รักเอยอย่าร้าวรอน

ตอนที่ 5 : ตอนที่ยังไม่ได้ตั้งชื่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 ก.ค. 62

 และเมื่อพงษ์พันธ์ที่นั่งอยู่กับเขามองเห็นสองสาวที่พึ่งเดินเข้ามาในงานก็รีบลุกขึ้นเดินไปรับ 

           เขาจึงพลอยมองตามเพื่อนไป  แล้วสายตาของเขาก็พลันได้สบกับสาวน้อยคนหนึ่งในชุดสีครีม  อะไรบางอย่างในแววตาคู่นั้นก็ทำให้เขาตะลึงค้างจนไม่ได้ยินเสียงของสาวคนข้างๆเรียก

          พี่คิว  พี่คิวค่ะ  แหมใจลอยไปถึงไปถึงไหนกัน แนน เรียกตั้งหลายคำ 

สาวสวยที่ชื่อแนนกล่าวพร้อมกับจับแขนเขาเขย่าแรงๆ  นั้นเองเขาจึงรู้สึกตัว

          เอ่อ  แนนว่าอะไรนะครับ 

คิรากรจำต้องละสายตากลับมามองคนที่นั่งข้างๆ

          ครู่ต่อมาพงษ์พันธ์ก็พาสองสาวเข้ามาแนะนำให้เขาได้รู้จัก  ทั้งสองสาวได้ยกมือไหว้เขาก่อนจะนั่งลงไม่ห่างนักตามที่พงษ์พันธ์ได้ขยับเก้าอี้ให้

          งานปาร์ตี้ดำเนินไปเรื่อยๆในบรรยากาศที่สนุกสนานเป็นกันเอง  คิรากรคอยแอบมองสาวน้อยที่ชื่อวนิศราคนนั้นอยู่บ่อยครั้ง  แต่เขาก็ยังไม่มีโอกาสได้เข้าไปพูดคุยกับเธอมากไปกว่าเท่าที่พงษ์พันธ์ได้พามาแนะนำให้รู้จัก 

ดูเหมือนเธอจะเป็นเด็กที่เรียบร้อยและขี้อายเอามากๆเพราะเขาเห็นเธอเอาแต่นั่งอยู่กับที่และดื่มเครื่องดื่มกับทานอาหารแค่เท่าที่เพื่อนสนิทของเธอนำมาให้เท่านั้น  แต่เขาก็ยังรู้สึกได้ว่าเจ้าหล่อนก็คอยแอบมองเขาอยู่เหมือนกัน  เพียงแต่จะรีบหลบตาทุกครั้งที่เขาหันไปเท่านั้น

               

+ + + + + + + + + + + + + +

       

ริมทะเลยามเช้าตรู่เงียบสงบต่างจากตอนเย็นลิบลับ คลื่นลูกย่อมๆทยอยตัววิ่งไล่กันเข้าหาฝั่งเป็นระยะ  ก่อนจะกระทบเข้ากับพื้นทรายก่อเกิดเป็นฟองฟูสีขาวสะอาดตาอากาศก็เย็นสบาย  ร่างโปร่งบางของวนิศราในชุดกางเกงขาสั้นสีเทากับเสื้อยืดสีเหลืองอ่อนเดินทอดน่องช้าๆไปบนพื้นทรายที่นุ่มละเอียด  ในมือของเธอถือรองเท้าแตะที่ใส่มาก่อนจะเปลี่ยนใจถอดออกเมื่ออยากสัมผัสกับพื้นทรายนั้นโดยตรงเธอชอบทะเลมาก  แต่ไม่เคยได้มาเที่ยวบ่อยๆเพราะความจำกัดด้านฐานะทางการเงิน

          เธอออกมาเดินเล่นในขณะที่ทุกคนที่พักบ้านหลังเดียวกันยังหลับใหล เพราะงานปาร์ตี้เมื่อคืนที่ไม่รู้ว่าดำเนินกันไปจนดึกดื่นแค่ไหนด้วย  เพราะเธอได้ขอตัวเข้าห้องพักไปก่อนใครตั้งแต่ก่อนเที่ยงคืน  เด็กสาวอดนึกไปถึงใบหน้าของเขาผู้เป็นเจ้าของวันเกิดไม่ได้  เขาหล่อและมีเสน่ห์ล้นเหลืออย่างนี้นี่เล่าถึงได้กลายเป็นขวัญใจของพวกสาวๆไปได้อย่างง่ายดาย

          ขณะที่เด็กสาวกำลังเดินเล่นและคิดอะไรเพลินๆอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงห้าวทุ่มน่าฟังของใครคนหนึ่งดังขึ้นทางเบื้องหลัง

          อรุณสวัสดิ์ครับน้องนิด

          เด็กสาวถึงกับสะดุ้งรีบหันไปมอง   แล้วก็ยิ่งตกใจเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของผู้ชายคนที่เธอกำลังคิดถึงอยู่พอดี  เขาแต่งกายง่ายๆผิดกับเมื่อคืนด้วยกางเกงขาสามส่วนสีขาวกับเสื้อแขนสั้นสีขาวที่มีลวดลายสีฟ้าสดใส  ผมยาวระต้นคอของเขาถูกลมพัดพลิ้วดูมีชีวิตชีวา ดวงตาของเขาเหมือนมีประกายรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลา เขากำลังเดินตรงมาหาเธอ

          เอ่อ...คุณ... 

วนิศราตื่นเต้นจนพูดอะไรไม่ถูก  เธอไม่นึกมาก่อนว่าจะเจอเขา และก็ไม่นึกด้วยว่าเขาจะจำเธอได้

0 ความคิดเห็น