[Chonnatee] ชลนที #Boy's Love #จบแล้ว

ตอนที่ 40 : บทที่ 33

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,554
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    16 ก.ย. 59


บทที่ 33


ผมส่ายหน้าไม่เห็นด้วย


“ทำไมล่ะ?”


“มันต้องคุยกันก่อนแล้วค่อยพิมพ์ออกมาสิ ขืนมึงเสนอไป เดี๋ยวก็ได้กลับมาแก้ไขใหม่อยู่ดี”


ยำทำหน้าครุ่นคิด “งั้นถ้ากูทำให้ปฏิเสธไม่ได้ก็พอใช่ไหม”


ผมย่นคิ้วเข้ากัน “แล้วมึงจะเอาอะไรไปเป็นข้อตกลง?”


“เอาน่า กูขอยืมตัวพาร์หน่อยนะ”


พาร์มองผม ก่อนตัดสินใจลุกจากโต๊ะพร้อมยำ สักพักเชนก็หายไปอีกคน เพราะโดนใช้ไปส่งข้าว กว่าพาร์กับยำกลับมาก็เกือบสี่สิบห้านาที เจ้าของกระดาษสองแผ่นทำหน้าระริกระรี้ยื่นของในมือให้ผมดู แต่ไอ้คนเดินตามหลังเข้ามากลับมองผมด้วยสายตาแปลกๆ


“เห็นแล้วมึงจะอึ้ง”


ผมก้มหน้าอ่านด้วยความอยากรู้ บรรทัดหัวข้อขึ้นต้นเหมือนกัน มีชื่อไอ้ยำกับชื่อพี่ภูล่ะมั้ง (พอดีเป็นชื่อจริง) ส่วนใหญ่บรรทัดบนๆ ไม่แตกต่างจากของผมเท่าไหร่ แต่พอไล่สายตามาที่เงื่อนไขก็ชะงัก


“เอ่อยำ มึงอธิบายข้อแรกสิ”


“ก็บอกชัดเจนดีออก ในเมื่อมันอยากให้กูอยู่ด้วย กูก็จะอยู่เฉพาะช่วงเปิดเทอม แต่ทุกช่วงปิดเทอมกูจะเป็นอิสระจากมัน ไม่ต้องเจอหน้า ไม่ต้องติดต่อ ตัดขาดสมบูรณ์!


แล้วไอ้เงื่อนไขย่อย 7 ข้อนี่ล่ะ”


ผมเคาะนิ้วถาม พลางกวาดตาอ่านอีกรอบ


1.1 ช่วงสอบงดกิจกรรมบนเตียงทุกประเภท

1.2 ช่วงเวลาปกติ ถ้ามึงต้องการกูเรื่องอย่างว่า มึงต้องขอก่อน ถ้ากูไม่ให้ก็คือไม่ได้

1.3 ห้ามใช้ลูกเล่นหรือลูกไม้กับกูทุกประเภท

1.4 ถ้าคะแนนสอบกูตกจากเดิม กูจะกลับไปนอนกับเพื่อนเพื่อติวสอบจนกว่าจบช่วงสอบของอีกครั้ง ยกตัวอย่าง ถ้าคะแนนกลางภาคกูร่วงจากเดิม กูจะห่างมึงจนกว่าจบช่วงสอบปลายภาค เช่นเดียวกับช่วงปลายภาค กูจะห่างมึงจนกว่าสอบกลางภาคของอีกเทอมเลย

1.5 กูต้องติดต่อเพื่อนได้ตลอดเวลา ถ้าไม่ได้เพื่อนกูจะบุกมาถล่มมึงถึงที่

1.6 ห้ามขัดใจกู หวังว่าพูดครั้งเดียวมึงจะรู้เรื่อง ทางที่ดีมึงควรเข้าสมาคมคนกลัวเมีย

1.7 ถ้าทำตามเงื่อนไขย่อยไม่ได้ ช่วงปิดเทอมก็บอกลากันได้เลย เพราะกูจะไม่ยอมติดต่อหรือให้มึงเห็นหน้าแน่ๆ


ก็อุตส่าห์เขียนทางออกเผื่อให้ด้วย สรุปมันอยากเจอหน้าพี่ภูตอนปิดเทอมใช่ไหม? 


“ก็เดี๋ยวมันหาว่ากูเผด็จการ กูเลยเอาแผนของมึงมาประยุกต์ใช้ แถมถ้ามันยอมทำตาม กูก็ได้ผลประโยชน์เต็มๆ”


“แล้วมึงคิดจะยื่นทั้งแผ่นให้พี่ภูดู?”


“ใช่ ไม่ต้องอธิบายให้เมื่อยปาก ปล่อยมันอ่านเอง”


ผมถอนหายใจทันที “มึงโง่กว่าที่กูคิดวะ”


“อยู่ๆ มาด่ากูทำไม”


“ไม่ให้ด่าได้ไง มึงทำแผนกูพังไม่พอ ดันแบไต๋ให้พี่ภูเห็นชัดขนาดนี้”


ถ้าผมเป็นพี่ภู หลังอ่านข้อแรกจบคงยิ้มขัน ไม่เห็นข้อตกลงพวกนี้อยู่ในสายตาหรอก ในเมื่อไอ้คนพิมพ์เล่นบอกโต้งๆ ว่าอยากอยู่ด้วยขนาดนี้ แล้วดูเนื้อหาดิ สื่อชัดมากว่าอยากให้เอาใจใส่มากกว่านี้หน่อย 


ผมนวดขมับ “ฟังกูนะยำ กูว่ามึงเปลี่ยนใจเหอะ”


“ไม่”


“ถ้าเอาไปให้พี่ภูดู มึงจะ” มองท่าทางภูมิอกภูมิใจของเพื่อนก็ได้แต่พ่นลมหายใจอีกรอบ ยอมเปลี่ยนคำพูด “เอ่อ มึงจะเอาอะไรไปใช้ต่อรอง”


“ทำไมต้องใช้? นี่ไง” นิ้วมัจิ้มใส่ข้อ 2. “บอกอยู่ชัดๆ ว่าครั้งแรกมันไม่มีสิทธิ์โต้แย้งหรือแก้ไขทั้งสิ้น”


เออ กูเห็นแล้ว


“แถมกูป้องกันการแก้ไขข้อตกลงด้วย”


ไอ้ที่ว่าจะแก้ไขหรือเพิ่มเติมต้องทำต่อหน้าพยาน หากพยานคนใดคนหนึ่งไม่เห็นด้วยก็จะแก้ไขไม่ได้ แถมกว่าจะแก้ไขครั้งแรกได้ก็ปาไปสามเดือนเหอะๆๆ มึงคิดอยู่กับพี่ภูนานขนาดนั้นเลย


ผมมองหน้ายำด้วยความปลงตก ถามเสียงเอื่อยๆ “แล้วที่ต้องเอาฉบับจริงมาด้วยทุกครั้งล่ะ?”


“อ้อ แค่ป้องกันโดนทำลาย กูเลยเติมไปว่าถ้าไม่พกติดตัวมาก็ไม่มีสิทธิ์แก้ไขข้อตกลงเดิม”


ผมเหลือบมองพาร์ สบตากันปุ๊บก็ส่ายหน้าให้ผมทันทีเห็นแค่ตัวอักษรที่พิมพ์มาก็รู้แล้วว่ายำพิมพ์เอง น่าจะถกเถียงกับพาร์นานเลยล่ะ สุดท้ายพาร์คงยอมแพ้ ปล่อยคนดื้อยืมเอกสารข้อตกลงส่วนของมันให้ดูเป็นต้นแบบ ก่อนปล่อยให้พิมพ์ข้อความเอาเอง ผมบอกได้เลยว่า ข้อตกลงฉบับนี้ของยำเหมือนเด็กเขียนเล่นมากกว่า เอาไปใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้หรอก


ยังไงมึงก็จะใช้เจ้านี่?” ผมถามอย่างใจเย็น


“เออ”


“ไม่สนใจแผนกูแล้ว?”


“ถ้ามันไม่ได้ผล ค่อยใช้แผนมึง”


ผมส่ายหน้า “ถ้ามึงจะใช้เจ้านี่ แผนกูคงใช้การไม่ได้แล้ว มึงต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง”


ยำขมวดคิ้ว ครุ่นคิดไม่นานก็ชี้กระดาษในมือผม “กูเลือกใช้เจ้านี่”


ผมถอนหายใจ “ตามใจมึง”


พูดพลางคืนกระดาษทั้งสองแผ่นให้เจ้าของ นึกสงสัยในใจว่ามันเป็นพวกมาโซหรือเปล่า ชอบทำให้ตัวเองตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ แล้วก็มาบ่นว่าถูกเขารังแก กรณีอย่างยำควรเรียกว่าสมยอมให้พี่ภูรังแกชัดๆ มิน่าพี่ภูถึงได้ไร้ความเกรงใจขนาดนั้น ผมล่ะกลุ้ม


“เอ่อยำ กูมีอีกเรื่องจะบอก”


“ไร?”


“กูให้คำแนะนำแค่ครั้งนี้ ต่อจากนี้กูจะไม่ยุ่งเรื่องมึงกับพี่ภูแล้ว”


ยำทำหน้างง “ทำไมล่ะ”


“มึงโตแล้ว อย่าดึงเพื่อนไปยุ่งเรื่องความรักของมึง”


“แต่พี่ไอ้ภูไม่ใช่


“จะรักไม่รักก็เรื่องของมึง” ผมพูดขัด “คนนี้มึงได้มาเพราะความขาดสติของตัวเอง อย่าลืมจำไว้เป็นบทเรียน และมึงควรรู้ได้แล้วว่าเพื่อนยังเป็นคน ไม่ใช่ผู้วิเศษ ช่วยมึงไม่ได้ทุกเรื่องหรอก”


“มึงจะตัดหางปล่อยวัดกู”


“เรียกผลักลูกเสือตกหน้าผาดีกว่า เพราะมึงพึ่งพาพวกกูมาตลอด ถึงเวลาที่มึงจะแก้ปัญหาที่เจอด้วยตัวเองได้แล้ว”


“มึงผิดหวังที่กูไม่ได้เลือกแผนมึงใช่ไหม”


“เปล่าเลย กูดีใจต่างหาก” ผมยิ้มให้มัน “เพราะเป็นก้าวแรกที่มึงเลือกทางเดินด้วยตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นทางที่ถูกหรือผิดก็ตาม เมื่อเลือกแล้วก็ห้ามเสียใจหรือถอยหลัง เจออุปสรรคอะไรก็ฝ่าฟันไปซะ แล้วมึงจะเข้มแข็งขึ้น โดยไม่ต้องแสร้งแสดงออกว่าตัวเองเข็มแข็งอย่างทุกวันนี้”


ยำนั่งหน้าหงอยใส่ผมทันที อย่าหวังว่าผมจะใจอ่อน


“เอางี้ กูจะให้คาถามึงไว้ป้องกันตัวจากพี่ภู”


“คาถา?”


“ใช่ แต่ต้องสัญญาก่อนว่าห้ามเอามาใช้บ่อย และต้องใช้เฉพาะเวลาถึงขีดสุดแบบทนไม่ไหวแล้วเท่านั้น”


“ทำไม?”


“เพราะถ้าเอามาใช้บ่อยจะไม่ศักดิ์สิทธิ์”


คาถาอะไร?”


“สัญญามาก่อน”


“สัญญา”


ผมพยักหน้าพอใจ ก่อนเฉลย “คาถาเมิน”


“ฮะ?”


“เมินชนิดว่าเห็นอีกฝ่ายเป็นเพียงอากาศธาตุ พี่ภูทำอะไรมาก็ไม่ต้องไปโต้ตอบ นิ่งเฉยเป็นตอไม้ได้ยิ่งดี”


คนฟังมีปฏิกิริยาต่างกันไปทันที ยำอ้าปากเหวอ ส่วนพาร์หรี่ตามองผมใหญ่


ไม่ต้องมองจับผิดแบบนั้น ผมไม่เอาวิธีนี้ไปใช้กับพาร์หรอก ขืนทำจริง แล้วเจอมากอดมาอ้อนทำตัวหงอยใส่ ผมคงรู้สึกผิดมากกว่ารู้สึกดี แต่ยำต่างไป เพราะมันนิ่งเฉยไม่เป็น ไม่พอใจก็แสดงออก ชอบใจก็แสดงออก โวยวายเก่งเป็นที่หนึ่ง เกิดจู่ๆ นิ่งเฉยขึ้นมาคงแปลกพิลึก ผมคาดเดาว่าพี่ภูต้องไม่ชอบใจ ยิ่งถ้าวิธีแก้ของตัวเองไม่ได้ผลต้องกระวนกระวายใจแน่ๆ ถือเป็นข้อได้เปรียบข้อมันล่ะนะ


“กูหวังว่ามึงจะเอาคาถานี้ไปใช้ให้เกิดประโยชน์แก่ตัวเองสูงสุด”


ปล่อยให้ยำซึมซับคำพูดของผมไปคิด ถือโอกาสนี้ไปจ่ายเงินค่าอาหารกับค่าเค้ก (ที่เชนออกให้ก่อนหน้านี้) แล้วค่อยชวนไปหาพี่ภู (ตอนนี้จะสี่ทุ่มอยู่แล้ว) คนที่ไปมีแค่สามคน (เชนขอบาย เพราะต้องอยู่ช่วยงานพี่สาว)


รอลิฟต์คอนโดพี่ภูอยู่ไม่นานก็ได้เข้ามายืนในกล่องสี่เหลี่ยม ปล่อยตัวเลขเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ผมมองทางยำยำ มันยืนเงียบอยู่ข้างแผงตัวเลขในลิฟต์ ไม่ยอมมองมาตั้งแต่ออกจากร้านแล้ว


ผมลอบถอนหายใจช่วยไม่ได้ล่ะนะ  


ทันทีที่ลิฟต์เปิดออก ยำก็จำเท้าเดินออกไปก่อน ก้าวเร็วจนพวกผมต้องรีบเดินตาม


มันรีบไปหาพี่ภู? หรือกำลังหนีหน้าผม เพราะงอนเนี่ย?


“เชนบอกกูว่ามึงต้องการบอดี้การ์ด?”


ผมหันไปมองพาร์ “ก็ไม่เชิง แค่อยากได้คนเก่งๆ ช่วยระวังให้กูอีกต่อ เผื่อพลาดขึ้นมาจะได้มีคนช่วยทันเฉยๆ”


พาร์พยักหน้ารับรู้ “ไม่นึกว่ามึงจะสั่งสอนเพื่อนต่อหน้ากู”


“สถานการณ์พาไป”


“เพื่อนมึงคงอายกูแย่”


ผมกระพริบตา “แต่ถ้ากูไม่พูดตอนนั้นคงไม่มีจังหวะได้พูดอีก”


“มึงคิดมากไป”


ผมขมวดคิ้ว “มันดื้อขนาดนั้น ถ้าไม่ใช่จังหวะที่ควร มันก็ไม่ฟังหรอก ไม่สิ มันฟัง แต่ปล่อยผ่านหูไม่สนใจเก็บไปคิดมากกว่า”


เลยจะปล่อยให้พี่ภูอบรมเพื่อนมึง?”


“เรียกว่าสั่งสอนทางอ้อมดีกว่า สำหรับยำเรียนรู้จากภาคปฏิบัติน่าจะเร็วกว่าเรียนจากทฤษฏี มึงก็เห็นว่ามันไม่ใช่คนที่คิดอะไรซับซ้อนเป็น ยังไงก็สู้พี่ภูไม่ไหวหรอก”


“ดูมึงรู้จักพี่ภูดีนะ”


ผมชะงัก “มึงหึง?”


พาร์ทำหน้าประหลาดใจที่โดนถามแบบนี้ แต่ก็ตอบตามตรง “นิดหน่อย ไปรู้จักกันตอนไหน?”


“เคยปะทะกันทางโทรศัพท์หนหนึ่ง”


“เมื่อไหร่?”


“ตอนไปห้องยำไง มึงกลับมาจากซื้อข้าวยังจ้องกูซะน่ากลัว นั่นนะกูพึ่งวางสายจากพี่ภู”


พาร์ย่นคิ้วครุ่นคิดใหญ่ สักพักก็ทำหน้านึกออก “มึงยิ้มด้วย ชอบสินะ?”


“ก็ถูกใจนิดๆ อย่างน้อยพอวางใจได้ว่าเพื่อนกูจะไม่โดนทิ้งก่อน”


“เขาชอบเพื่อนมึง?”


“งั้นมั้งเป็นพวกขี้หึงเหมือนมึงเลย”


พาร์ใบ้กินทันที ผมได้แต่ยิ้มขำ ระหว่างเดินกันเงียบๆ จู่ๆ พาร์ก็เรียกผมเสียงแผ่ว 


“กูมีเรื่องจะบอก”


“หือ?”


พาร์โน้มหน้าเข้าใกล้ กระซิบข้างหูของผม “ลิฟต์ตัวเมื่อกี้มีเรื่องเล่าด้วยนะ”


เรื่องเล่า?!


“เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเฉพาะตอนกลางคืน


“ไม่ๆๆ กูไม่อยากรู้ ไม่อยากได้ยินอะไรทั้งนั้น!


พูดไปก็เผลอกวาดตามองระแวงรอบตัวไป ทางเดินติดหลอดไฟจะสู้แสงอาทิตย์ได้ไง แต่ๆ เวลานี้พระอาทิตย์หนีไปนอนนานแล้ว แล้วทำไมไม่มีใครเดินสวน หรือเดินตามไม่ๆ ไม่ต้องเดินตามหรอกผมสยอง ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว สุดท้ายก็คว้าชายเสื้อพาร์มากำเป็นเด็กๆ แต่ผมอุ่นใจที่ได้ทำแบบนี้มากกว่า


“ไม่อยากฟังแน่นะ?”


“ไม่ฟัง!


 เหมือนได้ยินเสียงหัวเราะในคอ ผมขมวดคิ้วหันมองพาร์ แต่สีหน้ามันเป็นปกติ แถมยังมองมาเป็นเชิงถาม


“มไม่มีอะไร เดินตามยำไปเถอะน่า”


แต่คนพูดถึงเดินนำห่างตั้งแต่ต้น กลับเป็นฝ่ายเดินวกกลับมาหาก่อน พร้อมรอยยิ้มเหือดแห้ง


เอ่อ ห้องพี่ภูหมายเลขอะไรนะ


ผมติดสตันไปสามวิ ก่อนถามกลับ มึงไม่รู้?”


ไอ้พี่ภูอุ้มกูที่หลับเข้าห้อง ตอนออกมาก็เดินกึ่งวิ่งตามแรงฉุดของมึง ไม่ทันได้มองเลขห้องวะ


ผมตบหน้าผากทันทีหลังได้ยิน แล้วเดินนำทำไม


ก็…” พูดถึงตรงนี้มันก็เงียบไป


ผมถอนหายใจ กวาดตามองดูเลขห้องแถวนี้ ก่อนยกมือชี้ทาง เรามาผิดทางแล้ว ต้องเดินย้อนกลับไปทางลิฟต์ แล้วเลี้ยวไปอีกด้าน


อ้าว


อย่ามาอ้าว แค่นึกว่าต้องเดินผ่านลิฟต์ผมก็ขนแขนลุกแล้ว คิดแล้วก็โบกมือให้ยำเดินนำ ลากพาร์เดินไปด้วยกัน ยิ่งเข้าใกล้ลิฟต์ผมยิ่งขยับชิดพาร์มากกว่าเดิม ไม่คิดหันไปมองลิฟต์ตัวที่ว่า กว่าจะผ่านพ้นมาได้ใจผมเต้นผิดสเต็ปด้วยความระทึกตั้งนาน 


ย...ยอมรับก็ได้ว่าผมกลัวผี!


ทำใจสักพักค่อยเงยหน้ามองทางข้างหน้าอย่างหวาดระแวง แว่วเสียงหัวเราะเบาๆ จากคนข้างๆ


หัวเราะอะไร


“หัวเราะคนน่ารัก”


ผมขมวดคิ้ว แถวนี้มีคนน่ารักที่ไหน มองไปทั้งทางเดินมีแต่ผู้ชายสามคน วังเวงเป็นบ้าเฮ้ย มันคงไม่เห็นอะไรแบบว่า อึ๋ย อย่าคิดๆ


ช่วยน่ารักน้อยลงหน่อยได้ไหม มันไม่ดีกับหัวใจกู


อีกไกลไหมวะ?”


เสียงยำตะโกนแทรกมา หลังชูมือบอกหมายเลขห้องให้เห็นก็ปล่อยยำมองหาเอาเอง หันไปถามคนข้างๆ ซ้ำอีกที เพราะเมื่อกี้จับใจความทันแค่คำว่า ช่วย กับ ไม่ดีต่อหัวใจอะไรสักอย่าง


เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ?”


“กูบอกว่าเพื่อนมึงกระโดดแหยงๆ อยู่นู้นแล้ว”


ผมหันมองตามที่พาร์ชี้บอก เห็นยำกำลังชูมือกระโดดแหยงๆ อีกข้างชี้ใส่บานประตูห้อง จู่ๆ ประตูบานที่ว่าก็เปิดออกกะทันหัน ลากไอ้ยำที่ไม่ทันตั้งตัวหายวับเข้าไปด้านใน  


เฮ้ย!


ระหว่างรีบวิ่งไปที่หน้าห้องนั้น ผมเห็นประตูปิดต่อหน้าต่อตา แว่วเสียงกดล็อกกลอนลอยเข้าหู ลองพยายามเปิดประตูกลับติดล็อกตามคาด


“เอาไงต่อ?”


ผมมองหน้าคนถาม ตัดสินใจปล่อยมือจากลูกบิด บอกด้วยเสียงปลงตก “อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด อีกอย่างกูพอจะเดาผลได้ตั้งแต่ยำเลือกเอกสารข้อตกลงของมันแล้ว”


“งั้นก็กลับ”


พวกผมเดินผละจากมา ลองคิดดูอีกที พี่ภูคงรู้ว่าเป็นยำจากเสียงตะโกนถามหาห้อง แล้วยังเสียงกระโดดหน้าห้อง ถ้าไม่ใช่ยำคงไม่มีใครกล้าทำ ผมขอถอนหายใจอีกเฮือกแล้วกันครับ รู้สึกเหมือนผมไหม มันทำตัวเองชัดๆ 


“คิดว่าพี่ภูจะยอมเซ็นชื่อปะ?”


“ไม่อ่ะ” ผมตอบทันที “ถ้าไม่ทำลายทิ้ง ก็อาจยอมเซ็นเล่นๆ ให้ยำตายใจจะได้อยู่ในโอวาท”


ดูมึงรู้ความคิดเขาดีนะ”


“ช่วยไม่ได้วะ ความคิดของกูกับพี่ภูมีบางส่วนคล้ายกัน เดาไม่ยากหรอก”


“งั้นเหรอ”


“อื้อ แต่ถ้าสมมุติพวกกูอยู่ในเหตุการณ์เดียวกัน แม้จะคิดคล้ายกัน แต่วิธีการคงไม่เหมือน เพราะอุปนิสัยต่างกันล่ะมั้ง


ผมหยุดพูด เพราะความรู้สึกเหมือนตกจากที่สูงช้าๆ แบบนี้มัน รีบกวาดตาสังเกตรอบตัวก็พบว่ากำลังอยู่ในลิฟต์...


แว๊กกก!


ผมกระโจนเข้าหาสิ่งมีชีวิตหนึ่งเดียวใกล้ๆ เกาะติดหนึบพาร์ประหนึ่งเราเป็นปาท่องโก๋ หลับหูหลับตาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น หากโหยหวนได้คงบอกแค่ประโยคนี้


ปล่อยกูออกไป~ 


ติ๊ง!


ดุจเสียงสวรรค์ ผมรีบลืมตาลากพาร์ออกมาทันที ไม่สนใจว่าชั้นไหนทั้งนั้น ขอแค่ออกห่างจากลิฟต์ผีสิงได้ก็พอ แต่โชคดีที่มันเป็นชั้น1


ทางออกอยู่ไหน มองเจอปุ๊บลากพาร์ไปปั๊บ “จอดรถไว้ไหนวะ รีบเลย กูอยากกลับบ้าน”


“พรืด!


“ใช่เวลาหัวเราะที่ไหน! นำทางเลย เร็วๆ”


“ครับๆ”




แต่พอจะถึงบ้านจริงๆ ผมกลับไม่อยากให้ถึงซะนี่


“เอ่อ แวะที่อื่นก่อนดีไหม”


“มันดึกแล้ว”


“พึ่งเลยสี่ทุ่มครึ่งมานิดเดียวเอง”


“ก็ดึกแล้วอยู่ดี”


ความเงียบเริ่มปกคลุมในรถ ผมนั่งเครียดทำใจเตรียมรับสถานการณ์ที่จะเกิด


“ที”


“อะไร”


“ถึงหน้าบ้านมึงพักหนึ่งแล้ว นู้น ผู้ปกครองสองคนออกมายืนหน้ายักษ์รอมึงอยู่”


เร็วเกินไปแล้ว!


“รีบลงรถเลย กูอยากอาบน้ำนอนจะแย่แล้ว พรุ่งนี้กูมีสอบเช้าด้วย”


คนสอบพรุ่งนี้บ่ายอย่างผมทำได้แค่เปิดประตูรถลงมาด้วยสีหน้าเจี๋ยมเจี้ยม ยังไม่ทันอ้าปากพูดขอโทษ สองเสียงก็ประสานใส่หน้าผม


กักบริเวณ!


ผมถอนหายใจ คาดเดาไม่ผิด


“เอาตารางสอบมาให้ทาจังด้วย เพราะทั้งขาไปและขากลับจากมหาลัย นิกกับทาจังจะคอยรับส่งเราเอง นอกนั้นห้ามออกจากบ้านจนกว่าทาจังจะพอใจ”


อันนี้ก็ตามคาด


“พกกระเป๋าเงินได้ แต่ข้างในต้องมีแค่ยี่สิบบาท”


ผมทำหน้าเหวอกับคำพูดลุงนิก “แล้วทีจะมีเงินที่ไหนไปซื้อข้าวกิน?”


“ถ้าวันไหนสอบทั้งเช้าและบ่าย ทาจังทำข้าวกล่องให้เอง รีบเข้าบ้านอาบน้ำซะ ก่อนนอนลงมาให้ทาจังสั่งสอนก่อนด้วย”


“สะสั่งสอนแบบไหนครับ?”


“ทางวาจา ส่วนร่างกายรอไปก่อน ทาจังก็อยากรู้ว่าเราขึ้นสนิทหรือยัง”


ผมรีบส่ายหน้า “ไม่แน่นอน ทีพึ่ง” หุบปากฉับ ขืนบอกว่าไปเตะผ่าหมากคนมาด้วยเหตุผลขี้ปะติ๋ว มีหวังโดนดุด่าหนักกว่าเดิม


“พึ่ง?”


“พึ่งนึกได้ว่าควรฝึกร่างกายทุกวัน แต่ช่วงนี้ติดสอบ ทีเลยไม่ค่อยได้ทำ”


“นั่นสินะ แต่ก่อนนอนอย่าลืมมาหาทาจังล่ะ”


“ครับ”


ผมขานรับเสียงแห้ง เอาเถอะ โดนด่ายาวก็ดีกว่าแบกร่างกายสะบักสะบอมไปสอบล่ะนะ



 

เข้าสู่ช่วงสอบสองอาทิตย์ ในมหาลัยจะว่าเงียบสงบก็ใช่ แต่ก็เหมือนคลื่นใต้น้ำ บางทีก็ได้ยินเสียงโหวกเหวกจากมุมโน้นมุมนี้ อาการบ้าๆ บอๆ ของเพื่อนที่สติแตกก็มีให้เห็น เรียกเสียงหัวเราะคลายเครียดได้ไม่น้อย เป็นช่วงที่หลายคนเลือกอยู่กับตัวเอง บางคนก็เลือกติวกับเพื่อน


ผมอยู่ในกรณีแรก เพราะติดโทษกักบริเวณจากผู้ปกครอง จะมีเวลาอิสระก็แค่ก่อนเข้าสอบเกือบชั่วโมง ส่วนหลังสอบไม่ต้องถามหา ถ้ากระโดดเกาะรถที่มาจอดหน้าตึกถูกเวลาได้คงทำไปแล้ว ลองเลียบเคียงถามดู ถึงพบข้อเท็จจริงบางอย่าง


ลุงนิกกับทากะซังเป็นศิษย์เก่าที่นี่ครับ ที่หายไปช่วงผมสอบเนี่ย ไม่ได้ไปไหนไกลเลย แค่แวะเวียนตามร้านอาหารต่างๆ ในมหาลัยบ้าง นอกมหาลัยบ้าง เชื่อเถอะ ลุงนิกกับทากะซังไปรำลึกความหลังกันมาแหงๆ ที่น่าเหลือเชื่อคือ กะเวลาผมสอบเสร็จได้ตรงเผง คือผมน่ะออกก่อนหมดเวลาสอบทุกที ความจริงไม่ควรกะเวลาได้สิ


“อ้อ ง่ายจะตาย ทีใช้เวลาทำข้อสอบพอๆ กับทากะ แล้วลุงคำนวณของทากะมาตั้งกี่ครั้ง ถ้ายังเดาของทีไม่ถูกก็แย่แล้ว”


เป็นคำตอบที่ผมพูดไม่ออก ส่วนคนโดนอ้างชื่อแค่ยิ้มแห้งส่งให้


ขอวกกลับเข้าเรื่องเดิมอีกครั้ง เนื่องจากเวลาอิสระมีแค่นี้ แขกที่แวะมาหาเลยต้องมาช่วงนี้ตาม


ขาประจำเป็นใครไม่ได้นอกจากพาร์ มันจำตารางสอบของผมได้ แถมยังสามารถให้ข้อมูลกับคนอื่นได้อีก ถึงตอนนี้ยังอยู่บ้านเดียวกัน แต่ต่างคนต่างไป รถผมโดนมันยึดครองไปแล้ว (ยอมครับ พาร์จำเป็นต้องใช้) เพราะเวลาสอบส่วนใหญ่ไม่ตรงกัน มีตรงกันอยู่ครั้งหนึ่งพาร์เลยติดรถมาด้วย กลายเป็นว่าขากลับมันโดนลุงนิกทิ้ง ต้องหาทางกลับมาเอง (โชคร้ายที่วันนั้นทากะซังไม่ได้ไปด้วย) สุดท้ายเอารถมาเองสะดวกสำหรับมันมากกว่า


ส่วนขาจร (ที่มาเพียงครั้งเดียว) คนแรกคือพี่ดินครับ มาหาเมื่อวันพุธ ผมสอบวิชาที่สองพอดี มาถึงก็นั่งหน้ายุ่งใส่ผม


“พี่ได้ยินพาร์บอกว่าเราโดนผู้ปกครองสั่งกักบริเวณ”


“ครับ”


“มารับมาส่งตามเวลา ห้ามเถลไถล”


“ครับ”


“แผนพี่เลยต้องงดไปโดยปริยาย”


“...ครับ”


“เฮ้อ” พี่ดินเคาะนิ้วกับโต๊ะ “เอาเถอะ เป็นเรื่องช่วยไม่ได้”


แล้วพี่ดินก็จากไปแบบงงๆ อันที่จริงผมลืมแผนของพี่แกไปแล้ว ที่พอจำได้ก็ให้ตัวติดกันเข้าไว้ กินข้าวกลางวันด้วยกัน ไปหากันถึงหน้าห้องสอบ อะไรพวกนี้ แต่ที่ผมจำได้แน่ๆ คือตารางสอบของพาร์ครับ ไม่ใช่อะไรหรอก โดนพี่ดินสั่งให้ท่องจำหลายเที่ยวมาก ประมาณไม่แม่นไม่ปล่อยตัว


หลังจากนั้นสองวัน ยำเป็นฝ่ายมาหาผมถึงที่ สงสัยเพราะผมสอบตึกรวม แถมเพื่อนผมก็ยังไม่มีใครมา มันถึงกล้าเข้ามาหา เพราะจนถึงตอนนี้มันก็ยังเข้าหน้าเพื่อนกลุ่มผมไม่ติด ยิ่งหลังทั้งกลุ่มรู้ว่ายำกับเด็นเลิกกันไปแล้ว และคาดเดาว่าที่เด็นโดดสอบก็เพราะยำเป็นเหตุด้วย มันก็ยิ่งหลีกเลี่ยงมาหาผมมากขึ้น


“ไอ้ที”


“หือ?”


“กูกลัว”


“ฮะ?”  


“พี่ภูโคตรน่ากลัวเลย!


“มึงโดนแกล้งอีกแล้ว?”


มันส่ายหัวไปมา ทำหน้าจะร้องไห้ “พี่ภูโคตรใจดี ใจดีจนเหมือนไม่ใช่มัน กูกลัววะ”


ซะงั้น


“แล้วมึงบอกวินยัง?”


“บอกแล้ว กูโดยมันโวยวายใส่แทบแย่”


“ก็สมควร มันเป็นห่วงมึงมากนี่”


“วินกับไวแค่เข้าใจผิด คิดว่าคู่แค้นอย่างพี่ภูอุ้มกูไปทำร้ายร่างกายถึงมันจะเดาถูกส่วนหนึ่งก็เถอะ”


ผมยิ้มให้กับประโยคหลังแผ่วเบานั้น เพราะหน้าคนพูดออกอาการกระอักกระอวนไม่ค่อยอยากเอ่ยถึง


“แล้วมึงไปสารภาพกับพวกนั้นหรือยังว่านั่นนะสามี”


“ใครจะไปกล้าบอก”


“ไม่บอกเพื่อนก็เข้าใจผิดไม่เลิก”


“กูรู้ ทุกวันนี้เล่นโทรมาถามสารทุกข์สุขดิบทุกคืน จนพี่ภูมองเขม็งทุกทีเวลากูคุยโทรศัพท์กับวิน”


ก็สมควร


คิดอย่างปากผมพูดอีกอย่าง “เรื่องของมึง ตัดสินใจเอาเอง”


“กูนึกว่ามึงจะอาสาไปช่วยบอกซะอีก”


ผมเลิกคิ้วหลังได้ยินเสียงโอดครวญ “กูบอกแล้วว่าไม่ยุ่งก็คือไม่ยุ่ง มึงจัดการเอาเองเถอะ”


ถัดมาอีกอาทิตย์ (วันจันทร์) บังเอิญเจอพี่ภูหน้าห้องสอบ ส่วนผมกำลังรอเข้าสอบห้องที่เฮียแกพึ่งออกมานั่นแหละ พี่ภูเดินแยกกลุ่มเพื่อนเจาะจงมาหาผม ทำเอาเพื่อนกลุ่มผมกระเจิงไปคนละทาง เพราะหน้าเฮียแกโคตรไม่รับแขกเหมือนเดินมาหาเรื่องกันชัดๆ มาถึงก็ฉีกยิ้มเหนื่อยๆ ให้ สงสัยโดนข้อสอบสูบพลังงานไปเยอะ


“พี่ได้ยินว่ายำไปโวยวายกับเรา”


“พี่คงมีสายเยอะมาก” ข่าวถึงได้วิ่งเข้าหูพี่แก


พี่ภูหัวเราะ “ก็ไม่เท่าไหร่ แล้วจริงหรือเปล่าล่ะ”


ผมพยักหน้า “ได้ยินว่าพี่เปลี่ยนมาใจดีแล้ว?”


“ก็ลูกแมวเล่นบอกโต้งๆ” พี่ภูชูนิ้วขึ้นนับ ยิ้มกริ่มอย่างน่าหมั่นไส้ “ช่วยดูแลฉันดีๆ หน่อย ช่วยตามใจฉันหน่อย อ้อ มีช่วยเอาอกเอาใจฉันหน่อย พี่เลยทำเฉยไม่ลง กลัวลูกแมวไม่พอใจหนีไปอีก”


“แล้วข้อตกลงสองแผ่นนั้น?”


“หลังอ่านจบ พี่ก็จัดการเอาไปเคลือบพลาสติกแขวนเก็บไว้อย่างดี ข้อความอ้อนจากลูกแมวเถื่อนเชียวนะ ใครจะทิ้งลง”


“แล้วพี่ได้เซ็นชื่อปะ?” ผมถามเรื่องอยากรู้ที่สุด


“เซ็นสิ”


ผมทำหน้าประหลาดใจ “เพื่อให้ยำตายใจ?”


“เปล่า แค่เซ็นรับรู้ว่าได้รับข้อความประท้วงจากลูกแมวแล้ว แต่พี่เซ็นไปแค่แผ่นเดียว” พูดถึงตรงนี้พี่ภูก็หัวเราะ “น่ารักดีนะ พี่ไม่รู้เลยว่ายำคิดทำอะไรแบบนี้เป็นด้วย”


ผมอยากถอนหายใจจริงๆ คนหนึ่งคิดอย่าง อีกคนคิดอย่าง แต่กลับอยู่ด้วยกันได้ ลองนับนิ้วดูแล้วผมก็รีบถาม “อยู่ร่วมกันหนึ่งอาทิตย์แล้วเป็นไงบ้าง?”


“ดีนี่ ช่วงนี้ลูกแมวของพี่ตั้งอกตั้งใจอ่านหนังสือเลยไม่อยากไปกวน แต่เวลาพี่เครียดๆ ก็ชอบไปแหย่เล่นนะ เห็นปฏิกิริยาตอบกลับมามันสนุกดี”


“แล้วเอ่อ เรื่องทางร่างกาย?”


“ช่วงนี้พี่ไม่ได้ไปยุ่ง”


ผมพยักหน้า รู้สึกโล่งใจแทนเพื่อน “ยังไงก็ช่วยทะนุถนอมร่างกายเพื่อนผมหน่อยนะครับ” 


“พี่จะพยายาม”


แต่ก่อนพี่ภูจากไป กลับทิ้งท้ายให้ผมรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ว่าพี่แกจะมาเอาคืนหรือเปล่า


“ลูกเตะเราเยี่ยมมาก หึๆๆ”




โดนทากะซังไล่ออกมา?”


ผมยิ้มแห้งให้พาร์ จัดการถอดผ้ากันเปื้อนออกจากตัว


จะว่าไงดี ผมช่วยเตรียมวัตถุดิบได้ แต่ช่วยทำอาหารไม่ได้ เนื่องจากวิชาในครัว ผมเรียนมากับแม่บ้านของคุณย่าที่เป็นคนไทย เวลาปรุงรสมันเลยออกไปทางไทยมากกว่าญี่ปุ่น สรุปคือทากะซังไม่ปลื้ม ผมเลยต้องระเห็จออกมานั่งรอกินด้านนอกแทน เพราะถ้าอยู่ในครัวต่อ มันอดไม่ได้ต้องคันไม้คันมืออยากทำบ้าง และกลายเป็นว่าไปขัดแข้งขัดขาทะกะซังแทน (ผมเลยมักโดนไล่ออกมาตลอด)


“เหลือสอบอีกกี่ตัว?”


ผมทำหน้านึก “สาม”


“แล้วเพื่อนมึงล่ะ โผล่หน้ามาสอบยัง”


“ไม่เห็นเลย แต่ก็ไม่ใช่เรื่องผิดปกติ คนที่คิดซิวบางคนไม่มาสอบก็มี เด็นเลยโดนเพื่อนๆ ลงความเห็นว่าอาจจะซิวไปเรียนที่อื่น”


“มึงยังไม่ได้บอกเพื่อนคนอื่น?”


“รอสอบเสร็จก่อน บอกไปตอนนี้ก็ทำให้กังวลเกินเหตุเปล่าๆ ปล่อยพวกนั้นมีสมาธิกับเรื่องสอบไปเถอะแล้วได้ข่าวอะไรเพิ่มไหม?”


“ผู้ปกครองมึงปิดปากเงียบ เดาว่าคงคิดเหมือนมึงคืออยากให้สอบเสร็จก่อน กูเลยได้แต่แอบๆ ฟังมา ไม่ค่อยปะติปะต่อเท่าไหร่”


ผมถอนหายใจ “เอาเถอะ เรื่องถึงตำรวจแล้ว พวกเราทำได้แค่รอผลอย่างเดียว”


พาร์พยักหน้าเห็นด้วย “อ้อ ได้ยินมาว่า ตำรวจแจ้งไปทางผู้ปกครองเด็นกับทางมหาลัยแล้ว”


สีหน้าผมเปลี่ยน “กลายเป็นเรื่องใหญ่แล้วสินะ”


“ก็คนหายไปเป็นอาทิตย์”


“แต่ยังมีชีวิตอยู่”


“จากที่ตามร่องรอยพ” พาร์ว่าเสริม “และดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกับสามคนที่เราแจ้งบอก ทางตำรวจเลยแค่จับตามองพวกมันอยู่ห่างๆ”


“ถ้าไม่เกี่ยวแล้วเด็นจะหายไปได้ยังไง?”


“กูเดานะ แค่เดา บางทีอาจหนีจากคนพวกนั้นล่ะมั้ง”


“แล้วถ้าไม่ใช่”


พาร์ส่ายหน้า “กูไม่รู้ เท่าที่จำข้อมูลพวกมันได้ ไม่เคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น”


“พาร์! ที! มาช่วยทาจังยกออกไปหน่อย”


พวกผมขานรับ รีบตรงเข้าครัวไปช่วยยกอาหารออกมาจัดวางบนโต๊ะ ยุติเรื่องเครียดลงแค่นั้น


------------------------------------------------------

Talk: 05/03/2016

จะมีใครปาอะไรมาไหมคะ? (มองซ้ายแลขวา) ขอสารภาพ ค่าตัวพี่ภูแพงขึ้นค่ะ (เผ่น)

แวบกลับมาใหม่ เอาผลตารางเกมคราวที่แล้วมาฝากค่ะ

 

สายS มีแต่ระดับหกขึ้นไปทั้งนั้น / สายM กระจายตัวมากที่สุด / สายหายากก็ยังมีแต่ระดับสูง OMG 

ฮ่าๆๆ สนุกๆ นะ อย่าคิดมาก เจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ (เผ่นต่อ)     

06/03/2016 เจอคำผิดค่ะ เลยแวะมาแก้ไข

------------------------------------------------------

ช่วงตอบคอมเม้น

master-ichiyama - ช่ายๆ / เห็นด้วย / เฮียแกเคลือบเก็บอย่างดีเลยค่ะ 555


หมวยตัวกลม - ระดับ9 อีกคนแล้ว / กลัวทำไปแล้ว คนทำจะเจ็บตัวนี่สิ (ฮา) / 555 


sirintipize - ช่ายๆ / 555 เดาผิดค่ะ แต่พี่ภูก็ยังเป็นพี่ภูนะ / เอ น่ารักเกินไปหน่อยนะคะ อย่างน้อยเฮียแกต้องมีมุมโฉดแบบเลือดเย็นสักนิด 555 / แผนที่ทีคิดไว้เป็นหมันแล้วค่ะ / ไม่ต้องถึงมือที พี่ภูก็ยอมได้ 555 / อยากรับเพิ่มไหมคะ? (ฮา)  


witchbeaming - ปักป้าย 'เห็นด้วย' / คู่นี้เคี้ยวกันไม่ลงค่ะ 555


Khaosan P. - 555 / จริงค่ะ (ชูป้ายเห็นด้วย) / คนหนึ่งเลี้ยงดูแบบปล่อยๆ อีกคนช่วงวัยหัวเลี้ยวหัวต่อไปอยู่ที่เมืองนอก พึ่งพาตัวเองได้ทั้งคู่ แถมเป็นพี่คนโตอีก ก็เลยดูโตเกินวัยไปหน่อยล่ะมั้งคะ (ยิ้ม) / ข้อตกลงฉบับยำยำ ทำพี่ภูปลื้มมากนะคะ 555


PRF •_• - ข้อตกลงในสายตายำยำ แต่ในสายตาพี่ภูมันคือข้อเรียกร้อง (ฮา) / ปูเสื่อจิบชาไปก่อนเน้อ / สู้ๆ ค่ะ / โอ๊ะ อยากได้สายผสมไม่ยากค่ะ ทาสีขาวทับแค่บางส่วนก็ได้ (ปกปิดแบบเนียนๆ 555)


Mlor - 5555 / น่าจะเรียกว่าเริ่มระแวง (หลัง) นะ (ขำ) / น่าเสียดาย พี่ภูไม่มองว่าเป็นข้อตกลงค่ะ 555 / 555+ ไม่ใช่เลยค่ะ (ยิ้ม) / อ้อ ขอบคุณค่ะ    


Plu - โอ๊ะ หัวเราะชั่วร้ายมาก (ท่าทางจะได้คำตอบถูกใจเนอะ 555)


クマしろแค่ 9 เอง เพิ่มอีกดอกสิค่ะ (ยิ้ม) หรืออยากเปลี่ยนเป็นสีขาวก็ได้นะ (ยิ้มมากกว่าเดิม)


InFiniTe'L - บทนี้เฉลยอย่างหนึ่งแล้วเนอะ สิ่งที่ทีกลัว 555 / เลเวลยำยังไม่ถึงค่ะ เลยยังต่อกรพี่ภูไม่ได้ แต่พี่ภูก็ยอมนะเออ 


เนรุ - 555 / ช่าย ท่าจะไม่รอดเนอะ (ขำ) / น่าเสียดาย ค่าตัวพี่ภูแพงขึ้นค่ะ เลยโผล่มาให้เห็นแค่แวบเดียว / ปูเสื่อจิบเครื่องดื่มรอไปก่อนนะ / อ่า ตอนนี้ก็ปาไปสี่ร้อยนิดๆ แล้วค่ะ (ถอนหายใจ) เราจะพยายามคุมจำนวนหน้าให้ดีกว่านี้นะคะ    


Som O Usanee - จริงค่ะจริง / ปักป้าย 'เห็นด้วย'


~PiToN~ - โอ๊ะ ระดับ9 / จะบอกพาร์ให้ค่ะ (ยิ้ม)


dutsda - ต้องให้เวลาทีหน่อยนะ (ยิ้ม) คนมีบาดแผลก็แบบเนี่ย / เราก็แอบสงสารพาร์นะ / โอ้ ระดับ9 อีกคนแล้ว      


รอยพิมพ์ - เนอะ555 / ทียำปรินต์หรือ รู้แล้วเนอะ (ขำ) / เชนถอยหนีกรูดแล้วค่ะ เพราะชีวิตนี้ยังไม่เคยโดนผู้หญิงรุกใส่ 555+ ป.ล. ย่าลืมไปฝากตัวกับว่าที่พี่สะใภ้นะคะ ขอแค่ถือปังตอ เอ้ย ทำอาหารเป็นก็ฉีกยิ้มรับเป็นน้องสะใภ้หมดค่ะ 555


(@p_u_k_a_n) - 555 / ใกล้สมหวังแล้วค่ะ แต่บอกไม่ได้นะคะว่าอีกกี่ตอน (ยิ้ม) / ป.ล. ชื่อหายเน้อ  


El Dorado Bz - 555+ / ป.ล.ขอบคุณนะคะ


ยัยปีโป้ - พาร์แค่กลัวมีคนตัดหน้าค่ะ (ขำ) / เอาไปใช้แบบนั้น ทีส่ายหัวเลยนะ 555 


drama - 555 / บทล่าสุดทีพึ่งโดนพาร์บอกน่ารักเหมือนกัน (ฮา)


The_Fear - หึๆๆ อย่างพาร์ซะอย่าง ไม่ทำเรื่องเสียเปล่าหรอกค่ะ / ทียังหวังเสมอค่ะ 555+   


นพวรรณ ไทยเจริญ - เราขอไว้อาลัยล่วงหน้าเลยค่ะ 555 / ออกแล้วนะคะ 555


PEAW - ดวงพี่ภูยังไม่ตกขนาดนั้นค่ะ รอดพ้นมาจนได้ / 555+


nonichan - เราก็อยากรู้เหมือนกัน ^^


nong2547 - นั่นสิเนอะ... (ยิ้มกริ่ม) ก็ใกล้แล้วล่ะมั้ง แต่จะอีกกี่ตอนบอกไม่ได้ค่ะ 555


pudsar - 555 จริงค่ะจริง


เหวิ่งเอ๋อ - ก็เกือบแล้วค่ะ พี่ภูดันไหวตัวทันก่อนซะก่อน / ยำทำข้อตกลงอะไรตอนนี้น่าจะรู้แล้วเนอะ (ยิ้ม)


Whatever it is - ดีงามออกค่ะ 555


จอมเวทย์ที่ถูกลืม - โผล่มาแต่มือให้ทีเห็น ผ่านไปเป็นอาทิตย์ค่อยเจอหน้ากัน รู้แต่ว่าพี่ภูค่าตัวขึ้น!


Zuba1234 - ปักป้าย 'เห็นด้วย' / เราก็ขำเหมือนกันค่ะ / ใช่ๆ เราแอบสงสารพาร์เล็กๆ กับหมั่นไส้ทีหน่อยๆ เลยค่ะ 555 / สนใจรับเพิ่มไหมคะ? 555+


นักอ่าน...lnwcool - เราว่าเคี้ยวกันไม่ลงค่ะ 555 / จะฝากไปบอกพาร์ให้นะคะ ^^ / 555


mothergod - พยากรณ์ฉบับเจ้าแม่แมว >>> คาดว่าหลังสอบเสร็จจะมีพายุเข้า (555)


เจ้าจันทร์จ้าว - รอก็อยากเห็นค่ะ 555+ / ไม่ธรรมดา 555


มีวันไหนบ้างที่ฉันไม่เบื่อ(-_-) - มีโอกาสก็ปล่อยให้หนีไปก่อนค่ะ เดี๋ยวถึงตาหมาป่าของเราเมื่อไหร่คงหาวิธีตามไปตะคลุบตัวจิ้งจอกเองนั่นแหละ 555


อวยพร รักจิงไม่ติงนัง - สนใจรับเพิ่มไหมคะ? 555 / อ่า สำหรับภูยำ อาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่หวังนะคะ


Bks Bongkiz - มาต่อแล้วนะ ^^ / ระดับนี้กำลังดีเลยค่ะ 555


prang-plft - ขอบคุณค่ะ ดีใจที่ชอบนะ ^^ / 555 เราก็ชอบเลย9นะ สมัยมัธยมต้นครูเคยพูดว่า เลข9ยู่ข้างหน้า (เป็นคำชม) พวกเราก็งง ครูเลยเฉยให้ฟังว่า 'ก้าวหน้า' ค่ะ555 


เรนเดล - ว้าว สายนี้ระดับนี้มาแรงจริงๆ ค่ะ


Faren-Hight - นั่นสิเนอะ 555 / ไม่มากไม่น้อย กำลังดีค่ะ 555


เกริด้า(๐-*-๐)v - อ่านตอนนี้แล้วอาจจะผิดหวังนะ แต่เรามีอะไรจะบอก สังเกตไหมคะว่ายำเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว แถมยังกระโดดแบบไม่กลัวเจ็บอีกต่างหาก เราเลยคิดว่าพี่ภูคงระวังให้ยำไม่น้อย แถมเฮียแกพึ่งสารภาพว่าชอบแหย่ลูกแมวเล่น เผลอๆ ที่พูดที่แสดงให้ยำเห็น อาจไม่ได้ทำจริงก็ได้ (ไม่งั้นยำคงโผล่หน้ามาเจอทีไม่ไหว ได้แต่นอนซมบนเตียงมากกว่าค่ะ) / เฮียแกเลวค่ะ แต่ไม่ได้เลวทั้งหมดหรอกนะ (ยิ้ม) / 555 อย่ากังวลเลยค่ะ แค่เล่นทายสนุกๆ ขำๆ เอง / ทีคงอยากได้สักสามถึงห้าเดือน ถ้าให้ทีเลือกพาร์คงลงแดงก่อน เพราะมากสุดของพาร์คือหนึ่งเดือนค่ะ (ฮา) / แหม ถ้าทีไม่ทิ้งไว้ เราคงไม่เห็นพาร์เติบโตเป็นหมาป่าสิค่ะ 555 หลังหนึ่งเดือนน่าจะเป็นอย่างนั้นนะคะ 555 / ถึงมีตัวอย่าง ยำของเราก็เลือกทางสำหรับอีกแบบอยู่ดี แถมโดนฉกตัวไปแบบไม่มีใครตั้งตัวทันอีกต่างหาก


ppunn__ - คิดว่าทำนะ แต่ขอรอให้จบก่อนนะคะ / ขอบคุณค่ะ^^


Ty - สายนี้ระดับนี้ มีเพื่อนแน่นอนค่ะ 555 / ไม่เยอะหรอกค่ะ (ยิ้มขำ)


MP-MD - โอ๊ะ สายหายากระดับแปด 555 / ขอบคุณค่ะ (ยิ้ม)


กองฟางข้าวk-f-k - (ถ้ายำทำแบบพาร์) เราเห็นด้วย 555 แต่ความจริงไม่ใช่นี่สิ / พี่ภูเลยฉกตัวยำคืนอย่างเดียวไงค่ะ (ฮ่าๆๆๆ)


( . * M o O Y o N g * . ) - 555+ / น่าจะแค่พาร์กับทีล่ะมั้งค่ะ / ทียังหวังเสมอ (555) / ช่ายๆ เราก็ฮา 555


^O^!-! P.Vampire !-!^O^ - โอ๊ะ พวกเดียวกานนน 555


berry kiki - ยังค่ะยัง วันนั้นถึงปิดประตูหนีทีซะงั้น / พี่ภูโผล่มาให้เห็นแล้วนะ / 555+


KillerKill - 555+ / ช่ายๆ หมาน้อยของเราโตแล้ว น่ายินดีเนอะ (ยิ้ม)


Dark Diamond - โอ๋ๆ เอาสีแดงไปทาสิค่ะ เปลี่ยนสายได้แน่นอน (ฮา) / 555+ แต่ตัวทีไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นรับนี่สิ


อิงะเดะมอ - เคี้ยวกันไม่ลงด้วยนะ (ฮา) / 555 คิดซะว่าเป็นบันทึกข้อตกลงระหว่างตัวแทนเผ่าแล้วกันค่ะ #ผิด


Fon Chanoknunt - เดาแม่นมากค่ะ555 / ดีใจที่ชอบค่ะ (ยิ้ม)  / ทีมเมียก็อยากบุกนะคะ แต่พี่ภูเล่นฉกตัวยำคืนปิดตัวประตูเงียบ ทีมเมียจะทำอะไรได้ล่ะเนอะ นอกจากถอยกลับ (ฮา) / เรื่องพาร์ ปักป้าย 'เห็นด้วย' / ค่ะ^^


ΣaѓŁILLUA - มากกว่าตั้งสองขั้น กลัวรับไม่ไหวค่ะ 555+ / ตอนที่แล้วพาร์บอกว่าทำขึ้นมาเพราะหมั่นไส้ทีล้วนๆ เราคิดว่าไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องไม่ไหวใจหรอกค่ะ แค่อยากทำให้ทีหงุดหงิดบ้างมากกว่า 555  / เดี๋ยวถึงเวลาเอาคืน พาร์คงจัดเต็มมั้งค่ะ แบบว่าเก็บกดมานาน (ฮา) / เจตนารมย์ยืนยันชัดค่ะคนนี้ 555


mukmixdada - ปักป้าย 'เห็นด้วย' / ดีใจที่ชอบค่ะ เรื่องอัพถี่ไม่รับปากนะ แต่เราจะพยายามให้อยู่ในรอบสี่หรือห้าวันค่ะ (ยิ้ม) / ระดับแปดสูงไม่หยอก 555+


emucchi - 555+ / เคี้ยวกันไม่ลงเนอะ (ขำ) / สุดท้ายก็ยังอยู่ในกำมือพี่ภู (ฮา)


aiyaunna_ - อย่ากังวลค่ะ เดี๋ยวต้องมีคนได้เหมือนกัน 555


PreawMaKa - ยินดีต้อนรับสู่สองสายระดับแปดค่ะ 555 / ทางนี้ยืนยันเจตนารมย์ชัดค่ะ 555


Ririrunn - ว้าว ระดับแรร์นี่ค่ะ 555


pleng_55 - เนอะ


Fair001 - พวกเดียวกันสินะๆ (เสียงเอคโค่) 555


__GRAM__ (@__GRAM__) - โอ๊ะ หายากๆ 555+


bearrrp - โอ้!  Maxแดงอีกคนแล้ว 555


Wipa Poopuak - ประหลาดใจสินะ เพราะนั่นคือความในใจที่ซ่อนอยู่ลึกๆ (ไม่ใช่แล้วแล้ว 555)


..miran.. - จะแอบเอาไปบอกพาร์ให้ค่ะ555 / 555+ เอาน่าอย่ากังวลไปเลย คนได้ Maxแดง เยอะแยะ (ฮา)


ยัยตัวเล็ก - บันทึกข้อตกลงเหมือนกัน แต่ไปคนละแนวเลยเนอะ (ฮา)


Miraella - Max ขาวรึ สนใจจับคู่กับคนข้างล่างไหมคะ? 555


p_cosicosi - โอ้! แดงเต็ม Max ทีเดียว 555 / ช่ายยย (ฮา) 


ลีลีข้าวสาร- - 555 / พาร์ไม่ปล่อยให้หนีเหมือนกันค่ะ 555 / นู๋ทีคิดว่าตัวเองรุกได้เสมอค่ะ555


อยากรู้ป่าว - (พยักหน้า) ซอฟ 555 / ปักป้าย 'เห็นด้วย'


นักอ่านเงาผู้ผ่านมา - ระดับแปด 555

------------------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,841 ความคิดเห็น

  1. #2801 KiHaE*129 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 03:25

    เอ็นดูยำวะ

    เฮ้อออออออ

    ไม่น่าเลยเด็น เหมือนทิ้งอนาคตตัวเอง

    หลังจากเรื่องคลี่คลายแล้วก็ขอให้ชีวิตที่เริ่มต้นใหม่มีแต่เรื่องดีๆ แล้วกัน ไม่รู้ยังจะกลับใจมั้ย

    #2,801
    0
  2. #2720 ThkTheks (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 19:17
    เอฟซีพี่ภูได้มะ เทคดีเว่อ 5555555555
    #2,720
    0
  3. #2573 FairyP718 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 18:14
    ทีโดนกักบริเวณ ทำตัวเองทั้งนั้นนน ชักจะชอบพี่ภูอ่ะ นางตลกแบบแปลก ๆ ดี
    #2,573
    0
  4. #2196 shshshx (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 03:26
    พี่ภูเอายำอยู่แน่ๆหลงเว่อออออออ
    #2,196
    0
  5. #1984 baekbow (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 18:27
    คู่ภูยำน่ารักอ่ะ ลืมภาพยำเมะไปเลย
    #1,984
    0
  6. #1836 milkc (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 23:37
    นี่ชอบพี่ภูนะ
    จริง ๆ ยำก็มุมินะเราอ่ะ 555555
    #1,836
    0
  7. #1706 ++BooTan++ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 14:06
    ละมุนมากอ่ะ มีต้นสายปลายเหตุชัดเจน ชอบคร่าาาาาา
    #1,706
    0
  8. #1601 สาววายไร้ผัวนะเออ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 15:00
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #1,601
    0
  9. #1347 Thedrm. (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 10:46
    แบบพี่ภูร่ารักมากนะตอนนี้ -..-
    #1,347
    0
  10. วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 22:51
    ความยำนี้ 5555555555 พี่ภูดูเอ็นดูนางมากอะ หึยยยยยยๆๆๆๆ หมั่นเขี้ยวจริงๆ 55555555
    #1,253
    0
  11. #1156 sirintipize (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 11:16
    ตอนแรกนึกภาพยำเป็นรุก พอมาอ่านข้อตกลงแล้วภาพยำรุกเด็นหายไปในทันทีทันใด 555 สงสัยนะว่าเด็นยอมเป็นรับให้ได้ยังไงเนี่ย

    ข้อตกลงบ่งบอกว่ายำใสซื่อมากค่ะ ไม่แปลกที่พี่ภูจะกระโจนเข้าใส่ น่ารักดีอ่ะคู่นี้

    ส่วนเด็นจะเป็นไงต่อไปนะ เราเอาใจช่วยอยู่

    ส่วนพาร์ โอ๊ะโอ่! ทีรู้ว่าพาร์เกลียดรสขม พาร์ก็รู้ว่าทีกลัวผี ที่แกล้งทีนี่แอบแค้นตอนเรื่องข้าวผัดลงโทษหรือเปล่าคะ???
    #1,156
    0
  12. #1155 sujuhyuk (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 9 มีนาคม 2559 / 19:09
    ยำน่ารัก-/////- ลูกแมวต้องการให้เอาใจ55555 พาร์กับทีก็น่ารักกก อ่านรวดเดียวแล้วมาเม้นให้ทีเดียววเลยค่ะชอบและสนุกมากอ่านไปขำไป5555555
    #1,155
    0
  13. #1154 หมวยตัวกลม (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 21:10
    โถ...ยำยำ หมดคำบรรยาย แมวเถื่อนของพี่ภู 555+
    #1,154
    0
  14. #1153 NeNe (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 16:35
    ชอบคู่พี่ภูกับยำมากกกกกก //ยำนี่เป็นพวกซึนสินะ555//คะแนนความดีพี่ภูขึ้นแล้วววว แต่เก่งมากเลยแปลรหัสลับในใบสัญญาออกด้วย เราแปลออกแค่ ช่วยใสใจฉันหน่อย เอง555//พาร์นี่แอบบร้ายใช่ย่อยตอนนี้ทีตกเป็นเบี้ยล่างไปโดยปริยาย555//หวังว่าเรื่องทีกลัวผีนี่คงไม่ได้ยินมาจากผู้ใหญ่สองคนนั้นใช่ไหม??? 555//หนูเด็นนนน. นี่หนูถึงกับขาดสอบเลย??
    #อยากให้มีตอนพิเศษคู่ภูยำอีก
    #1,153
    0
  15. #1149 เนรุ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 07:17
    พาร์แกล้งพูดเรื่องผี ให้ทีเข้ามากอดสินะ

    ลุงนิกกะทากะ เป็นพ่อแม่ที่หวงลูกมากอ่ะ น่ารัก เพราะทีอยู่กะทั้งสองคนเลยได้เรียนรุ้อะไรเยอะสินะ

    ตอนนี้ คู่เฮียภูกะยำๆ เด่นมาก ยิ่งตอนข้อตกลงเราอ่านก็ยังขำ



    เฮียเค้ามีการอัดพลาสติกไว้ ลูกแมวน้อยอ้อน 555 ยำๆ ไปไหนไม่รอดแล้ว เน้อะ



    ปล. ขอบคุณที่อัพถี่นะ ^_______________^

    เราชอบเรื่องนี้มาก อ่ะ อยากได้ e-book เก็บไว้ ตอนที่รวมเล่มแล้วค่ะ



    #1,149
    0
  16. #1148 นพวรรณ ไทยเจริญ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 01:50
    พาร์ทีมีโมเม้นต์นะคะะะะถึงทีจะเอาแต่กลัวผีก็เถอะ ลุงนิคนี่พ่อตาต้นแบบใช่มั้ยคะ 555555
    ยังหมั่นไส้พี่เด้ดภูอยู่ค่ะ ยำนี่หวั่นไหวง่ายจังเลยนะ เหมือนแมวขี้อ้อนขี้งอน ละเอกสารนั่นเหมือนจะบอกพี่ภูว่า นี่เจ้าทาสภูดูแลเลาดีๆนะ ไม่งั้นเลาจะกลับไปฟ้องแม่(ที) เหมียวๆ /เลียหลังมือ

    สงสารเด็นนะ ในแง่ที่เป็นแฟนยำแต่โดนพี่ภูขัดขา แต่ก็นั่นแหละ นิสัยไม่น่าคบเท่าไหร่(ตอนจับฉลากลูกสาว) แต่นางไม่อยากมีปัญหากับยำเลยไม่อยากทำ แต่ แต่ แต่ก็ไม่น่าทำกับเพื่อนอย่างนั้นงายยย เออเนี่ยไม่ชอบนางตรงนี้แหละ ยังไงก็หาให้คลี่คลายนะคะ
    อยากให้มีพาร์ททากะเล่าเรื่องทีบ้างงงง แม่จะเล่าเรื่องลูกสาวยังไงนะ :)
    #1,148
    0
  17. #1147 เรนนี่ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 17:19
    แล้วเด็นจะเป็นยังไงต่อไปล่ะเนี่ย

    เรื่องของพี่ภู ข้าวยำ แล้วก็เด็น เป็นยังไงมายังไงกันแน่ ตามที่เข้าใจคือ ข้าวยำกับเด็นเป็นแฟนกันก่อน จากนั้น ห่างกันไป(ช่วงสอบ+กิจกรรม) แล้วข้าวยำเมา ปีนขึ้นเตียงพี่ภู พี่ภูเลยหาชู้ให้เด็น อย่างนี้รึเปล่า

    จริงๆอยากติดตาม(เผือก)คู่นี้ต่อนะ เรื่องความรักมันก็พูดยาก คนที่มาก่อนยังไม่ใช่(เหมือนว่าข้าวยำจะเปิดใจให้พี่ภูมากกว่าเด็น) ส่วนคนที่มาทีหลังเหมือนคนกลางจะมีใจให้มากกว่า พอพี่ภูทำอย่างที่ว่าก็เหมือนผูกปมเข้าไปอีก ยังไงไม่รู้

    ส่วนพาร์... พออยู่กับผู้ปกครองของทีแล้วหมาป่าโตเร็วดีนะ รู้สึกว่าจะห่มหนังแกะได้ไม่มิดซะแล้ว (หวังว่าจะหมาป่าจะโตเร็วพอจะจับจิ้งจอกน้อยแสนสวยได้นะ อิอิ)

    ให้กำลังใจคนเขียนค่ะ
    #1,147
    0
  18. #1146 กองฟางข้าวk-f-k (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 14:55
    โถ่ลูกแมวอยากอ้อนนี้เอง

    #1,146
    0
  19. #1145 ZiDEXiDE (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 12:24
    ทากะซังน่าร้ากกกกก
    #1,145
    0
  20. #1142 เหวิ่งเอ๋อ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 11:50
    ยำยำน้อยเราแปรปรวนง่ายจิงเค้าโหดด้วยก้อบ่น ดีด้วยก้อกลัวสรุปเอาไงคะคุณน้อง ว่าแต่เดนหายไปไหน เหมือนจะทำตัวเองแต่ก้อแอบสงสาร ถึงพี่ภูจะค่าตัวขึ้นแต่ออกมาทีฟินกระจายยทำเอาคู่หลักชิดซ้ายไปเลยย
    #1,142
    0
  21. #1134 Lucky Froy (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 10:27
    พี่ภูน่ารักกกกกก ชอบคู่นี้555
    #1,134
    0
  22. #1132 Dark Diamond (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 09:47
    อ่านตอนนี้คู่พี่ภูกับยำน่ารักมากกกก พี่ภูเอาคะแนนเพิ่มไปสองคะแนน ไม่ติดลบเหมือนตอนแรกละ

    เราชอบชื่อเรียกทากะซังอ่ะ ทาจัง~ ดูมุ้งมิ้งและน่ารักมาก ลุงนิกก็ร้ายใช่ย่อยนะ แอบทิ้งพาร์ลับหลังทาจัง เหอะๆ อย่าให้ทางจังรู้เชียว (อยากอ่านตอนทีซ้อมกับทาจังอ่ะ เก่งขึ้นเยอะๆแล้วกดพาร์เลย แต่ตอนนี้ทีมุ้งมิ้งอ่ะ รังสีเคะเริ่มแผ่ ดึงความเมะกลับมาาา)

    ปล.พราง-พลาง : ถ้า พราง แบบนี้จะแปลว่าปกปิดนะคะ แต่ถ้า พลาง จะหมายถึงทำไปพร้อมๆกัน ทำอันนี้พร้อมกับสิ่งนี้
    #1,132
    0
  23. #1131 Zuba1234 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 09:21
    พออ่านตอนนี้แล้วเพิ่งรู้ว่ายำมันน่ารักอ่ะ ไม่ได้น่ารักแบบเรียบร้อยใสๆ แต่น่ารักแบบเถื่อนๆ โว๊ยวายๆ บ้าๆบอๆ ก็ยังน่ารัก พอพี่ภูอ่อนให้ ก็ชอบแล้วล่ะสิ ถึงจะมีแอบระแวงบ้างก็เถอะนะ 55555
    #1,131
    0
  24. #1130 ยัยปีโป้ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 06:59
    อ่านสัญญาเจ้ายำแล้วถึงกับกุมขมับแรง ไม่น่าเล้ยยยย 55555
    ตลกทั้งพี่ภูทั้งเจ้ายำอ่ะ เข้าใจไปคนละทางแต่ก็ทำให้ชีวิตคู่(?)ลงตัวเนาะ
    ปล.ที่จริงทีมาหล่อมากเกือบทั้งตอน เว้นแต่ตอนกลัวผีนี่แหละ อุ้ย เด็กน้อยยย 55555555555
    #1,130
    0
  25. #1129 Fon Chanoknunt (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 01:40
    สองบทที่ผ่านมา #เมีย ทีน่ารักอ่ะ ดูแบบพาร์ แข็งขึ้น อยากเห็นฉากเคาะสนิม ของทาจัง กะทีอ่ะ กะลูกเขยด้วยกะได้ ไรต์ บรรยายมันส์ๆ เลย น้ะ ขอบคุณ ที่แต่งให้เราติดได้ขนาดนี้ิ 555+
    #1,129
    0