[Chonnatee] ชลนที #Boy's Love #จบแล้ว

ตอนที่ 67 : บทที่ 54 (1/2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,893
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    31 ส.ค. 59


บทที่ 54


“พี่ก็เห็นอยู่ว่าผมโดนแบกเข้ามา”


มาแบบไร้สติมาเลยน่ะ


คิดแล้วก็ได้แต่ยิ้มเจื่อน ตื่นมาก็พบตัวเองนอนบนพื้นในเต็นท์ชาวบ้าน มีเทมนั่งเล่นมือถือเฝ้าอยู่ข้างๆ


“ใช่เห็น แล้วตกลงว่าเธอมีจุดประสงค์อะไร?”


ผมเลิกคิ้ว จุดประสงค์งั้นเหรอ? พยายามนึกย้อนกลับไปว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง ภาพตอนโดนไล่ล่าแวบเข้ามาในหัวให้เจ็บใจเล่นทันที


ได้แต่ยอมรับว่าดูถูกเกมตามล่าตัวสะใภ้ไปหน่อย ไม่สิ มากเลยล่ะ!



 

ย้อนกลับไปก่อนจะมาอยู่ฐานสถาปัตย์...


แม่งเอ้ย! หลงกันจนได้!


ผมสบถอยู่ในใจ ระหว่างหลบซ่อนตัวตามลำพัง ในมือมีปืนฉีดน้ำ แต่น้ำหมด  อันสำรองอีกกระบอกก็หมด แม็กกาซีนสำรองที่เหลือก็ให้พาร์ไปหมดแล้ว


ระวังพวกล่าสะใภ้ให้ดี พวกนี้ฝึกมาล่าสะใภ้โดยเฉพาะ


คำเตือนจากพี่ดินผุดขึ้นในหัว ผมเหลือบมองกลุ่มคนที่ว่า แล้วขบฟันอย่างหงุดหงิด


ถ้าให้จำกัดความสั้นๆ ผมขอเรียกว่าฝูงหมาล่าเหยื่อ เจอฝูงเดียวก็ว่าแย่แล้ว ดันเจอสองฝูงจับมือกันชั่วคราวไล่ล่าสะใภ้พันธมิตรบริหาร แล้วความซวยก็มาเยือนเมื่อผู้ถูกไล่ล่าวิ่งตรงมาทางพวกผมที่กำลังเดินทอดน่องคุยกันอยู่หลังหนีการไล่ล่ามาได้สักพัก


พวกผมสี่ชีวิตเลยจำต้องหนีมาด้วยกันแบบไม่มีทางเลือก พยายามแยกเป็นสองกลุ่มก็โดนดักต้อนไปนู้นทีทางนี้ที แถมคนในก็ไม่ให้ความร่วมมือ สุดท้ายพวกผมเลยพลอยต้องติดแหง็กอยู่ในสถานการณ์นี้ไปด้วย


“เอาไงดีวะ”


ผมถามพาร์เสียงเครียด สถานการณ์ชักแย่ลงเรื่องๆ เมื่อต้องงัดแม็กกาซีนสำรองออกมาใช้


“กูไม่อยากทิ้งมึงนะ แต่ถ้าจำเป็น กูจะช่วยล่อไปอีกทาง”


“ไม่!” ผมแย้งทันที “มึงวิ่งไปก็เท่านั้น พวกมันคงแค่แบ่งคนไปสกัดมึงไม่ให้ย้อนกลับมาช่วย ส่วนที่เหลือคงหันมาไล่ล่าสะใภ้มากกว่า”


พาร์นิ่งเงียบไปทันที ผมตวัดตามองสองคนที่พาความซวยมาให้ ช่วยห่าอะไรก็ไม่ได้ แถมยังเป็นปลิงสลัดไม่หลุด คิดว่าผมกับพาร์จะช่วยคุ้มครองได้ตลอดหรือไงวะ!


ผมลดเสียงเหลือกระซิบไม่ให้พวกนั้นที่ซ่อนตัวห่างไปเกือบเมตรได้ยิน


“ยิงปลิงทิ้งดีไหม?”


พาร์เลิกคิ้ว กระซิบกลับมา “กูว่าใช้เป็นเหยื่อดีกว่า ถ้าจับได้สักคน ฝ่ายที่ไล่ตามมึงจะลดจำนวนลงเอง”


“งั้นกำจัดตัวไร้ประโยชน์ทิ้ง ภาระจะได้น้อยลง” ผมเสนอ


พาร์ก็สนอง “รอจังหวะดีๆ ก่อน เดี๋ยวกูจัดการให้”


“ไปไถ่แม็กกาซีนมันมาก่อน ยิงก็มัว อยู่กับมันไปเปลืองน้ำเปล่าๆ”


“ได้ มึงยิงสกัดไป เดี๋ยวกูจัดการไถ่ เอ้ย ขอเพราะเป็นเหตุฉุกเฉินให้”


“ถ้ามันไม่ให้ก็ทิ้งแม่งไว้เนี่ย” ผมย้ำอย่างอารมณ์เสีย


เมื่อถึงช่วงวิ่งหลบหนี พาร์ก็สอยเก็บสามีคณะนั้นแบบเนียนๆ ใครดูก็รู้ว่าที่โดนพวกเดียว เพราะลูกหลง และมัวแต่ยืนเซ่อไม่หลบ ทั้งที่พาร์แสร้งตะโกนเตือนแล้ว เมื่อตัวหมดตัวปัญหาไปหนึ่ง ก็ถึงเวลาส่งอีกหนึ่งไปเป็นเหยื่อ แต่แล้วแผนการกลับผิดพลาดก่อเกิดความชุลมุนขึ้นทันที


พาร์ไหวตัวทันคนแรก ดึงผมหลบวิถีจับกะทันหันจนเซไปชนตัวมัน ตั้งสติได้ก็พบว่าถูกกอดแน่น ข้างหูได้ยินเสียงกลไกจากปืนฉีดน้ำรัวๆ


“วิ่ง!


สิ้นเสียงเคร่งเครียด ไม่รอคำตอบจากผมด้วยซ้ำ จับมือผมลากวิ่งหนีทะลวงวงล้อมออกห่างจุดปะทะทันที ไม่สนใจเสียงร้องเรียกของสาวสะใภ้ที่โดนทิ้งไว้เบื้องหลัง แม้เกือบเอาตัวไม่รอด แต่แผนทิ้งเหยื่อก็ได้ผลดี จำนวนไล่ล่าจากสองกลุ่มเหลือกลุ่มเดียว


แต่ทำไม๊ทำไมดันซวยเจอสายแข็งอย่างพวกวิทย์กีฬาไล่ล่าต่อเรา!


“ไม่น่าเชื่อว่าพวกวิทย์กีฬาใจดี ยอมยกเหยื่อที่จับได้ให้พวกวิทย์” พาร์พึมพำขึ้นมาหลังรู้ว่าผิดแผน


ผมพ่นลมหายใจ “สองกลุ่มนั่นไม่เป็นเพื่อนกัน ก็ต้องมีข้อตกลงอะไรบางอย่างรวมกันแหงๆ แต่มาสนใจสถานการณ์ปัจจุบันก่อน มึงเหลือน้ำเท่าไหร่แล้ว?”   


ถามอย่างกังวล เพราะเมื่อกี้พาร์เล่นยิงรัวๆ เพื่อเปิดทางให้พวกผมหนีออกมา และถ้าจำไม่ผิดมันเหลือแม็กกาซีนสำรองแค่อันเดียว


“ซวย น้ำกูหมด”


“แล้วสำรอง?”


“จวนตัวไปหน่อยเลยเผลอใช้แบบลืมคิด” ชูตลับเปล่าให้เห็นชัดๆ


ผมล้วงแม็กกาซีนสำรองที่เหลือแค่สองอันออกมา นึกในใจว่าคราวหน้าต้องพกแม็กกาซีนสำรองมากกว่านี้ “งั้นมึงเอาขอกูไปใช้ก่อน”


“ไม่เอา!


“รับไปเถอะน่า!” ผมคว้ามือพาร์แบบออกยัดแมกกาซีนสองอันใส่ บังคับให้มือมันกำ “นี่เพื่อความอยู่รอดของเรา อีกอย่างมึงยิงแม่นกว่ากู”


พาร์ทำท่าจะอ้าปากแย้ง แต่พอสบตานานเข้า แววตามันก็เปลี่ยนไปเหมือนตัดสินใจได้


“กูจะปกป้องมึงให้ถึงที่สุด”


“ไม่ต้อง!” ผมจับหน้าพาร์ให้หันมาสบตาอีกครั้ง “กูไม่ได้อยากให้มึงเสียสละ อย่างที่บอกกูต้องการคู่หู ไม่ใช่องค์รักษ์ ถ้าจะรอดก็ต้องรอดด้วยกัน โอเคนะ?”


เอาแต่ใจวะ”


ผมหลุดขำทันที “มึงน่าจะรู้นานแล้ว หรือไม่ใช่?”


“ครับๆ มาพูดถึงเรื่องน้ำก่อน ให้กลับไปเติมน้ำที่ฐานหลักคงไม่ไหว หรือเราจะไปขโมยน้ำกันดี?”


“ใช้แผนโดนจับ แล้วไปขโมยน้ำพวกมันดีไหม?”


“เสี่ยงเกินไป”


หลังถกเถียงไปมาเลยครู่หนึ่งจึงได้ข้อสรุปว่า ไปฐานย่อยของพวกนิติปีสามที่กำลังไล่ล่าอาณาเขตอยู่ไม่ไกลดีที่สุด ถึงเราวางแผนกันซะดิบดี แต่ในสถานกาณณ์จริงก็ใช่จะเป็นอย่างที่คาดเดาหมด สุดท้ายกลับต้องแยกหนีไปคนละทาง พาร์ทำท่าจะย้อนกลับมาช่วย แต่ผมส่ายหน้าห้าม แล้วหันหลังวิ่งจากมาทันที


“มันอยู่นั่น!


ผมหลุดจากภวังค์ เผลอสบถคำหยาบ รีบผละจากจุดซ่อนตัวออกวิ่งอีกครั้ง แอบนึกเคืองๆ ในใจ


ทำไมไม่จำกัดผู้ไล่ล่าเหมือนตอนทดสอบเล่า!


“อย่าหนีเลยน่า ยังไงก็ต้องโดนเราจับ”


ผมกัดฟันกรอด ไม่อยากยอมรับทั้งที่รู้แก่ใจว่ามันคือความจริง สู้กลับก็ไม่ได้ แถมสภาพร่างกายกำลังถึงขีดจำกัด จุดจบคงไม่พ้นอย่างที่พวกมันตะโกนปาวๆ บอกเป็นระยะ


แต่ใครจะยอมให้พวกมันจับกัน!!


ผมมองสภาพแวดล้อมที่ผ่านเข้ามาในสายตา สมองนึกถึงแผนที่มหาลัยมีเครื่องหมายสามเหลี่ยมวาดไว้ แล้วตัดสินใจเบี่ยงตัวเปลี่ยนทิศวิ่งกะทันหัน สลัดหลุดไปได้พอสมควร แต่เกินครึ่งไหวตัววิ่งตามผมมาห่างไปแค่สามช่วงตัว


“เฮ้ย! จะวิ่งไปไหน?!


ใครจะโง่บอก!


ผมทุ่มฝีเท้าเท่าที่ร่างกายยังไหวมุ่งหน้าไปเรื่อยๆ จนเริ่มเห็นเต็นท์ที่รายล้อมด้วยฉากไม้วาดเป็นรูปกำแพงซะสวย 


“เฮ้ยๆ ข้างหน้ามีฐานคณะไหนไม่รู้!!


“สะใภ้หยุดก่อนโว้ย!


หยุดให้โง่ดิ!


ผมไม่สนใจเสียงตะโกนร้องให้หยุดเป็นระยะ วิ่งเข้าไปใกล้ฐานที่ว่ามากกว่าเดิม ดูจากสภาพแวดล้อมมันคือฐานย่อยอย่างที่พาร์เคยบอกให้ฟัง และถ้าจำไม่ผิดมันเป็นของ


เหลือบไปเห็นกลุ่มคนเสื้อสีเทาเดินเบื้องหน้าไม่ไกลจากผมนัก ท่าทางจะเห็นหน่วยลาดตระเวน กำลังจะละสายตา แต่ต้องหันไปจ้องอีกครั้ง โดยเฉพาะแผ่นหลังคนเดินนำหน้ากลุ่ม มองจนแน่ใจว่าใช่ก็รีบวิ่งเข้าไปชาร์ตคนกลุ่มนั้น ชนคนนู้นกระแทกคนนี้ ก่อนจะกระโดดใส่แผ่นหลังคนที่ว่า


“เฮ้ยยย! ใครหน้าไหนกล้ากระโดดเกาะหลังกู!


ผมโดนสะบัดอย่างแรง สองขาล้าไปหมด แค่ทรงตัวยังทำไม่ไหว เลยล้มไปกับนั่งแปะกับพื้นตามระเบียบ เงยหน้าขึ้นมาเจอเทมทำหน้าเหมือนเห็นผี


มันตะโกนลั่นจนขี้หูแทบเต้น “ทำไมมึงมาอยู่นี่!!


ผมเหนื่อยเกินกว่าจะพูดอธิบายยาวๆ ได้แต่ชูสองมือขึ้น กลั้นใจเปล่งเสียงคำเดียว ก่อนกลับไปหอบหายใจต่อ


“อุ้ม”


ณ ที่แห่งนั้นเงียบกริบ และเงียบยิ่งกว่าเมื่อเทมส่ายหน้าระอา ยอมเดินมานั่งหันหลังให้


แต่ขอโทษเถอะ กูลุกไม่ไหวโว้ย!


“ขึ้นมาเร็วๆ ดิ”


ผมหันไปมองคนยืนใกล้ๆ เหมือนอีกฝ่ายจะเข้าใจ เข้ามาช่วยดึงผมขึ้นจากพื้น ขาสั่นพั่บๆ เลยครับ เซเกือบล้มอีกรอบ คนพยุงก็ใจดีมีเรียกเพื่อนมาช่วยประคองกึ่งลากเอาตัวผมไปวางแปะบนหลังเทมจนได้


“หนักสัดๆ ลดความอ้วนบ้างก็ดี”


ตั้งแต่เล็กยันโต ไม่ว่าจะอ้วนหรือผอม ทุกครั้งที่จำเป็นต้องแบกผมขึ้นหลัง มันก็พูดแต่ประโยคเนี่ย!


ผมเลิกสนใจเพื่อน เหลือบมองกลุ่มไล่ล่าที่ล่าถอยไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ยังคงเห็นพวกมันแอบซุ่มดูอยู่ห่างๆมองตามสบาย เพราะผมไม่คิดไปไหนแล้วทั้งนั้น!


วางคางกับไหล่เทม กระซิบข้างหูคนก้าวเดินอย่างมั่นคงทั้งที่ต้องรับน้ำหนักผมทั้งตัว


“จับกูไปที”


“ฮะ!” 


“อย่าลืมหาน้ำให้ด้วย”


ฝืนพูดแค่นั้นก็หลับตาลง ตอนนี้ขอพักก่อนแล้วกัน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง



 

หลังนึกออกทั้งยวนก็อดถอนหายใจไม่ได้


คาดว่าผมคงเผลอหลับไปตอนโดนอยู่บนหลังเทมแหงๆ มิน่า ตอนตื่น เทมถึงมองมาด้วยแววตาเป็นห่วงหน่อยๆ มึงคงเหนื่อยเกินไปพูดแค่นั้นก็ส่งขวดน้ำมาให้ กินได้แค่ไม่กี่อึกก็ต้องลากสังขารที่ปวดเมื่อยทั้งตัวมาพบปะกับประธานชั้นปี2 โดยมีเทมตามมาด้วย


สบตาบุคคลที่กำลังพยายามสอบสวนผม สำหรับจุดประสงค์คงไม่พ้น เห็นเป็นที่หลบภัยครับลองพูดไปสิ อาจเจอลูกตบเข้าก็ได้ ดังนั้นเลยเลือกถามปลายเปิดแทนตอบคำถาม


“ทำไมพี่คิดแบบนั้นล่ะ?”


“เธอเป็นสปายใช่ไหม สารภาพมาซะดีๆ!


“ฮะ!” ผมอุทาน ไหงคิดไปนู้นเล่า “พี่ครับ ลองนึกดีๆ นะ สปายที่ไหนจะสลบเหมือดปล่อยคนอื่นแบกมาแบบผมกัน”


“มันก็ใช่ แต่เธอมีพิรุธ!


“ยังไงครับ?”


“เธอไม่มีท่าทีอยากหลบหนี!


อ้อ แล้วใครอยากจะออกไปเล่นวิ่งไล่จับให้เหนื่อย อยู่ที่นี่มีที่ให้นั่งพัก มีน้ำให้กิน มีคนให้ เอ่อ...คุย ดีกว่าต้องวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนเป็นไหนๆ  


“แล้วเธอก็ล่อล่วงรุ่นน้องพี่!


“ครับ?” ผมส่งเสียงสูงด้วยความประหลาดใจ ล่อลวงอะไร ผมงง!


“อย่ามาทำหน้าไม่รู้เรื่อง! ล่อลวงท่าไหนถึงให้เทมทำหน้าเป็นห่วง ตามเฝ้าไม่พอ ยังยอมแบกมาถึงที่นี่อีก! บอกไว้ก่อนนะ เธอได้หนุ่มหล่อนิติไปแล้วทั้งคน เหลือหนุ่มหล่อสถาปัตย์ให้สาวบ้าง น้องรหัสพี่เป็นถึงเดือนคณะ สาวๆ แลแล้วแลอีก แต่ทำไม๊ทำไมถึงได้สนใจผู้ชายหน้าละอ่อนแบบเธอมากกว่าผู้หญิงสวยๆ กัน!


ผมกระพริบตาปริบๆ “เอ่อ พี่ชอบเทม?”


“พี่จะชอบน้องตัวเองไปทำไม! คนแอบชอบจนเพ้อคือเพื่อนพี่นู้น เสียแรงเชียร์มาตั้งแต่เทอมที่แล้ว จนป่านนี้ยังไม่มีอะไรคืบหน้าเลยสักกะผืดเดียว


แต่บทสนทนาที่ออกแนวคนเล่าเจ็บใจจำต้องหยุดลง เมื่อคนกลุ่มแรกที่โดนยิงพากันทยอยเข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้า เต็นท์นี้ผมเห็นมีแต่ผู้ชาย มีแค่รุ่นพี่ตรงหน้าผมนี่แหละเพศหญิง เอ๊ะ หรือว่าไม่ใช่?


ผมมองพี่แกอย่างลังเล สุดท้ายก็ห้ามปากไม่ไหว “พี่เป็นเพศอะไรครับ”


เหมือนคำถามผมจะไปกระตุ้นต่อมโมโหคนกำลังหงุดหงิดเข้าจังๆ


“ผู้ชายโว้ย!!


จริงดิ! เหมือนผู้หญิงสุดๆ


“รุ่นพี่อย่าไปแกล้งเขาสิ”


“ก็มันน่าโมโหไหมล่ะ มองยังไงพี่ก็เพศหญิงชัดๆ ดันมาถามว่าเพศอะไร!


“เพราะนิสัยพี่ไม่เหมือนผู้หญิงไง”


“เดี๋ยวเถอะ...”


“พี่ครับแย่แล้วววว! มีกลุ่มคนประมาณห้าสิบกว่ายกพลมาทางเรา!!


ผู้เข้ามาใหม่เสื้อเปียกมาหลายจุด แต่ความวุ่นวายยังไม่จบแค่นั้น เพราะอีกคนที่วิ่งเข้ามาเป็นพี่ปีสอง


“นิติกำลังจะบุกเรา!


ผู้เกี่ยวข้องกับนิติเพียงคนเดียวอย่างผมเลยโดนคนทั้งเต็นท์จ้องจนพรุน หลายเสียงเริ่มถกเถียงกันใหญ่


“มาชิงสะใภ้คณะคืน?”


“ไม่น่าใช่ คนนี้จำได้ว่าเป็นสะใภ้เดิมพันนี่น่า ในใบประกาศจับยังขึ้นบอกอยู่เลย”


ผมเริ่มร้อนๆ หนาวๆ กลัวความแตกแล้วจะโดนส่งตัวไปฐานหลักแทน ถ้าเป็นแบบนั้นโอกาสหนีออกมายิ่งยากเข้าไปใหญ่


“เลิกเถียงกันก่อน!


สิ้นเสียงประธานปีสอง ทั้งเต็นท์ก็เริ่มเงียบ ฟังหญิงเดียวในเต็นท์ซักถามเพื่อนต่อ


“ปีอะไรบุกมา? แล้วจะไปเจอจุดปะทะของพวกปี1 หรือเปล่า”


“คิดว่าเป็นปี3 พวกเขามาทิศตรงข้ามจุดปะทะแรก”


เสียงฮือฮาดังขึ้นมาทันที


“เรากำลังจะโดนโจมตีขนาบข้าง!


“รับศึกพร้อมกันแบบนี้จะไหวเหรอ”


“ข่าวด่วนๆ” มีพี่ปี2 วิ่งเข้ามาใหม่ “ได้ยินว่าฐานใกล้ๆ เราโดนนิติตีแตกไปเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว เห็นว่าฝ่ายชนะยึดน้ำที่อยู่ในฐานไปได้พอสมควร เพราะงั้นเป้าหมายต่อไปเป็นเราแน่นอน”


ความกดดันแผ่ขยายไปทั่วทั้งเต็นท์ ก่อนประธานปี2 จะสูดลมหายใจเข้า พูดอย่างเด็ดขาด


“ไปบอกให้ทุกคนห้ามหลุดพูดเรื่องสะใภ้ที่เราได้ตัวมาเด็ดขาด”


“ได้ เธอก็สั่งระดมพลเตรียมพร้อมเลยดีกว่า”


“ได้ยินแล้วใช่ไหม ปีสองเตรียมตัว ปีหนึ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วรีบไปแจ้งข่าวให้เทมรู้ ถ้าเราสู้ไม่ไหวให้เตรียมสละฐานย่อยที่หนึ่ง ถอยไปรวมตัวกับฐานย่อยที่สอง”


“รับทราบ!


“ส่วนเธอ” พี่รหัสของเพื่อนทำหน้ายุ่ง “จะอยู่หรือไปก็เรื่องของเธอ พวกเราไม่มีเวลาไปยุ่งด้วยแล้ว”


อ้าว โดนตัดหางปล่อยวัดซะงั้น


ผมพยายามเรียกคนที่เดินผ่านไปมาอย่างเร่งรีบเพื่อถามแค่ข้อเดียว ไม่มีใครสนใจเลยครับ ทำได้แค่มองแผ่นหลังพวกเขาออกไปจนในเต็นท์เหลือแต่ตัวผม


นาฬิกาก็ไม่มี มือถือก็ไม่มี ถ้าไม่ถามผมจะมีรู้ได้ไง


พ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด ก็เข้าใจหรอกว่ากำลังวุ่น แต่เรื่องที่ผมถามก็สำคัญเหมือนกัน


[ประกาศๆ…]


นั่นไง! ครบชั่วโมงแล้วสินะ!!


ผมหน้าตื่น รีบกระดกน้ำที่เหลือใส่ปาก เตรียมจะไปเดินสำรวจในเต็นท์ ค้นหาปืนฉีดน้ำของตัวเองต่อ


[สามีคณะนิติฝากประกาศแจ้งคนหาย เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วสะใภ้นิติหายตัวไป ใครพบเห็นตัว โปรดติดต่อมาทางกระผมด่วน ประกาศอีกครั้ง…]


พรวด!


เผลอพ่นน้ำออกจากปากไม่ได้ตั้งใจนะครับ ผมแค่ตกใจ กะ ก็แทนที่จะโดนประกาศบอกสถานที่ดันเจอประกาศหาเด็กหลง! แอบคาดโทษใครบางคนในใจ ใช้แขนเสื้อเช็ดปากลวกๆ รีบไปค้นหาหาปืนฉีดน้ำทั้งสองกระบอกจนเจอ


แม็กกาซีนยังคงว่างเปล่าเหมือนเดิม


เหล่มองน้ำในถังปากกว้างที่วางรอตารอใจบนพื้น ลังเลว่าจะขโมยดีไหม ช่างใจชั่วครู่ก็ละสายตาจากมัน ยอมออกจากเต็นท์โดยไม่ขโมยอะไรติดมือสักอย่างเดียว


พอหลบเลี่ยงจุดปะทะทั้งสองมาได้ไกลพอสมควร ก็พบปัญหาที่ทำให้เข้าใจทันทีว่า ทำไมพาร์ต้องประกาศตามหา ผมยกมือขึ้นบังแสงแดดร้อนแรง มองทิวทัศน์เบื้องหน้านิ่งเงียบ


มหาลัยกว้างใหญ่ขนาดนี้ ผมก็ไม่รู้จะไปตามหามันที่ไหนเหมือนกัน


หมับ!


สะดุ้งโหยง รีบกระโดดถอยหนีมือปริศนาที่มาจับไหล่ จับปืนฉีดน้ำหันขู่ใส่คนที่มาด้านหลังเงียบๆ


ในใจสบถให้กับความโง่ของตัวเอง ไม่รู้อะไรดลใจถึงได้เป็นคนดีกะทันหัน คนดีที่ดันทำตัวเองเดือดร้อน! ถึงนึกเสียใจอยากกลับไปเติมน้ำใส่แม็กกาซีนก็สายไปแล้ว 


------------------------------------------------------

Talk: 31/08/2016

บทนี้ยังมีต่อนะ...

------------------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,841 ความคิดเห็น

  1. #2823 KiHaE*129 (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 00:00

    โอ้ยยยยยย

    คือไปหมดแรงให้เทมแบกอีกต่างหาก

    โดนประกาศเด็กหลงทางอีก


    #2,823
    0
  2. #2735 ThkTheks (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 06:48
    โอย ตลก แล้วแบบนี้จะไม่โดนล่ากว่าเดิมเรอะ 5555555
    #2,735
    0
  3. #2599 FairyP718 (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 13:24
    ตามหาคนหาย ลั่นเลย 55555
    #2,599
    0
  4. #2217 shshshx (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:14
    ขำอ่ะ. กลายเป็นหนุ่มฮอตไปเลยยย
    #2,217
    0
  5. #2006 baekbow (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 14:50
    ตาย- ไม่ใช่พาร์แน่เลย
    #2,006
    0
  6. #1938 Som O Usanee (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 14:18
    อ้าว น้องทีเอ๊ยยยยยยยยย
    #1,938
    0