คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย In My Dreams (Kougami x Akane) In My Dreams (Kougami x Akane) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
In My Dreams



O U G A M I     x    K A N E
 

 

Add Fav. l Vote


 M Y  B A N N E R 


THANK FOR CODE & MY FRIEND 
รับแลกเเบนเนอร์ ขนาด 250*75 จ้า
แจกลาเบลขยะ


 


ชื่อป๊อปงับ อายุสิบเจ็ดขวบ
แต่งฟิคก็หลายเรื่องอยู่นะ ดองๆ 5555
PSYCHO PASS เป็นเรื่องที่ติด Top10 ที่เราชอบเลย แต่ฟิคน้อยมาก
ชอบคู่โคซังกับหนูเห็ดมากกกก
แต่งเพื่อสนองนี๊ดดด ตัวเองค่ะ ยากเว่อร์
จบตอนเดียวพอ สาหัสจริงๆ
 

EGOIST - All Alone With You


You’ll never walk alone
เธอจะไม่มีวันเดินไปอย่างโดดเดี่ยว
あなたと行く
ฉันจะเดินไปกับเธอ
どんな罪も背負ってあげる
ไม่ว่าจะเป็นบาปใดๆ ฉันก็จะยอมแบกรับมันไปพร้อมๆกับเธอ
道なき道を歩いてくの
จะเดินไปบนถนนที่ไร้เส้นทาง
あなたと二人で
เคียงคู่กับเธอ เพียงเราสองคน


t h e m e
◈ b l & w h ◈

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 เม.ย. 58 / 17:11


In My Dreams (Kougami x Akane)

Pairing : Kougami x Akane

Anime : PSYCHO-PASS , PSYCHO-PASS 2

Talk : แต่งสนองนี๊ดค่ะ โคซังโผล่มาอยู่แว่บนึงตอน ep.6 ภาค2 น้ำตาจิไหล..



 ....................................................
 

    หลังจากที่ผู้สังเกตการณ์ชิโมสึกิ มิกะกับผู้บังคับคนอื่นๆกลับไป อากาเนะก็นั่งอยู่คนเดียวในห้องและคิดเรื่องราวต่างๆมากมายที่เกิดขึ้น หลังจากที่เธอได้เข้ามาทำงานที่กรมรักษาความปลอดภัยแห่งนี้

 

    เธอรายงานตัววันแรกก็เจอคดีเลย และในวันนั้นก็ได้ใช้โดมิเนเตอร์ยิงผู้บังคับใช้โคงามิ ชินยะ..

   

    จากนั้นก็เกิดคดีมากมาย และคนที่อยู่ข้างๆเธอและช่วยเธอคิดก็โคงามิซัง หลังคดีมาคิชิมะ โชวโกะ โคงามิซังก็ได้หายตัวไป มีเพียงครั้งเดียวที่เขาโทรหาเธอ เธอได้พยายามตามหาจนเวลาผ่านไปเกือบสองปี ก็ไม่เจอร่องรอยใดๆ..

    

      WCWhat Color?”

   

      ถ้าเขาอยู่ใกล้ๆเธอ จะทำให้คิดออกไหมนะ..

 

     อากาเนะได้แต่ถอนหายใจกับสิ่งที่มันเป็นไปไม่ได้ คนที่ผิดสัญญากับเธอและทิ้งเธอไว้แบบนี้.. ถึงจะอย่างนั้นอย่างนี้เธอก็คิดถึงเขาตลอดเวลา สิ่งที่จะช่วยบรรเทาได้ก็คือบุหรี่ยี่ห้อที่เขาสูบเท่านั้น

   

      ตื๊ด... ตื๊ดด..

    จู่ๆก็มีโทรศัพท์เข้ามาหาเธอ ปรากฏหน้าจอโฮโลแกรมขึ้นมาว่า ไม่มีรายชื่อผู้ติดต่อ

       

    “ใครกันนะ..”เธอลังเลที่จะกดรับนิดหน่อย “คงไม่ใช่คามุยหรอกนะ ฮะๆๆ”อากาเนะหัวเราะกับความคิดบ้าๆของตัวเองอย่างขบขัน เธอสูดลมหายใจเพื่อให้กลับมาอยู่ในอารมณ์ปกติ “สวัสดีค่ะ สึเนะโมริ อากาเนะค่ะ”

   

    “สวัสดีสึเนะโมริ”อากาเนะขมวดคิ้ว เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยและคิดถึง.. “โคกามิซัง !

       

    “ขอโทษด้วยนะ เคยบอกไปแล้วแท้ๆว่าจะโทรมาหาครั้งสุดท้าย..”เขาเงียบไปหลายวินาที “มีปัญหาอยู่สินะ”

     

      “ก็นิดหน่อยค่ะ.. ว่าแต่ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนคะ โคกามิซัง !”เธอสะอื้นเล็กน้อย และพูดเสียงเบาว่า “บอกฉันมาเดี๋ยวนี้เลยนะคะ..”

      ..อยู่ๆก็อยากร้องไห้ ทำไมกันนะ?

  

      “ได้”เขาหัวเราะเล็กน้อย “เธอเปิดประตูห้องสิ”

  

       “เอ้ะ?..”อากาเนะไม่รีรอ เธอรีบวิ่งไปเปิดประตูทันที ถ้าหากคนที่เธอโทรมาปลอมเสียงเป็นโคกามิซังและให้เปิดประตูเพื่อฆ่าเธอ เธอก็คงจะตายด้วยความงี่เง่าแน่นอน เมื่อเปิดออกไปก็มีร่างผู้ชายตัวใหญ่สูง ทรงผมฟูๆตั้งๆ เส้นผมสีดำขลับ ใส่เสื้อโค้ทสีเทาที่ชอบใส่ประจำ กำลังยืนหันหลังให้เธอ พอเธอมองลอดแขนเขาออกไปก็เห็นหุ่นโดรนรักษาความสะอาดที่กำลังจ้องเขาเขม็ง เพราะเขาจกำลังะสูบบุหรี่ที่นี่

   

       “อ้าว ออกมาเร็วจังแหะ”เขากดวางสายโทรศัพท์แล้วมองตาขวางคิ้วขมวดไปที่หุ่นโดรนตัวนั้น ยกขาขึ้นทำท่าจะถีบ

        “หวา.. ทำแบบนั้นไม่ได้นะคะ !”เธอดึงแขนของเขาแล้วลากเข้าห้อง โคกามิลอบอมยิ้มตามด้วยขมวดคิ้วเล็กน้อย “เดี๋ยวนี้ผู้สังเกตกราณ์สึเนะโมริ อากาเนะสูบบุหรี่ด้วยเหรอ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงขบขัน

       “ก็เครียดๆนิดหน่อยน่ะค่ะ”เธอหลบสายตาโคกามิที่จ้องมา

       ถ้ารู้ว่าจุดบุหรี่เพื่อให้มีกลิ่นเดียวกับเขา คงไม่รู้จะเอาหน้าไปมุดไว้ที่ไหน..

   

       “อ้ะ !”โคกามิจับแขนของอากาเนะไว้ทั้งสองข้างจากด้านหลัง  ริมฝีปากไล้ไปตามซอกคอ เธอพยายามบิดแขนออกจากมือเขา

        ไมใช่.. นี่ไม่ใช่โคกามิซัง  เมื่อบิดข้อมือออกไม่ได้ เธอจึงกระโดดเพื่อใช้ศีรษะเสยคางของผู้ชายคนนี้ ถ้าเป็นโคกามิซังแค่นี้หลบได้แน่ๆ

 

        โป๊ก !

       “โอ้ย..” คนที่ปลอมตัวเป็นโคกามิทรุดนั่งลงที่พื้นและกุมคางเอาไว้ เขายิ้ม..ยิ้มและก็ยิ้ม

        

       “ยิ้มอะไรน่ะคะ ! แล้วคุณเป็นใครกันแน่ !

       

       “หา?”ผู้ชายคนนั้นทำหน้างงงวยกับคำพูดของหญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมายกใหญ่ “เธอคิดว่าฉันเป็นใครน่ะ?”

     

         “กะ..ก็ โคกามิซังคงไม่..เอ่อ..”

   

         “ไม่?”

         “ฉันเชื่อละค่ะ ว่าคุณคือโคกามิซังตัวจริงน่ะ !” เธอปาหมอนใส่เขาหวังให้เจ็บสักนิดก็ยังดี แต่ก็เป็นไปไม่ได้ละนะ “ว่าแต่เมื่อกี้คุณคิดจะทำอะไรฉันน่ะคะ! หรือนั่นคือคำทักทายของคนที่ไม่เจอกันเกือบสองปีคะ !?”

 

    “ก็ยังน่ารักเหมือนเดิมนี่”เขายิ้ม “แค่จะพิสูจน์กลิ่นผู้ชายจากตัวเธอน่ะ”

  

    “หา ?”

 

    “แต่วิธีนั้นคงจะใช้ไม่ได้ในที่ที่กลิ่นบุหรี่ลอยเต็มอย่างนี้หรอกนะ”เขาส่ายหัวและทำท่าใช้หัวคิด ก่อนจะลุกขึ้นแล้วก้มตัวลงมา ทำให้ตอนนี้ใบหน้าของเขาห่างจากเธอไม่มากนัก

  

    ใบหน้าของโคงามิเข้าใกล้เรื่อยๆ หน้าผากติดกัน ปลายจมูกของทั้งคู่แตะกันเบาๆ อีกนิดเดียวริมฝีปากก็เขาก็จะโดนริมฝีปากเธอ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เธอรู้สึกได้ว่าแก้มของเธอร้อนมากๆ

 

     “คะ..โคกามิซัง..”

 

     “ขอโทษนะ..”เขาหลับตาลง มือหนาทั้งสองข้างประคองใบหน้าของเธอไว้ ริมฝีปากของเธอและโคกามิประกบกัน เขาสอดลิ้นเข้ามา เธอรู้สึกเกร็งในตอนแรก แต่ราวกับเธอโหยหาเวลานี้มานาน อากาเนะเอื้อมมือไปโอบรอบคอ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกัน โคกามิถอนจูบออกช้าๆ หอบหายใจเล็กน้อย ใช้หน้าผากพิงเอาไว้กับคนในอ้อมแขน

 

    พอหายใจเป็นปกติก็เริ่มจู่โจมอีกครั้ง อากาเนะเผยอปากเล็กน้อยใบหน้าขาวซีดของเธอในตอนนี้แดงก่ำ มือของโคงามิลูบไล้ไปตามแผ่นหลังและเริ่มมาที่หน้าท้อง เขาดึงเสื้อสูทของเธอออกแล้วใช้มือทั้งสองข้างดึงเสื้อยืดตัวในออกจากกระโปรงทรงเอ เขาสบถเล็กน้อยที่มันดึงออกยาก ทำให้เขาปลดเข็มขัดและกระโปรงเธอออกเหลือเพียงกางเกงชั้นใน

 

   “โคกามิซัง...”เธอร้องเสียงอ่อย ทั้งเขินและอายแต่ก็ไม่ได้อยากจะหยุดสักเท่าไหร่ โคกามิมีเพียงส่งรอยยิ้มให้ ไม่ได้พูดอะไรออกมา

 

     “ฉันได้กลิ่นผู้ชายจากห้องของเธอ” เมื่อพูดจบประโยคก็รั้งเธอมาจูบอีกครั้ง แล้วถอนออก “มีโนบุจิกะกับใครที่ฉันไม่รู้จัก”

 

     เขาแกะกระดุมเสื้อของตัวเองออก เผยให้เห็นรูปร่างที่ผ่านการฝึกมาอย่างดี กล้ามเนื้อแน่น ถึงเธอจะเห็นบ่อยๆแต่นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกเขินมากขนาดนี้ และที่น่าอายคือเธออยากลองสัมผัสมัน โคกามิถกเสื้อของหญิงสาวออก เขาระดมจูบไปตามซอกคอจนถึงเนินอกขาว มือเอื้อมไปปลดตะข้อเสื้อชั้นใน แต่อากาเนะก็หยุดมือเขาไว้

 

    “ว้าย.. โคกามิซัง หยุดค่ะๆๆ”

           

     “ทำไมล่ะ?”เขาขมวดคิ้วไม่พอใจ

 

     “ยังต้องถามอีกเหรอคะ !”อากาเนะก้มหยิบเสื้อที่ถูกถอดออกไปขึ้นมา ในขณะที่กำลังสวมใส่โคงามิก็รั้งมือของเธอไว้ “ฉันผิดก็จริง แต่จะไม่ขอโทษเธอหรอกนะ” เขาใช้มือจับแขนทั้งสองข้างของร่างที่ตัวเล็กกว่าให้ยกขึ้นเหนือศรีษะ แล้วดึงเสื้อนั่นออกไปกองกับพื้นอีกครั้ง อากาเนะได้แต่ยิ้มแหยๆ เพราะเธอไม่มีทางสู้เขาคนนี้ได้

 

    ไม่ได้โกรธและรังเกียจอะไร แต่รู้สึกว่าไม่ถูกต้องเลย..

 

    เธอทำได้แค่คิด เพราะทุกครั้งที่เขามอบจุมพิตเธอนั้นเธอเหมือนจะเข้าใจในตัวโคกามิมากขึ้น ความรู้สึกต่างๆผ่านมาทางริมฝีปาก ลิ้น และทุกส่วนที่ร่างกายของทั้งคู่ได้สัมผัสกัน

 

    “สัญญาได้ไหมคะ ว่าคราวนี้คุณจะอยู่ข้างๆฉันไม่ทิ้งไปไหนอีก”คำตอบที่ได้มาทำให้เธอผิดหวัง เพราะเขาเอาแต่เงียบอยู่อย่างนั้น ไม่พูดอะไรออกมาสักอย่าง

 

    “ฉันสัญญาไม่ได้”เขายกสะโพกของอากาเนะขึ้น ขาและแขนทั้งสองข้างของเธอโอบรอบตัวโคกามิไว้ มือใหญ่กอดเอวบาง โคกามินั่งลงบนเตียงโดยที่อากาเนะนั่งคร่อมเขาอยู่ เขาใช้ริมฝีปากสัมผัสเธอตั้งแต่หน้าผาก จมูก แก้มทั้งสองข้างลงมาจนถึงไหล่ ทั่วไหล่ของอากาเนะเต็มไปด้วยรอยช้ำเดง

 

    “ช่วงนี้อย่าใส่เสื้อโชว์ไหล่ละ”โคกามิหัวเราะออกมาด้วยน้ำเสียงพึงพอใจ

 

    “โคกามิซัง..คุณสัญญากับฉันไม่ได้ แล้วคุณกลับมาทำแบบนี้กับฉันทำไมกันคะ..”

 

   “ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปเท่าไหร่ ในทุกๆคืนฉันฝันถึงแต่เธอ..”เขาเงียบไปสักพักแล้วพูดต่อ “ฉันกลัวว่าจะมีคนแย่งเธอไป”

 

   “ถ้าคุณไม่ฆ่ามาคิชิมะ โชวโกะ.. เราอาจจะได้อยู่ด้วยกันก็ได้นะคะ”โคกามิส่ายหน้า เขาใช้แขนโอบรอบเอวอากาเนะ วางคางลงบนไหล่บาง

 

   “ฉันเป็นอาชญากรแอบแฝงนะ เป็นผู้บังคับใช้ด้วย”เขายิ้มเย้ยโชคชะตา “มันเป็นไปไม่ได้หรอก ถึงจะไม่ได้ฆ่ามาคิชิมะ โชวโกะ”

 

    อากาเนะโอบรอบคอเขาไว้บ้าง เธอกอดเขาไว้แน่นเพราะเธอกลัวว่าถ้าไม่กอดไว้แน่นๆ เขาจะหนีเธอไปอีกครั้ง แค่คิดแบบนั้นน้ำตาก็จะไหลอีกแล้ว

 

    “กลายเป็นเด็กขี้แยซะแล้ว”

 

    “ไม่ใช่สักหน่อยค่ะ.. แล้วสรุปคุณพิสูจน์อะไรกันแน่คะเนี่ย”

 

    “ก็..ผู้ชายไง” เขาดันตัวอากาเนะออก ทั้งคู่จ้องตากัน ริมฝีปากทั้งคู่แตะกันแผ่วเบา “จูบไม่เป็น แสดงว่ายังไม่มีใคร”

 

    “อะ..เอ๋ !”ใบหน้าของเธอแดงก่ำ โคกามิยิ้มอย่างอ่อนโยนและโอบกอดเธอเอาไว้อีกครั้ง “ถ้าเกิดอะไรไม่ดีขึ้น นึกถึงฉันล่ะ.. แม้จะไม่ได้อยู่ข้างๆ แต่ฉันก็จะปกป้องเธอในที่ห่างไกล”

 

    “โคกามิซัง..”น้ำตาที่อากาเนะกลั้นเอาไว้ก็ไหลลงมาเธอกอดเขาตอบ ความอบอุ่นจากร่างกายชายคนนี้ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย..

       

    “อย่าไปจากฉันอีกเลยนะคะ.. โคกามิซัง..”

 

....................................................

 

     ตื๊ด..ตี๊ด....

    อากาเนะลืมตาขึ้นมาดูที่โทรศัพท์ก็พบว่าผู้สังเกตการณ์ชิโมสึกิโทรมา เธอเช็ดคราบน้ำตาที่เปื้อนใบหน้า เธอลูบใบหน้าของตัวเองเบาๆก่อนจะกดรับสาย

          

    “รุ่นพี่อยู่ไหนคะ?”

 

    “ขอโทษทีนะ หลับเพลินไปหน่อย.. กำลังจะออกแล้วล่ะ”

 

    “ค่ะ ฉันรออยู่ที่รถนะคะ”อากาเนะกดวางสายพลางก้มลงมองสำรวจร่างกาย เธอยังไม่ได้อาบน้ำและเปลี่ยนชุดใดๆ เธอคงคิดมากแล้วเผลอฟุบหลับไปที่โต๊ะทำงานอีกแล้ว

 

    อากาเนะเดินไปที่โต๊ะทำงานและจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ แต่ก็สำลักควันและไอออกมา เธอส่ายหัวไปมากับความงี่เง่าแล้วเอาบุหรี่ม้วนนั้นไปตั้งไว้ที่เขี่ยบุหรี่ เธอมองไปรอบๆห้องและเดินสำรวจไปทั่ว

 

     “งี่เง่า”เธอยิ้มให้กับความงี่เง่าของตัวเอง เรื่องของโคกามิเป็นได้แค่ความฝันบ้าๆเท่านั้น ฝัน..ที่เธออยากให้เป็นจริง

 

    น้ำตาอากาเนะไหลลงมาอีกครั้ง ถ้าในฝันโคกามิซังจะทำยังไงนะถ้าเห็นเธอร้องไห้แบบนี้? คงจะดุแล้วค่อยใช้นิ้วเช็ดให้ หรือจะปลอบเธอด้วยอ้อมกอดอบอุ่นกันนะ

 

    “เพ้อฝันจริงๆ”เธอเช็ดน้ำตาของตัวเอง สลัดหัวไล่ความคิดนี้ออกไปและถอดชุดออกเพื่ออาบน้ำ ขณะที่กำลังจะเข้าไปในห้องน้ำเธอก็เห็นอะไรบางอย่างที่กระจก

 

    รอยช้ำแดงทั่วหัวไหล่ลามไปจนถึงเนินอก..

 

    “อะ..เอ๋ !”อากาเนะสวมเสื้อแล้วเตรียมออกจากบ้าน แต่ก่อนจะเปิดประตูก็เห็นกระดาษแผ่นเล็กๆแปะอยู่

 

      ถึงสึเนะโมริ อากาเนะ

                  ขอโทษที่ผิดสัญญาและให้สัญญากับเธอไม่ได้ แต่ฉันจะปกป้องเธอในที่ห่างไกล

                                                                                                                                โคกามิ ชินยะ..

 

    ฮึก..ฮึก..

    น้ำตาไหลออกมาอีกแล้ว..

    อากาเนะยิ้มออกมาทั้งที่น้ำตายังคงไหลอยู่อย่างนั้น เธอไม่ได้ฝันไปใช่ไหมนะ? เธอแกะกระดาษออกแล้วเอามาแนบอก แค่นี้ก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นแล้ว

 

       “จะรอวันที่คุณปกป้องฉันนะคะ โคกามิซัง..”

        

 ....................................................




ทักทายก่อนจาก
 ฝากคอมเม้นกันด้วยนะคะ 
ขอบคุณทุกคนที่อ่านค่ะ อยากแต่งต่อแต่ไม่รู้จะเนื้อเรื่องยังไง
อันนี้ก็มโนอยากให้โคกามิซังทำแบบนี้กับหนูเห็ดจริงๆ ฟินเบยย
ท่าทางค่าตัวโคกามิซังภาคนี้จะแพงนะคะ ออกมาเสี้ยววินาที ฮ่าๆๆๆ 
ก็ยังดีกว่าไม่ออกเนอะ ! 



(ป.ล. ดอกไม้ไม่ได้เข้ากับธีมเลย กรั่กๆๆๆ)

ผลงานทั้งหมด ของ Popularz ☆

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

8 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 กรกฎาคม 2558 / 13:51
    เป็นคู่ที่ชอบม้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    แต่คนแต่ก็น้อยมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกเช่นกัน
    ขอบคุณที่แต่มาให้ฟินครับ
    #8
    0
  2. วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 19:50
    ทำเอาน้ำตาไหลจริงๆ ก่อนจะร้องเอ๋ตามหนูเห็ดไปอีกคน
    #7
    0
  3. วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 20:33
    ชอบคู่นี้มากก
    เป็นฟิคเรื่องแรกที่อ่านเลย

    เสียใจที่ss2 ไม่มีบทเลยเศร้าาาา
    #6
    0
  4. วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 10:45
    สนุกมากค่ะ

    เราชอบคู่นี้มากๆๆๆๆ เลยล่ะค่ะ

    ขอบคุณที่แต่งฟิคนี้ขึ้นมานะคะ><
    #5
    0
  5. #4 ชัลฯ
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 14:35
    น้ำตาไหลค่ะ คิดถึงมากจริงๆ อยากให้เฮียโคมาอยู่ข้างๆหนูเห็ดมากๆเลย ฮืออออออ
    #4
    0
  6. วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 13:21
    โอ้ววว คิดถึงโคกามิสุดใจจจ ฮือออ T^T เมื่อไหร่จะกลับมาหาอาคาเนะจังกันนะ...
    #3
    0
  7. วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 13:09
    ฮือออ ชอบคู่นี้จริง เสียใจที่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน //เจอแบบนี้ทั้งซึ้งทั้งเศร้าเลย น้ำตาจะไหล
    #2
    0
  8. วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 00:32

    เราก็ชอบคู่นี้มากเลย ชอบอากาเนะอ่า >__<
    สนุกมากเลยล่ะ
     

    #1
    0