวรรค์ต่างได้รับการยกย่อง

หยางจินลี่ที่ได้ชื่อว่าเป็นอัจฉริยะรุ่นเยาว์ด้วยตอนนี้วัยเพียง สิบหกหนาวก็สามารถบรรลุขั้นปราณก่อกำเนิดระดับขั้นพลังสีแดงได้แล้วเทียบได้กับผู้บรรลุขั้นปราณปฐพีระดับจิตสีเหลืองได้อย่างสูสีเลยทีเดียว แม้ระดับปราณจะต่างหนึ่งขั้นแต่ระดับจิตสีของนางเหนือกว่าถึงสองขั้น ในขณะที่เด็กรุ่นเยาว์วัยเดียวกันอยู่เพียงระดับปราณแรกเริ่มอย่างมากสุดก็ระดับขั้นพลังสีส้ม

แต่สิ่งเดียวที่หยางจินลี่รับไม่ได้ก็คือนางเกิดในตระกูลสายรอง เป็นลูกอนุ แม้จะได้รับการยกย่องและสนับสนุนแต่ก็ไม่อาจเทียบเคียงสายหลักได้ ทุกคนในแคว้นเว่ยต่างรู้ดีถึงธรรมเนียมการปฏิบัติตนต่อสายหลักเป็นอย่างดี ถึงแม้ว่าจะเก่งกาจมากเพียงใดแต่ตระกูลสายรองก็ต้องให้ความเคารพสายหลัก

ลูกอนุอย่างไรก็เป็นเพียงลูกอนุวันยังค่ำ หากมีเรื่องราวอันใดเกิดขึ้นสายหลักก็จะเป็นฝ่ายได้เปรียบเสมอเพราะนี่คือธรรมเนียมปฏิบัติของแคว้นเว่ย

หยางจินลี่แม้จะเป็นอัจฉริยะรุ่นเยาว์แต่นางก็เป็นแค่ลูกอนุ หยางเหม่ยหลินแม้จะได้ชื่อว่าเป็นขยะแต่นางก็เป็นบุตรีสายหลักของตระกูล ดังนั้นเมื่อมีงานประลองเกิดขึ้นเพื่อคัดเลือกรุ่นเยาว์เข้าสู่ตำหนักพรรคโลกันต์ทมิฬ นางจึงมีรายชื่อผู้มีสิทธิ์เข้ารับการทดสอบแม้จะเป็นเพียงขยะก็ตาม หากบุตรสายรองสามารถเอาชนะบุตรสายหลักได้ก็จะมีโอกาสได้เข้าสู่พรรคโลกันต์ทมิฬเพื่อรับการฝึกฝน

หยางจินลี่เกลียดหยางเหม่ยหลินตั้งแต่ครั้งยังเยาว์ เมื่อครั้งยังเด็กนางมีเรื่องกับหยางเหม่ยหลินในการแย่งชิงหมั่นโถลูกสุดท้ายในครัว จนพลั้งมือทำร้ายหยางเหม่ยหลินที่ไม่มีพลังปราณทำให้นางถูกกักบริเวณร่วมสามเดือนเพียงเพราะเป็นบุตรสายรองที่เกิดจากอนุ

หยางเหม่ยหลินหลังจากซึมซับความทรงจำเจ้าของร่างค่อยๆประมวลเหตุการณ์ต่างๆในห้วงความคิดอย่างช้าๆ นางกำมือขึ้นด้วยความโกรธที่เจ้าของร่างมักถูกหยางจินลี่ลอบทำร้ายในที่ลับตาคนอยู่เสมอ แต่นางก็ไม่เคยปริปากบ่นใดๆออกมาเพราะกลัวว่าท่านพ่อของนางจะคิดมากจนร่างกายอ่อนแรงลงไปอีก จึงได้ยอมถูกทำร้ายเรื่อยมาทุกครั้ง หยางจินลี่เมื่อเห็นว่าหยางเหม่ยหลินไม่พูดอันใดเวลาถูกนางรังแกก็ยิ่งได้ใจ

หยางเหม่ยหลินพาร่างของตนเองกลับเรือนพักของนางและครอบครัวในสภาพร่างกายที่ทรุดโทรม อาภรณ์ตามร่างกายที่สวมใส่ไม่ต่างจากเศษผ้าในห้องครัว

หยางเหม่ยหลินเงยหน้าขึ้นมองจวนไม้หลังเก่าทรุดโทรมจนแทบจะล้มลงมาอยู่แล้วด้วยสายตาเวทนา ทันทีที่ร่างของเธอก้าวเข้ามายังเรือน สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวนางหนึ่งกำลังป้อนข้าวให้กับบุรุษผู้หนึ่งบนเตียงนอนทรุดโทรม น้ำตาร้อนผ่าวจากดวงตาคมสวยคู่งามร่วงเผาะออกมาทันที หยางเหม่ยหลินเนื้อตัวสั่นเทาด้วยหญิงและชายตรงหน้ามีใบหน้าคล้ายกันกับบิดาและมารดาในชาติภพก่อนของนางเป็นอย่างมาก 

นางโผเข้ากอดสตรีที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับมารดาทันทีด้วยความคิดถึง

“ท่านแม่ ข้าขอโทษเจ้าค่ะ ข้าขอโทษที่ไม่อาจดูแลพวกท่านได้นะเจ้าคะ”

“หลินเออร์ ลูกหายไปไหนมาเสียค่อนคืนแม่เป็นห่วงยิ่งนัก จนป่านนี้พี่ชายของเจ้าที่ออกตามหาตัวเจ้ายังไม่กลับมาเลย แค่เจ้าปลอดภัยกลับมาแม่ก็ดีใจมากแล้ว”

ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของมารดาที่นางโหยหาทำให้น้ำตาของหญิงสาวไหลไม่หยุด หยางตงเฉินมองดูสภาพของบุตรสาวด้วยความเจ็บปวด ตอนนี้เขาป่วยจนไม่สามารถทำอันใดให้ครอบครัวสบายได้ 

“พี่ใหญ่ออกตามหาข้าหรือเจ้าคะท่านแม่”

“เป่าเหยียนออกตามหาเจ้าตั้งแต่เมื่อวานแล้ว จนป่านนี้พี่ชายเจ้ายังไม่กลับมาเลย ไปอาบน้ำอาบท่าก่อนนะลูกนะ เดี๋ยวแม่จะเตรียมอาหารไว้ให้”

“เจ้าค่ะท่านแม่”

หยางเหม่ยหลินฟังคำกล่าวของมารดาอย่างว่าง่าย ตอนนี้นางได้ครอบครัวของนางกลับคืนมาแล้ว นางจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ครอบครัวของนางกลับมามีความสุขอีกครั้งให้ได้

ในเรือนของนางไม่มีแม้แต่สาวใช้ประจำจวน สาวใช้จากโรงครัวใหญ่เดินถือตะกร้าผักเน่าๆมาวางโครมโยนลงบนพื้อเรือนของนาง ไป๋ซือซือรีบกุลีกุจอไปเก็บขึ้นมาทันทีราวกับหวงแหนผักเน่าเหล่านั้นเสียมากมาย

“ขอบใจเจ้ามากนะ”

“หึ! ถือว่านายหญิงของข้าใจดีต่อพวกเจ้านะที่สั่งให้ข้านำเศษผักพวกนี้มาให้ สำนึกบุญคุณนายหญิงจูฮวาของข้าเสีย”

“ฝากเจ้าขอบคุณในน้ำใจของนายหญิงจูฮวาด้วย”

“หึ! พวกเศษสวะของตระกูลอย่างพวกเจ้า มีที่ซุกหัวนอนได้ก็นับว่านายท่านหยางผู้นำตระกูลเมตตาแล้ว”

หยางเหม่ยหลินทนฟังสาวใช้นางนี้เหยีดหยามมารดาของตนไม่ได้อีกต่อไป นางจึงเดินเข้าไปพร้อมกำผักเน่าๆจากตะกร้าที่มารดาถืออยู่จนเต็มกำมือและยัดมันลงไปในปากของสาวใช้นางนั่นอย่างแรง

สาวใช้ผู้นั้นตกตะลึงกับท่าท่าที่เปลี่ยนไปของหญิงสาวตรงหน้าเป็นอย่างมาก ด้วยเพราะหยางเหม่ยหลินเป็นสตรีหัวอ่อนที่มักถูกพวกสาวใช้เช่นนางรังแกเป็นประจำแต่ก็ไม่เคยไปฟ้องผู้คนในตำหนักใหญ่เลย พวกตนที่เป็นสาวใช้ของอนุจูฮวา มารดาของคุณหนูหยางลี่จินที่ได้ชื่อว่าเป็นอัจฉริยะรุ่นเยาว์จนผู้นำตระกูลคนปัจจุบันให้ความสำคัญยอมหลับหูหลับตาข้างนึงมาโดยตลอดเมื่อพวกนางรังแกครอบครัวหยางตงเฉิน

หยางเทียนสือเคยออกมาเรียกร้องความยุติธรรมให้กับบุตรชายของตนเองแต่ก็ถูกเหล่าผู้อาวุโสตราหน้าว่าเป็นชายที่ให้กำเนิดบุตรไร้ประโยชน์ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้หยางตงเฉินเรียกได้ว่าเป็นอัจฉริยะเหนือหมู่เด็กอัจฉริยะด้วยกัน แต่พอเกิดเรื่องขึ้น เหล่าผู้อาวุโสต่างพากันหาวิธีรักษามากมายแต่ก็ไร้ผล หลังจากนั้นจึงค่อยๆลดความสำคัญของหยางตงเฉินลงจนกลายเป็นทอดทิ้งไม่ต่างจากขยะของตระกูลหยาง

“นังเศษสวะเหม่ยหลิน เจ้ากล้าทำร้ายข้าหรือ ข้าจะฟ้องนายหญิงให้มาจัดการเจ้า”

หยางเหม่ยหลินมองสาวใช้นางนั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า

“เป็นเพียงแค่สุนัขรับใช้ กล้าดีอย่างไรมากำเริบเสิบสานกับผู้เป็นนาย”

“เป็นเพียงแค่ขยะกล้าดีอย่างไรมาว่าข้าเป็นสุนัขรับใช้”

สาวใช้นางนั้นจิกสายตามองตามร่างของหยางเหม่ยหลินที่เนื้อตัวมอมแมมไม่ต่างจากออกมาจากกองขยะ ชุดสาวใช้ที่นางใส่ยังดูดีกว่าชุดของสตรีตรงหน้าด้วยซ้ำ หน้าตาที่เปื้อนดินโคลนกับเส้นผมยาวกระเซิงจนมองดูคล้ายคนเสียสติของหยางเหม่ยหลินทำให้สาวใช้นางนั้นมองหยางเหม่ยหลินด้วยสายตาดูถูก

“สุนัขรับใช้ถึงอย่างไรก็เป็นได้แค่สุนัข สาวใช้อย่างเจ้ากล้าดีอย่างไรมาดูถูกมารดาของข้า”

สาวใช้นางนั้นเท้าสะเอวพลางชี้หน้าหยางเหม่ยหลิน

“คิดว่าปากกล้าขึ้นมาแล้วเจ้าจะสู้ข้าได้อย่างนั้นหรือ วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าเอง”

สาวใช้นางนั้นกล่าวพลางเร่งโคจรลมปราณสายสีเหลืองออกมา หยางเหม่ยหลินขมวดคิ้วเมื่อรับรู้ถึงอันตราย 

หยางเหม่ยหลินที่มีความไวเป็นทุนเดิมจับข้อมือของฝ่ายตรงข้ามพลิกลงอย่างรวดเร็ว ด้วยตำแหน่งผู้กองสาวเหยี่ยวมือปราบไม่ใช่ว่าได้มาเพราะใช้เส้น แต่มันคือความสามารถของนางล้วนๆ

กร๊อบ!

เสียงกระดูกข้อมือหักลงทำให้สาวใช้นางนั้นเบิกตากว้าง หยางเหม่ยหลินไม่ปล่อยให้สาวใช้นางนั้นตั้งตัว นางยกฝ่าเท้าขึ้นตวัดต้นคอฟาดเปรี้ยงลงไปด้วยกำลังล้วนๆไม่แผงลมปราณใดๆ สาวใช้ที่มีลมปราณระดับขั้นแรกเริ่มถึงกับปลิวตัวลอยออกประตูเรือนพร้อมกระอักเลือดคำโต

“นังเหม่ยหลิน เจ้า!!”

สาวใช้นางนั้นหันมาพบกับสายตาเย็นชา เรียบเฉย ไร้แวว ราวกับพร้อมจะทำลายทุกสิ่งของคนตรงหน้า แล้วก็บังเกิดความกลัวขึ้นมาทันที

“ไปบอกนายหญิงของเจ้าซะ ว่าข้ารออยู่ รีบไสหัวออกไปจากเรือนของข้าได้แล้ว”

สาวใช้นางนั่นถอยร่นออกไปอย่างรวดเร็วนางที่มีพลังลมปราณถูกสตรีที่ไร้ซึ่งพลังลมปราณเตะจนปลิวกระเด็น ถ้าหากหยางเหม่ยหลินมีพลังลมปราณตอนนี้นางคงได้ตายไปแล้วแน่ๆ ฝีมือของนางช่างร้ายกาจจริงๆ

‘เป็นไปได้อย่างไร ที่สตรีหัวอ่อนผู้นี้จะลุกขึ้นมาสู้ มันเกิดอะไรขึ้น’

ร่างของสาวใช้รีบวิ่งหนีหายออกไปอย่างรวดเร็วเป้าหมายของนางคือมุ่งตรงไปยังเรือนของคุณหนูหยางจินลี่

‘โอ้ววว สตรีอัปลักษณ์ ฝีมือเจ้าไม่เลวเลยทีเดียว’

‘เจ้านกกระจอกถ้าหากเจ้ายังเรียกข้าว่าสตรีอัปลักษณ์อีกละก็ ข้าจะจับเจ้ามาถอนขนให้มารดาของข้านำไปทำซุปเสีย’

‘เจ้ากล้าดีอย่างไรจะถอนขนวิหคเพลิงอมตะเช่นข้าไปทำซุป นามของข้ายิ่งใหญ่จนผู้คนในใต้หล้าหวาดกลัวเยี่ยงนี้ เจ้าช่างกล้ากล่าววาจาสามหาวนัก’

‘ยิ่งใหญ่อันใดกัน ข้าไม่เห็นเคยได้ยินนามของเจ้าเลย เจ้านกกระจอกน้อย’

‘หึ! รอให้ข้าแข็งแรงเมื่อไหร่ ข้าจะออกไปเผาเจ้าด้วยเพลิงอมตะ’

‘อืม หยางชุนเจ้าคงลืมไปแล้วกระมังว่าเจ้าเป็นสัตว์ในพันธะสัญญาของข้า เพราะงั้นข้าคงไม่ตกตายไปเพราะเพลิงอมตะของเจ้าแน่นอน เพลิงของเจ้าเผาข้าไม่ตายหรอก หึหึ’

‘สตรีอัปลักษณ์ เจ้าช่างเป็นสตรีโง่งมที่คิดจะเอาวิหคเพลิงอมตะไปทำซุป’

เหม่ยหลินได้ยินเสียงถอนหายใจจากวิหคอีกตัวที่อยู่ในร่างของนาง เสมือนหนึ่งว่าวิหคเยว่เฟยกำลังปลงตกกับนางและหยางชุน รอยยิ้มเล็กๆปรากฏตรงมุมปากเบาๆ

เหม่ยหลินหันไปสวมกอดมารดาที่มองมายังนางน้ำตาซึม นางรู้ว่ามารดาของนางกำลังตื้นตัน ที่เหม่ยหลินลุกขึ้นเปลี่ยนแปลงตนเองเสียที หยางตงเฉินมองดูบุตสาวของเขาเติบโตขึ้นพลางน้ำตาซึมขึ้นมาอีกคน

“ต่อไปนี้ข้าสัญญาว่าจะปกป้องท่านพ่อกับท่านแม่เองเจ้าค่ะ ข้าจะไม่ยอมให้ใครแกครอบครัวของเราได้อีกเจ้าค่ะ”

แม้นางจะต้องต่อสู้กับสายตาที่เหยียดหยามของผู้คนมากมายนางก็จะทำให้ครอบครัวของนางมีความสุขให้ได้ ในแคว้นเว่ยนี้หรือแม้แต่ในแผ่นดินนี้ผู้แข็งแกร่งมักเป็นผู้อยู่รอดเสมอ

‘นางคิดได้อย่างไร ว่านางจะเอาวิหคเพลิงเช่นพวกเราไปทำซุป’

‘เห้ออ เป็นเจ้าผู้เดียวต่างหาก ข้าหาเกี่ยวด้วยไม่’

เสียงเล็กๆของเด็กน้อย นามวิหคเพลิงอมตะ ดังออกมาเป็ระยะ หนึ่งขัดใจ หนึ่งเบื่อหน่าย สลับดังอยู่ในหัวของนางสักพักก่อนจะเงียบหายไป







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.525K ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #1548 Attawit465 (@Attawit465) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 15:00

    สนุกมากๆๆๆเลยอ่ะ
    #1548
    0
  2. #1217 Lucky-Puppy (@poopo555) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 23:30
    ซุปนกก็อร่อยนะ
    #1217
    0
  3. #1198 iamTanapon (@TanaponWorachat) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 20:48
    ซุปวิหคเพลิง ท่าทางจะแซ่บ
    #1198
    0
  4. #1196 น้องพริกหวาน (@2228314) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 20:06
    น่าสนุกค่ะพึ่งเข้ามาอ่านสงสัยนางจะช่วยพ่อยัง
    #1196
    0
  5. #1181 loveglee (@nooknookku) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 01:25
    สนุกกกกกก
    #1181
    0
  6. #1159 vviiwwyy (@vviiwwyy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 11:47
    สะใจจจจ
    #1159
    0
  7. #935 rossarin12346 (@rossarin12346) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 17:45
    วิหคน่ารักจัง

    ผัดเผ็ดกินได้ไหม หิว
    #935
    0
  8. #824 เดะดอย (@9762) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 20:46
    นางเอกแซ่บมากๆๆๆ วิหคน้อยน่ารัก
    #824
    0
  9. #751 Rilakkuma_00 (@small-body-) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 13:08
    แซบจี๊ดนางเอกของเรา555+
    #751
    0
  10. #271 Virzus (@pippypunarak2205) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 02:46

    โอ้ว เริ่มน่าสนุกละค่ะ ติดตามนะคะ
    #271
    0
  11. #205 Toon Diamond (@toondiamond) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 20:18
    น่ารักอ่ะสนุกมากค่ะ
    #205
    0
  12. #140 sdusnat (@sdusnat) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 20:14
    คือสิแซบเนอะ55
    #140
    0
  13. #81 Fongnathi2546 (@Fongnathi2546) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 00:03
    จะเอาวิหคเพลิงไปทำซุป ฮ่าๆ คงอร่อยน่าดู
    #81
    0