รักเอยอย่าร้าวรอน

ตอนที่ 9 : ตอนที่ยังไม่ได้ตั้งชื่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ก.ค. 62

  

เมื่อไปถึงห้องของอาจารย์จันทนีย์ก็ต้องรออยู่ข้างนอกเพราะอาจารย์ไม่อนุญาตให้เข้าไปด้วย  ผ่านไปครู่ใหญ่วนิศราจึงได้ออกมา

          อาจารย์ว่าอย่างไรบ้างนิด 

จันทนีย์รีบเข้าไปถาม

          อาจารย์ตำหนิว่าฉันทำตัวไม่ดี  ทำให้มหาวิทยาลัยต้องพลอยเสื่อมเสียชื่อเสียง

เสียงของเด็กสาวเหมือนจะร้องไห้

          ทำไมเธอไม่บอกอาจารย์ไปละว่าเธอไม่ได้ทำอะไรผิด  นักข่าวพวกนั้นต่างหากที่เขียนอะไรไปไม่คิด  

จันทนีย์เจ็บร้อนแทนเพื่อน  เธอคิดว่าตัวเองก็มีส่วนทำให้เรื่องบ้าๆนี้เกิดขึ้นที่ชวนเพื่อนไปพัทยาด้วยกัน  แต่ก็นั้นแหละ  ไม่มีใครรู้อะไรล่วงหน้านี่น่ะ

               

+ + + + + + + + + + + + + +

       

วนิศรานั่งอ่านหนังสืออยู่คนเดียวภายในห้องเช่าเล็กๆของตนหลังกลับมาจากมหาวิทยาลัยแล้วอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและทานอาหารเรียบร้อย  แม้เรื่องที่ต้องตกเป็นข่าวในหนังสือพิมพ์และตามสื่อโซเชี่ยลต่างๆๆ จะทำให้รู้สึกไม่สบายใจ แต่เธอก็ไม่มีปัญญาจะไปแก้ไขอะไรได้นอกจากรอให้มันค่อยๆเงียบหายไปเองเท่านั้น  หวังก็แต่ว่ามันคงไม่รู้ไปถึงหูของพ่อกับแม่ที่อยู่ต่างจังหวัดเท่านั้นเพราะเธอไม่อยากให้ท่านไม่สบายใจ

          พลันนั้นเองก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ เด็กสาวเงี่ยหูฟังว่ามันจะเป็นเสียงเคาะจากห้องข้างๆหรือเปล่า  แต่เมื่อมั่นใจว่าเป็นห้องของตัวเองจึงได้วางหนังสือแล้วลุกเดินไปที่ประตู

          ใครนะ  

วนิศราส่งเสียงถามออกไป

          พี่เอง  คิรากร 

เสียงคนข้างนอกตอบกลับมาเบาๆแต่ก็ทำให้เด็กสาวแปลกใจมาก   คิดว่าต้องมีใครมาอำเล่นแน่ๆเพราะตัวจริงของเขาจะมาที่นี่ทำไม  ด้วยความสงสัยเด็กสาวจึงได้เปิดประตูออกไปดู  แต่แล้วก็ถึงกับตกตะลึงเมื่อเห็นร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าประตูแบบชัดๆ  แม้เขาจะแต่งตัวง่ายๆด้วยเสื้อยืดกางเกงยีนส์แถมมีหมวกอีกใบหนึ่งสวมไว้บนศีรษะและดึงปีกลงมาปิดไว้ครึ่งหน้าแต่เธอก็ยังจำเขาได้อยู่ดี

          พี่คิว  มีอะไรหรือเปล่าค่ะ

          ขอพี่เข้าไปข้างในก่อนได้ไหม  

เขาขอร้อง

          แทนคำตอบวนิศราเดินเลี่ยงออกจากหน้าประตูเพื่อให้เขาได้ก้าวเข้ามาก่อนจะปิดประตูตาม  เวลาเพียงทุ่มเศษๆคงไม่ดึกเกินไปที่เธอจะให้เขาเข้ามาคุยในห้อง

          คราวนี้จะบอกได้หรือยังค่ะว่าพี่คิวมาที่นี่ทำไมแล้วรู้ที่อยู่ของนิดได้อย่างไร

เด็กสาวถามเขาด้วยความแปลกใจที่มีอยู่มากมาย

          คิรากรถอดหมวกออกแล้วนั่งลงยังพื้นที่ว่างเล็กๆหน้าโต๊ะเตี้ยๆสำหรับเขียนหนังสือของเด็กสาว  ห่างจากตรงนั้นไปทางขวามือของเขาเล็กน้อยคือฟูกสำหรับนอนคนเดียวที่ปูอยู่กับพื้นติดกับตู้เสื้อผ้าใบย่อม

0 ความคิดเห็น