เมื่อโลกล่มสลายและตัวฉันที่กลายเป็นแม่พันธุ์หมายเลข 1000 [PG 15+]

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 หน้าที่ในฐานะแม่พันธุ์ลำดับที่ 1000

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 98
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    25 พ.ย. 63

 

ฉันเคยได้ยิน ว่าการมีความรักและชีวิตคู่ต้องเกิดจากการที่ทั้งสองฝ่ายยินยอมพร้อมใจ และรักมั่นในตัวตนของอีกฝ่ายไม่ว่าตัวตนของเขาจะเป็นเช่นไรก็ตาม ความรัก คือจุดเริ่มต้นของชีวิตคู่อันงดงาม....แต่สำหรับฉัน มันอาจจะเป็นความเกลียดชังมากกว่าความรักอะไรนั่นก็เป็นได้

 

"คุณต้องการอะไร....แม่พันธุ์อะไรนั่น หมายความว่ายังไง!?"

 

ชายหนุ่มรูปงามแย้มรอยยิ้มหวานหยด เขาเหยียดตัวขึ้นยืนตรงเต็มความสูง ดวงตาสีอความารีนเปล่งประกายคู่นั้นหลุบลงมาร่างของฉันที่นั่งกองอยู่บนพื้นด้วยสายตายากจะคาดเดา ก่อนที่เขาจะกางแขนของตนเองออกทั้งสองข้าง เอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นยินดีราวกับคนเสียสติที่ชั่วชีวิตนี้ฉันไม่เคยคิดจะเข้าใกล้

 

"แม่พันธุ์สำหรับการผลิตทายาทแห่งไทรอสให้คงอยู่สืบไปยังไงล่ะครับ....และผมมาที่ดาวดวงนี้เพื่อรับตัวคุณไป เพื่อผลิตเหล่าลูกๆที่น่ารักให้แก่ผม"

 

"พูดเรื่องบ้าอะไรกัน..."

 

ฉันกำหมัดแน่น ไม่เข้าใจที่อีกฝ่ายกำลังพล่ามเลยแม้แต่น้อย เขาพูดว่าตนเอง มาที่ดาวดวงนี้เพื่อตามหาแม่พันธุ์ในการผลิตทายาท งั้นเหรอ ชักจะบ้ากันไปใหญ่แล้ว หมายความว่าที่เขาฆ่าทุกคนก็เพื่อตามหาแม่พันธุ์ในการผลิตลูกให้ตัวเองน่ะเหรอ!? ฉันลำคอแห้งผาก ความหวาดกฃัวก่อนหน้าที่สูญเสียครอบครัวและเพื่อนร่วมโลกกลายเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยสำหรับในตอนนี้ สิ่งต่อไปที่ฉันจะต้องเผชิญก็คือการไปเป็นแม่พันธุ์ในการผลิตลูกๆของเขาคนนี้....

 

ผลิตลูก ให้กับคนที่ทำลายดวงดาวของฉันจนย่อยยับ

 

"พร่ำเพ้ออะไรอยู่....ผลิตลูกอะไรนั่น ใครจะไปยอมทำกัน!"

 

ฉันตวาดออกไปด้วยน้ำเสียงกราดเกรี้ยว ก่อนจะรวบรวมเรี่ยวแรงที่ตัวเองมีอยู่ลุกขึ้นยืนแล้วหันหลังเพื่อหวังว่าจะวิ่งหนีอีกฝ่ายไปซ่อนที่ไหนสักที่ ที่ไหนก็ได้ ที่ให้ซ่อน ซ่อนจากสัตว์ประหลาดตนนี้! แต่ยังไม่ทันพ้นห้าก้าวดี ร่างของฉันก็ลอยหวือพุ่งตรงกลับไปอยู่ในอ้อมแขนแกร่งของอีกฝ่ายอย่างง่ายดาย ทั้งๆที่ตัวเขาเองยังยืนอยู่ที่เดิมด้วยซ้ำ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นฉุดรั้งร่างของฉันให้พุ่งตรงเข้าสู่อ้อมแขนของเขา

 

ชายหนุ่มจากต่างดาวคลี่รอยยิ้มที่ดูเหมือนจะอบอุ่นส่งมาให้ฉัน เขาส่งเสียง หึหึ ในลำคอแล้วในตอนนั้นเองภาพทิวทัศน์รอบด้านก็เปลี่ยนไป รู้สึกตัวอีกทีฉันก็มายืนอยู่ภายในสถานที่แปลกประหลาดไปเสียแล้ว รอบด้านดูไม่คุ้นตาเหมือนภายในยานขนาดใหญ่ที่มีวิทยาการล้ำยุคที่ฉันไม่อาจรู้จัก ฉันสับสนและมึนงง ได้แต่มองหันรีหันขวางไปรอบๆ

 

'ยินดีต้อนรับ เฟิร์ส แม่พันธุ์ลำดับที่ 1000....ภารกิจสำเร็จ....ภารกิจ....'

 

เสียงดัดแปลงของระบบคอมพิวเตอร์ยานเอ่ยซ้ำไปมาถึงภารกิจตามหาแม่พันธุ์อะไรนั่น ฉันขนลุกเกรียวนึกอยากให้เรื่องนี้เป็นแค่ความฝัน เมื่อสลัดตัวให้หลุดจากอ้อมแขนของชายตรงหน้าแล้ว

 

ฉันก็รีบถอยหลังหนีเขาทันที ดวงตาสีดำสนิทของฉันกรอกไปมาอย่างระแวดระวัง ฉันมองไปรอบๆห้องที่ดูเหมือนกับห้องบังคับควบคุมยาน พยายามสำรวจหาทางหนีทีไล่ แต่ก็ต้องกลืนน้ำลายเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นห้องห้องหนึ่งที่มีกระจกใสกั้นอยู่ และภายในห้องนั้นมีร่างของเอเลี่ยนมากมายหลายเผ่าพันธุ์ถูกขังอยู่ภายในหลอดแก้วขนาดยักษ์ ภายในมีของเหลวสีฟ้าใสและสายอะไรสักอย่างห้อยระโยงระยางเต็มไปหมด

 

 

...นั่นคงจะไม่ใช่

 

 

"นั่นคือบรรดาแม่พันธุ์ทั้งหมดที่ผมรวบรวมมา"

 

 

"....อึ่ก"

 

 

ฉันกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเลื่อนสายตาลงไปมองยังตรงส่วนที่คาดว่าน่าจะเป็นท้องของแม่พันธุ์เหล่านั้น มันพองใหญ่กลมโต ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าภายในท้องของบรรดาแม่พันธุ์ในหลอดแก้วนั่นต้องมีเด็กอยู่ในนั้นแน่ๆ เมื่อคิดสภาพว่าอีกไม่นานตัวเองก็จะต้องอยู่ในสภาพเช่นนั้น มันทำให้ฉันเกิดกลัวขึ้นมาอีก

 

 

"คุณ...จะเอาฉันไปใส่ไว้ในหลอดแก้วแบบนั้นน่ะเหรอ?"

 

 

"ไม่หรอก"

 

 

ฉันชะงักก่อนจะค่อยๆหันไปมองร่างสูงของอีกฝ่ายที่ยังคงยืนยิ้มมองมาที่ฉันไม่วางตา ฉันขนลุกซู่เมื่อถูกดวงตาสีอความารีนคู่นั้นจ้องมอง จึงได้ทำเพียงก้มหน้าลงกอดตัวเองก็เท่านั้น หมายความว่าฉันไม่ต้องไปอยู่ในหลอดแก้วแบบแม่พันธุ์ที่น่างสงสารพวกนั้น? แล้วเขาคิดจะทำอะไรกับฉันกันแน่

 

สัญชาติญาณอันแรงกล้าทำให้ฉันไม่อาจอยู่เฉยๆรอให้อีกฝ่ายลงมือทำอะไรก่อนได้ ฉันค่อยๆคลานหนีเขาไปหลบอยู่ในช่องอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนแผงควบคุม ทำได้แค่กอดเข่าตัวเองนั่งร้องไห้ทั้งอย่างนั้น เป็นการปกป้องตัวเองที่ดูสิ้นคิดสิ้นดี...ฉันกลัว กลัวสิ่งที่จะต้องเผชิญต่อจากนี้ กลัวชายคนนี้ กลัวทุกสิ่งทุกอย่าง

 

"มนุษย์โลกเป็นเผ่าที่อายุไขสั้นกว่าชาวดาวดวงอื่นๆที่ผมนำมาเป็นแม่พันธุ์...."

 

เสียงทุ้มนั่นดังขึ้นเหนือหัวของฉัน ฉันรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายเดินมาหยุดอยู่ตรงช่องที่ฉันคุดตัวซ่อนอยู่ เสียงเคลื่อนไหวร่างกายของเขาทำให้ฉันต้องแอบมองลอดออกไปทางช่องแขนที่ใช้ปิดหน้าตัวเองอยู่ในท่านั่งกอดเข่า ร่างของเขาอยู่ใกล้มาก...เขานั่งคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่ตรงหน้าฉัน

 

เฮือก!!

 

ฉันสะดุ้งสุดตัวเมื่อรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดลงเหนือเส้นผมที่ปกคลุมหน้าผาก รู้สึกได้ถึงจมูกโด่งคมสันของอีกฝ่ายที่ฝังจมูกลงมาบนกลุ่มผมฉันแล้วสูดดมมันเบาๆ เขาเอ่ยเสียงสบายๆทั้งๆที่กำลังไล่ดมเส้นผมของฉันอยู่

 

"การใช้เวลาทดลองในหลอดแก้วกินเวลานานหลายสิบปี....หากให้คุณเข้าไปอยู่ในหลอดแก้ว เกรงว่าผมคงต้องสูญเสียแม่พันธุ์ลำดับที่ 1000 ไปเสียก่อน"

 

เซเรสหลุบดวงตาสีอความารีนที่เขาสร้างมันขึ้นเพื่อเอาใจแม่พันธุ์คนใหม่ของตนลงมองร่างเล็กที่นั่งคุดคู้ก้มหน้าลงกับเข่าของตนเอง เขาปรายตามองร่างของบรรดาแม่พันธุ์จากดาวดวงต่างๆที่เขารวบรวมมาด้วยแววตานิ่งเฉย ก่อนแสร้งเอ่ยเสียงอบอุ่นว่า

 

 

"เพราะฉะนั้น ผมจะใช้วิธีอื่นเพื่อให้คุณได้อุ้มท้องลูกๆของผม"




---------------50%--------------

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น

  1. #13 Jullie (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:03
    ต่อเถอะนะ ;———;
    #13
    0
  2. #12 KuroShiro Ren (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 00:03

    ฮื่อออออยากอ่านต่อออ
    #12
    0
  3. #11 _victory_88 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 07:07
    อ่ายยยยยยยยยยยยยย. เขินงะ. //. เค้าไม่พูดกะแก. TT
    #11
    0
  4. #10 Phattarasaya777 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2563 / 15:40
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-06.png มาต่อไวๆนะ รอมานานแล้วววววว
    #10
    0
  5. #9 Ajisaj Rin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2563 / 15:09

    เขินม้วนเลยฮืออออ
    #9
    0
  6. #8 Lotte03 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2563 / 10:18

    ในที่สุดไรท์ก็มา ขอตอนต่อไปไวๆนะครับ
    #8
    0