[Chonnatee] ชลนที #Boy's Love #จบแล้ว

ตอนที่ 53 : บทที่ 45

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,043
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    16 ก.ย. 59


บทที่ 45


“ทำไมมากันเร็ว?”


ผมถามอย่างประหลาดใจ น่าแปลกน้อยเมื่อไหร่ที่เห็นพวกลูกหว้ามากันครบองค์ประชุมอย่างกับมานั่งรอผมคนเดียวอย่างนั้น เหล่าคนโดนถามเอาแต่หันซ้ายหันขวาเหมือนมองหาอะไรสักอย่างให้งงเล่น 


ผมปลดเป้ออก นั่งลงข้างนนท์ตามปกติ กวาดตามองไปรอบหาอะไรไม่รู้ตาม


ไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจ


“หาอะไรกัน?” ถามด้วยความสงสัย


“พาร์”


ผมหันขวับ มองลูกหว้ามึนๆ 


“พาร์เนี่ยนะ? จะมาอยู่ที่นี่ได้ไง มันมีเรียนตั้งแต่แปดโมงครึ่ง ตึกนี้แหละ” พยักเพยิบตึกตรงหน้าที่อีกเดี๋ยวพวกผมก็ต้องขึ้นเรียนเหมือนกัน 


“อ้าว?” ลูกหว้าอุทาน แววตาทั้งสงสัยทั้งหยอกล้อ “แล้วมึงรู้ได้ไง?”


ทั้งกลุ่มหันมองผมกันหมด ผมยักไหล่ ขี้เกียจบอกว่าพาร์พึ่งส่งตารางเรียนมาให้เมื่อเช้า อันที่จริงต้องแลกเปลี่ยนกัน แต่ผมแกล้งทำเป็นลืมส่งให้ อยากรู้ชะมัดว่ามันจะทวงขอเมื่อไหร่ 


“นึกว่าพวกมึงจะมามหาลัยด้วยกันแบบเมื่อก่อนซะอีก”


ผมเลิกคิ้ว รู้สึกแปลกใจเล็กๆ ที่ลูกหว้าสนใจเรื่องผมกับพาร์ขนาดนี้


“กูมีรถ พาร์ก็มีรถ โอกาสมาด้วยกันแบบเมื่อก่อนคงยากว่าแต่มึงจะสนใจเรื่องนี้ไปทำไม” พูดไปก็แอบระแวงเล็กๆ มันแอบเป็นสายข่าวให้ใครหรือเปล่า


“เอ่อ กูแค่อยากรู้เฉยๆ”


“แน่นะ?” ผมหรี่ตาลงจ้องจับผิด “ไม่ใช่มึงเป็นสายข่าวให้ใคร?”


“ไม่มี๊!


พิรุธเต็มๆ ผมพ่นลมหายใจ “มึงเป็นเพื่อนกูนะลูกหว้า ถ้าเอาข่าวกูหรือพาร์ไปขายให้ใคร มีโกรธ”


ลูกหว้ายิ้มแห้ง ชูนิ้วขึ้นมาทำสัญลักษณ์โอเคด้วยสีหน้าเจื่อนๆ


นนท์เห็นบรรยากาศไม่ค่อยดีเลยดึงผมมาคุยด้วย แล้วปล่อยสามสาวคุยกันเอง


“วันนี้พี่นันนัดประชุมนี่ คิดว่าพี่ๆ จะพูดเรื่องอะไร?”


“สงครามสายน้ำ” ผมบอกเสียงเรียบ


“มึงช่วยพูดให้มันตื่นเต้นหน่อยได้ไหม อีกอย่างมันเรื่องนั้นแน่อยู่แล้ว กูหมายถึงพี่เขาจะพูดอธิบายส่วนไหนของแผนงานต่างหาก”


ผมมองนนท์ “มึงจะให้คนโดนคณะตัวเองตัดหางปล่อยวัดตื่นเต้น?” 


“ยังไงวะ กูงง”


ผมพ่นลมหายใจ “เครื่องบรรณาการโดนส่งให้นิติแล้ว จะรับกลับมาได้ไง”


คิดถึงตรงนี้ผมก็ทำหน้าเซ็ง เหยียบคณะวันแรกก็โดนพี่นันวิ่งเข้าหา พูดย้ำอยู่สองสามหนว่าอย่าลืมไปเข้าประชุมกับนิติ ห้ามมาประชุมกับอีคอน ประธานสูงสุดที่เคารพทำเหมือนอยากให้ผมย้ายสำมโนครัวไปนิติเต็มแก่ ดังนั้นพอมีข่าวเรื่องผมกับพาร์ห่างกัน พี่นันถึงได้เป็นเดือดเป็นร้อนวิ่งเต้นน่าดู     


“เออวะ มึงต้องไปเข้าร่วมกับนิตินี่หว่า” นนท์พูดออกมาเหมือนคนพึ่งนึกขึ้นได้ “แล้วทางนั้นเรียกประชุมยัง?”


“ไม่รู้ ถ้ามีเดี๋ยวพาร์คงบอกเอง” ผมเคาะนิ้วกับโต๊ะ “เหมือนหน้าที่ของสะใภ้คณะต่างออกไป ถ้าเทียบกับผู้เล่นเหมือนจะอิสระกว่า ไม่ต้องฟังคำสั่งใคร หน้าที่เดียวคือหนีให้รอด ห้ามให้ใครจับตัวได้จนจบงาน ส่วนของพวกมึงน่าจะลุยเป็นกลุ่มใหญ่ และคอยฟังคำบัญชาการจากผู้นำล่ะนะ”


“งั้นกรณีของมึง ไม่ต้องเข้าประชุมก็ได้นี่”


“มั้ง แต่เดี๋ยวรอดูการตัดสินใจจากพี่ดินอีกที” 


ในใจนึกแล้วว่าอาจโดนพี่ดินเรียกไปห้องสโมฯ เหมือนคราวที่แล้วก็ได้


นนท์มองมาอย่างอิจฉา “งั้นมึงคงมีเวลาว่างเหลือเฟือ เท่าที่กูได้ยินจากรุ่นพี่ เทอมนี้ประชุมกระจาย กว่าจะเป็นอิสระก็หลังพ้นงานสงครามไปแล้ว แถมจำนวนการเข้าร่วมประชุมยังกำหนดบทบาทกับหน้าที่ในกิจกรรมอีก ใครเข้าประชุมมากยิ่งได้ตำแหน่งดี ส่วนใครขาดประชุมบ่อยๆ โชคดีอาจได้หน้าที่ไม่สำคัญไปทำ แต่ถ้าโชคร้ายได้เป็นเบ้ในกองทัพเห็นๆ”


ผมสะดุดหู “เรียกกองทัพเลยเหรอ?”


“มึงไม่ได้เข้าประชุมคราวที่แล้ว พอรวมจำนวนคนทั้งคณะเข้าด้วยกันเหมือนเป็นกองทัพหนึ่งเลยล่ะ ในแผนงานมีแบ่งเป็นกองธงหลักกับกองธงย่อยด้วย ยิ่งใหญ่อลังการมาก ทำเอาพวกกูตื่นเต้นกันจะตาย ให้อารมณ์เหมือนอีเว้นท์ในเกมมาก แถมคราวนี้ได้ลงสมรภูมิด้วยตัวเองดีกว่านั่งเล่นเกมผ่านหน้าจอเป็นไหนๆ”


“น่าสนุกวะ” สักพักผมถอนหายใจ “เสียดาย กูเข้าไปเล่นแบบกองทัพไม่ได้”


“มึงได้เป็นผู้เล่นพิเศษมีจำนวนแค่หยิบมือเดียว ก็สนุกกับบทบาทให้ถึงที่สุดสิ”


“โดนล่าตัวตลอดงานเนี่ยนะ? ต้องรับบทผู้เล่นตัวแดง มีค่าหัวเท่าไหร่ก็ไม่รู้พูดถึงเรื่องนี้กูต้องไปถ่ายรูปด้วยวะ”


นนท์ทำหน้าสนใจทันที “ถ่ายรูปประกาศจับ?”


“มั้ง แต่ก็ได้ยินมาอีกอย่างว่าแค่ถ่ายรูปโปรโมทกิจกรรม”


“พาร์ไปต้องด้วยไหม”


“ไม่รู้วะ ยังไม่ได้ถาม กูเดาว่าน่าจะเป็นการนัดรวมครั้งแรกของสะใภ้คณะทั้งมหาลัย ไม่น่าจะมีใครฉายเดี่ยว เพราะถ้ากูบอก พาร์ก็คงขอตามไปด้วยแหงๆ”


แววตานนท์เป็นประกายวิบวับ “การรวมตัวกันของพวกมีค่าหัว น่าสนใจมาก”


ผมยิ้มตอบ “กูตั้งตารอให้ถึงวันนัดเลยล่ะ”  


PAR: ตารางเรียนของมึงล่ะ

TEE: สติกเกอร์หมีหัวเราะ

TEE: นึกว่าจะไม่ถามแล้ว

PAR: จงใจให้กูทวง?

TEE: ช่าย และมึงทวงช้ากว่าที่คิด ท่าทางเหมือนไม่ค่อยอยากได้

PAR: ใครว่า ส่งมาเลยเร็วๆ ไม่งั้นกูจะบุกไปถ่ายเองถึงในห้องนอนมึง

TEE: ขู่วะ!

PAR: กูทำได้มากกว่าที่ขู่อีก อย่างเช่นนอนค้างกับมึงสักคืน

 

ผมกดส่งตารางเรียนให้มัน แล้วออกจากไลน์ทันที แอบหงุดหงิดที่มันเอาเรื่องนี้มาขู่


“ที จะไปกินข้าวกับพวกกูไหมเนี่ย? หรือจะไปกับพาร์?”


ผมหันไปตามเสียงลูกหว้า เห็นเพื่อนทั้งแก๊งยืนรอผมอยู่


“กูไปด้วย” เพราะไอ้คนถูกถามถึงไม่เห็นชวน



 

เลิกเรียนคาบสุดท้าย หลังอาจารย์เดินออกไปหมาดๆ พวกผมก็เจอเซอร์ไพรส์ โดนนิติบุกเข้ามาไล่ต้อนให้ถอยกลับเข้ามาในห้อง ไม่พอยังกรูกันเข้ามายืนตามกำแพงล้อมอีคอนเกือบร้อยชีวิตไว้ตรงกลาง จงใจวางคนกลุ่มหนึ่งขวางทั้งประตูหน้าทั้งประตูหลังกันไม่ให้ใครทั้งเข้าและออกทั้งสิ้น


“นี่มันเรื่องอะไร!


มลในฐานะที่เป็นประธาน ทิ้งกระเป๋าเดินออกไปลุย มีสมุนทั้งสามตามติดเป็นองครักษ์ ฝ่ายนิติก็ส่งประธานชั้นปีอย่างเจ้าแม่เมย์ฉายเดี่ยวมาประจันหน้า


เมย์เชิดหน้าตอบอย่างมั่นใจ “เรื่องของสองคณะ”


“หา?” มลอุทาน สีหน้ามึนงงไปต่อไม่ถูก


เมย์ไม่สนใจ ตบมือส่งสัญญาณสามครั้ง ใครสักคนจากฝั่งนิติส่งเสียงนำ


“โห่….


ผมสะดุ้งโหยง เฮ้ยๆๆ อย่าบอกนะว่า


ฮี่โห่ 


คราวนี้เสียงประสานจากนิติทั้งหมด ทำเอาอีคอนทำหน้าเลิ่กลั่ก ก่อนทางคณะนู้นพร้อมใจร้องประสานเสียง


“ฮิ้วววว”


หลังโดนฮี่โห่รองสอง สายตาหลายคนเหล่มองมาทางผมที่กำลังยกมือปิดหน้าหลังรับรู้ชะตากรรม


     นิติเป็นกลุ่ม ปีหนึ่งยกก๊วน


ระหว่างบทเพลงกำลังขับขาน ผมเห็นทางนิติขยับเปิดทาง เลยได้เห็นพาร์ที่ยืนอยู่หลังสุดจนแผ่นหลังเกือบชิดประตูหน้า มันเริ่มก้าวเท้าออกเดิน


     ยกขบวนข้ามตึก มาหาเจ้าสาว

     (ซ้ำ) มาหาเจ้าสาว 


ฝั่งผมก็เริ่มขยับตัวเปิดทางให้เหมือนกัน พาร์เดินหลบพวกโต๊ะตรงดิ่งมาหา


     วันนี้เลิกเรียน ฤกษ์ยามได้ที่

     เจ้าบ่าวเรานี้ นำสินสอดมาขอ


พาร์หยุดยืนตรงหน้าผมที่โดนเพื่อนฉุดให้ลุกยืน สองแขนที่ไขว้กันอยู่ด้านหลังตลอดตอนเดินมาก็ขยับมาด้านหน้า ในมือถือกล่องสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีน้ำเงินเข้ม ด้านบนกล่องมีตราสัญลักษณ์ของร้านสีทอง แค่เห็นตราผมก็ร้องอ้อในใจ รู้ทันทีว่าด้านในมีอะไร


มันจะให้กำไลแบบธรรมดาไม่ได้เรอะ!   


     ของมีแค่นี้ แต่รักล้นใจ

     โปรดรับเอาไว้ แทนคำสัญญา


สิ้นสุดเพลง ท่ามกลางความเงียบ พาร์ก็พูดโผล่ออกมา


“ขอจองตัวก่อนได้ไหมครับ”


เสียงโห่ร้องแซวดังสนั่นหวั่นไหว ไม่แพ้เสียงกรี๊ดกร๊าด ทำเอาหูผมเกือบดับ แต่ละคนไม่กลัวหลอดเสียงแตกกันเลย ผมยืนใบ้กิน ไม่ยอมตอบสักทีก็เริ่มมีไซโค กระทืบเท้าตามเป็นจังหวะ 


ตอบรับเลยตอบรับเลยตอบรับเลย


จากนิติลามมาฝั่งอีคอน ย้ายไปเชียร์พาร์กันหมด


อารมณ์ของผมเลยจากอายไปแล้ว ตอนนี้นึกอยากยกมือกุมขมับมาก ไอ้คนตรงหน้ารู้ทั้งรู้ว่าผมปฏิเสธกำไลในกล่องไม่ได้ก็ยังใช้วิธีนี้มาไล่ต้อนกันทางอ้อม แล้วจะให้ผมพูดว่าอะไรเล่า อืมเรอะ เหมือนยอมให้มันจองตัวง่ายๆ เลยวะ 


“ที”


ผมเลิกคิ้วให้คนเรียกเป็นเชิงถาม


“ถ้ามึงไม่พูดปฏิเสธ กูถือว่ามึงตกลงนะ”


ผมกระพริบตา คิดไปคิดมาไม่ต้องพูดอะไรแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน พอผมยังนิ่งเงียบ พาร์ก็อมยิ้ม วางกล่องในมือลงโต๊ะใกล้ๆ ทันทีที่เปิดฝา เสียงฮือฮาก็ดังระงมทั่วห้อง


“กำไลคู่นี่!


“โหย สวยวะ”


“ฮือๆ กูอิจฉา”


“สักวันจะมีหนุ่มสักคนมาให้ของกับกูแบบนี้ไหม”


พาร์ไม่สนเสียงรอบข้าง หยิบกำไลวงหนึ่งมาดูแวบเดียวก็แกะแกนกำมะหยี่ออก คว้ามือซ้ายผมยกขึ้น จับคล้องกำไลลงข้อมืออย่างไว ทำผมเหวอเล็กๆ เพราะตั้งตัวไม่ทัน 


กริ๊ก!


หืม? เหมือนได้ยินเสียงอะไรแปลกๆ มันเบาจนผมไม่แน่ใจ  


“อ่ะ ตากูบ้าง” พาร์ยื่นทั้งมือขวา ทั้งกำไล (ที่แกะตัวล็อกออกเพื่อสะดวกเวลาสวมใส่) มาทางผม


กูต้องใส่ให้มึงด้วย?”


อืม


ขัดไม่ได้สินะ ผมทำหน้าปลงๆ รับกำไลมาสวมที่ข้อมือให้ ไม่ทันได้ทำมากกว่านั้น พาร์ก็ชักมือกลับ


อะไรวะ?


ผมขมวดคิ้ว ทั้งประหลาดใจทั้งสงสัยยามมองพาร์ทำตัวแปลกๆ ยิ่งมันจงใจใช้มือบังตอนกดล็อกตัวกำไลก็ยิ่งสร้างความสงสัยให้ผม พาร์ผละมือออก บนข้อมือก็มีกำไลสภาพสวมใส่เรียบร้อยแล้ว 


สายตาของเราสบกัน ผมถึงได้เห็นแววตาของพาร์บ่งบอกถึงความสมใจอย่างชัดเจน


...เหมือนมีบางอย่างไม่ถูกต้อง แล้วอะไรไม่ถูกล่ะ?


ระหว่างกำลังนึกหาคำตอบ มือก็ถูกคว้าโดนลากตัวไปยืนข้างกำแพงห้องฝั่งตรงข้ามประตู กำลังจะถามคนลากมาก็เห็นฉากนิติปี1 กำลังเปิดกระเป๋าหยิบของกินมาแจกจ่ายพอดี มีเผื่อแผ่ให้ทางอีคอนด้วย พื้นที่กลางห้องจึงค่อนข้างชุลมุน ถ้าพาร์ดึงตัวผมมาช้ากว่านี้คงติดอยู่กลางห้องสักพักถึงออกมาได้


“จะจัดงานเลี้ยงในห้อง?”


ผมถามตามที่เห็น นึกสงสัยว่ามันผิดกฎห้ามเอาอาหารและเครื่องดื่มเข้ามากินในห้องเรียนไม่ใช่เหรอ แน่นอนว่ากฎข้อนี้โดนนักศึกษาแหก เพราะขวดน้ำดื่มกับลูกอมไปนานแล้ว ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครกล้าจัดหนักทั้งน้ำทั้งขนมเหมือนตอนนี้


พาร์ไม่ทันตอบก็ได้ยินเสียงมลตะโกนออกมา  


“จะฉลองก็ไม่ว่า แต่เบาเสียงกันหน่อย”


ตามด้วยเสียงตะโกนของเมย์ “ฉลองเสร็จแล้ว อย่าลืมช่วยกันทำความสะอาด ใครไม่ทำเตรียมตัวโดนลงทัณฑ์ได้เลย!


ฝ่ายนิติรีบขานรับเจ้าแม่กันหมด ฝ่ายอีคอนยังจดจำวีรกรรมสายS ของเธอได้ก็ไม่กล้าขัด แถมยังแอบพึมพำว่าโชคดีที่ได้คนปกติอย่างมลมาเป็นประธาน


ผิดกับประธานชั้นปีของผมกำลังมองทางเจ้าแม่ด้วยสายตานับถือ


พาร์เดินออกไปลากเก้าอี้เล็คเชอร์ใกล้ๆ มาสองตัว ผมเห็นก็เข้าไปช่วยลากตัวหนึ่งกลับมายังข้างกำแพงที่เดิม แล้วนั่งลง ไม่นานก็มีคนไม่คุ้นหน้าเดินหิ้วเป้สองใบมาทางพวกเรา


“เอ้านี่ ของมึง”


พาร์คว้าเป้ “ขอบใจ” 


อีกฝ่ายแค่ตบไหล่พาร์ หันมายิ้มเป็นมิตรให้ผมแวบหนึ่ง “ส่วนนี่มีคนฝากมาให้”


“ขอบคุณ” ผมรับเป้ตัวเองคืน มองคนเอาของมาส่งเดินไปเฮฮาร่วมวงที่เริ่มไม่แบ่งแยกว่าใครอยู่คณะไหน แอบเห็นเมย์ยืนกอดอก คลี่ยิ้มมองอย่างพอใจแถวมุมห้อง เห็นท่าทางของประธานคณะนิติเป็นแบบนั้นก็เอ่ยถาม 


“คณะมึงอยากสนิทกับคณะกู?”


“ความคิดประธานน่ะ” พาร์เปิดเป้หยิบห่อขนมที่ซ่อนไว้ออกมา “เพราะกูกับมึงก็เหมือนสัญลักษณ์ของมิตรภาพ ไม่มีทางที่คณะเราจะตัดกันขาด ประธานเลยอยากให้พวกเราสนิทกันไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ”


“งั้นที่มึงเอากำไลมาให้กูซะเอิกเกริก มาจากเหตุผลนี้?”


“ประธานแค่ใช้ประโยชน์จากเรื่องที่กูต้องเอากำไลมาให้มึง และกูก็พลอยได้ประโยชน์มีคนช่วยคิดช่วยทำเซอร์ไพรส์ประทับใจไหม?”


“เหอะ” ผมหัวเราะในคอ ใครจะกล้าบอกว่าโคตรน่าอาย “ถามจริงที่ทำไปเนี่ย เขินบ้างไหม”


“ถ้าบอกว่าไม่รู้สึกก็คงโกหก”     


พาร์แกะถุงขนมมาวางตรงหน้าให้มันฝรั่งทอดกรอบรสที่ผมชอบมาก หันไปมองมันอีกที กำลังหยิบน้ำผลไม้กล่องมาเจาะหลอดให้อย่างรู้ดีว่าผมชอบกินคู่กับน้ำผลไม้


“รู้สึกเหมือนมึงเอาใจใส่กูดีกว่าเดิมอีก”


พาร์หัวเราะ แกะถุงขนมอีกห่อ “กูกำลังจีบมึงนี่ และหลังจีบติด กูก็จะเป็นแบบนี้ไม่เปลี่ยน”


ผมรู้สึกว่าพาร์ในตอนนี้กำลังอารมณ์ดีสุดๆ ดีถึงขั้นแผ่ความรู้สึกนั้นออกมาให้รอบข้างรับรู้นี่ถ้ามันมีหาง ตอนนี้คงโบกสะบัดสบายอารมณ์อยู่แหงๆ


คนโดนมองหันกลับมามองผม แววตาสงสัย ไม่กิน?”


“…กิน” 


ผมหยิบขนมเข้าปากเงียบๆ ไม่รู้ช่วงนี้เป็นอะไร ถ้าพาร์มาอยู่ใกล้ๆ เป็นต้องคอยมองสำรวจอารมณ์บ้าง ท่าทางตอนมันขยับ บางทียังเผลอมองแฮ่ม! เอาเป็นว่าผมรู้สึกขัดแย้งกับตัวเองพอสมควร ไม่นึกว่าจากต้นขาขาวๆ ของหญิงสาวจะมาสนใจกล้ามเนื้อผู้ชายแทน ไม่สิ ผมมีอาการแบบนี้กับมันคนเดียวต่างหาก      


ที


ผมสะดุ้ง รีบขานรับในคอ หือ?” นึกเสียวสันหลัง กลัวโดนจับได้ตงิดๆ


กูจับมึงใส่ปลอกคอแล้วนะ


ขนมเกือบติดคอตาย ผมรีบคว้าน้ำผลไม้มาดูดอึกๆ จนคอโล่ง


“เอานี่น้ำเปล่า”


ผมส่ายหน้าปฏิเสธขวดน้ำ จ้องพาร์เขม็ง “เมื่อกี้มึงพูดว่าอะไร?


กูรู้ว่ามึงได้ยิน แต่ถ้าอยากได้คำยืนยัน


พาร์ชี้กำไลของผม เอ่ยช้าชัดแค่สองคำราวกับจะตอกย้ำกัน ปลอก - คอ


ผมโดนคลื่นอารมณ์หลากหลายโถมเข้าใส่จนมึนไปชั่วขณะ พอตั้งสติได้ก็เผลอหลุดปากไปแค่


กล้ามาก! เดี๋ยวพ่อจิ้งจอกของกูก็มาขบหัวมึงหรอก


“เป็นห่วงเหรอ?”


ผมอ้าปากพะงาบๆ ก่อนบอกปัด “มึงห่วงตัวเองก่อนเหอะ”


“ไม่เห็นมีอะไรน่าเป็นห่วง แม่จิ้งจอกแปรพรรคแล้ว ถ้าได้ลูกจิ้งจอกแปรพรรคอีกตัว” พาร์มองมาด้วยแววตาวิบวับ “ต่อให้มีพ่อจิ้งจอกเป็นสิบ กูก็ไม่กลัว”


“ไม่ใช่พอถึงเวลาจริงๆ วิ่งหนีหางจุกตูด”


“มีแต่วิ่งไปลากพ่อหมาป่ามาช่วยสู้มากกว่า อาจพาแม่หมาป่ามาช่วยด้วยก็ได้”


ผมมองพาร์อย่างหมั่นไส้ “แล้วตกลงข้อความที่มึงเขียนวันนั้น มันแปลว่าอะไร”


“วันไหน?”


“ก็ที่เขียนลงกำไลไง” ผมชี้กำไลสองวงสลับไปมา จำได้ว่าข้อความบนกำไลทั้งสองไม่เหมือนกัน


“อ้อ กูจะบอกต่อเมื่อมึงรับปากเป็นแฟนกูแล้วเท่านั้น”


“งั้นกูไม่อยากรู้ก็ได้” 


“มึงได้สำรวจกำไลข้อมือหรือยัง?”


“ทำไมล่ะ? เหมือนแบบที่เห็นในร้านไม่ใช่เหรอ?”


“ชอบไหม?”


“ก็ดีนี่”


“งั้นกูก็โล่งใจที่ไม่โดนมึงด่า”


ผมรู้สึกเอะใจ จึงก้มมองของชิ้นใหม่ที่ทิ้งน้ำหนักไม่คุ้นเคยตรงข้อมือ กำไลสีเงินเรียบๆ ดูหรูหราขึ้นด้วยไพลินสีน้ำเงินสองเม็ดเล็ก


สองเม็ด!


“เฮ้ย! ไหนมึงบอกจะไม่ทำอะไรเกินตัวไง!! นี่ใช้ตั้งสองเม็ด สองวงก็ปาไปสี่เม็ด!


“ใจเย็นก่อน มันไม่ได้แพงมากอย่างที่มึงคิดหรอก”


“ไม่แพงมากบ้าอะไร บอกกูมามึงจ่ายค่าไพลินไปเท่าไหร่!


พาร์พ่นลมหายใจ “ไพลินเองก็มีหลายเกรด แต่ละสีราคาก็ไม่เท่ากัน มึงเข้าใจตรงนี้ไหม”


ผมชะงัก ก่อนพยักหน้าหงึกๆ “เข้าใจ สรุปคือมึงไม่ได้ซื้อของเกรดดีมา”


“กูไม่มีตังค์ขนาดนั้นหรอก ถึงบอกไงว่ามึงไม่ต้องห่วง อีกอย่างตอนนี้อาจดูหรูไปหน่อย แต่ถ้าเราโตขึ้นมีงานมีการทำ มันก็จะพอดีเอง”


ผมชะงัก ไม่นึกว่าพาร์จะคิดเผื่อถึงขั้นนั้น “นี่มึงคิดว่าเราจะได้ใส่นานขนาดนั้น?”


“อืม” สีหน้าพาร์มั่นใจมาก


ผมนิ่วหน้า เช็ดมือที่เปื้อนขนมกับกางเกง แล้วจับกำไลมาดูไพลินให้ชัดๆ นอกจากเห็นเป็นสีน้ำเงิน ผมก็ดูไม่ออกว่ามันดีหรือแย่ยังไง เอาเป็นว่าในสายตาผม มันสวยมากอยู่ดีบางทีการไม่รู้ราคาอาจทำให้ผมสบายใจกว่าก็ได้ ยอมปล่อยผ่านแล้วกัน


มาพูดถึงกำไลต่อ ระหว่างไพลินทั้งสองสลักข้อความที่ผมอ่านไม่ออกเป็นภาษา


ผมเงยหน้ามองพาร์หลังนึกอะไรออก “นี่น่ะภาษาสวีดิช?”


พาร์ส่ายหน้าให้ผม “มึงน่าจะรู้นานแล้วนะ ทำไมพึ่งเอะใจได้”


พาร์พูดถูกต้องเลย ผมทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เพราะเถียงไม่ออก รีบก้มมองภาษาสวีดิชเขียนหวัดๆ เหมือนแกะจากข้อความที่พาร์เขียนไปวันนั้นเป๊ะๆ ตัวกำไลทำออกมาได้ดีมากครับ ทั้งพอดีข้อมือทั้งเรียบเนียนไม่มีระคายผิว แถมยังเหมือนเป็นกำไลเนื้อเดียวกัน รอยแยกไม่รู้อยู่ไหน แม้แต่แกะออกตรงไหนผมก็หาไม่เจอ! 


นี่กะไม่ให้ถอดออกเลยชัดๆ!!


แค่ผมเงยหน้า พาร์ก็ชิงพูดก่อนทันที “ถ้าจะถามวิธีปลดกำไลออก กูไม่บอกหรอก”


ผมชี้นิ้วใส่หน้าหมาป่าเจ้าเล่ห์ “มึงยอมเผยความชั่วร้ายแล้วสินะ!


พาร์หัวเราะขำ “ความชั่วของกูก็ได้ และลูกขอสารภาพผิดว่าจงใจวางแผนให้กำไลวงนี้ถอดไม่ออกตลอดชีวิต”


พูดจบมันก็ดึงมือซ้ายผมเข้าหา จับพลิกหงายฝ่ามือขึ้น โน้มตัวก้มแตะริมฝีปากที่กำไล


ผมรีบชักมือกลับทันที เป็นปฏิกิริยาจากความตกใจล้วนๆ


“ทำหน้าอะไรของมึง” พาร์ดึงแก้มซ้ายผมจนยืด “แทนที่จะเขินให้ชื่นใจสักหน่อย ดันทำหน้าพิลึกซะได้”


ผมดึงมือมันออก ย่นคิ้วเข้าหากัน “ถ้ามึงไม่จูบกำไลให้กูตกใจ กูก็คงเขินให้มึงดูอยู่หรอก”


พาร์ทำหน้าเสียดายมาก “งั้นมาเริ่มกันใหม่”


“ไม่เอา!” ผมจ้องคาดคั้นมันต่อ “แล้วนี่มึงกะไม่ให้กูหนีไปไหน หรือไม่ให้ใครพาหนีเลยใช่ไหม


พาร์หัวเราะในคอ บอกเลย ฟังดูชั่วร้ายมาก!


ผมจ้องกำไลที่ได้มาอย่างหวาดๆ “กูขอถามตรงๆ ยังเหลือความลับอะไรอีก?”


“อยากรู้?”


“เออ!


ผมแอบสะดุ้งยามพาร์โน้มหน้ามาพูดเสียงกระซิบข้างหูให้จั๊กกะจี้เล่น


ข้อความด้านในกำไลที่พี่ดินให้ใส่ลงไป มึงเห็นแล้วใช่ไหมว่าเป็นสีดำ เจ้านั่นไม่ทนหรอกนะ โดนน้ำสักสามหรือสี่ปีก็ลอกหลุดหมดแล้ว แต่จะไปสนใจทำไม ในเมื่อไม่มีใครเห็นอยู่แล้ว จริงไหม?


ผมตื่นตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก ได้มองพาร์อึ้งๆ กลายเป็นเปิดโอกาสให้มันดึงแก้มผมเล่นอีกรอบ สติผมเลยกลับมา เตะขามันไปหนึ่งที พร้อมร้องด่า


“มึงแม่งโคตรเจ้าเล่ห์!


หึๆๆพาร์หัวเราะในคอสวนกลับมาให้หงุดหงิดกว่าเดิม


ผมชักเกลียดเสียงหัวเราะแบบนี้ของมันแล้วสิ  


“เฮ้ยยยย!


เสียงร้องตกใจดังลั่นของมล ทำให้ทั้งห้องที่กำลังเฮฮาอยู่ รวมถึงพวกผมหยุดชะงัก พร้อมใจกันหันไปมองคนตะโกนเป็นตาเดียว


“ซวยแล้ว! ต้องเข้าประชุม!!


แวบแรกยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่อึดใจต่อมาฝั่งอีคอนก็เกิดความโกลาหน


“ขอโทษนะ! เราอยู่ช่วยทำความสะอาดไม่ได้แล้ว!” มลตะโกนคุยกับเมย์ข้ามห้อง


“ไม่เป็นไร! ไปเถอะ!


แปบเดียวฝูงชนชาวอีคอนก็โถมใส่ประตูสองบาน และหายเกลี้ยงในเวลาไม่นาน ทุกสายตาของชาวนิติจ้องผมเป็นตาเดียว เหมือนสงสัยมากว่าทำไมผมไม่ขยับตัวไปกับเขา


เผื่อลืมกัน” ผมพูดเสียงดังพอสมควร กะให้ทั้งห้องได้ยินทีเดียว “สะใภ้คณะต้องเข้าร่วมกับทางนิติ”


“อ้อ” ลากเสียงยาวกันมาเลย


งานเลี้ยงสองคณะครั้งแรกเลยต้องเลิกราด้วยประการฉะนี้ 


กว่าพวกผมจะลงจากตึกก็หลังจากช่วยกันทำลายหลักฐานการทำผิดกฎซะเกลี้ยง ชาวนิติแยกย้ายไปคนละทิศละทาง ส่วนผมกับพาร์จอดรถไว้ที่เดียวกัน เลยเดินคู่ไปด้วยกัน


“ไปเที่ยวกันไหม” จู่ๆ พาร์ก็ถามขึ้น


“วันนี้? หรือวันไหน?”


“วันนี้สิ”


“ไม่เอา”


“งั้นวันอื่น”


ต้องดูอารมณ์ก่อน”


“หมายความว่าวันนี้มึงอารมณ์ไม่ดี?”


“กล้าถาม!” ผมแยกเขี้ยวใส่พาร์ “เสียรู้แบบกูนี่ ใครจะอารมณ์ดี!”


ยังกล้ามาหัวเราะใส่อีก! ผมแยกเขี้ยวใส่อีกรอบ 


พาร์รีบกลั้นขำ ก่อนเอ่ยถามเสียงกลั้วหัวเราะ “หลังจากนี้จะไปไหน?”


“กลับบ้าน กูจะไปตั้งหลัก!”


“โอเค แต่ก่อนกูจะปล่อยมึงกลับ เรามาตกลงก่อน พรุ่งนี้เช้าจะให้ไปรับ หรือมึงจะมารับกู”


“ต่างคนต่างมา”


“ที


“ไม่ต้องเรียก เรียนคนละตึก เวลาก็ไม่ตรงกัน ระยะทางแต่ละตึกก็ใช่ว่าจะใกล้ ต่างคนต่างมานั่นแหละดีที่สุด”


“แต่กูอยากเจอมึงนี่”


“มะรืนก็ได้เจอ พรุ่งนี้ก็ทนคุยทางไลน์กับกูไปก่อน


“เจอกันครึ่งทาง” พาร์ยืนคำขาด “โรงอาหารกลาง ตอนเที่ยงสิบห้า ห้ามปฏิเสธ”


นี่มึงกำลังจีบกูแน่เหรอ?”


“อือ จีบอยู่”


พาร์ตอบหน้าตายมากครับ


------------------------------------------------------

Talk: 25/06/2016 

ช่วงนี้เขียนนิยายไป ฟังเสียงฝนไป บางวันมีเสียงฟ้าคำรามให้สะดุ้งเล่น 555

มาว่าเรื่องนิยายบ้าง ตอนอ่านทวน ประโยคนี้ผุดขึ้นมาในหัวเลย >>> 'และแล้วหางก็โผล่' (ฮ่าๆ)

และขอทิ้งท้ายด้วยสองภาพนี้แบบขำๆ  เจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ ^^




เครดิตภาพ: 

http://www.clipartbest.com/clipart-KijobBLzT

http://hq-wallpaper.ru/wallpapers/zhivotnye/hitraya-ryzhaya-lisa-715x536.jpg

------------------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,841 ความคิดเห็น

  1. #2813 KiHaE*129 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 23:42

    ต่อจากนี้จะเห็นความเจ้าเล่ห์ของพาร์เรื่อยๆ

    #2,813
    0
  2. #2751 ทีมพีรญา (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 12:49

    ใจแข็งจนน่ารำคาญ

    #2,751
    0
  3. #2728 ThkTheks (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 23:59
    โอ้ยยย น่ารักว้อยยยยยยย
    #2,728
    0
  4. #2685 mingdaya (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 09:02
    จีบอยู่นะ
    #2,685
    0
  5. #2673 bwp_k (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 19:56
    เอาเลยพาร์รุกหนักๆเลย
    #2,673
    0
  6. #2588 FairyP718 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 23:46
    น่าอิจฉาทีชะมัดดด
    #2,588
    0
  7. #2207 shshshx (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:25
    นิติเค้ามาขอลูกสาวแล้ววววววว
    #2,207
    0
  8. #1997 baekbow (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 10:39
    มีความบังคับด้วยค่ะ ตั้ลร๊ากกกกก!!
    #1,997
    0
  9. #1846 milkc (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 19:07
    มีเจ้าเล่ห์กว่านี้อีกมั้ยคะะ
    ใส่มาให้หมดเลยนะ
    เรารอ
    ฮรึก , ดีกับใจจจ
    #1,846
    0
  10. #1672 Thedrm. (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 11:26
    น่ารักกก พาร์แบบเจ้าเลห์มาก -....-
    #1,672
    0
  11. #1654 Pornthicha Meaksuwan (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 22:21
    พาร์เย้าเล่ห์มากกกกกกกกก โอ้ยสับสนมึนงงคงามเจ้ทเล่ห์ของพาร์แทนทีจริงๆ
    #1,654
    0
  12. #1652 K H ! M # (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 17:45
    โอ้ยเขินแทนทีเล้ย~ สะใภ้คณะสู้วๆ
    #1,652
    0
  13. #1651 Fon Chanoknunt (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 15:02
    สายน้ำ กำลังมา ขอปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อ้ายยยย
    #1,651
    0
  14. #1650 North-kung (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 09:56
    ตลก ยกนี้กูชนะ 55555555555
    #1,650
    0
  15. #1649 กองฟางข้าวk-f-k (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 23:27
    พ่อหมาป่ารุกหนักๆเลย ชอบบบบบ
    #1,649
    0
  16. #1648 ลีลีข้าวสาร- (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 18:50
    จิ้งจอก(รึเปล่า?)น้อยจ๋าาาา จีบติดเลี้ยงหนมเค้าด้วยนะพาร์อุตส่าเชียร์มาตั้งห้าสิบกว่าตอน555
    #1,648
    0
  17. #1647 Som O Usanee (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 16:10
    น้องพาร์ร้ายกาจนะจ๊ะ 555555 แต่นางทำดี เรารักนาง อิอิ ไปไหนไม่รอดหรอกน้องทีเอ๊ยยยยยยย ยอมรับรักเสียดี ๆ อิอิ
    #1,647
    0
  18. #1646 The_Fear (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 16:02
    พี่ดินให้สลักอะไรลงไปนะคะ..ไปย้อนๆมาก็ไม่เจอ จำไม่ได้ด้วยแงง
    #1,646
    0
  19. #1645 Zuba1234 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 15:51
    หมาป่า กับ จิ้งจอก 555555 ใครจะเจ้าเล่กว่ากัน
    #1,645
    0
  20. #1644 KillerKill (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 15:19
    เริ่มอย่างจริงจัง ฮิๆๆๆ
    #1,644
    0
  21. #1643 mindmd (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 13:55
    ฮึ่มมมมมม จะน่ารักมุ้งมิ้งกันไปไหนเนี่ยยย!!
    #1,643
    0
  22. #1642 ..miran.. (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 12:35
    ทีเสร็จพาร์เสียแล้ว 5555
    #1,642
    0
  23. #1641 FF_mama_wiwi (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 12:12
    ยอมๆพาร์เถอะน้องที พี่ว่าตอนนี้พาร์หลงหัวปักหัวปำไปไหนไม่รอดแล้วล่ะ 555555555
    #1,641
    0
  24. #1640 MeMine (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 10:36
    งื้อออ น่ารัก
    #1,640
    0
  25. #1639 mothergod (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 10:35
    หมาป่า VS จิ้งจอก สินะ หึ!
    #1,639
    0