วิหคหัวใจมังกร (สนพ.เฟยฮุ่ย)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 221,510 Views

  • 1,616 Comments

  • 7,054 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    71,038

    Overall
    221,510

ตอนที่ 14 : ตอน จุดเริ่มต้นที่ดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15369
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1601 ครั้ง
    16 เม.ย. 62

‘ตัวตนแห่งผู้ใช้อักขระวิญญาณอย่างงั้นหรือ’

เจ้าวิหคน้อยน้อยตัวสั่นเล็กน้อยแต่มันก็ยังไม่ยอมกลับเข้าไปอยู่ในมิติจิตของหยางเหม่ยหลิน เนื่องด้วยต้องการปกป้องนางแม้ตัวมันจะสั่นกลัวก็ตาม

วิหคเยว่เฟยที่อยู่ในมิติจิตยังสั่นกลัวเข้าไปในจิตวิญญาณยามเมื่อรับรู้ว่าตัวตนแห่งผู้ใช้อักขระวิญญาณอยู่ตรงหน้า แต่มันไม่สามารถปรากฏตัวออกมาเป็นวิหคในพันธะสัญญาตัวที่สองของนางให้ผู้อื่นรับรู้ได้

ใบหน้าเรียบเฉยจนติดเย็นชามองสตรีตรงหน้านิ่ง ใบหน้าของนางสวยคมคายที่มิได้งดงามอ่อนหวานแต่อย่างใด แต่เหตุใดจึงมีแรงดึงดูดให้เขาเข้าหานางได้อย่างประหลาดกัน กลิ่นอายของสัตว์เทพที่เบาบาง

ก่อนที่ริมฝีปากเล็กๆสีชมพูระเรื่อจะทันได้ขยับเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมา เสียงเล็กๆของเด็กชายก็ดังเข้ามาในหัวอีกครั้ง


‘เหม่ยหลินออกไปจากตรงนี้ที ข้าอึดอัดยิ่งนัก’

‘อืม ไม่เหมือนกับตัวตนของผู้ใช้อักขระเช่นพี่ใหญ่หรือ”

‘ไม่ พี่ใหญ่ของเจ้าคือผู้รักษาและผู้ทำลาย แต่บุรุษผู้นี้คือตัวตนที่สามารถจองจำได้แม้กระทั่งดวงวิญญาณของผู้ที่ถูกสังหาร หากเขาจะทำมัน’

‘แม้แต่วิญญาณก็ไม่ให้ไปผุดไปเกิดเหรอ นี่มันวิชาบ้าบออันใดกัน’


หยางเหม่ยหลินยกยิ้มเล็กน้อย หยางชุนยอมเรียกชื่อนางได้ขนาดนี้ แสดงว่าบุรุษตรงหน้าคงจะน่ากลัวมากจริงๆ

‘เห้ออออ เสียดายความหล่อจริงๆ’

‘.......’

หยางเหม่ยหลินหันหลังกลับเดินเข้าไปยังห้องรับรองที่หยางเป่าเหยียนนั่งอยู่ด้านในทันที โดยไม่กล่าวอันใดกับบุรุษตรงหน้าแม้เพียงครึ่งคำ

ดวงเนตรคมกริบสีน้ำทะเลลึกล้ำดั่งห้วงมหาสมุทรปรากฏร่องรอยแห่งความแปลกใจผ่านผ่านดวงตาไหววูบ ผู้คนในใต้หล้ามักหวั่นเกรงในตัวตนของเขาไม่ว่ายามใดที่พบเจอจักต้องสั่นกลัว แต่สตรีนางนั้น....

“สตรีนางนั้น นางกล้าเมินข้าได้เช่นนั้นหรือ นางเป็นผู้ใดกัน”

แววตาคมกริบหรี่ตามองอย่างสนใจ มองท่วงท่าที่มั่นคงหนักแน่นทุกย่างก้าวของนาง ราวกับว่านางเคยเผชิญอันตรายมานับไม่ถ้วนแล้ว แต่ที่น่าแปลกก็คือ

‘จิตวิญญาณของเจ้าเหตุใดจึงเหมือนกับว่าเพิ่งถือกำเนิดได้ไม่นาน’ 

แต่จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรในเมื่อนางมิใช่ทารกแต่เป็นสตรีอายุราวสิบห้าถึงสิบหกหนาว ชายหนุ่มคิดอย่างแปลกใจ


จวนตระกูลหยาง

หลังจากวันประมูลวันนั้นก็ผ่านมาได้นับสองสัปดาห์แล้ว เงินจากการประมูลหลังหักส่วนแบ่งให้หอประมูลแล้วได้มาล้านกว่าเหรียญทอง วันนี้ครอบครัวของนางนั่งทานอาหารกันอย่างมีความสุข

“ท่านพ่อ เราเป็นเศรษฐีกันแล้วนะเจ้าคะ”

ใบหน้าของหยางตงเฉินและไป๋ซือซือดูมีชีวิตชีวาขึ้นมามากโข หยางเป่าเหยียนจัดการซื้อโอสถที่หอประมูลจันทรามาบำรุงร่างกายของบิดาจนตอนนี้ ร่างกายของหยางตงเฉินกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง 

แม้จะยังไม่สามารถรักษาจุดตันเถียนที่ถูกทำลายไปได้ แต่เขาก็จะไม่เป็นทุกข์อีกต่อไปเนื่องด้วยตอนนี้บุตรของเขาสามารถก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งยุทธภพได้อย่างภาคภูมิแล้ว

“ท่านพ่อ ท่านแม่ กินนี่หน่อยสิขอรับ”

หยางเป่าเหยียนหยิบเนื้อชิ้นโตให้กับบิดาและมารดา ที่เรือนของพวกเขาไม่เคยมีเนื้อดีดีส่งมาที่เรือนเลย จะมีก็เพียงแต่ผักที่เกือบเน่าหรือเศษชิ้นเนื้อเท่านั้น ไป๋ซือซือมองดูเนื้อชิ้นนั้นน้ำตาไหลริน

“ท่านแม่ เป็นอันใดไปขอรับ อาหารมิถูกปากหรือขอรับ เช่นนั้นลองแกงถ้วยนี้นะขอรับ”

ไป๋ซือซือส่ายหน้าเป็นคำตอบ หยางตงฉินมองดูผู้เป็นภรรยาอย่างรู้สึกผิดที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาดูแลครอบครัวให้สุขสบายมิได้เลย

“แม่แค่ดีใจเป่าเหยียน”

“ท่านแม่...”

“ท่านแม่ ท่านพ่อเจ้าคะ ข้าคิดว่าเราควรจะออกไปหาซื้อจวนใหม่ ตัดขาดกับพวกตระกูลหยางนี้เสีย”

หยางตงเฉินแม้จะห่วงหาตระกูลอยู่บ้างเพราะเขาเติบโตมาในฐานะบุตรสายหลักของตระกูล ใจหนึ่งเขาก็ไม่อยากทิ้งตระกูลไป อีกใจหนึ่งก็อยากให้ครอบครัวสุขสบาย หยางเป่าเหยียนมองใบหน้าของบิดาแล้วเข้าใจในความรู้สึกของบิดาดียิ่งนัก

“ท่านพ่อขอรับ พวกเราแค่ออกไปตั้งฐานะให้ดีขึ้น ถ้าหากวันใดที่ท่านปู่ได้ขึ้นครองตำแหน่งเมื่อใด ถึงวันนั้นท่านปู่ย่อมไม่ทอดทิ้งพวกเราแน่”

“ท่านพ่อยังคิดจะกลับมาอีกหรือเจ้าคะ คนพวกไม่เคยมองเหตุพวกเราว่าเป็นคนตระกูลหยาง มองเป็นเพียงขยะของตระกูล ที่ไม่ขับไล่พวกเราออกไปเป็นเพราะมีสายเลือดของตระกูลสายหลักเท่านั้น”

หยางตงเฉินมองดูบุตรสาวพลันยกยิ้มให้กับนางเล็กน้อย ตอนนี้บุตรสาวตัวน้อยของข้าเติบโตแล้วจริงๆ

“อืม ถ้าเช่นนั้นพวกเราก็ไปหาซื้อจวนใหม่กันเถอะ ต่อให้พวกคนในตระกูลอ้อนวอนขอร้องให้พวกเรากลับตระกูล แต่พ่อก็จะไม่พาพวกเจ้ากลับมาเรือนเก่าๆหลังนี้อีก”

“ท่านพ่อ”

รอยยิ้มแห่งความสุขปรากฏบนใบหน้าของพวกเขาอย่างที่ไม่เคยไ้รับมาหลายปี รอยยิ้มแห่งความสุขกลับมาในครอบครัวเล็กๆนี่อีกครั้ง

“ท่านพ่อ ท่านแม่เจ้าคะ พรุ่งนี้ข้ากับพี่ใหญ่จะออกไปหาซื้อจวนใหม่ของพวกเรา พวกท่านรออีกหน่อยนะเจ้าคะ”

รอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจ ร่องรอยแห่งความดีใจปรากฏลงบนใบหน้าที่เคยงดงามของไป๋ซือซือที่มองดูสามีและบุตรชายหญิงของนางพูดคุยกันอย่างมีความสุข วันนี้คงเป็นวันที่ครองครัวของนางมีความสุขที่สุดแล้ว


ยามเฉิน (07.00น.-08.59น.)

ตลาดเมืองหลวงคึกคักไปด้วยผู้คนมากมายที่พากันมาจับจ่ายซื้อสินค้า หยางเป่าเหยียนและหยางเหม่ยหลินเดินเข้ามายังอาคารไม้หลังงามหลังหนึ่ง

“เถ้าแก่ พวกเราต้องการหาซื้อจวนเก่าสักหนังหนึ่งเจ้าค่ะ”

เถ้าแก่ร่างท่วมเดินออกมาต้อนรับลูกค้าด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม สายตากวาดมองผู้มาใหม่อย่างรวดเร็วก่อนจะหันมายิ้มให้

เสื้อผ้าเก่าๆที่คนทั้งคู่สวมใส่อยู่ทำให้ถูกมองว่าเป็นบ่าวชายกับสาวใช้จากบ้านใดมาหาซื้อจวนให้กับผู้เป็นนาย

“พวกเจ้ามาหาซื้อจวนให้นายพวกเจ้าหรือ พวกเขาต้องการที่ดินแปลงใดเล่า”

หยางเหม่ยหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เหตุใดข้าต้องมาหาซื้อจวนให้ผู้อื่น”

ตุ๊บ!

ถุงเงินถุงใหญ่ที่ภายในมีเหรียญทองมากมายกลิ้งออกมาตามแรงกระแทกทำให้เถ้าแก่เจ้าของร้านตาแทบถลนออกจากเบ้า คงไม่มีนายจากบ้านใดให้สาวใช้ถือเงินมากมายขนาดนี้มาแน่

“ขะ ขออภัยขอรับ นายน้อยทั้งสอง ข้ามีตาหามีแววไม่ พวกท่านต้องการที่ดินแบบไหนหรือขอรับ”

ถ้อยคำนอบน้อมพลั่งพลูออกมาไม่หยุดจากชายร่างท้วม เหม่ยหลินปรายตามองด้วยสีหน้าเรียบเฉย ในขณะที่หยางเป่าเหยียนยืนนิ่งๆไม่กล่าวอันใดออกมา

“ข้าต้องการพื่นที่ห่างไกลผู้คน ติดแม่น้ำและภูเขา”

กระดาษแผนที่หลายแผ่นถูกนำมาวางเรียงต่อกันมากมาย เพื่อระบุที่ตั้งของจวนที่ถูกนมาเสนอขายโดยไม่เกี่ยงเรื่องราคา เนื่องด้วยถุงเหรียญทองที่นำมาสามารถซื้อจวนขนาดกลางได้นับสิบๆจวน

“จวนนี้อยู่ใกล้ในเมือง มองเห็นภูเขาและลำน้ำชัดเจนของรับ ราคาอยู่ที่สองแสนเหรียญทองนับว่าไม่แพงขอรับ”

หยางเป่าเหยียนหยิบกระดาษผืนใหญ่ขึ้นมากางออกดูพื้นที่โดยรอบ หยางเหม่ยหลินมองเห็นกระดาษแผ่นเล็กที่อยู่ซ้อนด้านล่างขึ้นมาดู โดยรอบมีแต่ป่าถัดออกไปอีกนิดติดกับเขตป่าดำอีกฝากฝั่ง

“ที่ดินผืนนี้ราคาเท่าไหร่หรือเถ้าแก่”

หยางเหม่ยหลินกางแผนที่แผ่นเล็กลงตรงกลางโต๊ะ หยางเป่าเหรียญมองที่ดินผืนนั้นอย่างสนใจ”

“ที่ดินผืนนี้จุดยุทธศาสตร์ไม่ค่อยดีนักขอรับแม้จะมีลำน้ำอยู่ใหล้ๆ แต่เพราะเป็นที่ดินที่อยู่ติดกับเขตป่าดำ พวกสัตว์อสูรดุร้ายที่ออกล่าในตอนกลางคืนจึงมีมากขอรับ”

‘เป่าเหยียนทถ้าหากได้ที่ดินผืนนี้ข้าจะได้กลับไปเยี่ยมเยือนเหล่าสมุนของข้าได้’

เสียงของพยัคฆ์เมฆาล่องหนดังออกมาในห้วงความคิด

“น้องพี่ ไป๋หู่ของพี่ชอบที่นี่ยิ่งนัก”

“ข้าเองก็ชอบเช่นกันเจ้าค่ะพี่ใหญ่ ถ้าอย่างนั้นข้ารับที่ดินตรงนี้เจ้าค่ะเถ้าแก่”

“แต่คุณหนูขอรับ ต้องขอแจ้งก่อนขอรับ ที่ดินผืนนี้ผู้ที่ซื้อที่ดินอยู่ก่อนหน้านี้ไม่เคยอยู่ได้นานเกินหนึ่งเดือนเลยสักรายนะขอรับ สัตว์อสูรในป่าดำน่ากลัวยิ่งนักขอรับ”

“มิเป็นไรเจ้าค่ะ ที่ดินผืนนี้กว้างขวางยิ่งนัก เถ้าแก่คิดราคามาได้เลยเจ้าค่ะ”

“ถ้าเช่นนั้นข้าคิดเพียงห้าหมื่นเหรียญทองขอรับ”

ที่ดินกว้างขวางแต่ไม่ค่อยมีผู้คนให้ความสนใจ มีราคาเพียงห้าหมื่นเหรียญทองเท่านั้น หยาง้หม่ยหลินและหยางเป่าเหยียนยิ้มอย่างยินดี ก่อนจะจ่ายเงินแล้วถือโฉนดเดินออกไป

“พี่ใหญ่เราไปหาซื้ออาภรณ์ผืนใหม่กันเถอะเจ้าค่ะ”

“อืม”

ชายหนุ่มตอบรับเพียงเท่านั้นใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มอบอุ่นให้กับน้องน้อยของเขาเสมอ สตรีกับของสวยงามย่อมหลีกหนีกันไม่พ้นอยู่แล้ว ทั้งคู่เดินเข้าร้านอาภรณ์แห่งหนึ่งก่อนจะหาซื้ออาภรณ์เพื่อสวมใส่ และนำไปฝากบิดากับมารดาด้วยหล่ยชุด

หยางเหม่ยหลินเดินไปหาซื้อเครื่องประดับของสตรีพร้อมกับเครื่องประทินโฉมบำรุงผิวพรรณมากมาย หยางเป่าเหยียนถือของจนเต็มกำมือ

‘สตรีเวลาซื้อของช่างน่ากลัวนักไป๋หู่’

‘ดูเหมือนนางจะยังซื้อไม่หมดนะเป่าเหยียน’

สายตาของหยางเหม่ยหลินเหลือบไปเห็นร้านขายอุปกรณ์โอสถก็พลันคิดขึ้นมาได้ว่าบิดาของนางคงต้องการเม็ดยาเพื่อบำรุงรักษาร่างกาย ร่างเล็กเดินตรงเข้าไปในร้านอย่างรวดเร็ม มีตำราเกี่ยวกับการทำโอสถมากมาย 

‘พวกเจ้าว่า ข้าลองหลอมโอสถดูดีหรือไม่’

‘มิใช่ว่าผู้ใดก็จะหลอมโอสถได้ นักปรุงโอสถมีน้อยนัก สตรีอัปลักษณ์เช่นเจ้ารึจะหลอมโอสถ’

‘เหม่ยหลินสามารถปรุงยาพิษได้มากมาย ลองหลอมโอสถดูไม่น่าจะเสียหายอันใด’

‘อืมงั้นข้าจะซื้ออุปกรณ์หลอมโอสถทั้งหมดนี่แหละ’




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.601K ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #1546 BG3031 (@Cake__Cake) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 14:35
    ไม่ย้ายบ้านก่อนเล่าค่อยซื้อของ
    #1546
    0
  2. #278 Virzus (@pippypunarak2205) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 03:42

    สรุปได้เฉพาะที่ดินหรือที่ดินพร้อมจวนคะ
    #278
    0
  3. #210 Toon Diamond (@toondiamond) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 22:33
    ชีวิตดี้ดี
    #210
    0
  4. #166 pongladapapoom (@pongladapapoom) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 16:17
    กรี๊ดดดดดดดดด เหลืออ่านตอนเดียว ใจขาดแน่นอน อยากอ่าน ๆ ๆ มันสนุก สนุ๊กสนุก จริง ๆ นะเจ้าคะ
    #166
    0
  5. #123 ning792528 (@vj792528) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 16:39

    ซื้อจวนใหม่....เหม่ยหลินเจ้าจะซื้อของมากมายทำไม มากันแค่2คนพี่ถือของไม่ไว้แล้ว

    #123
    0
  6. วันที่ 16 เมษายน 2562 / 16:05
    รอนะคะะะะ
    #119
    0
  7. #118 nickapinya1415 (@nickapinya1415) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 16:01
    ค้างหนักมากกก
    #118
    0
  8. #117 Nartrudee Muhammad (@nongbeezeeroo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 15:43
    มาต่อไวๆน๊าาา
    #117
    0
  9. #116 Fongnathi2546 (@Fongnathi2546) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 15:42
    วันละตอนแต่ก็สนุกดีค่ะ
    #116
    0
  10. #115 kkoy2542 (@kkoy2542) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 15:41

    มาต่อไวๆน่ะไรท์
    #115
    0
  11. #114 ป้าปู (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 15:40

    ดีงาม ชอบ มาต่ออีกค่ะ

    #114
    0
  12. #113 Nunisarasai (@Nunisarasai) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 15:31
    รอๆๆๆๆๆ...ไรท์อัพแบบประจำตามกำหนดหรือยังไงค้าาาอยากอ่านต่อล้าวววว
    #113
    0
  13. #112 taeZasun (@sunnysunsun) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 15:30
    สนุกมาก
    #112
    0
  14. #111 Ning6653 (@Ning6653) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 15:25
    ขอบคุณคะ สนุกมาก วันละตอนไม่เคยพอ 555
    #111
    0