[Chonnatee] ชลนที #Boy's Love #จบแล้ว

ตอนที่ 37 : บทที่ 30

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,890
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    16 ก.ย. 59


บทที่ 30


“ตัวจริงเหรอเนี่ย?”


ผมงึมงำขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ คนข้างหน้าผมคงได้ยินชัดถึงได้ส่งเสียงกระซิบถาม


“ใคร?”


“พี่ชายพ่อ ผู้ปกครองกู”


“แล้วอีกคน?”


“คู่แต่งงานลุงนิก ผู้ปกครองเหมือนกัน”


พาร์ทำหน้าแปลกๆ “เทียบเท่าพ่อแม่มึง?”


“ยิ่งกว่าพวกเขาเลี้ยงกูมา สิทธิ์ของกูอยู่ที่พวกเขา”


“จริงดิ?”


“เออ”


“แล้วพ่อแม่มึงล่ะ?”


“พวกเขายกกูให้ลุงนิกตั้งแต่เกิด”  


“ยก? ยกให้แบบไหน?”


“ก็แบบจดทะเบียนรับรองเป็นบุตรบุญธรรม ตามกฎหมายลุงนิกเลยเป็นพ่อกู”


พาร์ขมวดคิ้วพึมพำ “ครอบครัวมึงนี่ซับซ้อนชะมัด”


ก่อนหน้านี้พาร์ก็เคยพูดอะไรคล้ายๆ แบบนี้


ผมถอนหายใจเบาๆ “เดี๋ยวมึงก็ชิน


ปึง!


ผมสะดุ้งตกใจกับเสียงตบโต๊ะ หน้าลุงดำทะมึนยิ่งกว่าเดิม  


“จะซุบซิบอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม!


ผมมองหน้าลุงนิกที หน้าพาร์ที คนยืนใกล้ผมเริ่มเหงื่อตก ท่าทางประหม่าอย่างเห็นได้ชัด


“ลงมากันได้แล้ว!


ได้แต่ทำตามครับ ผมลากพาร์ลงมาจากชั้นสอง มองลุงนิกชี้นิ้วให้พวกผมนั่งฝั่งตรงข้าม หลังหย่อนก้นนั่งเรียบร้อย ก็ต้องเจอสายตาจ้องกดดันจากลุงนิก เรียกเหงื่อเม็ดใหญ่ๆ ไหลอาบแก้ม


“แนะนำ เพื่อนให้ลุงรู้จักหน่อย”


ผมสะดุดหูกับคำเน้นย้ำว่าเพื่อนสุดๆนี่ผมคิดไปเองหรือเปล่า เหมือนลุงบังคับให้พาร์ต้องอยู่ในสถานะเพื่อนเท่านั้นเลย


“เป็นอะไรเจ้าที แนะนำเพื่อนสิ”


“เอ่อ” ผมอึกอักอย่างลำบากใจ “เขาชื่อ


ลุงพูดแทรก “ทุกทีเราแนะนำเพื่อนยังไงหืม?”


เพื่อนทีชื่อภควัติครับ”


“ชื่อเล่นไม่มีหรือไง”


ผมเม้มปาก “มี แต่ทีไม่อยากบอก”


“เจ้าที!


สถานการณ์บนโต๊ะอาหารตึงเครียดถึงขีดสุด พลันโดนทำลายด้วยเสียงหัวเราะจากคนกำลังเก็บกวาดเศษแก้วกาแฟ


“หัวเราะอะไรทากะ”


“ขำใครบางคน เพราะไปจีบลูกชายชาวบ้านก่อน พอมีลูกชายเลยโดนคนอื่นมาจีบบ้าง แบบนี้สินะที่คนไทยเรียกว่ากรรมตามสนอง”


“ทากะ!


“ฉันพูดผิดตรงไหน?”


“ทากะ” เสียงเรียกครั้งที่สองอ่อนลงเหมือนเหนื่อยใจ


ตาผมแอบหัวเราะบ้าง นี่แหละตัวช่วยปราบลุงชั้นเลิศ


“เผลอๆ ลูกชายเราไปจีบเขามากกว่ามั้ง”


ผมสำลักน้ำลายทันทีกับข้อสันนิฐานจากทากะซัง ลุงนิกมองเป็นเชิงถามก็รีบส่ายหัวปฏิเสธ


ทีไม่ได้ทำ!


“ถ้าไม่ใช่ ก็คงเปิดโอกาสให้อยู่ล่ะมั้ง เพราะถ้าลูกชายไม่สนใจ ไม่มีทางได้มาอยู่ใกล้ๆ หรอก โดนส่งไปนอนโรงพยาบาลนานแล้ว”


“ทาจัง!


“ทาจังพูดผิดตรงไหนล่ะ?”


ผมเม้มปากกับแววตารู้ทันที่ส่งมา


เสียงในลำคอไม่พอใจส่งตรงจากลุงนิก ผมโดนจ้องคาดโทษจนคอหด รีบเลื่อนเก้าอี้เผ่นหนีไปกอดคนที่เดี๋ยวนี้ตัวเล็กกว่า


จ้องมาเลย! เอาซี่! ผมมีป้อมปราการสุดแกร่งอยู่ตรงหน้าเชียวนะ


ได้ผลครับ เพราะลุงนิกย้ายสายตาไปทางพาร์แทนด้วยแววตาน่ากลัวกว่าเดิมหลายเท่า จนคนโดนจ้องเหงื่อซึมตัวเกร็งไปหมด   


“หึๆๆ กล้าดีนี่ไอ้หนู! คิดฉกลูกจิ้งจอกแสนสวยของฉันถึงในถ้ำเชียวหรือ”


ดูพูดเข้า ผมกรอกตามองเพดานอย่างเบื่อหน่าย


เพราะนามสกุลของทากะซังมีอักษรตัวหนึ่งหมายถึงสุนัขจิ้งจอก ลุงเลยแทนครอบครัวเราเป็นจิ้งจอกพ่อแม่ลูก ส่วนถ้ำหมายถึงบ้านก็เปรียบเปรยตรงตัว กล่าวกระทบพาร์ทางอ้อมหาว่าจะขโมยลูกตัวเองนั่นแหละครับ (ลุงเล่นแปลงมาจากสุภาษิต ไม่เข้าถ้ำเสือแล้วไยจะลูกเสือ น่ะ)


“จิ้งจอกแสนสวย


พาร์ทวนคำ สายตาเลื่อนมองผมอย่างสำรวจ ก่อนเม้มปากเบือนหน้าหนี ไม่ได้สนใจเลยว่าพ่อจิ้งจอกส่งสายตาพิฆาตหนักกว่าเดิม ถ้าสมมุติบ้านผมเป็นจิ้งจอกแปลงกายมาจริง คาดว่าตอนนี้พาร์คงโดนขย้ำกลืนลงท้องลุงนิกไปแล้วแหงๆ


“กลับบ้านไปเลยไอ้หนู! ตอนนี้เป็นเวลาของครอบครัว”


กลับไม่ได้ครับ”


“เจ้าของบ้านไล่กลับอยู่นี่ไง!


“ทาจัง ลุงนิกเกเรล่ะ ปราบเลยๆ”


“เจ้าที!


“ลุงไล่พะเอ่อ ภควัติไปไม่ได้หรอก เพราะตอนนี้เขาอยู่ในความดูแลของที”


ลุงนิกทำหน้าสงสัย “หมายความว่าไง”


“พ่อแม่เขาฝากมาน่ะ นอนห้องเดียวกับทีมาหลายอาทิตย์แล้ว”


ลุงตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนผมแอบเบ้หน้า รู้สึกเจ็บมือแทน


“สารภาพมาซะดีๆ ไอ้หนู! แกถึงขั้นไหนกับลูกฉันแล้ว!!


“ลุกนิก!


จูบครับ”


“เฮ้ย!!


“อะไรนะ?!


ผมกับลุงนิกประสานเสียงอุทาน พร้อมใจกันเขม็งมองไอ้คนสารภาพตามตรง แต่คนที่ทั้งโดนพ่อจิ้งจอกจ้องคาดคั้นกับลูกจิ้งจอกจ้องคาดโทษกลับดูสงบเกินคาด


“ทั้งจูบทั้งกอดไปแล้วครับ”


ผมเผยปากค้างไปแล้วกับความกล้าหาญที่โคตรมาไม่ถูกจังหวะอย่างยิ่ง ก่อนรีบหลบสายตาคาดโทษของพ่อจิ้งจอกด้วยการก้มหน้าซุกกับไหล่คนตัวเล็กกว่า


ถึงจะเป็นความจริง แต่ไม่ใช่แบบที่ลุงคิดซะหน่อย 


ท่ามกลางความอึกครึมระดับแม็กซ์ กลับมีเสียงหัวเราะชอบอกชอบใจดังขึ้นมาดุจมีแสงสว่างลอดผ่านเมฆหมอกหนาทึบเลยล่ะ


“ตรงดีนะ คนนี้ทาจังให้ผ่าน”


“ทากะ!


“เอาน่า ทีโตขนาดนี้แล้วจะมีคนคบหาดูใจหรือมีแฟนก็ไม่เห็นแปลกตรงไหน”


“แต่ทียังเด็กเกินกว่าจะมีแฟนเป็นผู้ชาย!


ทากะซังเลิกคิ้ว “เด็กเดี๋ยวนี้โตไวจะตาย ห้ามไม่ได้หรอกนะนิก สำหรับผู้ใหญ่อย่างเราทำได้แค่ให้คำแนะนำอย่างเหมาะสม อย่างเช่น ต่อจากนี้ห้ามทำเรื่องเกินเลยจนกว่าจะอายุยี่สิบขึ้นไป อะไรแบบเนี่ย”


“ได้ครับ”


ผมหันไปแยกเขี้ยวใส่คนขานรับหน้าตาเฉย


“ยี่สิบยังน้อยไป”


“นี่มาตรฐานอายุตอนฉันเสียตัวให้นายนะนิก”


เอ๊ะ!


ผมหูกระดิกมองผู้ใหญ่ทั้งสองสลับไปมา คนหนึ่งพูดเผยความลับหน้าตาเฉย ส่วนคนโดนแฉทำหน้าสะอึกพูดแย้งไม่ออก ความสงสัยของผมโดนกระตุ้นทันที


“ลุงจีบทาจังเมื่อไหร่เหรอ?”


ก็รู้ว่าคบกันมานาน แต่ผมนึกว่าเจอกันหลังเรียนจบมหาลัยซะอีก


“ถ้าครั้งแรกก็หลังทาจังมาอยู่ไทยไม่นาน นิกคิดว่าทาจังเป็นผู้หญิงเลยมาจีบ อยู่ช่วยจนทาจังปรับตัวได้”


“เห” ผมมองลุงนิกยิ้มๆ ถึงรู้ว่าทากะซังตามพ่อที่ได้รับการจ้างวานเป็นครูฝึกมาไทย เลยเข้าเรียนม.ปลายที่นี่ แล้วอยู่ยาวจนจบมหาลัยก็จริง แต่ผมไม่คิดว่าทั้งคู่จะได้เจอตั้งแต่ช่วงแรกๆ แบบนี้เลย


“แต่พอรู้ความจริงว่าทาจังเป็นผู้ชายดันหนีหาย หลบหน้าตั้งหลายปี มาเจอกันอีกครั้งตอนทาจังเข้ามหาลัย ที่อย่างนี้ดันทำตัวเป็นหมาหวงก้าง ตามเกาะติดไม่ปล่อย น่าหงุดหงิดมาก”


อ้าว


“ถ้ารู้อนาคตล่วงหน้า ทาจังคงเลือกไปเรียนมหาลัยอื่น”


“ทากะ!


“อะไร” ทากะซังตวัดมองคนเรียก ฟังจากน้ำเสียงอารมณ์ยังกรุ่นๆ สงสัยเผลอนึกถึงช่วงเวลาน่าโมโหเข้า ลุงนิกรีบหดคอ ท่าทางสงบเสงี่ยม


“ไม่มีอะไรจ๊ะ”


ลุงผมเข้าสมาคมเกลียมัวตั้งนานแล้วครับ ฮ่าๆๆ


“เจ้าหนูนี่ยังตรงไปตรงมาน่าคบกว่านิกเยอะ ลูกเลือกได้ดีทีเดียว ฉันยอมให้การสนับสนุน”


“ทากะ!


คนโดนท้วงไม่สนใจ แถมยังปาผ้าขี้ริ้วใส่อกลุงนิก ชี้นิ้วลงพื้น


“เก็บเศษแก้วให้หมดแล้ว ลงมาเช็ดกาแฟเองเลย”


โอ๊ะโอ๋ ดูเหมือนใครบางคนจะทำทากะซังหงุดหงิด พ่อจิ้งจอกเลยต้องลงจากเก้าอี้ไปเช็ดคราบน้ำกาแฟบนพื้นเงียบๆ ดูไปก็น่าสงสาร แต่ผมดันขำขำแบบไม่มีเสียงนะครับ แว่วเสียงคนข้างๆ งึมงำกับตัวเอง ฟังไม่ถนัด ได้ยินแค่คำว่า อนาคตกับ เป็นอย่างนึกดูอีกทีอาจเป็นคำว่า เป็ดย่าง ก็ได้ครับ


“ตกลงชื่อเล่นอะไร?”


ไหงวนกลับมาที่คำถามนี้ล่ะทากะซัง


“ทีพูดแล้วว่าไม่บอก!


“ไม่ได้ถามเรา” ทากะซังส่งสายตางดออกเสียงใส่ผม หันมองพาร์อีกครั้ง “ตอบคำถามได้แล้ว”


“เอ่อ คือ” พาร์เหลือบมองผมแล้วเงียบไป


“ถ้าไม่ตอบเรื่องสนับสนุนคงต้องยกเลิก


“พาร์ครับ”


ชักอยากถีบคนข้างๆ ตกเก้าอี้ ไม่ค่อยเลยวะ แต่ปัญหาคือหลังจากนี้ต่างหาก


“พา? / ภา?”


ทั้งทากะซังทั้งลุงนิก (ที่โผล่หน้าจากครัว) พูดทวนพร้อมกัน คนเอาผ้าขี้ริ้วไปซักในครัวคงแอบยืนฟังสักพักเมื่อโดนจับได้ก็ยิ้มแห้งให้ทากะซัง 


“เอ่อ ชื่อคุ้นๆ นะ ว่าไหมทากะ”


“นั่นสิ สะกดยังไงล่ะ?” 


ลุงเบี่ยงความสนใจได้สำเร็จ ส่วนผมส่งซิกส่ายหัวไม่ให้พาร์พูด    


“เอ่อ พ.พาน-สระอา-.เรือ-การันต์ ครับ”


ผมชักหงุดหงิด มันเลือกเชื่อทากะซังมากกว่าผม!


“พาร์งั้นเหรอ คุ้นจริงๆ ด้วยนะ”


เมื่อความจริงมาถึงขั้นนี้ ผมได้แต่พูดแทรกทั้งที่ไม่สบตาใครเลย “นึกอะไรออกก็ช่วยเก็บเป็นความลับให้ทีหน่อยเถอะ”


“ความลับ?”


ผู้ใหญ่ทั้งสองทวนคำ ต่างพากันครุ่นคิดเงียบๆ ปล่อยเด็กอย่างผมเหงื่อแตกพลั่กๆ


อ้อ เด็กคนนี้เองเหรอเนี่ย” ดูเหมือนทากะซังนึกออกก่อน


“เด็กคนไหน?” 


ทากะซังเดินไปกระซิบบอกลุงนิก คนฟังเบิกตากว้าง มองเขม็งพาร์ด้วยระดับความเป็นศัตรูเพิ่มมากกว่าเก่า “ไอ้หนูคนนี้เองเรอะ เจ้าคุกกี้อะไรนั่น เจอตัวสักทีนะ! หนอย มาหลอกล่อลูกชายคนอื่นด้วยขนมอยู่ได้”


“ลุงนิก!


ผมพยายามลากพาร์ออกจากตรงนี้ แต่ดึงเท่าไหร่มันก็ไม่ยอมขยับ 


“จะว่าไปตอนทีพูดถึงคุกกี้ช่วงแรกๆ นึกว่าพูดถึงขนม แต่ฟังไปฟังมาน่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตมากกว่า เราเดาว่าเป็นลูกหมา เพราะทีบอกว่าคล้ายเดซี่”


“ใช่” ลุงนิกกัดฟันพูด


“ทั้งที่ทีไม่ได้พูดว่าอยากเลี้ยงสักคำ แต่ใครบางคนเห็นว่าทีชอบมาก ถึงขั้นมาปรึกษาว่าจะไปขอมาให้ลูกชายดีไหมด้วยซ้ำ”


“ไม่นับ!


“รู้สึกว่าใครบางคนรับปากลูกว่าจะไปขอให้ด้วยนี่น่ะ”


“ก็บอกว่าไม่นับไง! ใครจะไปคิดว่าคุกกี้เป็นเด็กผู้ชายกัน!!


แววตาทากะซังพราวระยับในแบบที่ผมออกแรงดึงพาร์มากกว่าเดิม


ถ้ามึงไม่ยอมตามมา กูจะไปเองแล้วนะ!


“เพราะข้อมูลเรามีน้อยเกินไป ต้องไปขอคุกกี้จากใครยังไม่รู้เลย”


ผมปล่อยมือจากแขนพาร์ ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกห่างจากวงสนทนาทีละนิด


“ดีนะไปถามคุณพ่อก่อน แต่ขนาดโดนย้ำหลายหนว่าคุกกี้เป็นเด็กผู้ชาย นิกยังยืนยันคำเดิมว่ายังไงก็จะไปขอให้”


“ก็ตอนนั้นนึกว่าตัวผู้!! แล้วก็นึกว่าพ่อหวงลูกสาวอย่างเดซี่ ไม่อยากให้มีหมาตัวผู้ในบ้าน!


“แล้วยังไง? สุดท้ายนิกก็ทำสัญญากับทีต่อหน้าพยานอย่างคุณพ่อกับฉัน”


“พอเถอะ” ผมครางออกมาแผ่วเบา หลังย้ายตัวเองมาแถวบันไดได้สำเร็จ    


“ไอ้นั่นมัน” ลุงนิกขยี้ผม “ก็พ่อเล่นบอกว่าฉันไม่มีทางไปขอคุกกี้ให้ทีแน่ๆ นี่หว่า”


“ใครก็ไม่รู้แนะนำให้ทีทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรเก็บไว้อีกต่างหาก รับรองกับลูกว่าไม่เบี้ยวแน่ นี่ถ้าลูกเอาสัญญาฉบับนั้นออกมา ยังไงนายก็ต้องไปขอให้อยู่ดี”


“แต่ตอนเซ็นชื่อ ฉันนึกว่าเป็นลูกหมา!


“แล้วในสัญญามันมีคำว่าลูกหมาหรือไง มีแค่ชื่อคุกกี้ อ้อ มีชื่อพาร์อยู่ในวงเล็บข้างๆ คุกกี้ด้วยนี่น่ะ


จบกัน! ผมขอเผ่นก่อนล่ะ!


วิ่งขึ้นบันไดจะถึงชั้นสามอยู่แล้ว ข้างล่างยังตะโกนโหวกเหวกดังถึงชั้นบน


“ยังไงก็ไม่ไปขอให้แน่!


“งั้นรอฝ่ายนั้นมาขอลูกเราแทนก็ได้”


“ทากะ!


ผมอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าภายในสิบนาที คว้ากระเป๋าตังค์กับมือถือ เก็บชีทเรียนที่จำเป็นใส่เป้ย่องลงมาชั้นสอง ไขกุญแจเชื่อมไปบ้านแฝด รีบลงมาชั้นล่าง มองซ้ายขวาดูลาดเลาก่อนปีนกำแพงข้ามไปบ้านข้างๆ


เอาน่าลูกศิษย์ทากะซังไม่ว่าหรอก


ดูเหมือนในบ้านไม่มีคนอยู่ จักรยานก็ไม่อยู่ ผมเดินออกไปได้อย่างสบายโดยไม่ต้องตอบคำถามใคร ทางสะดวกขนาดนี้ขอเผ่นไปตั้งหลังสักพักก็แล้วกัน


หลังโบกเรียกมอเตอร์ไซค์ที่ขับผ่านมา ใช้เวลาพักใหญ่ๆ ในที่สุดผมก็ได้มาเดินบนฟุตบาทของถนนสายหนึ่งห่างจากหมู่บ้านแค่กิโลเดียว รอบๆ มีแต่ตึกสูง น่าจะเป็นคอนโดล่ะมั้ง ไม่เชิงว่าไร้คน แต่ก็เงียบดี เดินไปเดินมาก็ชักหิวข้าว ก่อนหน้านี้ยังไม่ทันได้กินข้าวเช้าเลย สายตาเหลือบไปเห็นร้านอาหารตามสั่งใต้คอนโดใกล้ๆ เข้าไปสิครับจะรออะไร


“ข้าวผัดหมู แล้วก็ขอน้ำเปล่าแช่เย็นขวดหนึ่งครับ”


สั่งเสร็จก็มองไปรอบร้าน ข้างในเป็นร้านแบบติดแอร์ ครัวแยกอยู่ด้านหลัง ยกจานข้าวเข้ามาทีกลิ่นอาหารหอมๆ ลอยอบอวนไปทั้งห้อง เรียกน้ำย่อยในท้องผมออกมาคร่ำครวญ


บนเคาน์เตอร์ผมเห็นกล่องข้าววางจัดใส่ถุงไว้เป็นชุดๆแบบจัดส่งหรือเปล่านะ


“กลับมาแล้วครับ”


“ช้าจริงน้องคนนี้ รีบมาเอาของชุดนี้ไปส่งเลย”


“โหย พี่สาวที่รัก ผมพึ่งกลับมาเองนะ ขอกินน้ำสักแก้วก่อนไม่ได้เหรอ”


เสียงแบบนี้เหมือนเคยได้ยินมาก่อน ผมสงสัยเลยหันไปมอง นั่นมัน


“ไม่ได้ เดี๋ยวข้าวเย็นหมด”


“ลากน้องมาใช้แรงงานช่วงใกล้สอบไม่พอ ดันทารุณกรรมกันอีกเรอะ”


“ปากเรอะนั่น ถ้าไม่ช่วยงาน ค่าขนมสัปดาห์นี่ก็ไม่ต้องเอา”


“ครับๆ ทำครับทำ แต่เรื่องขอกินน้ำสักแก้วนี่จริงจังนะ” ไม่พูดเปล่า คว้าเหยือกเทลงแก้วใกล้มือ ดื่มอึกๆ “เฮ้อ ค่อยยังชั่วหน่อยอ้าว ที?”


“หวัดดีเชน”


เชนจากนิติที่ลงแข่งบาสศึกชิงสะใภ้ ถ้าไม่เห็นหน้าวันนี้ผมอาจลืมเพื่อนของเพื่อนคนนี้ไปแล้ว


“เพื่อนเหรอ?” ผู้หญิงหลังเคาน์เตอร์ชะโงกหน้ามาดู


“อือ”


“ไปส่งข้าวก่อน ค่อยกลับมาคุย”


“ครับๆ ไปเดี๋ยวนี้ล่ะ ส่วนมึง อย่าพึ่งไปไหนล่ะ”


“เออ” ผมตอบรับ


ข้าวก็ยังไม่ได้กิน แถมไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน ขอแค่เจ้าของร้านไม่ว่าหลังเห็นผมนั่งแช่อยู่ที่เดิมนานไป ผมก็พอเอาชีทออกมานั่งอ่านรอได้อยู่แล้ว หลังจากนั้นประมาณเกือบชั่วโมงล่ะมั้ง เชนถึงเดินอาบเหงื่อมานั่งตรงข้ามผม แถมหอบหิ้วหนังสือแสนคุ้นตาที่ผมจำได้ว่าพาร์ก็มีมาด้วย


“พักอยู่คอนโดละแวกนี้?”


“เปล่า ตอนนี้พักอยู่ในหมู่บ้านห่างออกไปกิโลหนึ่งได้”


“โห แล้วมาทำอะไรแถวนี้?”


“พอดีบอกพี่วินมอเซอร์ไซค์ว่าช่วยไปส่งที่คนอยู่เยอะๆ หน่อย” พูดถึงตรงนี้ก็เผลอถอนหายใจ “ความหมายคือตรงที่มีมนุษย์เยอะๆ แต่พี่แกดันตีความว่าที่พักอาศัยเยอะๆ ซะได้”


“ฮ่าๆๆ” คนฟังหัวเราะร่วน “ละ แล้วไม่ให้เขาไปส่งที่อื่นล่ะ”


“ไหนๆ ก็พามาถึงนี่แล้ว อีกอย่างกลัวพี่แกจะพาไปที่ประหลาดกว่านี้ ถือซะว่าเปลี่ยนบรรยากาศหาที่อ่านหนังสือแล้วกัน”


คนหัวเราะไม่เลิกตบบ่าผม แรงไม่เบาเลยอดสงสัยไม่ได้ว่ากำลังปลอบหรือซ้ำเติม


“พาร์ล่ะ?”


“อ่านหนังสืออยู่มั้ง”


ทะเลาะกันหรือเปล่าเนี่ย?”


“งั้นมั้ง เมื่อวานก็ไม่ได้คุยกัน”


ผมรับสมอ้าง พูดความจริงแค่นิดหน่อย บอกตามตรงตอนนี้ไม่คิดอยากเจอมันเลย


“เอาน่าๆ พาร์คงเครียดเรื่องสอบ เดี๋ยวผ่านพ้นช่วงเวลานี้ไปคงดีขึ้น”


“อื้อ เข้าใจเอ่อ ขออ่านหนังสือที่นี่ได้ไหม”


“ได้เลย จะกินอะไรก็บอก”


“ฟรี?”


คนชวนส่ายหัว “ถือว่าอุดหนุนกิจการครอบครัวเพื่อนแล้วกัน”


ผมหัวเราะ ยอมสั่งของกินเล่นมานั่งกินกับเชน ตอนแรกพี่สาวเชนจะไม่คิดเงิน แต่ผมก็บอกให้คิดครับ เพราะเท่าที่ฟังเชนเล่าประวัติครอบครัว ฐานะทางบ้านเชนอยู่ในระดับปานกลาง พอมีค่าใช้จ่ายในมหาลัยของเชนเพิ่มเข้ามาทำให้ลำบากไม่น้อย พี่สาวเชนเลยมาเปิดร้านอาหารที่นี่เพื่อช่วยเหลืออีกแรง ฟังถึงขนาดนี้ใครจะกล้ากินฟรีกัน แต่ยิ่งอยู่นานเพื่อนพาร์คนนี้ก็เกรงใจน้อยลงเรื่อยๆ ถึงขั้นลากผมออกมาใช้แรงงานส่งข้าว


...เอาเถอะ มีกันสองแรงน่าจะเสร็จเร็วกว่าแรงเดียว ยิ่งช่วงมื้อกลางวัน แถมเป็นวันหยุด คนแถวนี้สั่งข้าวกล่องกันเยอะมาก


กล่องใส่ข้าวที่ร้านเชนไม่ใช่กล่องโฟมครับ แต่เป็นกล่องพลาสติกใสทรงสี่เหลี่ยม เห็นว่าเอาเข้าไมโครเวฟได้ ถ้าเป็นลูกค้าประจำเก็บกล่องข้าวล้างทำความสะอาดมาให้ที่ร้านใส่อาหารต่อจะได้ส่วนลดด้วยครับ (ถึงว่าทำไมกล่องข้าวส่วนใหญ่ถึงมีตัวอักษรเขียนกำกับไว้ว่าของห้องไหน ชื่ออะไร คอนโดไหน)


แถมยังมีใบสะสมแต้ม ครบตามจำนวนก็สามารถแลกของได้ตามที่ระบุไว้ เช่น ส่วนลดพิเศษ อาหารฟรี ซึ่งส่วนใหญ่เป็นของกินเล่นที่คนนิยมกัน สามารถเลือกได้ว่าจะเอาอะไร เป็นต้น เชนต้องพกตัวปั๊มตราร้านอาหารติดตัว ไว้ ใบสะสมแต้มหยิบได้ที่ร้านอาหารครับ หรือถ้าให้เอามาส่งก็อาจจะยับสักหน่อย เพราะต้องพับใส่กระเป๋ามา


“สวัสดีครับ เอาข้าวที่สั่งมาส่งครับ”  


หน้าที่ผมคือช่วยถือถุงกล่องข้าวและปั๊มตรา ลูกค้าบางคนก็ยื่นกระดาษขนาดเอสี่มาให้ บางคนติดไว้บนบานประตูด้านใน บางคนก็ตรงฝาผนังใกล้ทางเข้าออก ผมทำหน้าที่ตัวเอง ปล่อยเชนส่งถุงข้าวให้ลูกค้า รับเงินมา บางรายต้องทอนเงินให้ด้วย ถ้าลูกค้าประจำมากๆ คุ้นเคยกันดีในระดับหนึ่งอาจจ่ายเหมารวมไปก่อนหน้านี้แล้ว แค่เอาข้าวไปส่ง แล้วให้ลูกค้ากรอกจำนวนเงิน เซ็นชื่อกำกับว่ารับของไว้ในสมุดก็พอ 


กลางวันว่าเยอะแล้ว ช่วงมื้อเย็นเยอะกว่าอีกครับ พวกผมเดินเข้าออกคอนโดละแวกนั้นเป็นว่าเล่น จนพี่พนักงานดูแลความปลอดภัยจำหน้าพวกผมได้ แถมยังเป็นลูกค้าประจำอีกต่างหาก ผมมองฟ้าที่เริ่มมืดอย่างกังวล ตั้งแต่หยิบมือถือที่ปิดเครื่องใส่กระเป๋าผมก็ไม่ได้ยุ่งกับมันอีกเลย 


“ทีเร็วเข้า”


“เออ”


เอาไว้มีจังหวะค่อยโทรกลับบ้านแล้วกัน


ผมเคาะห้องสองครั้ง พูดรูปแบบเดิมๆ ที่ฟังหลายครั้งมากจนจำขึ้นใจ


“สวัสดีครับ เอาข้าวที่สั่งมาส่งครับ”


และเพราะจำขั้นตอนได้นี่แหละ เชนเลยไล่ให้ผมเอาข้าวไปส่งห้องอื่น ยืนรอครู่หนึ่งประตูห้องค่อยเปิดออก ผมส่งถุงข้าวให้ รับเงินมาดู ถ้าเกินต้องถอนเงิน แต่ได้มาพอดีครับ เลยเอ่ยถามหาใบสะสมแต้มแทน


“ใบสะสมแต้ม?”


ดูท่าเป็นลูกค้าใหม่ ผมอธิบายเรื่องใบสะสมแต้มให้ฟังคร่าวๆ อีกฝ่ายพยักหน้า


“คราวหน้าเอามาให้ด้วยแล้วกัน”


“ได้ครับเฮ้ย!


จู่ๆ ร่างของคนที่อยู่ในห้องก็โผล่แทรกกลาง แถมกระโดดกอดผมหมับ


“ไอ้ที! ช่วยกูด้วย!!


แค่ฟังเสียงก็รู้ทันทีว่าใคร ปฏิกิริยาตอบสนองฉับพลัน ดึงยำหลบไปข้างหลัง ตวัดขากระแทกกล่องดวงใจคนที่ยืนตรงหน้าเต็มแรง คนโดนไปเต็มๆ ถึงกับทรุดฮวบนั่งหน้าเขียวกับพื้นห้อง  


“ไอ้เวรนี่เป็นใครวะยำ?” ผมชี้หน้าคนเจ็บ


“ไอ้พี่ภูไง มันจับกูมา”


ทันทีที่ได้ยินชื่อ ผมเพ่งมองหน้าคนที่เคยคุยกันทางโทรศัพท์หนเดียว “ผมไม่รู้ว่าเรื่องอะไรหรอกนะพี่ แต่ขอพาเพื่อนไปซักถามก่อนแล้วกัน ส่วนพี่รออยู่ที่นี่แหละ บางทีผมอาจจะเรียกพี่ไปหาอีกที”


“ดะเดี๋ยว”


“ไปยำ ช่วยกูส่งข้าว แล้วเราค่อยคุยกัน”


หลังส่งข้าวกล่องจนครบ ผมลากยำเดินไปจุดนัดหมาย ยืนรอเชนที่ต้องขึ้นไปชั้นอื่นก่อน


“เล่ามา”


“ไอ้พี่ภูบุกไปถึงห้องพักกู วินก็ไม่อยู่ กูยังปวดกล้ามเนื้อไม่หาย สู้อะไรมันไม่ได้ก็โดนจับมัดมาอยู่ที่นี่แหละ แล้วมารู้ทีหลังว่าโดนขนข้าวของมาหมดแล้ว แถมไอ้พี่ภูยังแจ้งเรื่องย้ายออกจากหอให้กูอีก”


ฟังเพื่อนเล่าเสียงเครียด ผมก็ชักเครียดตาม


“สรุปคือเทอมหน้ามึงจะไม่ได้อยู่หอในแล้ว?”


“ใช่”


“แล้วช่วงสอบยังอยู่กับวินได้นี่”


“เดี๋ยวไอ้พี่ภูก็บุกไปลากตัวกูมา”


ผมกวาดมองยำยำขึ้นลง เส้นผมยังชื้นอยู่เลย ตัวก็หอมสบู่ แล้วไหนจะรอยแดงๆ หลายจุด กับท่าเดินแปลกๆ อีก ต่อให้โง่แค่ไหนก็รู้ว่ามันพึ่งไปทำอะไรมา


“มึงมีอะไรจะบอกกูไหม?”


“บอกอะไร?”


“ความสัมพันธ์ระหว่างมึงกับพี่ภูไง”


“ความสัมพันธ์เหี้ยอะไร ไม่มีโว้ย!


ผมพ่นลมหายใจ “มึงตกเป็นเมียพี่ภูแล้วใช่ไหม”


“ไม่ใช่!


“คราวก่อนกูไปหอมึง บังเอิญโดนพี่วิศวะปีสองขอให้ช่วยพยุงขึ้นชั้นสาม ฟังพวกเขาคุยกัน เขาบอกเป็นเรื่องผัวเมียตีกัน แล้วก่อนหน้านั้นกูพึ่งรู้ว่ามึงไปมีเรื่องชกต่อยกับพี่ปีสองชื่อภูมา อย่าพึ่งอ้าปาก ฟังกูให้จบก่อนเผื่อมึงยังไม่รู้ สภาพมึงตอนนี้ยังกะคนพึ่งเสียตัวให้สามีมาก แถมรอยที่คอหรือตรงหน้าอก สียังสดใหม่อยู่เลย”


หน้าไอ้ยำแดงก่ำ ไม่รู้เพราะโกรธหรืออาย อาจจะทั้งสองอย่างผสมกันก็ได้


“ที่นี่บอกความจริงกับกูได้หรือยัง?”


------------------------------------------------------

Talk: 20/02/2016

ทีเนี่ยซ่อนวีรกรรมไว้เยอะจริงๆ พอโดนแฉก็หนีซะงั้น (แอบส่ายหัว) 

เจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ     

21/02/2016 - แก้ไขคำผิด

------------------------------------------------------

ช่วงตอบคอมเม้น

ลีลีข้าวสาร-  - (36) ช่าย แต่ทีชิงยำคืนมาได้แล้วล่ะ


Ladyyaoi211945  - (35) ค่ะ (ขอโทษที่ให้รอนะคะ) / มาต่อให้แล้วนะ (ยิ้ม)


sirintipize - 555 เหมือนพาร์จะรอด เพราะถูกใจทากะซังเข้าให้ล่ะ / คิดเหมือนกันเลยค่ะ เราก็สงสัยว่าพี่ภูอาจเป็นสายเอส / นั่นสิ อยากรู้เหมือนกัน 555


Zuba1234  - (35) ทางทากะซังน่าจะผ่านแล้ว แต่ลุงนิกน่าจะอีกนาน 555 / (36) เหมือนๆ


tarn_teuky - (8) ปักป้าย 'เห็นด้วย' / (23) คนนี้แฟนคลับเยอะเหมือนกันค่ะ (แต่น่าจะแพ้น้องอันนะ555) / (24) 555 / (29) (ถ้ามี) ก็คงเป็นตอนน้องอันโตแล้วล่ะมั้งค่ะ    


หมวยตัวกลม - (35) เป็นหมันไม่เป็นไรก็จริง แต่เกิดใช้การไม่ได้ขึ้นมาคงแย่ เราหวังว่าต่อไปพาร์จะเรียนรู้วิธีหลบหลีกค่ะ (ฮา) / (36) คู่นี้กำลังมาค่ะ เพราะเรื่องยังคาราคาซังอยู่เลยนี่เนอะ 


TiwticAmp_90 - (7) ช่าย พยายามกันสุดๆ / (11) 555 ผลยังไม่ออกเลย แต่คะแนนเสียงเทไปทางพาร์นะ / (18) ปักป้าย 'เห็นด้วย' / (20) 555


Choikim Hanna - (36) เรายังไม่ลืมเด็นนะ แต่ยังไม่ถึงคิวออกค่ะ รอก่อนนะ


อวยพร รักจิงไม่ติงนัง  - (35) เพราะทีไม่เชื่อว่าผู้ปกครองทั้งสองจะมาปรากฏตรงหน้าค่ะ 555 / (36) เรายังไม่ลืมเด็นนะ แต่ยังไม่ถึงคิวออกค่ะ รอก่อนนะ


Som O Usanee  - (35) (กระซิบ-เดาได้ถูกเผงเลยค่ะ) / (36) เราว่าอย่างหลังดีกว่านะ 555 


นพวรรณ ไทยเจริญ  - (35) พาร์โชคดีที่ทากะซังถูกใจ (ตำแหน่งลูกเขยยังไม่หลุดจากวงโคจร) / ของทีโดนครั้งเดียวเอง เทียบกับพาร์แล้วทีเจ็บน้อยกว่าพาร์เยอะ (แอบสงสาร) / (36) ไปช่วยแล้วค่ะ ซัดนายพรานไปหนึ่งดอกเน้นๆ


mukmixdada - (36) บทล่าสุดนายพรานโดนเพื่อนแมวปราบล่ะ 555


PRF •_•  - (35) สำหรับคนไร้คู่มันเป็นวันธรรมดาวันหนึ่งค่ะ 555 ถ้าเพื่อนยังโสดก็ได้เที่ยวกับเพื่อนแทน / (36) เราแอบสงสารยำล่ะ แต่ก็แอบขำเหมือนกัน (ฮา)


PreawMaKa - (35) 555+ / ปักป้าย 'ถูกใจ' / (36) 555+


Whatever it is  - (35) ปักป้าย 'เห็นด้วย' / (36) ปักป้าย 'เห็นด้วย'


Antisa Prasertkiaw - (36) 555


เจ้าจันทร์จ้าว - (35) นั่นสิ (ขำ)


^O^!-! P.Vampire !-!^O^ - (36) 555


Faren-Hight - (36) ใช่ๆ 555


ยิ้มอยู่รู้ยัง  - (35) งงช่วงไหนเอ่ย? ถ้าช่วงท้ายทีแค่ไม่คิดว่าจะเจอผู้ปกครองที่ควรอยู่ต่างประเทศในบ้านค่ะ เลยคิดว่าหลอนไปเองคนเดียว / (36) 555


เกริด้า(๐-*-๐)v  - (35) ตอนท้ายของตอนที่35 ทีแค่ไม่คิดว่าจะเจอผู้ปกครองที่ควรอยู่ต่างประเทศในบ้านค่ะ เลยนึกว่าตัวเองประสาทหลอนไปเองคนเดียว / ใช่ๆ หนทางอีกยาวไกลจริงๆ (ตบไหล่ปลอบพาร์) / (36) มันอยู่ที่มุมมองของแต่ละคนล่ะเนอะ (กระซิบ-เรายังแอบคิดเลยว่าพี่ภูเป็นพวกสายเอสชัดๆ) 


berry kiki  - (35)  (แอบเห็นด้วย) 555+ / (36) 555


Jeefuu - (35) 555+


Akane View  - (35)  เอ เหมือนโมโหเดือดมากกว่านะ555 / (36) เนอะ


poonroam34  - (35) อย่างที่ทีบอกล่ะมั้งค่ะ ช้าๆ แต่ชัวร์ / 555 ต้องรอดูกันต่อไป / (36) ปักป้าย 'เห็นด้วย


เด็กหญิง น่วมเนี่ยม - (36) ขอเก็บไปคิดดูก่อนนะคะ (ยิ้ม) 


Alligatorbus - (36) จะฝากไปบอกพี่ภูให้นะคะ555


รอยพิมพ์  - (35) เห็นด้วยอย่างยิ่ง 555 / (36) ให้ทีช่วยเอาคืนไปก่อนแล้วกันเนอะ 


p_cosicosi - (36) คนฉลาดอย่างพี่ภูไม่น่าเอาตัวเองไปเกี่ยวข้องกับการซื้อขายหรอก เฮียแกน่าจะขอแบ่งนิดหน่อยจากคนรู้จักมากกว่ามั้งค่ะ (เราเดานะ555) 


Dark Diamond  - (35)  ทีแค่ไม่คิดว่าจะได้เจอผู้ปกครองที่ควรอยู่ต่างประเทศค่ะ เลยนึกว่าหลอนไปเองคนเดียว 555 / เหมือนจะผ่านด่านทากะซังแล้วนะ ส่วนลุงนิก...ยังไร้เแวว / (36) เหมือนทีจะบังเอิญไปเจอพี่ภู ชิงยำคืนมาแล้ว (ขำ)


อิงะเดะมอ  - (35) ปักป้าย 'เห็นด้วย' / หนทางอีกยาวไกล / (36) อยากรู้เหมือนกัน / ณ ปัจจุบัน ยำยำตกอยู่ในมือทีแล้ว แต่ฝ่ายเพื่อนๆ พึ่งจะรู้ตัวว่ายำหาย (ฮา)


Lindley  - (36) 555


Fon Chanoknunt  - (35) 555+ / (36) ช่ายๆ พี่ภูเพรวพราวมาก / ไม่รู้พี่ภูดวงกุด หรือยำดวงดี ถึงได้เจอทีมาส่งข้าวเย็น 555


PuiPui  - (35) แม้ลุงนิกจะเป็นตาแก่จอมหวง แต่ผู้เป็นใหญ่กว่าอย่างทากะซังให้ความสนับสนุนซะอย่าง หายห่วงๆ / (36) เหมือนพี่ภูจะได้แฟนคลับแล้วนะเนี่ย (ฮา)


I'm sone M.Seo >O< - (1) ไม่น่าจะมีแล้วนะ555 / (2) ช่ายๆ / (3) นั่นสิเนอะ / (5) ปักป้าย 'เห็นด้วย' / (7) เราอยากให้โตช้าๆ ค่ะ จะได้น่ารักไปนานๆ 555 / (8) แฟนคลับน้องอันเยอะน้า  / (11) ปักป้าย 'เห็นด้วย'


Khaosan P.  - (35) ช่ายแล้ว 555


whitelava blue - (35) ขอบคุณมากค่ะ / เราดีใจที่ชอบนะ (ยิ้ม)  


Tari  - (35) ใช่เลย


เงารัตติกาลมายา  - (35) ช่ายๆ


Jeefuu - (14) ขอบคุณค่ะ


set_balck  - (35) จะฝากไปบอกพาร์ให้นะคะ (ยิ้ม)


อำปา ก้า - (35) เหมือนพาร์จะได้แบล็กอัพสุดเจ๋งค่ะ (ใหญ่ที่สุด แข็งแกร่งที่สุด) 555


Keen Alexis  - (35) มาต่อให้แล้วนะ (ยิ้ม)


เนรุ  - (35) 555+ / เราเห็นด้วยนะ / ก่อนถึงพาร์ทพ่อตาลูกเขย มันเป็นวันวาเลนไทน์ค่ะ เลยโดนคั่นด้วยตอนพิเศษ แต่ศึกนี้อีกยาว เพราะลุงนิกคงไม่ยอมกลับเร็วๆ นี้แน่ / ขอบคุณที่อยู่รอค่ะ (ยิ้ม)


เรนเดล  - (35) ยังไม่เฉลยค่ะ รอก่อนนะ


Choikim Hanna  - ขอบคุณค่ะ (ยิ้ม)


มีวันไหนบ้างที่ฉันไม่เบื่อ(-_-)  - (35) ปักป้าย 'เห็นด้วย' 555


ΣaѓŁILLUA  - (35) ช่วงก่อนหน้านี้ช้าจริงๆ ค่ะ (น้อมรับผิด) / ช่ายๆ / กรณีพาร์ต้องเรียก ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดี ชัดๆ (ฮา)


Lucky Froy  - (35) ปักป้าย 'ถูกใจ' 555


El Dorado Bz  - (35) แต่เหมือนพาร์จะไม่อยากเป็นแค่เพื่อนสนิทในสายตาขุ่นพ่อจิ้งจอกนะ 555


mukmixdada - (35) เราก็ไม่ชอบม่าเหมือนกันค่ะ แต่บางทีตัวละครพาไปซะงั้น


ยัยปีโป้ - (35) จะฝากไปบอกพาร์ให้ค่ะ


นักอ่าน...lnwcool - (35) ปักป้าย 'เห็นด้วย' / ทีก็เหมือนรู้ตัวว่าผิดเหมือนกัน


นี่เฮียไงจำไม่ได้หรอ?  - (35) ช่ายเลย


sss779  - (35) 555 ตอนนี้พาร์ได้แบล็กดีค่ะ แม้แต่ลุงนิกก็ยังสู้ไม่ได้


กองฟางข้าวk-f-k - (35) ช่ายๆ / ขอบคุณค่ะ


หมูน้อยอ้วนกลม - (35) สุดๆ เลยล่ะ 555


nonichan - (35) 555 แถมบทล่าสุดดันยอมสารภาพอีกต่างหากว่าทำอะไรลูกเขาไปบ้าง


SONNIL - (35) นั่นสิๆ

------------------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,841 ความคิดเห็น

  1. #2798 KiHaE*129 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 02:11

    ลุงนิกกับทากะก็ฮาา

    ฮ่าๆๆๆ

    ชอบเวลาคนแฉความลับที

    #2,798
    0
  2. #2649 Mistyblack (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 07:14
    โลกกลมไปแล้วววว. น่าฮงฮานพี่ภู 55555
    #2,649
    1
    • #2649-1 KatzeP(จากตอนที่ 37)
      11 กรกฎาคม 2560 / 13:51
      นั่นสินะ โดนไปเต็มๆ เลย คงจุกแย่
      #2649-1
  3. #2570 FairyP718 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 17:19
    โลกกลมแท้
    #2,570
    0
  4. #2385 atom190023 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 10:36
    ยำยำสู้ๆนะ แต่พี่ภูโคตรเจ้าเล่ห์เลยล่ะ
    #2,385
    0
  5. #2193 shshshx (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:21
    ยำยำสู้ๆๆๆ
    #2,193
    0
  6. #1981 baekbow (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 16:50
    มาถึงขนาดนี้แล้วก็ยอมรับไปเถอะ ถึงโกหกไปเขาก็ไม่เชื่อหรอก
    #1,981
    0
  7. #1597 สาววายไร้ผัวนะเออ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 13:50
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #1,597
    0
  8. #1141 ZiDEXiDE (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 11:41
    ที หนีแบบนี้ได้ไง ยำนี่น่าสงสารเนอะ
    #1,141
    0
  9. #1017 sirintipize (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:25
    พี่ภู...

    Are you OK???
    #1,017
    0
  10. #1003 NeNe (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:51
    ทาจัง โอ้ยยย น่ารัก ชอบอะ 555 //ทาจังหนุนหลังไม่ต้องสนลุงนิกก็ได้นะพาร์ ดูไปแล้วบ้านนี้แม่จิ้งจอกใหญ่สุดด//ชอบความหน้าด้านพาร์มากกกก ทังกอดทั้งจูบไปแล้วครับ. เรานี่ลั่นเลย555 น้ำขึ้นให้รีบตักสินะ//ทาจังเสียตัวให้ลุงนิกตั้งแต่20โอ้ววววววว ก่อนทีคลอดกี่ปีละนั่น//งื้มมมม พี่ภู ได้ลองกับตัวแล้งสินะ รสชาติของคนที่แกร่งที่สุดในกลุ่มที่ยำขู่ไว้555
    #มีใบสัญญาไปขอพาร์ด้วย ?? ขอเป็นลูกเขยสินะ(=?=)
    #1,003
    0
  11. #995 Zuba1234 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:50
    ทีทิ้งพาร์มามาอย่างนี้ พาร์คงได้คะแนนไปไม่น้อย ไม่ก็สักสะจนรู้ความลับหมดแล้วมั้งงงงง
    #995
    0
  12. #941 drama (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:16
    น้องทีหนูเขินจนออกจากบ้านเลยเหรอ น่ารักจริงๆ
    #941
    0
  13. #940 เนรุ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 06:58


    ทีน่ารักจริงๆ วีรกรรมเยอะ จริงๆ อะแหล่ะ พอโดนแฉกับทนฟังไม่ได้ซะงั้น นู๋ที

    แต่เราว่าทีหนีมาแบบนี้ ป่านนี้พาร์ซักฟอกลุงนิคกะทากะ ขาวไปละมั้ง คงยิ้มหน้าบานละ

    แม่มมมมๆๆๆ ที มีทำสัญญาว่าจะไปขอพาร์ด้วยล่ะ โครตน่ารักอ่ะ ทั้งลุงนิคกะทีเลย

    อยากรู้ว่า พาร์จะตามหาทีเจอหรือป่าวนะ มีทากะช่วยหนุนอีกแรง ทีจะหนีไปไหนได้อีกนะ



    ส่วน เรื่องของยำยำ กะพี่ภูก็น่าสนใจ แต่คิดว่า เรื่องคู่นี้คงต้องดราม่า มั้งนะ ไหนจะเด็นอีก





    #940
    0
  14. #939 Som O Usanee (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:49
    ลุงนิกคะ รักชีวิตอย่าคิดสู้เมียค่ะ 55555 เถียงก็ไม่ดีค่ะ เดี๋ยวโดนทำโทษไม่รู้ด้วย แล้วเรื่องจะหวงลูก ตอนนี้ก็ไม่ทันนะ 5555 พาร์มีทากะซังคอยหนุนแล้ว โฮ๊ะ ๆ ๆ ไหนเคยทำสัญญาอะไรไว้กับน้องทีอีก แล้วน้องทีถึงกับต้องหลบหน้าเมื่อความจริงเปิดเผยเลย โถถถถถถ แต่โลกกลมเน้อะ มาช่วยเพื่อนส่งข้าวอีก แถมเจอยำอีก ซักกันยาว
    #939
    0
  15. #933 ลีลีข้าวสาร- (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:18
    #ทีมเฮียภู #ทีมทากะซัง
    #933
    0
  16. #932 เหวิ่งเอ๋อ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:41
    เพิ่งมาตามอ่าน สนุก มากเลยค่ะ สู้ๆนะคะ ขอเฝ้าติดตามเลยย

    ว่าแต่ทีหนีออกจากบ้านเฉยเลย เค้าไม่ตามหากันให้วุ่นหรอ ว่าแต่ แต่ละคนหนีมาหยุใกล้ๆกันซะงั้น จุกไหมพี่ภู โฮ๊ะๆๆยำยำเอ๋ยแถไม่ออกแล้วสิ่นะ รอติดตามเลยค่าา จะดูพี่ภูแถมั่งจะรอดรึจะเจ็บหนัก ท่าท่างทีรักเพื่อนมาก
    #932
    0
  17. #931 เจ้าจันทร์จ้าว (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:00
    ไม่รู้จะสงสารหรือสะใจยำดี 555555
    #931
    0
  18. #930 Nong Kik Indy (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:03
    อ่านรวดเดียวตั้งแต่ตอนแรกถึงตอนนี้เลย สนุกมากๆ ชอบทีมาก~
    #930
    0
  19. #929 El Dorado Bz (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:00
    ทีหนีออกมาแบบนี้กลับไปจะโดนลงโทษไหมเนี่ย!!~
    #929
    0
  20. #928 PRF •_• (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:37
    ที=เทวดามาโปรดยำ?? 555 หรือจะเป็นมารแทน 5555 เห็นอัพนี่ดีใจมาก ยังไม่ได้ส่งเมลให้เลย ==;; ลืม.... (ผลัดวันประกันพรุ่งไปเรื่อยจริงๆ ลืมด้วยนั่นล่ะ) อยากให้ถึงศึกสายน้ำอะไรนั่นเร็วๆจัง
    #928
    0
  21. #927 m&m. (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:34
    ชอบนิกกับทาจัง น่าร๊ากกกอ่ะ แต่ที่น่าสงสารคือภูคือโดนเท้าลั่นใช่มะ 555
    #927
    0
  22. #926 นพวรรณ ไทยเจริญ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 04:29
    เฮ้ยเชนนนน เชนไหนจำไม่ได้ 55555555 เราจะไม่พูดถึงพาร์ แชปนี้นางบทน้อย ตลกลุงนิกโดนทากะดุ จ๋อยไปเลย55555 แต่หนูยำยำนี่สิโดนขุ่นพ่อทีลากลงมาคุยละค่าาาา งี้ต้องสั่งสอบเพื่อนเขยซะแล้ว ไปปู้ยี่ปู้ยำ(ยำ)ลูกสาวของกลุ่มต้องเจอดี ฮิฮิ
    #926
    0
  23. #925 Tiwzee PapiyOnG (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:07
    สนุกจริมๆ เรื่องนี้ :3
    #925
    0
  24. #924 mukmixdada (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:38
    ขอเลยค่ะขอเลย ใครขอใครก็ได้ อยากเห็นเขาได้กัน
    #924
    0
  25. #923 p_cosicosi (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:36
    อื้อหือออ หมดเปลือกเลยค่ะทากะซัง พาร์คงหน้าบาน5555 พี่ภูจุกแน่ๆ555 เป็นการโดนถีบที่ไม่ทันตั้งตัว ปฏิกิริยาทีดีมากอ่ะ
    #923
    0