[Chonnatee] ชลนที #Boy's Love #จบแล้ว

ตอนที่ 69 : ตอนพิเศษ - คืนนั้น...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,458
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    8 ก.ย. 59


ตอนพิเศษ...คืนนั้น 

(Par)


“ทีครับ ช่วยมีสติหน่อย”


ผมพูดเสียงอ่อนหลังจับคนเมาผสมโดนยามานั่งในอ่างอาบน้ำ ปล่อยให้น้ำเย็นจากก๊อกไหลลงอ่างให้คนบ่นร้อนไม่หยุด แต่มันฟังทีไหน โยนเสื้อเปียกน้ำใส่หน้าผมเต็มๆ


“ที


เสียงขาดหายเมื่อเห็นผิวอกเปลือยเปล่าพราวด้วยหยาดน้ำตรงหน้า เซ็กซี่บาดตาจนอยากกระโจนเข้าใส่ผมปล่อยเสื้อร่วงลงพื้น ก้าวเดินเข้าไปหาเหมือนต้องมนต์สะกด กำลังจะคว้าคนในอ่างมาสัมผัสก็ต้องผงะเมื่อเจอผ้าเปียกน้ำอีกสองชิ้นลอยผ่านเฉียดหัว ละอองน้ำกระเซ็นไปทั่ว


ลอบกลืนน้ำลายอีกครั้ง กวาดตาเก็บรายละเอียดทุกซอกมุมของคนในชุดวันเกิดอย่างห้ามไม่อยู่ ยิ่งมองลมหายใจยิ่งกระชั้นขึ้นเรื่อยๆ


อยากครอบครองทุกสิ่ง อยากทำลายความบริสุทธิ์นั่น อยากได้ยินเสียงกรีดร้องใต้ร่าง...


ไม่ได้!


ฉุดรั้งสติได้ก็รีบหันหลังหนีจากภาพยั่วเย้าอารมณ์ พยายามระงับความต้องการที่กำลังพลุ่งพล่านอย่างหนักด้วยการ สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วผ่อนออกยาว ทำซ้ำๆ อยู่หลายครั้งจนความปั่นป่วนเริ่มสงบลงทีละน้อย 


“กะ กูออกไปรอข้างนอกนะ”


ออกมาได้ก็อยากร้องด่าตัวเองว่าโง่...โง่ที่สุด!


ขณะเดียวกันในใจกลับรู้สึกโล่งอก แต่ก็แฝงความเสียดายเอาไว้ยิ่งกว่า กลายเป็นความรู้สึกกล้ำกลืนยากอธิบาย ได้แต่ไปโขกหัวกับกำแพงข้างประตูห้องน้ำสองสามหนจนรู้สึกเจ็บๆ ถึงได้เลิก เปลี่ยนมาเดินวนไปวนมาแถวหน้าห้องน้ำด้วยความรู้สึกเป็นห่วงและกังวลถึงคนข้างใน


อีกครั้งที่รู้สึกว่าตัวเองโง่มาก ปล่อยทีที่เป็นแบบนั้นไว้ในห้องน้ำคนเดียวได้ยังไง 


ใจหนึ่งบอกให้รีบเข้าไปดู แต่อีกใจกลับห้ามไว้


ทีไม่ใช่ผู้หญิง แต่ความรู้สึกตอนนี้เหมือนว่า...ถ้าเข้าไปก็ไม่ต่างกับไปยืนดูสาวบริสุทธิ์อาบน้ำ


“โอ๊ย! กูอยากบ้า!



 

...นานไปแล้ว


เหลือบมองเวลาผ่านไปแค่สิบห้านาที ผมอดทนรอต่อ


ยี่สิบนาที ครึ่งชั่วโมง


นานเกินไปจริงๆ ถ้าไม่มีเสียงเคลื่อนไหวจากภายในนั้นผมคงมีข้ออ้างให้ตัวเองกระแทกประตูเปิดเข้าไปนานแล้ว


...สี่สิบห้านาที


ทนไม่ไหวแล้วโว้ย!


“ที...”


ยังไม่ทันที่ชื่อหลุดจากปากเต็มเสียง ด้านในก็มีเสียงอาเจียนดังออกมาให้ต้องรีบลุกขึ้นยืน รีบผลักเข้าไปในห้องน้ำอย่างเคร่งเครียด เจอฉากทีกำลังคายของเก่าในท้องลงชักโครกพอดี รีบตรงไปช่วยลูบหลังด้วยความเป็นห่วง


นี่เป็นอ้วกครั้งที่สองแล้ว แทบไม่มีอะไรจะออกมานอกจากลม ทีอ้วกอยู่พักใหญ่ถึงได้หยุด ผมรีบรองน้ำใส่แก้วส่งให้มันกลั้วปาก มือทีสั่นมากจนต้องช่วยประคองแก้วน้ำให้


“ไปหาหมอกันไหม?”


คนโดนถามยังคงเงียบกริบทั้งที่มีสีหน้าย่ำแย่เต็มทน ผมทำได้แค่ช่วยพยุงตัวมันขึ้นจากพื้น จัดการหยิบผ้าขนหนูมาพันเอวให้ พาตัวคนอ่อนแรงออกมานอนบนเตียง


เฝ้ามองด้วยความรู้สึกหลากหลาย คืนนี้คืนเดียวก็ได้เห็นทีในแบบต่างๆ มากมายที่บ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังขาดสติอย่างหนัก จะด้วยเพราะเหล้าก็ดี ยาก็ดี มันทำให้ผมทั้งตกใจทั้งกังวล อย่างเช่นตอนนี้...คล้ายกับว่ามีผมอยู่ข้างๆ แต่มันกลับไม่รับรู้ แววตาเลื่อนลอยจนน่าเป็นห่วง


จะทำยังไงดี...


ผมเดินไปนั่งข้างเตียง ลังเลอยู่นานก็ยื่นมือไปลูบหัวอีกฝ่าย หวังให้ได้สติกลับมาสักนิดก็ยังดี


“ยังมีกูอยู่ตรงนี้นะ...”


คนที่นอนนิ่งประหนึ่งเป็นแค่หุ่นเริ่มขยับ ยอมมองผมตรงๆ เป็นครั้งแรกให้ใจชื้นขึ้นหน่อย เอ่ยเรียกชื่อซ้ำไปซ้ำมาหวังให้คนตรงหน้าสติกลับมามากกว่านี้


“...ทีจำชื่อตัวเองได้”


ฟังคำพูดแรกตั้งแต่พาตัวมาถึงโรงแรมก็ได้แต่ชะงัก คำแทนตัวเหมือนตอนอยู่บนรถไม่มีผิด หลายประโยคที่มันพูดหรือแสดงออกมา ต่างโดนเพื่อนทั้งสองยืนยันว่านี่แหละทีตอนเด็ก หมายความว่าผมกำลังเผชิญหน้ากับเด็กชายที?


“แล้ว เอ่อ...” ผมใช้คำแทนตัวไม่ถูก เลยงัดคำพูดสมัยเด็กมาใช้บ้างพลางชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง “เราล่ะ จำได้ไหมว่าเป็นใคร”


ผมใจตุ่มๆ ต่อมๆ ปล่อยให้อีกคนกวาดสายตาสำรวจ ถ้าทีบอกไม่รู้หรือจำไม่ได้งานนี้มีเจ็บแน่ ได้แต่เตรียมใจเผื่อไว้แต่เนิ่นๆ รอฟังคำตอบอย่างสงบ นานจนแทบขาดใจกว่าทีจะอ้าปาก


“...เดซี่”


ผมถอนหายใจหลังได้ยิน อดน้อยใจหน่อยๆ ไม่ได้


“เหมือนเดซี่...คุกกี้ใช่ไหมล่ะ”


ความน้อยใจเลือนหายแทนที่ด้วยความดีใจ


“อือ คุกกี้...” เรียกแบบนี้ก็ได้ถ้ามันคือคำที่สื่อถึงผม “แต่ที่จริงแล้วชื่อพาร์ต่างหาก”


อยากให้จดจำตัวตนตอนนี้มากกว่าตอนเป็นเด็ก


แววตาคนฟังไหววูบทันที มีปฏิกิริยาจนผมอดตื่นเต้นไม่ได้ เลยลองชี้นิ้วใส่ตัวเอง พูดซ้ำอีกรอบ


“ชื่อพาร์ครับ”


“...พาร์”


ผมรีบพยักหน้ายืนยัน มองมันยันตัวลุกขึ้นมานั่ง ค่อยๆ ยื่นสองมือตรงมาหา คิดว่าน่าจะโดนสัมผัสใบหน้า แต่กลับถูกโถมกอดกะทันหันจนได้แต่นั่งอึ้ง


“ที...ไม่ไหวแล้ว”


“ฮะ! เฮ้ย!!


คนบอกว่าไม่ไหวน็อตคาอกผมไปแล้วครับ



 

[กลไกป้องกันของทีกำลังทำงาน ปล่อยไปเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็กลับเป็นปกติเอง แต่ถ้าไม่กดปุ่มโทรฉุกเฉินจากมือถือทีเอา เบอร์หนึ่งนะ แจ้งที่อยู่ไว้ เดี๋ยวมีรถพยาบาลไปรับถึงที่เอง]


ผมขมวดคิ้วกับคำตอบจากหมอที่ผมไม่อยากคุยด้วยที่สุด แต่เพราะห่วงอาการของมันจึงได้ยอมโทรไปปรึกษาด้วย


“นี่คุณเป็นห่วงทีจริงหรือเปล่าหมอพีท”


[ห่วงสิ น้องทั้งคน ถามอะไรประหลาด แต่เอาเถอะ พี่เข้าใจ เอาเป็นว่าหลังฟังอย่างละเอียดก็ไม่ต่างที่เคยเจอเท่าไหร่ เพราะงั้นไม่ต้องห่วงหรอก]


“หมายความว่าที่ทีมีพฤติกรรมแปลกๆ เหมือนย้อนกลับไปเป็นเด็กนี่คือเรื่องปกติ?”


[ไม่เชิง เคยมีเรื่องแบบนี้มาสองสามหนแล้ว เป็นเรื่องที่ยังหาคำตอบไม่ได้ว่าเพราะอะไร แต่พี่แพร เอ่อ จิตแพทย์ประจำตัวทีเคยคาดเดาว่าเป็นจิตใต้สำนึกที่ออกมาแผลงฤทธิ์เพื่อปกป้องตัวเอง]


“จิตใต้สำนึก?”


[คิดว่างั้นนะ จิตแพทย์คนแรกของทีบอกว่า ทีเจอเรื่องสะเทือนใจมาหลายครั้งทำใจมีบาดแผลมากเกินไป การรักษาทีสมัยแปดขวบเลยเป็นเรื่องค่อนข้างยากกว่าที่คิด เรื่องของจิตใจเป็นเรื่องละเอียดอ่อน นั่นทำให้พี่แพร เอ่อ พี่สาวกับตัวพี่ที่นั่งฟังอาพูด ตัดสินใจเลือกสายงานที่อยากทำทันที พี่แพร์เลือกเป็นจิตแพทย์ตามอา ก่อนมารับช่วงดูแลเรื่องทีต่อ ส่วนพี่เลือกเป็นหมอเด็ก อยากจะคอยรักษา และเป็นที่ปรึกษาให้เด็กที่เผชิญกับเรื่องแย่ๆ มา]


“ผมอยากรู้เรื่องที ไม่ได้อยากรู้เรื่องหมอ”


[แฮ่ม เอ่อ จิตสำนึกของทีโผล่ออกมาครั้งแรกตอนเด็กคนนั้นกลับเข้าเรียนที่โรงเรียนแล้ว ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ฝ่ายเจ็บตัวไม่ยอมปริปาก ไม่เอาเรื่อง ทำแค่ย้ายโรงเรียนหนีอย่างเดียว ถามทางทีก็ทำหน้าไม่รู้เรื่องเหมือนกับไม่มีความทรงจำถึงเรื่องนั้น นั่นทำให้พวกเรารู้ว่าทีค่อนข้างอันตรายเลยจำต้องจัตาดูอย่างระมัดระวังมาตลอด]


“จับตาดูแบบไหน?”


[ก็แบบให้มาโรงพยาบาลบ่อยๆ อ้างตรวจร่างกายนั่นแหละ จนกระทั่งเกิดเรื่องตอนม.ต้น ทางเราถึงได้เจอเด็กคนนั้น เพราะมีคนถ่ายวีดีโอไว้ด้วย พวกเราถึงได้เห็นว่าทีมีพฤติกรรมเปลี่ยนไปทันที คล้ายๆ คนน็อกหลุด แต่ความจริงแล้วเหมือนสลับตัวกันมากกว่า หมอหลายคนในตอนนั้นลงความเห็นว่าทีสร้างตัวตนขึ้นมาใหม่คล้ายบุคลิกที่สอง แต่เรื่องนี้ถูกปัดตกไปแล้ว เพราะตัวตนที่ออกมาใหม่ไม่โตขึ้นจากเดิมเลย และส่วนใหญ่มักออกมา เพราะโดนกระตุ้นให้ปกป้องตัวเองมากกว่า]


หมอพีทถอนหายใจ ก่อนพูดต่อ


[ที่เรียกว่าจิตใต้สำนึก เพราะอะไรที่ทีไม่ชอบใจหรือเกลียดจนอยากลืม เด็กที่ออกมาคนนั้นจะไม่มีอยู่ในความทรงจำเลยเป็นเด็กที่บริสุทธิ์ ซื่อตรงกับความรู้สึก เอ่อ ไปหน่อย เลยขาดความยับยั้งช่างใจ จนต้องมีคนคอยดูแลกึ่งเฝ้าระวัง ก็เป็นเด็กที่ค่อนข้างอันตราย...ในหลายๆ ความหมาย]


“ผมขอคำยืนยันสั้นๆ อันตรายมากหรือน้อยครับ?”


ได้ยินเสียงถอนหายใจ


[พูดยาก เอาเป็นว่าตัดสินใจเองดีกว่า มาพูดถึงกลุ่มคนที่อยู่กับเด็กคนนั้นได้ก่อน มีครอบครัวพี่ เพื่อนทีหกคน ลุงนิก ไม่ก็ทากะซัง ถ้าใครเอาทีไม่อยู่มักกดโทรฉุกเฉินกันทั้งนั้น และห้ามพาทีไปหาพวกปู่หรือลุงอรรถเด็ดขาด จิตใต้สำนึกของทีค่อนข้างหวาดระแวงพวกเขา พี่ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน]


ผมขมวดคิ้ว มองคนหลับด้วยความสงสัย แต่ตอนนี้มีเรื่องสงสัยกว่า


“เอ่อ แล้วผมล่ะ? จะอยู่กับเด็กคนนี้ได้หรือเปล่า?”


[อืม~ม ถ้าที่เล่ามาก่อนหน้านี้เป็นเรื่องจริง ทีค่อนข้างรู้สึกดีกับเธอพอสมควร น่าจะดูแลไหว ถ้าไม่ไหวค่อยโทรหาพี่แล้วกัน]


“แล้วเรื่องในผับที่ที เอ่อ...”


[กระทืบคน] ปลายสายต่อให้ [ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนี่ ถ้าใครไปคุกคามทีในโหมดนี้จะโดนกระทืบเป็นหมันทุกราย และเพราะเรื่องนี้ ทีเลยถูกจำกัดปริมาณเครื่องดื่มแอลฮอล์กทุกประเภท ดื่มได้แต่ห้ามเมา เลี่ยงไม่ดื่มได้ก็ควรเลี่ยง]


ผมได้ยินเสียงหมอพีทถอนหายใจ


[เอาเป็นว่ารอดูอาการถึงพรุ่งนี้ ถ้าทีได้สติกลับมาเป็นปกติก็ไม่เป็นอะไรแล้ว...ส่วนเธอ เดี๋ยวนะ! ทีโดนยาปลุกนี่หว่า! แฮ่ม...ถ้าพรุ่งนี้เช้าเธอรู้สึกต้องการพบหมอ มาหาพี่ได้ที่โรงพยาบาล เอาตัวทีมาด้วยจะได้จับตรวจร่างกายสักหน่อย แต่ถ้าไม่อยากมาก็ชงเกลือแร่ให้ตัวเองสักถ้วย นอนพักผ่อนเยอะๆ ไม่กี่วันก็น่าจะฟื้นตัวเองได้] 


ผมรู้สึกทะแม่งๆ เหมือนตัวเองกำลังจะกลายเป็นผู้ป่วย


“พี่พูดอย่างกับทีจะกระทืบผม”


[น่ากลัวกว่ากระทืบอีก! ที่ผ่านมาทำคนนอนให้น้ำเกลือมาแล้วนะรู้ไหม บางรายถึงขั้นบอกว่าไม่ขอเฝ้ามันอีกแล้ว ขนาดตัวพี่ยังต้องยอมสยบ อนุภาพเหลือร้ายสุดๆ แต่กรณีเธอ เอ่อ อาจจะต่างออกไป แต่น่าจะเจอความเอาแต่ใจของทีไม่ต่างกัน เพราะงั้น...ดูแลตัวเองด้วย]


ผมกลืนน้ำลายลงคอ “...ครับ”


ปลายสายตัดไปแล้ว ผมไม่ทันได้พูดขอบคุณด้วยซ้ำ หลังจัดท่าทางให้คนหายใจเข้าออกสม่ำเสมอนอนสบายๆ ห่มผ้าให้เรียบร้อยก็มานั่งพิงหัวเตียง ก็ตัดสินใจไปอาบน้ำกลับมาไล่ปิดไฟ เหลือเพียงไฟหน้าห้องน้ำ ก่อนมาปักหลักนั่งพิงหัวเตียงเฝ้าคนข้างๆ พลางหยิบมือถือมาเปิด


เริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับจิตใต้สำนึกเผื่อไว้รับมือ


นานเกือบชั่วโมง จู่ๆ ก็มีเสียงครางปนสะอื้นจากคนหลับ ตามด้วยเสียงงึมงำฟังไม่ชัด มีท่าทางกระสับกระส่ายก่อนจะนิ่งไป ครู่หนึ่งก็พลิกไปพลิกมาอีก ผมมองอยู่นานหลังเห็นว่าไม่มีอะไรจึงหันไปดูมือถือต่อ แต่ไม่ถึงห้านาทีคนนอนข้างๆ ก็ลุกพรวดกะทันหัน


ผมกะไว้แล้วเลยไม่ได้ตกใจ แค่มองตามคนลงจากเตียง นึกว่ามันจะไปเข้าห้องน้ำ แต่กลับเดินวกอ้อมเตียงมายืนข้างเตียงฝั่งด้านที่ผมนั่งอยู่ มองอาการยืนขยับตัวยุกยิกเหมือนอยากเข้าห้องน้ำเต็มที่ด้วยความมึนงงปนประหลาดใจ


“จะขอให้ไปห้องน้ำเป็นเพื่อน?” ผมเดาว่าใช่


“ทะ ทำไงดี”


...เหมือนจะไม่ใช่


“ที...ทีอยากเอาออก แต่ทีทำไม่เป็น!


ผมงงหนักกว่าเดิม “เอาอะไรออก?”


“ไม่รู้”


อ้าว?


ผมมึนตึบ ได้แต่สังเกตอาการอยากเข้าห้องน้ำของมันแล้วลองไล่ถาม


“ปวดฉี่?”


ส่ายหน้า


“ปวดอึ?”


ส่ายหน้าอีก


“ทีต้องเอาออกจริงๆ นะ” น้ำตาเริ่มปริ่มๆ ให้ผมตกใจอีกรอบ “ถ ถ้าไม่เอาออก ทีจะอึดอัดทรมาน จะนอนไม่ได้”


...หรือว่า ผมก้มมองต่ำที่กลางลำตัว ตัดสินใจดึงมือมันที่ยกปิดด้านหน้าออก เห็นผ้าขนหนูพองออกมาก็ชัดเจนครับ ก็หลงนึกว่ายาไหลออกมาหมดพร้อมของในท้องหมดแล้วซะอีก แสดงว่ายังเหลือฤทธิ์ตกค้างอยู่ ให้ปลดปล่อยสักครั้งสองครั้งน่าจะดีขึ้นล่ะมั้ง


พอหวนนึกถึงคำพูดเมื่อครู่นี้ก็ต้องรีบเงยหน้าขึ้น ถามซ้ำอีกรอบ


“...เมื่อกี้มึงบอกว่าทำไม่เป็น?”


คนฟังพยักหน้ารัวๆ


...หมายความว่าตั้งแต่โดนยามา ทียังไม่ได้ปลดปล่อยสักครั้ง? แล้วไหนเพื่อนมันบอกว่า เอาไอ้ทีไปแช่น้ำก็พอ ปล่อยมันxในห้องน้ำไป มันทำเป็น แล้วที่ผมที่กำลังเผชิญอยู่นี่คืออะไร


“แน่ใจนะว่าไม่เป็น?”


ผงกหัวรัวๆ มองมาด้วยแววตาเว้าวอน “ช่วยทีหน่อย...นะครับ”


ลมหายใจผมสะดุด แถมเริ่มหายใจติดขัด ในหัวเริ่มคิดช่วยไปไกลถึงนู้น รู้ตัวอีกทีก็จับคนตรงหน้าหมุนตัวมานั่งซ้อนด้านหน้าแล้ว แถมกำลังช่วยอยู่จริงๆ ซะด้วย


ฉวยโอกาส ไม่ฉวยโอกาส...โอ๊ย กูจะทำยังไงกับมึงดี!


“ต่อสิต่อ”


พยายามสะกดน้ำเสียงให้ราบเรียบ “ด...เดี๋ยวกูช่วยสอนมึงดีกว่า”


กระซิบสอนวิธีใช้แม่นางทั้งห้าเสร็จก็รู้สึกคิดผิดทันที


ภาพการช่วยตัวเองของคนพิเศษในใจ เร่งเร้าความร้อนในตัวผมพุ่งสูงปรี๊ดจนต้องรวบตัวมันมากอดแน่นๆ ซบหน้ากับไหล่มันพยายามข่มใจสุดฤทธิ์ แต่ยิ่งได้ยินเพียงเสียงครางแผ่วๆ ยิ่งกระตุ้นให้รู้สึกมากกว่าเก่าจนช่วงล่างปวดหนึบๆ ไปหมด ทนฟังได้ไม่นานก็ครางเรียกอย่างห้ามตัวเองไม่อยู่


“ที...”


เผลอแทะๆ เล็มๆ ผิวเนื้อด้านหลัง ยิ่งได้ชิมยิ่งหลงใหล อยากทำมากกว่านี้ใจจะขาด


“โอ๊ย”


ผมสะดุ้งหลุดจากภวังค์ แวบแรกนึกว่าตัวเองเผลอทำรอยแรงไป กำลังจะดูผลงานล่าสุดว่าเกิดแผลหรือเปล่า คนตรงหน้าก็ดึงแขนผมออกจากตัว ปีนข้ามขาผมไปนอนตัวงอเป็นกุ้งบนเตียง ร้องไห้ด้วยท่าทางทรมานมาก จนผมใจเสียต้องรีบเข้าไปดูอาการ


“จะ เจ็บมากเลยเหรอ” ถามเสียงอ่อยอย่างรู้สึกผิด


“มาก”


“ไหนขอดูที่เจ็บหน่อย”


ผมกำลังจะพลิกตัวให้หันหลัง ทีกลับขยับนอนหงายโชว์ไอ้นั่นให้ผมดู


“ดูเลย เจ็บมาก”


ผมรีบเลื่อนสายตาหนีแทบไม่ทัน


ห...เห็นของตัวเองก็บ่อย แต่ของทีกลับ...กลับ...บ้าเอ้ย! นี่มันยั่วกันชัดๆ


ได้ยินเสียงทีร้องก็เลยรีบหันไปมอง กลับมานอนตัวงอแบบกุ้งต้มสุกอีกแล้ว


มันทำท่าจะจับส่วนล่าง แค่แตะก็ชักมือกลับ ท่าทางกล้าๆ กลัวๆ แต่สุดท้ายก็กลั้นใจจับทั้งน้ำตา เสียงครางด้วยความเจ็บปวดหลุดจากปากเป็นระยะ มันร้องไห้ไปพยายามทำไป จนคนมองอย่างผมยังรู้สึกย่ำแย่เกินทน ขณะเดียวกันความโกรธพุ่งสูงปรี๊ดอยากจับหน้าไอ้คนวางยากระแทกเข่าสักทีสองที!


“ฮือเจ็บ”


สุดจะทนมอง!


ผมตรงไปจับทีนอนหงาย แกะมือมันออกมา อดไม่ได้ก้มไปจูบซับน้ำตาให้แผ่วเบา


“...ขอโทษ ไม่ร้องนะ”


ผมรู้สึกผิดขึ้นมาในใจ ถ้าทำให้ตั้งแต่แรก ทีคงไม่เจ็บตัวแบบนี้ หรือถ้าตั้งใจสอนการใช้แม่นางทั้งห้าให้มากกว่านี้ ทีคงรู้ว่าไม่ควรทำแรงเกินไป


“พาร์”


ผมสะดุ้งยามโดนสองมือยกกอดรอบคอ 


“ช่วยด้วย ร้อน อึดอัด เจ็บนั่นมากด้วย ฮือ...”


ผมรีบลูบหลังปลอบ “ไม่เป็นไรๆ คราวนี้ค่อยๆ ทำ...”


“ไม่เอาแล้ว ช่วยทีหน่อย นะๆ ช่วยทีหน่อย” อ้อนวอนทั้งหยาดน้ำตา


น่ารัก...อยากจับทำเมียจัง


ผมสะดุ้งรีบสะบัดความคิดสุดท้ายออก เปลี่ยนมาท่องใหม่ในใจซ้ำๆ


ยังกินไม่ได้ๆๆ


“นะครับ ช่วยน้องทีหน่อย”


โอ๊ย! นี่คือบทลงโทษของการคิดไม่ซื่อใช่ไหม!!


ผมสูดลมหายใจ พยายามดึงมโนสำนึกไว้สุดฤทธิ์


“เป็นกู เอ้ย พาร์ได้เหรอ พาร์เป็นผู้ชายนะ!


หวังว่ามันคงไม่กระทืบ...


“พาร์ได้”


อะไรนะ!


ผมรีบจ้องตาทีอย่างค้นหา อีกฝ่ายสบตามาตรงๆ ไม่มีหลบ แววตาทั้งเว้าวอนขอร้องในแบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนจนในใจเกิดข้อกังขาผุดขึ้นมา


“ถ้าตรงนี้ไม่ใช่พาร์ แต่เป็นผู้ชายคนอื่นล่ะ ทีจะยอมไหม”


“ไม่...ไม่เอา”


ความปิติพวยพุ่งเต็มหัวใจ ก้มหน้าไล่สูดความหอมพวงแก้มแทนความรู้สึกตอนนี้ ผละออกมามองคนใต้ร่างครู่เดียวก็เลื่อนหน้าเข้าใกล้ สัมผัสชิมริมฝีปากอย่างอดใจไม่ไหว ครั้งนี้ไม่มีผลักไส ไม่มีชกกลับ เป็นอะไรที่รู้สึกดีจนต้องขอชิมอีกหลายๆ ครั้ง


พลั่ก


ผมหนาววูบเมื่อคนใต้ร่างเป็นฝ่ายพลิกขึ้นคร่อม แววตาหยาดเยิ้มมองมาเหมือนกำลังมอมเมาอะไรบางอย่าง ทีก้มหน้าลงมาแตะริมฝีปากมั่วซั่วไปหมด สัมผัสแต่ละครั้งปลุกเร้ากันจนสติแทบกระเจิง จุดไฟที่มีอยู่แล้วให้โหมกระหน่ำจนรีบมันพลิกลงใต้ร่าง บังคับให้อยู่นิ่งๆ


“อย่าพึ่งซน เดี๋ยวมึงจะซวย..เดี๋ยว!


ห้ามคนไร้สติไปก็เท่านั้น นอกจากไม่ฟังดันทำผมไฟติดไม่มีดับ ทางเดียวคือทำให้ทีสงบลงไวๆ


“ขอล่วงเกินนะ”


กระซิบบอกพร้อมยุ่งกับช่วงล่าง เสียงร้องบอกเจ็บทำผมเครียด แต่ก็พยายามช่วยอย่างอ่อนโยนค่อยเป็นค่อยไปที่สุดจนปลดปล่อยออกมา ผมมองคนนอนหอบหายใจด้วยอารมณ์ปั่นป่วน เสียงน่าฟังยังดังอยู่ในหัว


อยากได้ยินอีกหลายๆ ครั้ง อยากทำให้ร้องมากกว่านี้


รอก่อนๆ ตอนนี้ยังไม่ได้!


“...ทีขออีก”


อะไรนะ!!


ผมผงกหัวขึ้นมาจ้องตาคนเบื้องล่างอย่างไม่เชื่อหู อีกฝ่ายมองมาตาหวานเยิ้ม ยิ้มซะน่ารักจนผมเกือบสติแตก จำต้องฉุดรั้งหมาป่าในตัวไม่ให้กระโจนเข้าหม่ำของหวานตรงหน้า


“ม...ไม่ดีขึ้นเลย?”


“ดี มันดีมาก แต่ทียังไม่หาย ขออีกนะ”


ยานรก!


ผมกัดฟันทำให้อีกครั้งและอีกครั้ง


“พาร์ ขออีก” คนพูดขอเว้าวอนทั้งน้ำตาคลอเบ้า


...พี่พีทพูดถูก ทีในโหมดนี้อันตรายมาก และถ้าผมมีสิทธิ์มากกว่านี้คงชอบมากๆ แต่ตอนนี้...


“พอแล้วเนอะ”


“ไม่ ทำอีก”


ดั่งกับอยู่ในนรกจนอยากร้องไห้


“ถึงเวลานอนแล้ว”


“ขออีกนะ ขออีก”


“ไม่เจ็บแล้วเหรอ”


“เจ็บ แต่ดี ขออีก”


“...ครั้งสุดท้าย”


“...ก็ได้”


อดทนไว้ๆ


“พาร์ อ๊ะ”


ในหัวเริ่มกระเจิง ทรมานยิ่งกว่าคนโดนวางยา


“...ตรงนั้น อือ ดีจัง”


โอ๊ย! กูอยากกินมึงๆๆ!!


“พาร์...”


“ไม่ต้องเรียกแล้ว เสร็จรอบนี้แล้วรีบหลับไปเลย! ไม่ต้องขอแล้วนะ”


หลังทำทีหลับได้ ผมก็รีบพุ่งเข้าห้องน้ำ ปลดปล่อยครั้งแล้วครั้งเล่าจนตัวแทบซีด ก่อนเดินโซซัดโซเซกลับมาที่เตียงพร้อมผ้าชุบน้ำ เหม่อมองรอยตีตราบนตัวทีเนิ่นนาน ตั้งสติได้ก็รีบเช็ดตัวคนหลับให้สะอาด ใช้ผ้าห่มปิดปังเรือนร่างเย้ายั่วอย่างเบามือ แล้วนั่งมองหน้าคนที่เกือบตกเป็นเมียตัวเองด้วยอารมณ์หลากหลาย แม้แต่ผมก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกตอนนี้ออกมายังไงดี นอกจาก...


คงเป็นคืนที่ผมลืมไม่ลงตลอดชีวิต


หลังเอาผ้าไปตากก็กลับมาล้มตัวนอนข้างทีด้วยความเพลีย กำลังจะเคลิ้มหลับก็ต้องสะดุ้งโหยง รีบลืมตามองคนพลิกตัวมากอดอย่างตื่นตระหนก แอบกลัวจะได้ยินคำว่าขออีก


ไม่ไหวแล้วขอยกธงขาวครับ


แว่วเสียงหัวเราะเบาๆ กับคำพูดงึมงำเหมือนคนกำลังฝันละเมอ


“คุกกี้อร่อย ทีชอบนะ ชอบคนทำให้ด้วย...มากๆ เลย”


ผมเบิกตากว้าง ความตกใจกระแทกความอ่อนเพลียปลิวหาย รีบพลิกตัวจับคนหลับเขย่า


“เมื่อกี้มึงพูดว่าอะไรนะ พูดใหม่อีกทีสิ!


โดนเขย่าจนหัวคลอน คนหลับก็ยังคงหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ไม่มีทีท่าจะตื่นสักนิดเดียว ลองตบแก้มเบาๆ ก็แล้ว ดึงแก้มจนยืดก็แล้ว หลับปุ๋ยไม่รู้เรื่อง


“มึงจะหย่อนระเบิดใส่กัน แล้วหลับหนีแบบนี้ไม่ได้!


ตื่นมาพูดกับกูให้เคลียร์ก่อน!!


พยายามปลุกอยู่หลายครั้งก็ไม่ได้ผลเลยต้องปล่อยให้หลับต่อไป แต่ผมกลับคาใจจนนอนไม่หลับ สุดท้ายก็ย้ายมานั่งขอบเตียง เท้าแขนกับเข่า มือกุมขมับอย่างครุ่นคิด นึกทวนพฤติกรรมที่ผ่านมาของทีทั้งหมด


จะว่าไปเคยน้อยใจเรื่องมันให้ความหวัง แต่ความจริงไม่เคยมีอะไรคืบหน้า


จะว่าไปสิ่งที่มันพูดออกมากับแสดงให้เห็น บางทีก็ขัดแย้งจนชวนสับสนอยู่บ่อยๆ


จะว่าไป...

...

..

.

รู้ตัวอีกที หน้าต่างด้านนอกก็เห็นแสงของวันใหม่ฉาบบนท้องฟ้าที่สีแปลกไปจากเดิม เหมือนจะออกเหลืองๆ ยังไงไม่รู้ หมุนตัวกลับมองคนหลับสบายบนเตียงด้วยอารมณ์ที่ก่ำกึ่งระหว่างปลอดโปร่งกับคิดหนัก ไม่รู้ว่าข้อสรุปที่คิดไว้จริงเท็จแค่ไหน แต่ผมมั่นใจว่าต้องใช่


ปกติจิตใต้สำนึกจะแสดงออกในยามที่คนๆ นั้นอยู่ในช่วงผ่อนคลาย หรือเผลอตัวไม่มีสติ แต่กรณีทีคือไม่มีสติมาตั้งแต่ต้น และช่วงที่มันพูดคำนั้นก็ดันเป็นช่วงที่มันได้ผ่อนคลายถึงที่สุด


เมื่อไม่ใช่คำโกหก ไม่ใช่เพราะฤทธิ์ของยา คำตอบก็มีเพียงอย่างเดียว


“...อะไรกัน มึงก็ชอบกูแท้ๆ แต่กลับทำให้กูสับสน” ยกมือปัดผมปกหน้าให้คนหลับ ดึงแก้มคนหลับซะยืดเป็นการลงโทษ “หรือเป็นตัวมึงเองที่กำลังสับสนอยู่กันแน่หือ?”


เลื่อนผ้าห่มลงมา เผยให้เห็นอกเปลือยเปล่า ก้มหน้าลงประทับตีตราแสดงความเป็นเจ้าของลงอกซ้ายครู่หนึ่งก็เลื่อนริมฝีปากไปหยุดที่หูคนหลับ กระซิบเสียงแผ่ว


“จะรอวันที่มึงรู้ใจตัวเอง แต่ถ้านานเกินไป... กูจะทำให้มึงรู้เอง!


ว่าหัวใจดวงนี้ของมึงมีเจ้าของแล้ว


------------------------------------------------------

Talk: 08/09/2016

ตอนพิเศษนี้เป็นเหตุการณ์ที่ขาดหายไปหลังทีโดนยาที่ผับ

ปัจจุบันทีจำเรื่องนี้ไม่ได้ค่ะ และคงไม่อยากรู้ด้วย (ถ้ารู้คงมีมุดดินหนีแน่ๆ) 

เป็นคืนที่พาร์เจอศึกหนักจริงๆ 555+ 

ส่วนบทที่ 55 เราจะมาลงให้วันอาทิตย์นะ 

แล้วเจอกันใหม่ค่ะ ^^  

ป.ล. ตอนพิเศษนี้เป็นของรางวัลจากเกมตอบคำถามค่ะ : )

------------------------------------------------------

*รูปปกหนังสือจริงๆ ค่ะ 

สนใจสั่งจอง คลิกที่รูปได้เลยค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,841 ความคิดเห็น

  1. #2825 KiHaE*129 (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 00:05

    ทีโคตรน่ารักอะ

    วงวารพาร์สุด

    #2,825
    0
  2. #2737 ThkTheks (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 17:46
    แออออออ เขิงงงงง
    #2,737
    0
  3. #2676 bwp_k (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 18:11
    ทีน่ารัก พาร์สุดยอดอ่ะ ทนได้ไง
    #2,676
    0
  4. #2601 FairyP718 (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 17:42
    พาร์เก่งอ่ะที่ห้ามใจตัวเองได้ ตีตราเล็ก ๆ น้อย ๆ พอหอมปากหอมคอ อดทนเก่งมาก
    #2,601
    0
  5. #2219 shshshx (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:00
    เด็กน้อยทีน่ารักกกกก
    #2,219
    0
  6. #2028 muaylie.s (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 20:30
    โอ้ยย ชอบบ
    #2,028
    0
  7. #2018 baekbow (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 20:30
    อันนี้คือที่มาของคิสมาร์กในวันนั้นสินะ
    #2,018
    0
  8. #2017 berry kiki (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 11:24
    งื้ออออออออ
    #2,017
    0
  9. #2016 The_Fear (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 01:49
    กินเกลือแร่เยอะๆนะพาร์นะ...
    #2,016
    0
  10. #2015 Whatever it is (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 19:41
    จะขำหรือสงสารพาร์ดีอะ 5555
    #2,015
    0
  11. #2014 เนรุ (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 14:47
    น่ารัก เกิ้นไปละที แอบสงสารพาร์

    พาร์อดทนอดใจได้เยี่ยม โครตเก่ง
    #2,014
    0
  12. #2013 mukmixdada (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 10:16
    เป็นเจ้าของทั้งตัวและใจค่ะ
    #2,013
    0
  13. #2012 Som O Usanee (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 02:11
    พาร์ : 'น่ารักจัง...อยากจับทำเมีย'
    ที : "นะครับ...ช่วยทีหน่อย"
    โงร้ยยยยยยย เด็กน้อย ทำพาร์ป่วนจริงลูกกกกก
    แต่แบบเรื่องในอดีตเอฟเฟกต์รุนแรงกับน้องทีมากเลยนะ คือทำให้น้องทีเป็นแบบนี้ได้อะ เราว่ามันสะเทือนใจน้องทีรุนแรงเลย แล้วมันไม่ใช่แค่เรื่องเดียวไง โธ่ น้องที แต่กว่าหนูจะหลับ พาร์ก็อ่วมอะลูกกกกกกก
    #2,012
    0
  14. #2011 cartoon-Phat (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 01:43
    สงสารทีจัง ที่น้องเจอมาคงหนักมากเลยสินะ ฮือออออพาร์ก็อดทนนะทีก็ด้วยเข้มแข็งไว้นะ ????
    #2,011
    0
  15. #2010 EchizenRyoma (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 23:56
    เสียดายจัง55
    #2,010
    0