วิหคหัวใจมังกร (สนพ.เฟยฮุ่ย)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 221,344 Views

  • 1,616 Comments

  • 7,053 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    70,872

    Overall
    221,344

ตอนที่ 22 : ตอน ตัวตนแห่งผู้ใช้อักขระวิญญาณ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17857
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1502 ครั้ง
    5 พ.ค. 62

ดวงตาแห่งรัตติกาลสีเงินกล่าวจบจากนั้นได้นิ่งเงียบไปนานราวกับต้องการค้นหาคำตอบจากสตรีตรงหน้า

‘เจ้ามาจากโลกอื่นหรืออย่างไรกัน จงตอบคำถามของข้ามาเสียมิเช่นนั้นข้าจะสังหารเจ้าภายในพริบตา’

“เอ่อ...ข้า ใช่แล้วเจ้าค่ะ ข้ามาจากโลกอื่น”

ดวงตาแห่งรัตติกาลสีเงินลอยวนไปรอบๆตัวของหยางเหม่ยหลินราวกับต้องการตรวจสอบบางอย่าง

‘ตัวตนของเจ้าถือกำเนิดมาจากดินแดนแห่งนี้ เหตุใดจึงกล่าวอ้างว่าตนนั้นมาจากโลกอื่น อย่าได้กล่าวถ้อยคำอันเป็นเท็จต่อข้า’

“ตัวตนของข้าถือกำเนิดในดินแดนแห่งนี้ก็จริง แต่ดวงวิญญาณของข้ามาจากโลกอื่น”

‘โลกของเจ้าคือที่ใดหรือ?’

ดวงตาแห่งรัตติกาลสีเงินตัวตนของมันนั้นเป็นราชาอมตะผู้ไม่มีวันดับสูญ มันถูกจองจำด้วยผู้ใช้อักขระวิญญาณผู้เป็นนายเหนือหัวเมื่อครั้งในอดีตหลายแสนปีมาแล้วให้เฝ้ารักษาอัญมณีล่องหน และมีเพียงผู้ใช้อักขระวิญญาณเท่านั้นที่จะปลดปล่อยอิสระแก่มันได้ 

แต่น่าเสียดายที่ผู้ใช้อักขระที่จองจำวิญญาณของมันนั้นเก่งกาจยิ่งนัก หลายแสนปีมานี้จึงไม่มีผู้ใดปลดปล่อยมันให้เป็นอิสระได้เลยเพราะไม่มีผู้ได้ยินเสียงหรือสัมผัสรับรู้ถึงตัวตนของมันได้เลย 

เนิ่นนานนับแสนๆปีมาแล้ว มันอยู่อย่างโดดเดี่ยวในโลกอันมืดมิดมาโดยตลอด แต่บัดนี้กลับมีสตรีนางหนึ่งซึ่งเป็นเพียงมนุษย์ต่ำต้อยได้ยินเสียงและเข้าใจในสิ่งที่มันพูด แต่น่าเสียดายที่นางไม่ใช่ตัวตนแห่งผู้ใช้อักขระวิญญาณจึงไม่สามารถปลดปล่อยอิสรภาพให้แก่มันได้

ดวงตาแห่งรัตติกาลสีเงินนั้นชื่นชอบที่จะสั่งสมความรู้อันแปลกใหม่อยู่เสมอ ตัวมันนั้นราวกับต้องการกลืนกินองค์ความรู้ทั้งหมดทุกเรื่องราว การได้เสพความรู้ใหม่ๆจึงเป็นสิ่งที่มันต้องการอยู่เสมอ เพียงเพราะต้องการนำพาตัวมันไปสู่อิสรภาพหลุดพ้นจากการจองจำวิญญาณ

“เหตุใดข้าจึงต้องบอกท่านด้วย”

‘เพราะข้าต้องการจะรู้ ไม่เช่นนั้นข้าจะสังหารเจ้าเสีย’

หยางเหม่ยหลินยกยิ้มตรงมุมปากเล็กน้อย ด้วยเพราะตัวนางในอดีตนั้นเป็นถึงหัวหน้าหน่วยเหยี่ยวมือปราบพิเศษ การศึกษาจากลักษณะท่าทางของฝ่ายตรงข้ามนั้นเป็นงานที่นางถนัดยิ่งนัก 

การใช้จิตวิทยาในการอ่านใจผู้อื่นเป็นสิ่งที่นางมีอยู่ในตัวมาโดยตลอด เพราะงานของนางในโลกก่อนนั้นต้องแทรกซึม ปลอมตัว เข้าไปสืบคดีเพื่อเข้าถึงตัวผู้ก่อการร้ายและแผนการณ์ต่างๆของฝ่ายตรงข้าม แน่นอนว่าเทคนิคในการใช้จิตวิทยาการอ่านใจคนขั้นสูงนั้น นางเหนือกว่าดวงตาแห่งรัตติกาลสีเงินอยู่มากโข

“ไม่หรอก ท่านจะไม่ทำมัน เพราะถ้าหากท่านจะทำมันย่อมทำไปนานแล้ว อีกอย่างท่านกล่าวว่าไม่เคยมีผู้ใดได้ยินเสียงหรือรับรู้การมีตัวตนของท่านมิใช่หรือ และตัวของข้านั้นเป็นสตรีมนุษย์เพียงคนเดียวที่ได้ยินและเข้าใจท่าน เพราะฉะนั้นแล้วโอกาสที่ท่านจะสังหารข้านั้น...เป็นศูนย์”

‘เจ้าคิดว่าข้ามิกล้าสังหารเจ้าหรือ’

“แน่นอนว่าความกล้าของท่านนั้นมีอยู่เต็มร้อย แต่ที่ท่านไม่ทำก็เพราะว่าไม่รู้ว่าอีกกี่แสนปีถึงจะหาผู้ที่จะเข้าใจท่านได้เมื่อใด ถึงแม้ข้าจะไม่รู้จุดประสงค์การมีอยู่ของตัวตนเช่นท่านก็เถอะ”

ดวงตาแห่งรัตติกาลสีเงินนิ่งเงียบไปเล็กน้อย มันพยายามที่จะคิดตามในสิ่งที่สตรีผู้เป็นเพียงมนุษย์ตรงหน้ากล่าว แน่นอนว่าตอนแรกมันไม่เคยคิดถึงสิ่งที่นางกล่าวมาก่อนเลย แต่พอฟังในสิ่งที่นางกล่าวออกมา มันก็ฉุดคิดได้ว่าไม่มีผู้ใดรับรู้ถึงการมีตัวตนของมันและเข้าใจในสิ่งที่มันพูดเช่นที่นางกล่าวจริงๆ

บางทีสตรีนางนี้อาจจะนำพาตัวมันให้หลุดพ้นจากสิ่งที่เป็นอยู่ในขณะนี้ก็เป็นได้ แต่ถึงนางจะไม่สามารถปลดปล่อยตัวมันได้ ความรู้ที่นางมีอยู่ก็น่าสนใจไม่น้อย ความรู้ของโลกอีกใบที่มันไม่เคยรู้มาก่อน

‘ข้าจะไม่สังหารเจ้า แต่เจ้าต้องเล่าเรื่องราวต่างๆที่เจ้าเคยพบเจอในโลกอีกใบให้ข้าฟัง ว่าโลกอีกใบนั้นคือที่ใด’

“เท่าที่ข้ารู้มา โลกอีกใบคือมิติคู่ขนาดของโลกที่พวกเราอยู่ในตอนนี้”

หยางเหม่ยหลินเงียบไปเล็กน้อย ดวงตาแห่งรัตติกาลสีเงินลอยมาหมุนวนอยู่ใกล้ๆร่างของนาง

‘แล้วเป็นเช่นไร ที่โลกใบนั้นมีอันใดอยู่ เหมือนเช่นที่นี่หรือไม่’

“อืม...เอาอย่างนี้แล้วกันเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนท่านเล่าเรื่องราวของท่านมาก่อนสิ ข้าจะเล่าเรื่องราวของข้าให้ท่านฟัง เช่นนี้เป็นอย่างไร”

‘โอหังนัก เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาต่อรองกับข้าเป็นเพียงมนุษย์ต่ำต้อยกล้ายื่นข้อเสนอกับผู้เป็นราชาเช่นข้าหรือ’

‘เช่นนั้นก็ตามใจ’

หยางเหม่ยหลินยิ้มอย่างเป็นต่อ เมื่อกำจุดอ่อนของคนตรงหน้าได้ นางรู้ว่าดวงไฟประหลาดสีฟ้าผู้เรียกตนเองว่าราชาดวงตาแห่งรัตติกาลสีเงินตรงหน้าอยากจะรู้เรื่องของนางมากแค่ไหน 

ดวงตาแห่งรัตติกาลสีเงินนิ่งเงียบไปเนิ่นนานราวกับกำลังใช้ความคิด ในที่สุดตัวมันนั้นก็พูดออกมา

‘นามของข้าคือดวงตาแห่งรัตติกาลสีเงิน ตัวข้านั้นครั้งในอดีตนั้นเป็นสัตว์เทพราชาแห่งผืนน้ำในพันธะสัญญาของทวยเทพผู้ถือครองอักขระวิญญาณขั้นสูงตนหนึ่ง นายแห่งข้าเป็นผู้คุมเหล่าดวงวิญญาณให้สามารถตกเป็นทาสรักและทาสผู้ติดตามของเขาได้ ด้วยอำนาจแห่งอักขระวิญญาณที่ถือครองอยู่ทำให้แม้แต่ดวงวิญญาณก็สามารถถูกจองจำได้ ดังเช่นตัวข้า’

“เกิดอันใดขึ้นกับท่าน”

‘มีเพียงเทพธิดาองค์หนึ่งที่ไม่ได้ตกอยู่ภายใต้อำนาจมนต์สะกดแห่งนายข้า เขาไม่สามารถสะกดจิตวิญญาณของนางให้เป็นทาสรักของเขาได้ เขาเริ่มคิดหาคำตอบแต่กลับไม่ได้รับคำตอบใดเลย นายของข้าสร้างสิ่งที่เรียกว่าอัญมณีล่องหนขึ้นมาเพื่อคอยเฝ้าติดตามเทพธิดาองค์นั้น จนในที่สุดเป็นเขาเสียเองที่หลงรักนาง’

“เทพธิดาองค์นั้นงดงามมากหรือไม่”

‘แน่นอนว่านางงดงามเหนือสิ่งใด เขาเฝ้าติดตามนาง เขาสอนอักขระวิญญาณบางส่วนให้กับนางไปและก็ได้มอบสิ่งที่เรียกว่าอัญมณีล่องหนนี้ให้กับนางด้วยหัวใจแห่งความรัก’

“แล้วเหตุใดเขาต้องจองจำท่านให้เฝ้าของสิ่งนี้ด้วยเล่า”

‘เทพธิดาองค์นั้นนางมิได้มีใจให้กับนายแห่งข้า นางมีใจให้กับบุรุษผู้อื่น นางเร้นกายหายไปจากเขาด้วยสิ่งที่เขามอบให้นาง อัญมณีล่องหนที่นางถือครองอยู่ทำให้นายแห่งข้ามิอาจพบตัวตนของนางได้อีก’

ดวงตาแห่งรัตติกาลสีเงินกล่าวด้วยสีหน้าเศร้าเจ็บปวดเมื่อคิดถึงผู้เป็นนายเมื่อครั้งในอดีต

‘นายของข้าหัวใจแตกสลายเพียงเพราะหลงรักเทพธิดาผู้งดงามองค์นั้น แต่แล้ววันหนึ่งนางกลับนำอัญมณีล่องหนกลับคืนให้กับผู้เป็นนายของข้า ด้วยเพียงเพราะไม่มีผู้ใดสามารถเป็นเจ้าของมันได้แม้แต่บุตรของนาง’

“เหตุใดเล่า เหตุใดจึงไม่มีผู้ใดสามารถครอบครองอัญมณีล่องหนได้”

‘เพราะผู้เป็นนายแห่งข้าได้ลงอักขระวิญญาณไว้ อักขระวิญญาณจะเลือกผู้เป็นนายที่สามารถถือครองอัญมณีล่องหน เพราะดวงใจของผู้เป็นนายแตกสลายแต่ยังคงอาลัยในรัก ด้วยเหตุนี้ตัวข้าผู้เป็นสัตว์เทพในพันธะสัญญาณจึงได้ถูกจองจำเพื่อเฝ้าถนอมสิ่งที่ผู้เป็นนายสร้างมันขึ้นมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพื่อไม่ให้ของสิ่งนี้ตกอยู่ในมือของสิ่งชั่วร้าย’

“ไหนท่านกล่าวว่าอักขระวิญญาณจะเลือกผู้ถือครองอัญมณีล่องหนมิใช่หรือ”

‘นั่นเพราะนายแห่งข้าก็มิรู้ว่าอัญมณีล่องหนจะเลือกผู้ใดเป็นนาย’

“อ่าว...เขาเป็นคนสร้างเองมิใช่หรือ”

‘อัญมณีล่องหน มีจิตวิญญาณเป็นของตัวมันเอง ข้าทำหน้าที่เพื่อเฝ้าและสิงสถิตย์อยู่ในตัวมันเท่านั้น เมื่อใดที่ตะวันขึ้นเคียงคู่กับจันทรา กาลเวลาหมุนวน สายน้ำไหลย้อนกลับ เมื่อนั้นข้าจะได้เป็นอิสระจากการถูกจองจำ’

“เขาเป็นนายของท่านเหตุใดจึงจองจำท่านได้เล่า”

‘ข้ายินดีถูกจองจำ แต่ข้าก็เจ็บปวดอยากหลุดพ้นไปในคราเดียวกัน’

“ท่านเองก็เต็มใจที่จะสิงสถิตย์อยู่ที่นี่หรือ”

‘ข้าเต็มใจและยินดีเพื่อผู้เป็นนาย แต่ข้าก็เจ็บปวดที่ต้องรับรู้ความรู้สึกส่วนหนึ่งของผู้เป็นนายจนข้าอยากจะหลุดพ้น’

“แล้วผู้ใดจะสามารถทำให้ท่านหลุดพ้นได้เล่า”

‘ตัวตนแห่งผู้ใช้อักขระวิญญาณ’

“ตัวตนแห่งผู้ใช้อักขระวิญญาณ? เหมือนข้าจะเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนนะ”

‘เป็นไปมิได้หรอก ตัวตนแห่งผู้ใช้อักขระวิญญาณหายสาปสูญไปแล้วนับแสนปี’

“เอ๊ะ ข้านึกออกแล้ว เหมือนหยางชุนจะเคยบอกข้าว่าบุรุษผู้นั้นเป็นผู้ใช้อักขระวิญญาณ”

‘บุรุษผู้ใด?’

“บุรุษผู้หล่อเหลาราวกับปีศาจ ชายหนุ่มผู้มีดวงตาสีน้ำทะเลใบหน้าแสนจะเย็นชาแต่ดูมีเสน่ห์ผู้นั้น”

‘อืม ดูเหมือนเจ้าจะจำรายละเอียดเขาได้เสียมากมาย’

“แน่นอนอยู่แล้ว หน้าตาเช่นเขาผู้ใดจะลืมได้ลงกัน”

‘มิใช่ว่าเจ้าลืมไปแล้ว แต่เพิ่งนึกออกเมื่อสักครู่มิใช่หรือ’

“เอ่อ...อันนั้นไม่นับ”

‘เจ้าคงเข้าใจผิดแล้วกระมัง เพราะผู้ใช้อักขระวิญญาณจะมีดวงตาสีแดงเพลิงไว้ใช้สะกดวิญญาณผู้อื่นให้เป็นทาส ใบหน้าของเขาจะล่อลวงให้เจ้าหันมองเพียงเขา ก่อนที่ดวงตาสีแดงเพลิงจะสะกดวิญญาณของเจ้าให้เป็นทาสของเขา’

“เป็นตัวตนที่น่ากลัวจริงๆ มิน่าเล่าหยางชุนถึงได้สั่นกลัวไปจนถึงขั้วของจิตวิญญาณ”

‘เจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าบุรุษผู้นั่นคือตัวตนของผู้ใช้อักขระวิญญาณ’

“ข้าไม่มีความแน่ใจอันใดเลยเพราะข้ามิรู้จัก แต่สหายของข้ากล่าวเช่นนั้น ข้าจึงเชื่อเขาอย่างไม่มีข้อสงสัย”

ดวงตาแห่งรัตติกาลสีเงินนิ่งเงียบไปเล็กน้อย มันลอยไปลอยมาวนเวียนรอบตัวของหยางเหม่ยหลิน

‘เจ้าลองหยดเลือดลงไปในอัญมณีล่องหนใจกลางศิลานั่นดูสิ’

“ข้าหรือ? ไหนท่านบอกว่าไม่มีผู้ใดครอบครองอัญมณีนั้นได้อย่างไรเล่า”

‘ตัวข้าเองก็ไม่มีผู้ใดรับรู้ถึงการมีตัวตนและได้ยินเสียงของข้ามาก่อน เจ้ายังได้ยินเลยมิใช่หรือ มิแน่ว่าอัญมณีล่องหนอาจจะเลือกเจ้าก็เป็นได้’

“แล้วอัญมณีนั่น ใช้ทำสิ่งใดได้หรือ”

‘ซ่อนเร้นตัวตนเจ้าได้หากเจ้าต้องการ แต่ข้าเองก็มิรู้วิธีการใช้งานของมันเช่นกัน ตัวเจ้าจะรับรู้ได้เอง หากเจ้าคือผู้ถูกเลือก’

“เช่นนั้นหรือ ถ้าอย่างงั้น...”

หยางเหม่ยหลินเดินเข้าไปใกล้ๆผืนน้ำ โดยมีดวงตาแห่งรัตติกาลสีเงินแหวกน้ำออกเป็นสองซีกให้ นางเดินเข้าไปใกล้ๆก่อนจะใช้เศษหินบาดมือตนเองให้พอได้เลือด

“โอ้ยยย เจ็บมิใช่เล่นเลยนะนี่”

หยางเหม่ยหลินทำการหยดเลือดลงไปยังตัวอัญมณีล่องหน ทันทีทีอัญมณีสีม่วงอเมทิสต์รับรู้ถึงผู้ทำพันธะสัญญากับตัวมัน อัญมณีกลับเปล่งแสงสว่างจ้าขึ้นมาทันที พลังปราณหนาแน่นอัดกระแทกร่างของหยางเหม่ยหลินจนร่างของนางกระเด็นลอยไปติดผนังถ้ำอย่างแรงจนนางถึงกับมีเลือดซับตรงมุมปาก

ตัวตนของวิหคเพลิงอมตะทั้งสองพวยพุ่งออกมาจากจิตวิญญาณของนางทันทีราวกับรับรู้ว่านางกำลังบาดเจ็บ

“เกิดอันใดขึ้นสตรีอัปลักษณ์”

“เกิดอันใดขึ้นเหม่ยหลิน”

“พวกเจ้ามิเห็นอัญมณีนั่นหรืออย่างไร มันผลักข้าด้วยปราณรุนแรง อึก!”

“อัญมณีหรือ? อัญมณีอันใดกันพวกเรามิเห็นจะรับรู้ได้เลยว่ามีอัญมณีอันใด”

“อัญมณีล่องหน ตรงแท่นศิลานั่น”

เกิดความเงียบขึ้นจากวิหคทั้งสองทันที หยางชุนและเยว่เฟยหันมาสบตากันราวกับใช้ความคิด

“อัญมณีล่องหนในตำนาน สตรีอัปลักษณ์เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใด”

“หยางชุน ข้าว่านางมิได้พูดจาเหลวไหลหรอก นางมิเคยรู้จักอัญมณีที่หายสาปสูญนี้เป็นแน่ แต่การที่นางกล่าวชื่อของมันออกมาแปลว่านางคงพบเจอมันเข้าแล้วจริงๆ”

หยางชุนเงียบไปเล็กน้อย ก่อนจะกระพือปีกพับๆมาทางหยางเหม่ยหลิน

“สตรีอัปลักษณ์เจ้ารีบเก็บอัญมณีนี้มาสิ ของสำคัญเช่นนี้มีแค่ในตำนานเล่าขานเท่านั้น”

“ข้าเก็บไม่ได้ ข้าลองแล้วอัญมณีไม่เลือกข้า มันซัดข้าจนเกือบตายอยู่แล้ว เจ้าไม่เห็นรึไง”

“หากเจ้าเก็บมันมาไม่ได้ ข้าจะตายต่อหน้าเจ้าตรงนี้แหละคอยดูสิ”

“เหม่ยหลิน ถ้าหากเจ้าเก็บมาได้ เจ้าจะสามารถซ่อนตัวตนเช่นพวกข้าไปได้ด้วย เพราะพวกเราคือสัตว์เทพในพันธะสัญญาของเจ้า”

‘พวกเขากล่าวถูกต้องแล้ว จะไม่มีผู้ใดสามารถพบเจอพวกเขาได้หากเจ้าไม่ประสงค์จะให้รับรู้ ดังเช่นที่ไม่มีใครหาตัวตนของข้าพบ’

“แล้วพวกเขาจะถูกจองจำเช่นท่านหรือไม่”

‘ไม่ เพราะเจ้าไม่ใช่ผู้ใช้อักขระวิญญาณที่จะสามารถจองจำวิญญาณของพวกเขาได้เช่นนายของข้า พวกเขาเพียงแค่ดับสลายไปพร้อมๆกับเจ้า เหมือนเช่นที่เจ้าจะมีอายุยืนเช่นพวกเขา’

“เจ้าพูดกับผู้ใดสตรีอัปลักษณ์”

“ข้าพูดกับดวงตาแห่งรัตติกาลสีเงินผู้สิงสถิตย์อยู่ในอัญมณีล่องหน”

“ดวงตาแห่งรัตติกาลสีเงินหรือ?”

“เขาคือผู้สิงสถิตย์คอยปกป้องรักษาอยู่ในอัญมณีล่องหน”

หยางเหม่ยหลินเล่าเรื่องของดวงตาแห่งรัตติกาลสีเงินให้กับวิหคเพลิงอมตะทั้งสองฟัง ในระหว่างนั้นเองอัญมณสีม่วงอเมทิสต์ก็มีปฏิกิริยาปรากฏเป็นลำแสงสีม่วงพุ่งเข้าสู่ร่างของนางอย่างรวดเร็ว จนหยางเหม่ยหลินปลิวกระแทกผนังถ้ำอีกครั้ง

“โอ้ยยย”

คราวนี้ร่างกายของนางเจ็บปวดไปทั่วทั้งร่าง อัญมณีล่องหนหลอมรวมเข้ากับกระแสเลือดของนางอย่างบ้าคลั่งเนิ่นนานก่อนจะค่อยๆสงบลง

‘อัญมณีล่องหนเลือกเจ้าที่เป็นมนุษย์หรือนี่ ดูเหมือนข้าจะมีเรื่องให้สอบถามกับเจ้ามากมายเสียแล้ว สตรีมนุษย์’

“ข้าได้อัญมณีล่องหนแล้ว ออกไปจากถ้ำแห่งนี้กันเถอะ”

เยว่เฟยกลับเข้าไปยังมิติจิตของหยางเหม่ยหลินอีกครั้ง ในขณะที่หยางชุนคอยพูดจ้อสอบถามเรื่องราวจากนางไม่หยุด หยางเหมยหลินเหลือบไปมองดวงไฟสีฟ้าที่ตามนางออกมายังนอกปากถ้ำแล้วส่ายหัวเบาๆ ตอนนี้นางได้ดวงตาแห่งรัตติกาลสีเงินมาวนเวียนอยู่รอบกายอีกผู้หนึ่งแล้ว ด้วยเหตุผลที่ว่าเขาสิงสถิตย์อยู่ในอัญมณีล่องหน ซึ่งตอนนี้อยู่ในกระแสเลือดของนางเรียบร้อยแล้ว

ในขณะที่นางกำลังก้าวออกมาจากปากถ้ำนั้น สายตาพลันเหลือบไปเห็นบุรุษผู้หนึ่งยืนเด่นอยู่ท่ามกลางต้นไม้ใหญ่กลางผืนป่า แสงจันทร์ที่สาดส่องมาทำให้เห็นใบหน้าด้านข้างของเขาได้ชัดเจน เรือนผมสีดำประกายม่วงพริ้วไหวตามแรงลม ดวงตาคมกริบสีแดงเพลิงที่ปรายตามองมาทำให้หยางชุนถึงกับสั่นสะท้านไปจนถึงขั้วของจิตวิญญาณ

‘ตัวตนแห่งผู้ใช้อักขระวิญญาณมีอยู่จริงๆหรือนี่ เจ้าจงบอกวิหคของเจ้ากลับเข้าไปในมิติจิตเสียก่อนที่มันจะถูกจองจำวิญญาณโดยบุรุษผู้นั้น’

“หยางชุนรีบกลับเข้าไปในมิติจิตเร็วเข้า”

“มะ ไม่ เจ้าไม่รู้หรอกว่าเจ้ากำลังเผชิญหน้ากับสิ่งใดอยู่สตรีอัปลักษณ์ ข้าจะไม่ไปไหนทั้งสิ้น”

“ข้ารู้ดีว่าบุรุษผู้นั้นคือใคร กลับเข้าไปเสีย”

“แต่ข้าเป็นห่วงเจ้า”

หยางเหม่ยหลินนิ่งเงียบไปเล็กน้อย นางส่งยิ้มให้หยางชุนเบาๆ

“ไม่เป็นไร ข้าไม่เป็นไรกลับเข้าไปเถอะเด็กน้อย ข้าให้สัญญาจะไม่เป็นอันตราย”

หยางชุนลังเลเล็กน้อย แต่พอมันคิดได้ว่านางมีอัญมณีล่องหนอยู่ในตัวก็ยอมเข้าไปแต่โดยดี

‘ข้าเองก็ต้องหนีแล้ว ข้าต้องหนี ข้าต้องหนี’

“เดี๋ยวสิดวงตาแห่งรัตติกาลสีเงินท่านจะหนีไปไหน ลืมไปแล้วหรือเขามองไม่เห็นท่าน เป็นท่านเองมิใช่หรือที่กำลังตามหาเขาอยู่”

‘ข้าก็เคยคิดเช่นนั้น แต่ตัวตนแห่งผู้ใช้อักขระวิญญาณน่ากลัวเกินไป เจ้าอย่าได้มองใบหน้าของบุรุษผู้นั้นเป็นอันขาด ดวงตาของเขาจะสะกดวิญญาณของเจ้า’

“ได้ ข้าจะไม่....”

พรึ่บ!

ร่างสูงกระโดดไหววูบเข้ามาอย่างรวดเร็ว พลางโอบร่างของนางไว้อย่างไม่ทันตั้งตัว สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าของหยางเหมยหลินคือชายหนุ่มรูปงามดั่งภาพวาดจากที่รังสรรออกมาด้วยความประณีตจากหัตถ์ของพระผู้เป็นเจ้า เรือนผมสีดำประกายม่วงที่ส่องกระทบแสงจันทร์พริ้วไหวดูนุ่มสลวยน่าสัมผัส

เขาผู้มีดวงตาสีแดงฉานดุจปีศาจร้ายแต่ทรงเสน่ห์จนมิอาจถอนสายตาไปจากใบหน้าหล่อเหลาของบุรุษผู้นี้ได้ ดวงตาของเขาที่จ้องมองมาราวกับสามารถดูดกลืนวิญญาณของผู้อื่นเพียงแค่สบตา

จมูกโด่งคมสันรับกันกับริมฝีปากเย้ายวนชวนหลงใหล ใบหน้าเย็นชาแต่เต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนใจ ริมฝีปากอ่อนนุ่มล่อลวงก้มลงมาใกล้ๆกับใบหน้าของนางจนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดใบหน้าขาวผ่อง

“รับจุมพิตจากข้า มอบวิญญาณของเจ้าเป็นทาสรักแก่ข้าเสีย”

“ได้จุมพิตข้าสิ เอ้ย! ไม่ใช่!”

หญิงสาวผลักอกเขาออกแต่ชายหนุ่มกลับก้มลงช่วงชิงจุมพิตของนางไปอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ริมฝีปากอุ่นร้อนบดขยี้ลงมาเบาๆหยางเหม่ยหลินก็นิ่งงันไปทันทีราวกับเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสที่เขามอบให้

‘เจ้าต้องเร้นกาย เจ้าหาวิธีเร้นกายเดี๋ยวนี้ เจ้ากำลังถูกสะกดด้วยอำนาจแห่งผู้ใช้อักขระวิญญาณแล้วใช่หรือไม่ เหตุใดเจ้าจึงได้นิ่งงันไป’

‘ไม่ใช่ ข้าไม่ได้ถูกสะกด เพียงแต่...โรคเห็นคนหล่อไม่ได้กำเริบขึ้นมาอีกแล้วน่ะสิ’

‘..........’











พูดคุยกับรีด


โอ๊ะโฮ๊ะๆ ดวงตาแห่งรัตติกาลสีเงินสีเงินคงจะถึงกับเงิบไปเลย คงจะอารมณ์แบบ what??? 5555+

เรื่องนี้ท่านจ้าวไม่เกี่ยวเด้อ ท่านจ้าวสูญเสียจิตสำนึกความเป็นมนุษย์อยู่เด้อค่ะรีดๆทั้งหลาย ให้อภัยท่านจ้าวด้วยจ้า


เห็นรีดๆคอมเม้นมาจากตอนที่แล้วว่าค้างมากๆไรท์เลยมาต่อให้หายค้างกับตอนยาวๆให้จุใจกันไปเลย หรืออาจจะค้างหนักกว่าเดิม รึป่าว? อิอิ

ใครที่ยังไม่นอนก็แวะเข้ามาทักทายกันก่อนได้นะคะ ฝันดีค่ะบรรดาสาวกท่านจ้าวประมุขมารที่น่ารักทั้งหลาย กู้ดไนท์ค่า ^^









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.502K ครั้ง

131 ความคิดเห็น

  1. #1437 Princess@My id (@My-Princess123) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 08:44
    เกลัยดโรคนางเอกได้ปะ5555((เขาไม่น่าจะจองจำได้นะเพราะนางเอกเทพ5555))
    #1437
    0
  2. #1218 supa0523 (@supa0523) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 23:37
    555555
    #1218
    0
  3. #901 OpinPpsakunchai (@OpinPpsakunchai) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 19:11
    มีความรู้สึกว่าที่ไรท์บรรยายว่านางเอกเก่งเรื่องจิตวิทยาในการอ่านใจ มีจิตวิทยาในการอ่านใจคนชั้นสูง เพราะต้องใช้ในทำงาน...
    มันไม่สมเหตุสมผลกับการที่นางโดนคู่หมั้นที่เป็นมาเฟียหลอกมา 3 ปีตอนต้นเรื่องเลยนะคะ
    ถ้าเก่งมาขนาดนั้นทำไมถูกหลอกแบบไม่รู้อะไรเลยได้ยังไงเนี่ย
    #901
    5
    • #901-4 kd_miko (@kd_miko) (จากตอนที่ 22)
      15 พฤษภาคม 2562 / 02:04
      อย่าเพิ่งหัวร้อนใส่กันจ้ารีดๆที่น่ารัก จริงๆแล้วคอมเม้นนี่น่าสนใจมากเลยนะคะ ยางจุดที่เป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆไรท์ก็มองข้ามไป เพื่ออรรถรสในการอ่านไรท์จะกลับไปปรับแก้ไขให้นะคะ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำที่มีประโยชน์นะคะ ^^
      #901-4
    • #901-5 knwpyyt (@0930653088) (จากตอนที่ 22)
      5 มิถุนายน 2562 / 20:07
      นิ...ยาย...
      #901-5
  4. #891 waaxq (@kwangbaby) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 22:31
    อยากเป็นนางเอกจังเลยค่ะไรท์ขาาา
    #891
    0
  5. #881 Lahlahlah_ling (@linghukdo) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 04:29
    อินางเอกแกบ้ามากกก 😂
    #881
    0
  6. #648 pnarinn (@pnarinn) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 22:20

    ค้างงง รอนะคะไรท์

    #648
    0
  7. #646 enthalia (@enthalia) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 21:37
    นางเอกช้านนนนนน
    #646
    0
  8. #644 miyumiyu (@miyumiyu) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 21:10
    โอ้ยยยย เลิกบ้อบอก่อนนนน แกกำลังถูกจูบอยู่นะเว้ยยยยยย
    #644
    0
  9. #637 Someonepp (@someonepp) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 18:52
    เกลียดโรคเห็นผู้ชายหล่อกำเริบ5555555 นางเอกฉัน โถ่ววว
    #637
    0
  10. #632 ILOVEMRCHU (@ILOVEMRCHU) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 13:30
    ค้างอ่ะค้าง

    โรคนี้มันอะไรกัน!! กำเลิฟ เฮ้ย! กำเริบ
    #632
    0
  11. #631 sudarathrd (@sudarathrd) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 12:22

    ไรท์ ช่วยมาต่อเหอะนะ....ขอบคุณค่ะ
    #631
    0
  12. #630 Jayeyy (@Jayeyy) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 12:06
    แต๊ะอั๋งลูกสาวเฉยเลยยย
    #630
    0
  13. #629 Toon Diamond (@toondiamond) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 12:01
    มาต่อเถอะค่ะได้โปรดค่ะไรท์ ใจจะขาดแร้วววววว
    #629
    0
  14. #627 por4312525 (@por4312525) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 11:16

    แอบค้าง มาอัพต่อนะค่ะ
    #627
    0
  15. #626 Zhinsha (@Zhinsha) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 10:51

    ไรท์ที่รัก ค้างงงงงงงหนักกว่าเดิมอีกก
    #626
    0
  16. #625 ปลา (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 10:14

    อ่านรวดเดียวจบเบยๆๆๆสนุกมากค่ะๆๆๆติดตามนะคะมาไวๆๆๆนะ

    #625
    0
  17. #623 Nannygt (@Nannygt) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 05:12
    ค้างงงงงงงงงงงงวยิ่งกว่าตอนที่แล้วอี๊กกกกกกกกก
    #623
    0
  18. #622 จุ่น (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 01:27

    ไรท์​ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆกรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดโอ้ยน้ออออออออออ เบิดคำสิเว้า ค้างๆๆๆๆๆโว้ยยยย

    #622
    0
  19. #621 SimajthaNoonid (@SimajthaNoonid) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 01:07
    น้องงงง
    55555 กลับมาได้บ่
    ตัดฉับๆเฉยเลยย
    #621
    0
  20. #620 -Eve (@-Eve) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 00:53

    ไรท์คะ ค้างมากค่ะ ต้างตรงจูบกันเลยนะ กลับมาก๊อนนนนนนน

    #620
    0
  21. #618 bs-nk00kt (@bs-nk00kt) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 23:22
    รอน้าาาาาา
    #618
    0
  22. #617 bs-nk00kt (@bs-nk00kt) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 23:22
    งื้อออ โรคเห็นคนหล่อกำเริบบย
    #617
    0
  23. #616 p-o-t-e (@p-o-t-e) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 22:49
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-06.png อร๊ายยยยยยยยย
    #616
    0
  24. #615 p-o-t-e (@p-o-t-e) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 22:48
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-06.png อร๊ายยยยยยยยย
    #615
    0
  25. #614 pang_wachiraya (@pang_wachiraya) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 22:00

    อร๊ายยย เขาจูบกันด้วยอ่าาาาา
    #614
    0