รักเอยอย่าร้าวรอน

ตอนที่ 18 : ตอนที่ยังไม่ได้ตั้งชื่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    29 ก.ค. 62

นิด  เธอเป็นอย่างไรบ้าง  

จันทนีย์รีบถามเมื่อเห็นเพื่อนลืมตาขึ้นมา

          วนิศราส่ายศีรษะช้าๆแทนคำตอบ

          แล้วเธอรู้ไหมว่าตัวเองเป็นอะไร  ทำไมถึงเป็นลมไปได้ง่ายๆแบบนี้ 

ความร้อนรนของจันทนีย์ดูเหมือนจะยังไม่จบสิ้น  เธอยังยิงคำถามต่อไปแม้การตอบกลับมาของเพื่อนจะคือการส่ายหน้าปฏิเสธอยู่เช่นเดิม

          หมอบอกว่าเธอกำลังตั้งท้อง 

จันทนีย์โพล่งออกไปอย่างอดรนทนไม่ได้  และมันก็มีผลให้ร่างบอบบางที่นอนระทดระทวยอยู่บนเตียงถึงกับผวาลุกขึ้นนั่งแล้วอุทานอย่างตกใจ

          เธอว่าอะไรน่ะ

          หมอบอกว่าเธอกำลังตั้งท้อง  ดูเหมือนจะเกือบสองเดือนแล้ว

          วนิศราทิ้งตัวลงนอนตามเดิมอย่างหมดแรง  เธอโง่เกินไปหรือเปล่าที่ไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลยเมื่อเริ่มมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขา  มาคิดได้ตอนนี้มันก็สายเกินไปแล้ว  นี่ถ้าพ่อกับแม่รู้เรื่องท่านจะต้องเสียใจมาก  ลูกสาวที่ตั้งใจส่งมาให้ร่ำเรียนเพื่อจะได้มีงานมีการดีๆทำ  จะได้ไม่ต้องตรากตรำลำบากในการหาเลี้ยงชีวิตอย่างตัวของท่านกลับมาท้องตั้งแต่ยังเรียนอยู่แค่ปีสอง

          ฉันควรจะทำอย่างไรต่อไปดีละนีย์  

เด็กสาวหลุดปากออกมาเหมือนเพ้อ

          เราต้องบอกพี่คิว  เพราะเขาเป็นพ่อของเด็ก 

จันทนีย์กล่าวอย่างจริงจัง  ซึ่งแม้วนิศราจะไม่เคยบอกตรงๆว่ามีอะไรกับคิรากรแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่  แต่เธอก็มั่นใจได้ว่าเข้าใจไม่ผิดเพราะเพื่อนของเธอไม่เคยให้ความสนิทสนมกับผู้ชายคนไหนมากเป็นพิเศษเท่าคิรากรมาก่อน

          ในขณะที่วนิศรานอนทอดสายตามองเพดานอย่างเหม่อลอยจันทนีย์ก็ล้วงไปหยิบเอาโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าสะพายของตนแล้วกดหาเบอร์โทรออกทันที

          ฮื่อ...ทำไมไม่มีใครรับน่ะ  

เด็กสาวบ่นอย่างหงุดหงิดเมื่อโทรไปแล้วไม่มีคนรับ

          ช่างเถอะนีย์  ไว้ค่อยบอกวันหลังก็ได้  

วนิศราบอกกับเพื่อนเบาๆ

          ก็ได้  แต่อย่าให้รู้น่ะ  ว่าเขามีเจตนาที่จะทอดทิ้งเธอ  เพราะฉันไม่ยอมแน่ๆ 

จันทนีย์กล่าวก่อนเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า...

       

+++++++++++++++++++

         

คุณคิว  นั้นคุณกำลังจะออกไปไหน 

เสียงเข้มของขจรเดชดังขึ้นเมื่อเขามองเห็น

คิรากรกำลังทำท่าว่าจะออกไปข้างนอก

          เรื่องส่วนตัวของผมครับพี่เดช  

ชายหนุ่มเพียงชะงักเท้าแล้วตอบโดยที่ไม่ได้หันกลับไป

          คิดจะออกไปหาเด็กคนนั้นใช่ไหม  อย่าคิดนะว่าแอบไปทำอะไรไว้บ้างแล้วผมจะไม่รู้  

ผู้จัดการส่วนตัวร่างเล็กเดินมาเบื้องหน้าของชายหนุ่มพลางจ้องหน้าเขาอย่างจะจับผิด

          ผมบอกแล้วไงครับว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวของผม  

ชายหนุ่มทำเสียงเข้มอย่างจะบอกให้ขจรเดชได้รู้ตัวว่ากำลังก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเขามากเกินไปแล้ว

          แต่ผมไม่อนุญาตให้คุณออกไปไหนทั้งนั้น   

ขจรเดชกล่าวอย่างไม่ยอมรับรู้ใดใดในน้ำเสียงของชายหนุ่มทั้งนั้น

          มันจะมากเกินไปแล้วนะครับพี่เดช  พี่มีหน้าที่ควบคุมดูแลผมก็เฉพาะเรื่องงานเท่านั้น  ในเวลางานผมก็ทำทุกอย่างให้เต็มที่แล้ว  แต่ในเวลาส่วนตัวของผมพี่ก็ไม่ควรเข้ามายุ่งเข้ามาก้าวก่ายอย่างนี้  

คิรากรกล่าวอย่างเริ่มหมดความอดทนขึ้นมาบ้างแล้ว

          ขจรเดชยิ้มเหมือนจะเยาะ ทำท่าว่าตนนั้นถือไพ่เหนือกว่าอยู่ในมือ

          ที่ผมห้ามคุณอยู่นี่ก็มีส่วนเกี่ยวกับเรื่องงาน  คือคืนนี้คุณจะต้องไปดูงานแสดงแฟชั่นโชว์ที่ห้างพารากอน

          ผมไม่เคยคิดอยากดูงานแสดงแฟชั่นโชว์บ้าบออะไรนั้น  

คิรากรโต้ตอบทันควัน

          แต่คุณก็ต้องดู  เพราะน้องอรได้ร่วมเดินแบบในครั้งนี้ด้วย

.............


หมายเหตุ : ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านมาจนถึงหน้านี้ อย่าลืมดาว์นโหลดอีบุคกันได้ตามรายละเอียดที่ให้ไว้ในหน้าแรกนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น