โคบุตร Return [ข้ามภพมารักเธอ]

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 โลกวรรณคดีแสนพิลึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 114
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    8 มี.ค. 60











             'ว่าไงรำพันมาลา?'
           'สนใจ...มาแลกชีวิตกันดูมั๊ย?'


           ........................................................................
           นี่ไม่ใช่ความฝัน....และมันก็ไม่ใช่ความจริง.....
           แต่เรื่องแบบนี้มันไม่มีกฎเกณฑ์.....จะเลือกอยู่ฝั่งไหนก็ได้....ทั้งความจริง...และความฝัน


           "กรี๊ดดดดดดด!!! ผีหลอก!!" 





บทที่ 1 โลกวรรณคดีแสนพิลึก


            เสียงกรี๊ดแหลมลั่นทะลุประหลอดของเด็กสาวแทบจะทำให้กระจกผีสิงเจ้ากรรมแทบแตกกระจาย ฉันนั่งตัวคดอยู่ห่างจากหน้ากระจกไม่กี่เมตร พลางมือสองข้างยกขึ้นปิดหูแล้วปากได้แต่ส่งเสียง กรี๊ดๆๆๆ จนโดนผีเจ้ากรรมตวาดเข้าให้



            "ยัยบ้า!! ดูดีๆสิยะ ข้าเป็นคนนะไม่ใช่ผี!! ผีที่ไหนจะสวยกะเด้งแบบนี้ห๊า!!???" 

            เสียงตวาดแหลมแสบหูดังลอดออกมาจากกระจก เล่นเอาฉันแทบหงายหลัง



            ฮะๆ...ไม่ค่อยจะอวยตัวเองเลยนะคะคุณผีเนี่ย?




            "ว-ว่าแต่...คุณผี...ไม่สิคุณ...ต้องการอะไรจากฉันงั้นเหรอคะ?"


           ฉันถามเสียงอ่อน มองคุณผี(ขี้วีน)ที่ยืนเท้าคางอยู่ในกระจกเจ้าตัวใช้มือข้างที่ว่างอยู่ปัดเส้นผมที่ปกหน้าตอนแรกออกไป เผยให้เห็นใบหน้าเรียวมนเกลี้ยงเกลาที่มีพวงแก้มสีชมพูระเรื่อรับกับริมฝีปากอิ่มสีสด ดวงตาคมแต่กลับกลมโตดูสดใสสีน้ำตาลเข้มแลดูมีความมั่นใจอยู่ในตัวมากพอดู.....



           เรียกได้ว่าสวยมากอย่างกับเจ้าหญิงที่หลุดออกมาจากนิทานงั้นเหละ....



           ถ้าไม่บ้าแต่งตัวลิเกโบราณขนาดนี้ก่อนอ่ะนะ...



           "อ้อ!...จริงสินะเจ้าถามได้ตรงประเด็นมากรำพันมาลา" 


           เจ้า?! ขนาดคำพูดยังลิเกขนาดนี้ ยัยนี่ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ! ...ไม่ใช่สิฉันเนี่ยเหละบ้า จนขนาดเห็นภาพหลอนเป็นผู้หญิงแต่งตัวลิเกอยู่ในกระจกนี่เหละ!!

 
           
           ภาพในกระจกทำท่านึกออก ก่อนจะยิ้มกว้าง...

           ที่ดูเหมือนแฝงด้วยเลศนัยแปลกๆ(ไม่น่าไว้ใจไง) หญิงสาวสวยผมสีดำขลับสวมชฎาสีทองระยับสวมเสื้อผ้าอาภรณ์สีฟ้าครามยิ้มร่าระรื่นมือเรียวขาวพลันยื่นออกมาแตะกระจกด้านหน้า

            "ว่าไง? สนใจมั๊ยเล่า รำพันมาลา..." เสียงหวานว่าอีกรอบ มะลิทำหน้าไม่ไว้ใจ


            "ว่าไง? ชีวิตของข้าน่ะทั้งร่ำรวยและสุขสบายมีทรัพย์สินเงินทองมากมายล้นฟ้าเชียวนะ..เจ้าไม่อยากได้อย่างนั้นหรือ?"


            หญิงสาวสวยว่า มะลิเงียบไป แววตาหม่นหมองลงทันทีก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยว่า


            "ถึงจะร่ำรวยแค่ไหนก็ตาม แต่ต่อให้ชีวิตที่เป็นอยู่มันไม่มีความสุข...มันก็เจ็บปวดกว่ากันเป็นไหนๆ...ที่เธออยากแลกชีวิตกับฉันน่ะ มีสาเหตุใช่ไหมล่ะ"



             ร่างสวยในกระจกนิ่งอึ้งไป พลันมะลิรับรู้ได้ถึงเสียงสะอื้นไห้ทีลอบออกมาเบาๆจากปากคู่สวยและบรรยากาศที่น่าอึดอัดและขนลุกมากขึ้นทุกที



             "ก็ใช่....แต่ถึงยังไง....ไม่ว่าเจ้าจะยอมรึไม่....เจ้าก็ต้องไป!!!"



             สิ้นเสียงมือขาวซีดทั้งสองข้างของกระจกยื่นทะลุออกมาจากกระจดแล้วดึงแขนของมะลิให้ถูกดูดเข้าไปในกระจกราวกับหลุมดำที่พร้อมจะดูดทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า
             

              ...โดยที่เธอไม่อาจขัดขืนได้เลย



               "อ-ไม่นะ! อะไรเนี่ย ปล่อยปล้อยยยยย!!!!!"
               มะลิร้องเสียงหลง ก่อนปลายเส้นผมเส้นสุดท้ายของเธอจะหายวับไป พร้อมร่างกายของเธอที่ได้ข้ามเข้าไปในบานกระจก....


                 ข้ามไปสู่อีกโลกนึงที่เราคาดไม่ถึง......



............................................................................................




               เสียงร้องโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นรอบตัวราวกับได้ยินจากที่ไกลๆ ก่อนที่โสตประสาทของหูจะค่อยๆได้ยินเสียงรอบตัวชัดเจนมากยิ่งขึ้น

                เปลือกตาของหญิงสาวขยับไหวก่อนแพขนตาสีดำขลับจะขยับเปิดเปลือกตา เผยดวงตาสีน้ำตาลเข้มสู่โลกภายนอก

  

               ร่างบางค่อยๆรู้สึกตัวทีละนิด ก่อนมือเรียวขาวดันตัวขึ้นนั่ง ความรู้สึกนุ่มนิ่มที่รองรับตัวเธออยู่
ทำให้รู้สึกสบายและกลิ่นดอกไม้หอมอ่อนๆที่ลอยมาแต่ไกล เส้นผมสีดำยาวปลกหน้าทำให้คิ้วเรียวของเธอขมวดมุ่น

               เรามัดผมไว้ไม่ใช้รึไง? แล้วทำไม....

            
               "ตื่นแล้วรึอำพันมาลา...พี่ว่าจะเข้ามาดูอาการเจ้าสักหน่อย เห็นว่าอยู่ๆเจ้าก็ล้มพับไปเสียเฉยๆ แล้วนี่เจ้าเป็นอะไรมากรึเปล่า? พี่เป็นห่วงเจ้ามากเลยนะอำพันมาลา"


                "เอ๊ะ?"

                ร่างบางหันมองตามต้นเสียงทุ้มนุ่มนั้นก่อนจะเบิกตากว้าง แล้วพูดเสียงดังลั่น


               "เฮ้ย! ใครเนี่ย?!!!"

         

         
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #5 SuratTechakhan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 12:03
    น่าสนใจค่ะ เป็นกำลังใจให้นะค่ะ
    #5
    0
  2. #4 rudeet (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 06:58
    มาต่ออีกนะคะ  เนื้อเรื่องแปลกดี เป็นกำลังใจให้ค่ะ สรุปคือชอบค่ะ
    #4
    0
  3. #3 Palhdjnc (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มกราคม 2560 / 22:03
    เอิ่มลูกสงบไว้ก็ดีม้างงงง
    #3
    0