[Chonnatee] ชลนที #Boy's Love #จบแล้ว

ตอนที่ 35 : บทที่ 29

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,692
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    16 ก.ย. 59


บทที่ 29


พาร์มองหน้าผมสลับกับบรรดาซองผงแช่ตัวที่ทากะซังสะสมไว้ (กลับญี่ปุ่นเมื่อไหร่เป็นต้องไปซื้อมาตุนไว้เพียบ) จากสีหน้าอีกฝ่ายเหมือนผมพูดอะไรผิดสักอย่าง คิดทบทวนครู่ใหญ่ก็ร้องอ้อในใจ


“ถ้ามึงเขินพันผ้าขนหนูลงบ่อก็ได้ กูเข้าใจ”


“ไม่ มึงไม่เข้าใจ”


ผมเลิกคิ้วขึ้นสูง “แล้วต้องเข้าใจแบบไหน?”


พาร์เงียบใส่ รอแล้วรอเล่าไม่เห็นพูดอะไรสักที ผมเลยเป็นฝ่ายพูดแทน


“มึงควรฝึกอาบน้ำร่วมกับคนอื่นให้ชิน เผื่อได้ไปเที่ยวที่ญี่ปุ่นจะได้ไม่ลำบากใจ”


“เรื่องไร?”


“ก็อย่างเวลาใช้ห้องอาบน้ำรวมหรือบ่อน้ำพุร้อนที่นู้น เขาห้ามเอาผ้าขนหนูพันเอวลงไป แต่กูอนุโลมเห็นแก่คนพึ่งลงแช่น้ำครั้งแรกอย่างมึง”


ผมจ้องจับผิดใบหน้าพาร์ เดี๋ยวแดงบ้างซีดบ้างสลับไปมาจนน่าสงสัย


“มึงกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย?”


“ช่างกูเหอะ ขอไปรอข้างนอก


หมับ!


ผมคว้าไหล่คนทำท่าชิ่งหนีด้วยมือข้างเดียว พร้อมฉีกยิ้มปลอบใจ


“อย่ากลัวไปเลยน่า คนเราต้องมีครั้งแรกกันทั้งนั้น” แต่ไหงมันทำหน้าผวาหนักกว่าเก่าเล่า “นี่แค่สองคนเอง ถ้าไปที่ญี่ปุ่นเจอคนมากกว่านี้ตั้งเยอะ”


พาร์ยกมือกุมขมับ ทำหน้าเหมือนจะป่วย “กูอยากรู้จริงๆ มึงโดนเลี้ยงมาแบบไหน”


“ฮะ?”


“โตมาถึงเป็นแบบเนี่ย”


“แบบไหนวะ?”


พาร์ขยี้ผมท่าทางหงุดหงิด “มึงจะอาบน้ำหรือแช่น้ำก็ตามสบาย กูไปล่ะ”


ผมมองคนหมุนตัวเดินหนีไปทางประตูด้วยความงง อะไรของมัน แต่รู้อะไรไหมครับ ท่าทางแบบนั้นกลับกระตุ้นผมให้รู้สึกอยากแกล้ง รู้ตัวอีกทีก็ไปยืนล็อกตัวพาร์จากทางด้านหลัง ยัดกล่องใส่มือมัน แถมยังช่วยปลดกระดุมเสื้อออกอีกต่างหาก


“ไอ้ทีปล่อยกู!


“เรื่องสิ”


“ไอ้ที!


พาร์ดิ้นอย่างหนัก จนผมต้องออกแรงรัดมากขึ้น มันเกือบหลุดรอด เลยต้องงัดไม้ตามออกมาใช้ดักเหยื่อ


“รู้ไหมกูแช่น้ำครั้งแรกตั้งแต่ยังไม่ถึงขวบ โดนลุงนิกอุ้มลงอ่างอาบน้ำ


พาร์หยุดชะงัก แค่เล็กน้อยก็ทำให้ผมล็อกเหยื่อที่กลับมาดิ้นหนีได้ต่อ


“แค่ปลายเท้าโดนน้ำร้อนก็แหกปากแล้ว แต่ผู้ใหญ่สองคนส่งเสียงหัวเราะยกใหญ่”


พาร์ดิ้นน้อยลงๆ จนหยุด


“จากที่กำลังร้องไห้เลยกลายเป็นหัวเราะตาม รู้ตัวอีกทีก็แช่น้ำเล่นกับลุงไปแล้ว”


“มึงโม้!” คนเลิกดิ้นหนีว่า “เด็กขนาดนั้นจะจำเรื่องพวกนั้นได้ไง”


ผมหัวเราะ “หนึ่งในคลิปวีดีโอจากชั้นสามไง สนใจล่ะสิ” 


คนโดนพูดยั่วกัดฟันกรอด ผมทั้งสนุกทั้งขบขัน


“ถ้ามึงลองลงแช่น้ำตอนนี้ เดี๋ยวก่อนนอนกูเอามาเปิดให้ดูก็ได้นะ”


พาร์ยืนเงียบเลยครับ ท่าทางคิดหนัก ผมใช้จังหวะนี้ปลดกระดุมที่เหลือของมัน ถ้าดื้อนักเดี๋ยวจับโยนลงบ่อซะเลย แต่ยังไม่ได้เติมน้ำลงไปนี่สิ ทำไงดีหว่า  


“กูไม่แช่!


ผมผงะกับเสียงตะโกนลั่น ต้องรีบจับล็อกตัวคนพยายามหนีอีกรอบ นึกไม่ถึงว่าพาร์จะต่อต้านหนักขนาดนี้


“เป็นอะไรของมึงเนี่ย แค่แช่น้ำประมาณสี่สิบสององศาเองน่ะโว้ย ทำอย่างกับกูจะจับมึงไปต้มในบ่อ”


“ใช่! มึงกำลังจะฆ่ากู”


“ฮะ? แค่แช่น้ำเนี่ยนะ?”


“เออ!


“น้ำร้อนแค่นั้นจะฆ่ามึงได้ไง!


“น้ำไม่ได้ฆ่ากู แต่มึงนั่นแหละจะฆ่ากู!


พวกผมหยุดยื้อยุด ต่างหอบด้วยความเหนื่อยทั้งคู่ หลังกอบโกยอากาศเข้าปอดจนพอใจก็มาฉะกันต่อ


“กูจะฆ่ามึงทำไม”


“จะไปรู้เรอะ! แล้วมึงบังคับกูลงแช่น้ำทำไม”


“อยากให้ลอง” พูดไม่ทันจับก็โดนสวนทันที


“อ้อ มึงอยากให้กูเลือดหมดตัวตาย”


ผมชักรู้สึกทะแม่งๆ “มึงมีโรคประจำตัว?”


“ไม่มี”


ผมหรี่ตาลงมองคนทำท่าฮึดฮัด “...นี่มึงคงไม่ได้คิดอะไรลามกอยู่ในหัวหรอกนะ?”


พาร์เบือนหน้าหนี แต่ผมเห็นมันใบหูแดงก่ำชัดเจน ผมหัวเราะหึใส่หูมัน


“มึงกลัวกูนี่เอง ไม่ต้องห่วง กูไม่คิดทำอะไรมึงหรอก”


พาร์หันขวับกะทันหัน ดีนะถอยหน้าออกห่างทัน ช้ากว่านี้อาจเจออุบัติเหตุปากชนปากเอาได้ แต่ยังต้องสบตาในระยะประชิด แววตาอีกฝ่ายวาววับเอาเรื่อง เค้นเสียงออกมาเหมือนกำลังกัดฟันพูด


“ไม่คิดว่ากูจะเป็นฝ่ายทำมึงหรือไง”


“มีปัญญา?”


พวกผมจ้องตาฟาดฟันใส่กันเนิ่นนาน


“ตอนนี้กูรู้สึกเป็นฝ่ายได้เปรียบมึงวะ” ผมว่า


พาร์สวนกลับทันที “กูไม่รู้สึกตกเป็นรองเหมือนกัน”


“เหรอ” ผมว่าขำๆ “มึงในสภาพนี้จะทำอะไรกูได้”


“ขอเตือน” พาร์ว่าเสียงหนัก “อย่าท้า” 


“ถ้ามึงมีปัญญากด กูยอมเป็นเมียมึงก็ได้เอา”


ความเงียบบังเกิดหลังผมหลุดปากพูดไปตามอารมณ์นึกสนุก มาได้สติก็ตอนเห็นแววตาวาววับแปลกๆ ของมัน ผมเผลอกลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกว่าตัวเองเล่นมากไปแล้ว


“โฮ่มึงพูดเองนะ มึงพูดเอง”


ผมออกแรงล็อกคนตรงหน้ามากกว่าเดิมกันไว้ก่อน กะว่าออกแรงดิ้นแค่ไหนก็ไม่ปล่อยให้หลุดแน่ แต่ผมคิดผิด พาร์ไม่ได้จะหนี พลิกตัวกลับมาก็ไม่ มันยืนอยู่กับที่เอื้อมมือกดหัวผมให้โน้มหน้าเข้าหา ลมหายใจร้อนปะทะใส่กัน ผมตื่นตัวตัวฉับพลัน  


เฮ้ย! เดี๋ยว!


ริมฝีปากเราแตะกันไปแล้ว ดุจห้วงเวลาภายนอกหยุดลง แต่ตะกอนที่นอนแน่นิ่งเนิ่นนานในใจผมกลับค่อยๆ ขยับ ผมหน้าซีดรีบดันตัวเองออกห่าง รีบถอยก่อนสติจะหลุด แต่เดินไม่ถึงสองก้าวก็โดนกระชากตัวกลับ จูบครั้งที่สองตามมา


ผัวะ!


คนโดนต่อยท้องส่งเสียงร้อง ก่อนจับล็อกมือผมไขว้หลัง อีกมือจับใบหน้าให้เอียงรับจูบครั้งที่สาม


โครม!


พาร์ลงไปนอนกองกับพื้นในสภาพตะลึงนิดๆ ผมยิ้มเหี้ยมกระทืบเท้าใส่คนนอนที่เบิกตากว้างรีบกลิ้งหลบ จุดยุทธศาสตร์กลางตัวรอดพ้นหวุดหวิด


“เดี๋ยวที


พาร์กลิ้งหนี ผมตามกระทืบ จนมันหาจังหวะลุกขึ้นยืนได้ แต่ต้องยอมให้ผมเตะถึงสองครั้งกว่ามันจะตั้งหลักได้จริงๆ ใบหน้าคนเจ็บตัวกำลังหงุดหงิด แต่พอได้จ้องหน้ากันกลับทำหน้าตกใจใส่


“มึงร้องไห้ทำไม?”


“พูดเรื่องไร?”


ใครร้องกัน


“ก็มึง” พาร์ทำท่าจะเดินมาหา


“หยุดอยู่ตรงนั้นเลย ไม่งั้นกูยันมึงลงพื้นแน่”


พาร์ไม่สน พอเข้ามาในระยะผมก็จัดการออกลูกเตะสูงนำร่อง มันดันก้มหลบทัน แถมหมุนตัวส่งแรงถีบเข้าท้องผมจนเซ หลังผมกระแทกตู้เต็มๆ เจ็บแปล๊บทั้งตัว ยังไม่ทันตั้งหลักมันก็พุ่งเข้าประชิดแบบพวกนักมวย คอเสื้อโดนกระชาก รู้ซึ้งว่ามันร้ายก็ตอนนี้


“มึงร้องไห้เพราะอะไร” น้ำเสียงเครียดขึง


“ใครร้องวะ!


“แล้วไอ้นี่อะไร?”


มันปาดนิ้วข้างแก้มผม พึ่งรู้สึกว่ามันชื้นก็ตอนนี้ ผมเม้มปาก จ้องตากลับไม่พูดอะไรสักคำ ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเผลอทำน้ำตาร่วงตั้งแต่เมื่อไหร่


แววตาพาร์สั่นไหวหลังถามเสียงแผ่ว “รังเกียจจูบกูมากขนาดนั้นเลย”


ผมเบือนหน้าหนีอย่างทนมองไม่ไหว แต่ต้องสะดุ้งเมื่ออีกฝ่ายดันจับหน้าหันไปจ้องตากันใหม่


“ตอบกูมา”


“แน่ใจว่าอยากฟัง?”


“เออ”


“แต่กูไม่อยากพูดถึง!


“แต่มึงต้องพูด กูจะได้รู้ว่าเรื่องของเรา มันเป็นไปได้หรือไม่ได้”


ผมเม้มปากอยู่นานกว่าจะยอมบอกเสียงแผ่ว “ขยะแขยง”


แรงกำคอเสื้อคลายออกทันที ใบหน้าคนฟังแย่มาก “ขอโทษ ต่อไปจะไม่ทำกับมึงแบบนั้นอีก”


ผมคว้าไหล่คนทำท่าจะผละออกห่าง น้ำเสียงทะมึน “มึงบังคับให้กูพูด ต้องอยู่ฟังให้จบ”


แววตาอีกฝ่ายโมโหทันที แต่ไม่พูดอะไร แค่มองมาเงียบๆ


“กูเกลียดจูบ เกลียดที่สุด ยิ่งแบบที่มีลิ้นสอดเข้ามาแค่คิดก็อยากอ้วกแล้ว มึงไม่มีทางเข้าใจหรอกว่ามันขยะแขยงแค่ไหน” ยิ่งพูดน้ำตาก็ยิ่งร่วงหล่น “กูพยายามผลักไอ้สารเลวนั่นออกแล้ว แต่ทำอะไรไม่ได้ ทำอะไรไม่ได้เลย


“ที


ผมเมินเสียงเรียกแผ่วๆ จิ้มนิ้วโป้งใส่อกข้างซ้ายตัวเอง “มันตกตะกอนอยู่ในนี้มาตั้งนาน แต่มึงพึ่งไปกวนมันขึ้นมา!


“พอแล้ว!


“กูไม่ได้อยากจะจดจำสักนิดเดียว ทำไมต้องจำได้”


“พอแล้วที ไม่ต้องพูดแล้ว”


ผมรีบยันอกอีกฝ่ายที่ขยับเข้ามาใกล้ “ไม่ต้องมากอด ถอยไปห่างๆ ด้วย”


“ที


ผมปาดน้ำตาออกไปลวกๆ มองพาร์ที่ยอมถอยห่างแค่นิดเดียว


“กูขออยู่คนเดียวสักพัก”


พาร์นิ่งไปเลย แววตาลังเลชัดเจน นานกว่าเปิดปากพูด “ตอนนี้กูไม่ไว้ใจให้มึงอยู่คนเดียว”


“แต่กูไม่อยากเห็นหน้ามึง”


“ที” เสียงอ่อนแรงจากพาร์ไม่ได้ทำผมใจอ่อนลงสักนิด


พาร์ไม่ได้เข้าหา แต่ดึงผมที่ไม่ทันตั้งตัวออกมา ร่างกายกระแทกกัน ผมเจ็บแผลเดิมที่โดนลูกถีบมัน นิ่วหน้าเจ็บเมื่อโดนกอดซะแน่นเหมือนกลัวผมหนีหาย ผมเจ็บทั้งตัวเจ็บทั้งใจ ยิ่งนึกถึงจูบเมื่อกี้ อยากเอาชนะ บังคับให้จำยอม น้ำตาก็ยิ่งร่วงทั้งที่พยายามห้ามแล้ว


“ขอโทษ”


ทันทีที่ได้ยิน ผมก็หวนนึกถึงความรู้สึกหนึ่งที่ตกค้างในใจท่ามกลางตะกอนสีดำที่ยังคงลอยฟุ้งกระจายไปทั่ว


กลัวกลัวกลัว


ผัวะ!


เสียงซีดปากอย่างหนักดังขึ้นข้างหูดึงสติผมกลับคืนมา พึ่งรู้ตัวว่ากำลังอยู่ในท่ายกเข่าค้างไว้ตรงหว่างขาพาร์ก็รีบเอาลง สสงสัยตอนสติหลุดเมื่อกี้จะเผลอทำร้ายกล่องดวงใจใครบางคนไปแล้ว แต่คนที่น่าจะทั้งจุกทั้งเจ็บ กลับกัดฟันไม่ยอมปล่อยผมออกจากอ้อมกอด


“ขอโทษ”


“ปล่อยกู”


“ไม่”


“อีกสักทีดีไหม” ผมลองขู่ดู แต่กลับโดนกอดแน่นกว่าเดิม สุดท้ายก็เป็นผมที่ใจอ่อน แต่ก็ใช่ว่าจะยกโทษให้ จึงประกาศบทลงโทษชัดถ้อยชัดคำ


“พรุ่งนี้กูจะไม่คุยกับมึง


“ที!


พูดไม่ทันจบก็โดนเรียกชื่อเสียงดังลั่น ท่าทางแข็งแรงดี แต่ดูเหมือนขยับไม่ไหว เกาะผมส่งเสียงสั่นเครือ


“จะทำร้ายร่างกายกูยังไงก็ได้ แต่ไม่เอาแบบนี้”


ผมตบหลังพาร์ให้สงบใจลงหน่อย


“ฟังให้จบก่อน” รอจนแน่ใจว่ามันพร้อมฟังก็พูดต่อ “พรุ่งนี้มึงครองชั้นหนึ่งไป เดี๋ยวกูจะไปหมกตัวที่ชั้นสาม ต่างคนต่างอยู่สักวันน่าจะดีกว่าเจอหน้ากัน”


ผมตบหลังคนที่กอดผมแน่นกว่าเก่าจนชักจะเจ็บแผลเก่าอีกครั้ง แถมยังหายใจไม่ค่อยสะดวก


“แค่วันเดียวน่า คลายแรงหน่อยกูหายใจไม่ออก”


ฟู่ค่อยยังชั่ว


“เมื่อไหร่”


“อะไรนะ?”


“จนถึงเมื่อไหร่”


“ในฐานะที่กูเป็นฝ่ายผิดเหมือนกัน จะให้มึงเลือกเวลาสิ้นสุดแล้วกัน แต่ต้องเป็นหลังพระอาทิตย์ตก


พูดดักคอไม่ทันจบ อีกฝ่ายก็พูดสวนกลับมาทันที


“หกโมงเย็น”


นั่นไง ถ้าไม่พูดดัก มันคงบอกเที่ยงวัน ไม่ก็หกโมงเช้าแหงๆ


“งั้นเริ่มตั้งแต่ตอนนี้เลยแล้วกัน”


“มึงบอกว่าพรุ่งนี้”


“ถ้างั้นอาจต้องเลื่อนเวลาจนถึงเที่ยงคืนอีกวัน”


พาร์ปล่อยผมทันที หมุนตัวหันหลังให้ “งั้นเริ่มตอนนี้”


“เดี๋ยวกูเอาฟูกนอนลงมาให้ มึงไปนอนห้องรับแขกแล้วกัน”


ก่อนผมจะเปิดประตูออกไป พาร์กลับพูดทิ้งท้ายเสียงจริงจัง


“ถ้าถึงเวลาแล้วมึงไม่ลงมา กูจะขึ้นไปตามถึงที่”


หลังขนฟูกนอนสำรองจากชั้นสองลงมาให้พาร์ พร้อมหมอนกับผ้าห่ม ช่วยปูให้เสร็จสรรพ เพราะมันน่าจะทำไม่เป็น ผมก็กลับขึ้นชั้นสอง เลี้ยวมองประตูห้องอาบน้ำที่ยังปิดอยู่ พาร์ยังไม่ออกมาเลยครับ ประตูกำลังเลื่อนเปิดเล็กน้อยผมรีบวิ่งขึ้นบันได แอบส่องดูจากชั้นสองเห็นแผ่นหลังคนเดินหงอยพอดี 


ผมรีบก้มหลบแทบไม่ทันเมื่อคนข้างล่างเงยหน้าขึ้นมามอง สักพักก็ได้ยินเสียงฝีเท้าไปทางห้องรับแขก ผมพ่นลมหายใจลุกเดินไปชั้นสาม


ทำไมรู้สึกผิด?


คิดแล้วก็เสยผมอย่างลำบากใจ รู้สึกเห็นแก่ตัวชอบกล แต่พอเข้าสู่อาณาเขตคุ้นเคยของตัวเอง ผมกลับค่อยๆ สงบใจลงได้ทีละนิด


ขอเห็นแก่ตัวสักช่วงเวลาหนึ่งนะครับ

 



บอกพาร์ว่าจะอยู่ชั้นสาม แต่ในความเป็นจริงกลับทำไม่ได้


ผมไขกุญแจประตูเชื่อมบ้านแฝดจากห้องทำงานชั้นสองเดินทะลุไปอีกด้านหนึ่งเป็นว่าเล่นตั้งแต่เช้า


ทั้งไปอาบน้ำ (ห้องน้ำสำหรับให้คนมาฝึกใช้) เดินออกนอกบ้านแวะทักทายลูกศิษย์ของทากะซังที่อยู่บ้านข้างๆ ตอนแรกว่าจะขอยืมจักรยานไปซื้อของกิน แต่กลายเป็นว่าได้กินข้าวที่นั่นแทน ทางนั้นใจดีครับให้กินเต็มที่ พอบอกว่าที่บ้านมีอีกคนก็ใส่ถุงมาให้


กลับมาถึงก็ย่องเอาอาหารวางบนโต๊ะกินข้าวเงียบๆ โดยไม่แวะทักคนที่น่าจะยังหลับอยู่


พวกหนังสือเรียนกับชีท พาร์เอามาวางกองไว้ให้ที่บันได ผมก็อาศัยจังหวะนี้รีบขนขึ้นข้างบนจนเหนื่อย สุดท้ายก็วางทิ้งไว้ตรงพื้นที่นั่งเล่นชั้นสอง นั่งอ่านหนังสืออยู่แถวนั้นแทน


ช่วงกลางวันผมได้ยินเสียงออด แว่วเสียงคุ้นหูคุยกัน ผมลองส่องดูชั้นล่าง


อ้อ พี่ข้างบ้านเอาอาหารกลางวันมาให้


สักพักใหญ่ได้ยินเสียงช้อนเคาะกับจานเป็นสัญญาณเหมือนเรียกแมวมากินข้าวไม่มีผิด ผมรอสักพักใหญ่ค่อยก้มมองชั้นล่าง มีจานข้าววางอยู่ใบพร้อมขวดน้ำเปล่า มองซ้ายมองขวาเห็นทางโล่งลงมานั่งกิน (จะได้ไม่ต้องยกจานขึ้นๆ ลงๆ) หมดจานก็หยิบแค่ขวดน้ำขึ้นชั้นบน


วันเวลาหมดไปกับการอ่านหนังสือสอบตามลำพัง กว่าจะถึงช่วงเวลาที่กำหนดไว้ ใจผมก็สงบขึ้นเยอะแล้ว อาจเพราะบ้านหลังนี้ด้วยล่ะมั้ง  


ในบรรดาบ้านทั้งสามหลัง ผมโตมากับบ้านใหญ่ของคุณย่าครับ อยู่ที่นั้นมากที่สุด จนกระทั่งคุณย่าจับได้ว่าทากะซังเป็นแฟนลุงนิก ในฐานะที่ลุงนิกเป็นผู้ปกครองเลยสามารถหิ้วผมออกจากบ้านใหญ่มาอยู่ที่นี่ได้ คุณย่าที่พิโรธอยู่แล้วเลยยิ่งโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ พลอยทำผมโดนโกรธไปด้วย เพราะส่ายหน้าไม่ยอมกลับหลังคุณย่าแอบให้คนขับรถมาจอดดักเจอผมที่โรงเรียนเพื่อพากลับบ้านใหญ่ ที่จริงผมก็อยากไปนะ แต่ลุงนิกขอไว้ เห็นว่าเป็นแผนไม่รับลูกสะใภ้ก็อย่าหวังจะได้เจอหลานชาย


เป็นสงครามเย็นที่เด็กอย่างผมลำบากใจที่สุด


ผมอยู่ที่บ้านแฝดถึงสี่ปี ระหว่างนั้นก็มีไปนอนบ้านพ่อบ้าง จนลุงนิกต้องไปทำงานที่สาขาต่างประเทศ (ผมคิดว่าเป็นแผนแยกลุงนิกกับทากะซังของคุณย่า และเป็นแผนของคุณปู่ที่เลือกประเทศเปิดเสรีทางเพศเป็นที่ตั้งบริษัทสาขา แถมเอื้อให้ลุงนิกกับทากะซังไปจดทะเบียนกันได้ด้วย ไม่รู้ว่าตอนนี้คุณย่าเปิดใจรับเรื่องนี้ได้มากน้อยแค่ไหน) บวกกับทางบ้านพ่อมีเรื่องน้องสาวน้องชายเข้ามา ทากะซังก็ไปๆมาๆ ต่างประเทศบ่อยขึ้น ผมเลยได้ไปอยู่บ้านพ่อจนถึงปัจจุบัน


“ที”


ผมหลุดจากภวังค์ มองคนที่พึ่งโผล่มาชั้นสอง เข็มนาฬิกาหยุดที่เลขหกกับเลขสิบสองพอดีเป๊ะ ยังไม่ทันอ้าปากพูดอะไรพนักเก้าอี้แบบนั่งติดพื้นปรับระดับได้ก็โดนกดซะราบ พาร์นั่งซ้อนด้านหลังดึงตัวผมไปกอด ซุกหน้ากับไหล่ นั่งเงียบๆ ไม่พูดไม่จา


เลียนแบบน้องอันชัดๆ


ผมพึ่งนึกออกว่ายังไม่ได้โทรกลับบ้านก็ตอนนี้ ถ้าโทรต้องกดเข้าเบอร์มือถือ เพราะพ่อแม่คงพาน้องๆ ไปเที่ยวข้างนอก มุขเดิมที่ใช้ได้ผลเสมอเวลาเด็กหญิงวาริร้องไห้เรียกหาพี่ชาย ผมตบแขนที่กอดรอบเอวเบาๆ


“ไปหาอะไรกินนอกบ้านกัน”


พาร์ส่ายหน้ากับไหล่ผม


“งั้นมื้อเย็นจะกินอะไร ไปรบกวนพี่ข้างบ้านตลอดคงไม่ดี”


มีแต่ความเงียบตอบกลับมา ผมลอบถอนหายใจ ตอนนี้ปล่อยให้กอดจนหน่ำใจก่อนดีกว่า


กลายเป็นว่าลูกศิษย์ทากะซังแวะเอาข้าวเย็นมาฝาก เพราะเห็นพวกผมไม่ได้ออกไปไหน


“ขอบคุณมากครับ วันนี้รบกวนถึงสามมื้อเลย” ผมพูดอย่างเกรงใจ


“ไม่เป็นๆ” พี่แกยิ้มให้อย่างใจดี ขยี้หัวผมจนยุ่งเหมือนสมัยก่อน “ตั้งใจอ่านหนังสือสอบเข้าล่ะ”


กลับเข้าบ้านก็ต้องผงะกับสายตาจ้องจับผิด


“ออะไร”


พาร์ไม่พูดอะไรเลย แค่ยื่นมือช่วยจัดผมให้เข้าที่เข้าทาง แย่งถุงข้าวในมือไปเทใส่จานให้เสร็จสรรพ


เหมือนพาร์เปลี่ยนไปนิดหน่อย ผมรู้สึกอย่างนั้นนะ


หลังตักข้าวเข้าปากไปหลายคำ ก็เหล่มองคนนั่งตรงข้ามที่กินไปมองผมไป ช่วงล้างจานหลังกินเสร็จก็มองมาตลอด เดินไปไหนก็ตามติด ดีที่ไม่ตามไปถึงห้องน้ำ แต่ก็ออกมาก็เจอยืนเฝ้าอยู่ด้านหน้าไม่ไปไหน ทำผมอึดอัดใจสุดๆ


“เอ่อ พาร์ไปชั้นสามกันไหม?”


ไม่มีคำตอบ ไม่ต้องลาก แค่เดินนำ อีกฝ่ายก็ตามมาแล้ว กะว่าเอาของล่อใจชั้นสามทำให้พาร์ห่างผมสักหน่อย พาร์หันมองของพวกนั้นด้วยแววตาสนอกสนใจ แต่พอผมเดินหลบไปที่อื่นก็รีบตามมาแล้ว    


“ไม่อยู่ดูรูปกูแล้ว?”


“ไม่เอา”


แผนแรกพลาด หยิบแผนสองมาใช้ต่อ จับพาร์มานั่งหน้าทีวีติดฝาผนัง เลือกแผ่นซีดีของรักของหวงลุงนิกมาเปิดให้พาร์ดู แอบพยักหน้าพอใจหลังเห็นว่าได้ผล ค่อยๆ เขยิบออกห่างทีละนิดๆ จนสามารถมาชั้นล่างได้โดยไม่ถูกตาม


เฮ้อค่อยยังชั่วหน่อย


แต่ก่อนได้เปิดประตูบ้านเอาขยะไปทิ้ง แรงหนักๆ กลับโถมเข้าใส่ทางด้านหลังจนเกือบหน้าทิ่ม มันลากผมกลับเข้ามาด้านใน ประตูถูกดึงปิด


“จะไปไหน?”


เอาขยะไปทิ้ง” ผมชูของในมือให้มันเห็น


พาร์คว้าถุงขยะเดินออกไปทิ้งเอง ก่อนลากผมขึ้นชั้นสาม กดให้นั่งหน้าทีวีก่อนโดนกอดจากข้างหลังล็อกไม่ให้หนีไปไหน ภาพในจอเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง


“เดี๋ยว” ผมแย่งรีโมตมากดหยุด “จะเอากูมานั่งดูด้วยทำไม”


ไม่มีคำตอบ


“กูดูจนเบื่อแล้ว มึงดูคนเดียวเถอะ”


ผมแกะมือพาร์ออกจากตัว ส่งรีโมตให้ ลงบันไดแค่ครึ่งทางก็โดนเรียก จำต้องขึ้นมาใหม่ ปรากฏว่าพาร์กดปิดเครื่องเล่นเก็บแผ่นซีดีลงกล่อง ชูให้ผมดู


“เก็บไว้ตรงไหน”


ผมเลิกคิ้ว “ไม่ดูแล้ว?”


“ไม่”


หลังเอากล่องซีดีไปเก็บคืนที่ มาชั้นสองอ่านหนังสือก็โดนตามติด ผมกรอกตามองเพดานห้อง รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนักโทษที่มีผู้คุมตามดูพฤติกรรมทุกฝีก้าว


“เอ่อ ไม่อ่านหนังสืออ่ะ?”


พาร์มองผม ก่อนลุกขึ้น ลงบันไดไปข้างล่าง แปบเดียวก็หอบบรรดาชีทกับหนังสือที่ต้องใช้อ่านสอบขึ้นมานั่งเบียดใกล้ๆ ผมชักหงุดหงิด


“มาเบียดทำไม พื้นที่ว่างมีตั้งเยอะ”


“แต่มันไม่มีที”


ผมชะงักกึก หันมองคนพูด แววตาดูจริงจังมาก “มึงติดกูมากไปหรือเปล่า?”


พาร์นิ่งเงียบ แต่ยอมถอยห่างไปเป็นเมตร


ประชดกันใช่ไหม?


ผมขมวดคิ้วนั่งอ่านหนังสือไปชำเลืองมองอีกฝ่ายไปอย่างไม่ค่อยมีสมาธิ เคยรู้สึกแบบนี้ไหมครับ ประมาณว่าน้องหมาในบ้านกำลังเฉาตาย เพราะเจ้าของไม่สนใจ ไม่มีเวลาดูแล หรือกำลังยุ่งกับงานจนเล่นด้วยไม่ได้ตอนนี้ผมรู้สึกแบบนั้นเลย


“พาร์”


คนโดนเรียกเงยหน้ามอง แววตาเศร้าหมองน่าสงสาร


“อุ้มหนังสือมานั่งหันหลังตรงนี้”


ผมชี้นิ้วใส่พื้นห่างจากผมไปหน่อยเดียว ไม่ต้องให้พูดซ้ำก็รีบหอบหนังสือตรงมาทันที ผมถอนหายใจขยับตัวบ้าง ลากกองหนังสือมาวางใกล้ๆ ก่อนหันหลังพิงกับหลังพาร์ รู้สึกถึงแรงสะดุ้ง


“ต่อไปอยากอยู่ใกล้ๆ ก็ทำแบบนี้ดีกว่าจ้องมอง เดินตาม นั่งเบียด หรือบังคับให้อยู่ด้วย”


“พิงหลังน่ะเหรอ”


“ไม่เชิง ความหมายจริงๆ คือ ถ้าอยากอยู่ข้างๆ ก็ช่วยเว้นพื้นที่ให้หายใจบ้างอะไรบ้าง นึกภาพไม่ออกก็ทำแบบเมื่อก่อนเอา”


มันไม่มีอะไรเหมือนเดิมหรอก”


“มึงกำลังรน เพราะกลัวโดนกูทิ้งน่ะสิ”


ไม่มีคำเถียงกลับมา พาร์จะเถียงผมไปทำไมในเมื่อพฤติกรรมโคตรฟ้อง


ผมถอนหายใจเบาๆ “ถ้าจะไป กูจะบอกตรงๆ”


เหมือนเมื่อวาน”


“พูดตรงกว่าเมื่อวานอีก สำหรับกู พูดตรงดีกว่าพูดอ้อม ยิ่งประเภทให้ตีความเอาเองยิ่งแย่ เกิดแปลความผิด ปัญหาที่ควรจะจบก็ค้างคา เกิดความหวังนู้นนี่ สุดท้ายก็ต้องมาเจ็บหนักกว่าเดิมนี่ไม่ไหวนะ สู้เจ็บครั้งเดียวจบ แล้วให้เวลาเยียวยาจนลุกขึ้นมาเริ่มต้นใหม่ แบบนี้ดีกว่าตั้งเยอะ”


“ถ้าถามตรงๆ จะตอบไหม?”


“ตอบ”


“เกลียดกูไหม”


“ไม่”


“แล้วชอบล่ะ”


“ถ้าแบบเพื่อนน่ะใช่ ถ้ามากกว่านี้ยังไม่แน่ใจ”


“แล้วจูบเมื่อวานล่ะ” เหมือนคนข้างหลังตัวเกร็งไปหมด “รู้สึกยังไง”


“แย่” ผมถอนหายใจ “กูรู้สึกถึงการบังคับ อยากเอาชนะ มันใกล้เคียงกับจูบแย่ๆ ในความทรงจำของกูมาก แต่จะโทษมึงฝ่ายเดียวก็ไม่ได้ เพราะกูเล่นมากไปด้วย”


“แล้วถ้ากรณีที่กูบังคับมึงด้วยตัวเอง ไม่เกี่ยวกับโดนยั่วโมโหล่ะ”


“มึงคงโดนถีบออกจากชีวิตกู”


ไม่มีโอกาสแก้ตัว?”


“ต้องดูก่อน ถ้ามีคงยากกว่าครั้งแรก กว่าจะตะเกียดตะกายกลับมายืนในจุดเดิมได้ กูอาจเปิดโอกาสให้คนใหม่ไปแล้วก็ได้”


เกิดความเงียบขึ้นระหว่างกัน มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษดังขึ้นเป็นระยะเท่านั้น  



 

จมูกขยับ ดมฟุดฟิดในอากาศหอมกลิ่นอาหารเช้าของทากะซัง


ผมลืมตาขึ้นในห้องนอนชั้นสามแบบเบลอๆ กวาดมองไปทั่วห้องภายใต้แสงสว่าง เอื้อมมือขึ้นเหนือหัวควานหานาฬิกาปลุกสะเปะสะปะ เจอแล้วหยิบมาดูเวลา แปดโมงสิบห้าตาเปิดกว้างลุกพรวดอย่างตกใจ


“ซวยล่ะ โรงเรียนเข้าแล้วเอ๊ะ”


ผมขยี้หัวมึนๆ มองแขนที่พาดเอว ห้องนี่ผมอยู่คนเดียว แล้วไอ้นี่เป็นใครมาจากไหน ไม่สิ ผมเข้ามหาลัยแล้วนี่หว่า ลูบหน้าเรียกสติให้กลับมา นึกไม่ถึงว่าจะเบลอหนักถึงขั้นนึกว่าตัวเองเป็นเด็กประถมตอนปลาย


ดมฟุดฟิดในอากาศอีกครั้ง กลิ่นคุ้นเคยอย่างน่าฉงน หรือผมคิดถึงอาหารเช้าฝีมือทากะซังมากเกินไปเลยหลอนได้กลิ่นขึ้นมาจริงๆ ด้วยความติดใจเลยลุกขึ้นก้าวข้ามพาร์ที่ควรนอนฟูกข้างๆ แต่สงสัยโรคติดกอดหมอนข้างกำเริบถึงได้มามุดนอนฟูกเดียวกับผมเฉย


ลงมาถึงชั้นสอง กลิ่นอาหารเช้าตลบอบอวนไปหมดเหมือนทุกครั้ง แปลก นี่ผมกำลังฝันซ้อนฝันหรือเปล่า ลองดึงแก้มจนยืด เจ็บมาก ไม่ใช่ฝัน


งั้นกลิ่นอาหารพวกนี้มาจากไหน? ในเมื่อคนทำป่านนี้คงซ้อมตอนเช้าอยู่ที่โรงฝึกในญี่ปุ่นนู้น


ผมรีบชักเท้ากลับก่อนเหยียบย่างลงบันไดไปชั้นล่าง เพ่งมองคนหน้าคุ้นแสนคุ้นกำลังนั่งยกแก้วดื่มอะไรสักอย่างที่โต๊ะกินข้าว อีกมือถือนิตยสารภาษาอังกฤษ สักพักคนแสนคุ้นหน้าอีกคนก็เดินเข้ามาวางจานอาหารเช้าไว้บนโต๊ะสามที่ คนนั่งอยู่ถือโอกาสคว้าข้อมือคนกำลังเดินผ่านให้ก้มลงมา ขโมยหอมแก้มขอบคุณคนทำอาหารไปฟอดใหญ่แต่เช้า ผมรีบขยี้ตาไล่ภาพที่มักเห็นประจำทุกเช้าออกไป ก่อนลืมตาขึ้นมาใหม่


ยังอยู่!


เฮ้ย! นี่ผมหลอนถึงขั้นเห็นลุงนิกกับทากะซังได้ไงเนี่ย?!


“ที” ผมสะดุ้งโดนลุกนิกเรียก “ตื่นแล้วก็รีบลงมากินข้าว


ผมต่อประโยคที่เหลือทันที “เดี๋ยวไปโรงเรียนสาย โดนทำโทษไม่รู้ด้วย”


คนข้างล่างเงียบกริบ ก่อนระเบิดเสียงหัวเราะออกดังลั่น


“ดูเหมือนเจ้าหนูของเรายังไม่ตื่นนะ”


“ไปล้างหน้าก่อนไป๊”


โอ๊ย! อะไรจะสมจริงขนาดนี้!! หรือผมโดนผีหลอกตอนเช้า ผีเรอะ!


“แว๊กกก!!


ผมแหกปากร้องลั่นบ้านด้วยความเครียดถึงขีดสุดกับการตื่นมาหลอนเห็นฉากชีวิตประจำวันสมัยเด็ก แว่วเสียงประตูกระแทกอย่างดังจากชั้นบน สักพักมีเสียงวิ่งลงบันได ตามด้วยเสียงร้องเรียกจากข้างหลัง ผมรีบโผไปหาคนพึ่งมาใหม่ เพราะมั่นใจว่ารายนี้เป็นคนแน่ๆ


พาร์รีบกอดตอบผม ถามหน้าตาตื่น “เป็นอะไร”


“ผี


“อะไรนะ?”


“กูเห็นผี ไม่สิ กำลังประสาทหลอนอยู่ชัดๆ”


“ฮะ?”


สองคนที่อยู่คนละประเทศซีกโลกจะมาอยู่ที่นี่ ตอนนี้ ในเวลาแบบนี้ได้ยังไง


เพล้ง!


พาร์ที่กำลังกอดผมทำหน้าตกใจ ดันผมไปด้านหลัง เอ่ยถามสองคนข้างล่างเสียงดุดัน


“พวกคุณเป็นใคร?”


หือ? เห็นด้วยเหรอ?


ผมค่อยๆ ชำเลืองมองข้างล่าง แก้วในมือลุงนิกหายไปแล้ว คาดว่าใบที่แตกกระจายบนพื้นส่งกลิ่นกาแฟหอมฟุ้งกระจายไปทั่วคือใบที่เคยอยู่ในมือลุงมาก่อน เจ้าของแก้วกาแฟกำลังยกนิ้วสั่นๆ ชี้ตรงมา ทั้งเสียงทั้งแววตาห้วนดุจัด


“ฉันต่างหากที่ต้องถาม! แกเกี่ยวข้องอะไรกับลูกชายฉัน?!


------------------------------------------------------

Talk: 12/02/2016 

มารายงานตัวค่ะ 

บทนี้ยากกว่าที่คิด เลยมาช้ากว่าที่คาดการณ์ไว้ ต้องขอโทษด้วยนะคะ 

(แต่ก็หนักหน่วงต้อนรับวันวาเลนไทน์ดีนะ)

ป.ล. งานเข้าชัดๆ เลยนะพาร์ 

------------------------------------------------------

ช่วงตอบคอมเม้น


nong2547 - (ยิ้มแห้ง) หิ้วบทใหม่มาส่งให้แล้วเน้อ


เกริด้า(๐-*-๐)v - เห็นด้วย / แจ็กพ็อตแตกกว่าทำเอาไม่กล้าห่างทีเลยทีเดียว 555 (เรื่องสอบน่าเป็นห่วงพาร์เหมือนกันน่ะเนี่ย) / พาร์เขาขอบัตรประชาชนเป็นตัวประกัน แต่ทีไม่เห็นพาร์ส่งคืนเลยไม่ได้บรรยายค่ะ / พาร์ไมได้ลงเฟสตัวเองนะ แค่ส่งข้อมูลไปทางข้อความลับถึงเจ๊ดาด้าเอง เพราะถ้าเอาลงเฟสก็รู้ตัวว่าใครเป็นต้นข่าวน่ะสิ / สรุปอดอาบน้ำด้วยกันซะงั้น (เฮ้อ) / ซินเจียยู่อี่ ซินนี้ฮวดใช้ ย้อนหลังค่ะ / (ยิ้มแห้ง) หิ้วบทใหม่มาส่งให้แล้วเน้อ


เนรุ - ปักป้าย 'เห็นด้วย' / บ้านน่าอยู่ ยกความดีความชอบให้ทากะซัง / คงคิดไปไกลเลยค่ะ 555 / เราขอถือเป็นคำชมนะ (ยิ้ม) ขอบคุณค่ะ / มารายงานตัวแล้วค่ะ


Antisa Prasertkiaw - พาร์ก็น่าจะจิ้นไกลเหมือนกันค่ะ / ขอบคุณค่ะ อย่าลืมดูแลสุขภาพเช่นกันนะคะ


Ladyyaoi211945 - มาต่อแล้วนะ (ยิ้ม)


Plu - 555


sirintipize - หลังจากนี้ดูท่าพาร์จะงานเข้าค่ะ 555 /  ซินเจียยู่อี่ ซินนี้ฮวดใช้ เช่นกันค่ะ


berry kiki - เนอะ


Fah_parichat - อ่า...เหมือนจะไม่ใช่นะ


อวยพร รักจิงไม่ติงนัง - 555


PA'เดoะดาร์ก' { - เอ...คู่นี้ท่าจะยากนะคะ (เราก็รออยู่เหมือนกัน)


Miraella - ยิ้มเป็นเพื่อน


ลีลีข้าวสาร- - ช่ายๆ


นี่เฮียไงจำไม่ได้หรอ? - แต่ตอนนี้อาจพลิกเป็นนรกแทนได้นะ 555


mana_ai - ปักป้าย 'เห็นด้วย' (ร้องไห้เป็นเพื่อน)


กองฟางข้าวk-f-k - 555


Zuba1234 - 555 ปล่อยไปเถอะค่ะ รู้แล้วประสาทเสียเปล่าๆ (ขนาดทำพาร์โกรธได้อ่ะ) / 555 เรื่องนี้ต้องรอดูกันต่อไปยาวๆ ค่ะ


ยิ้มอยู่รู้ยัง - เราว่าพิเศษอยู่นะ (ถึงจะยังไม่ทันแช่ก็เถอะ)


KillerKill - ยังไม่ทันลงก็เกิดเรื่องแล้วค่ะ / ป.ล.เดี๋ยวนี้พาร์พัฒนาติดทีตัวเป็นๆ แทนรูปแล้วนะเอ้อ (ฮา)


Som O Usanee - ดูเหมือนจะยังไม่มีเลือดนะ แค่พกช้ำกันทั้งคู่เอ๊งงง


Crazy You - ก็...เสียทั้งจูบทั้งน้ำตาไปเรียบร้อยแล้ว


หมวยตัวกลม - บทล่าสุดก็ดูเหมือนจะอ่านหนังสือไม่เป็นสุขเรียบร้อย / ถ้าพาร์ยอมไปแช่น้ำดีๆ เราคงได้เห็นฉากสองคนนี้แช่น้ำกันแล้วล่ะ (เฮ้อ)


Kanokwan Praekeo - 555


El Dorado Bz - และแล้วขุ่นแม่ (บุญธรรม) ก็มาพร้อมพ่อผู้น่าจะหวงลูกชาย 555


Wipa Poopuak - 555 / แต่อดอ่ะ มีเรื่องซะก่อน (แอบเสียดาย เฮ้อ)


Fon Chanoknunt - บางทีลุงนิกอาจแกล้งงอนก็ได้นะ หุหุ เพราะเจ้าตัวโผล่มาหาถึงที่แล้วนี่น่า


Tari - 555


PuiPui - อ่า มันมีเรื่องมาก่อนหน้านี้ค่ะ เป็นอดีตไปแล้ว แต่พวกนางคงผูกใจเจ็บเห็นทีเป็นต้องมอง 555 / ทูลหัวของเจ๊กำลังแย่แล้วค่ะ / พี่ภูกับยำยังไม่ถึงคิวค่ะ นี่กะว่าถ้าทันอาจลงตอนพิเศษของคู่นี้รับวันวาเลนไทน์ให้ค่ะ (ถ้าเขียนทันนะ ถ้าไม่ก็รอไปก่อนเน้อ)


นักอ่านเงาผู้ผ่านมา - 555


pudsar - บทล่าสุดนี่น่าจะใจสั่นกว่านะคะ


The_Fear - ถึงยังไม่ลงก็มีสักฉากแล้วค่ะ 555 / ดูเหมือนพาร์จะติดทีตัวเป็นๆ แทนแล้วค่ะ (ฮา)


emucchi - ชวนแล้ว แต่ดันไม่ได้ลง (เฮ้อ)


Akane View - เหมือนจะไม่นะ 555 


nonichan - 555+


Whatever it is - ใช่แล้ว แต่ดันไม่ได้ลง (เฮ้อ)


Dark Diamond - ดูเหมือนเดี๋ยวนี้ติดทีตัวเป็นๆ มากกว่ารูปถ่ายแล้วนะ แต่ภาพวีดีโอยังพอดึงตัวไว้ได้อยู่ 555


G-BRY - น่าจะคิดไม่ไกลมากล่ะค่ะ 555 / ขอบคุณค่ะ


KAOWMAI - เนอะ


รอยพิมพ์ - 555 ดูเหมือนจะทนไม่ไหวไปแล้ว ได้กำไรก็เหมือนไม่ได้กำไร (แอบสงสาร)


cuteymummy - ตอนนี้ได้รอยเขียวช้ำเป็นของฝากแล้วค่ะ ต่อไปจะเป็นยังไงหนอ ดันไปกอดลูกชายเขาต่อหน้าคนเลี้ยงมากับมือ 555


PRF •_• - ขอบคุณค่ะ ได้มาพอสมควรจนแปลกใจเลยค่ะ (ซินเจียยู่อี่ ซินนี้ฮวดใช้) ย้อนหลังค่ะ / ใช่ๆ


Bks Bongkiz - เอาบทใหม่มาส่งให้แล้วน้า


Keen Alexis - 555 / ขอบคุณค่ะ


ΣaѓŁILLUA - ดูเหมือนทีไม่ได้คิด แต่พาร์คิดไปไหลทีเดียวค่ะ (ฮา)


นพวรรณ ไทยเจริญ - 555 ทีน่ะไม่คิด แต่พาร์คิดไปไกลแล้ว


( . * M o O Y o N g * . ) - เราก็อยากแช่เหมือนกันค่ะ555 / ใช่แล้ว งานนี้พาร์แย่แล้วล่ะ


อิงะเดะมอ - หึๆ ตอนนี้พ่อแม่ปรากฏตัวแล้วค่ะ


mbg7 - ขอบคุณค่ะ เราเอาบทใหม่มาส่งให้แล้วนะ (ยิ้ม)

------------------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,841 ความคิดเห็น

  1. #2796 KiHaE*129 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 01:00

    ตอนแรกจะบอกทีลูกกกกกกกกกกกกก

    จะไปล่อลวงพาลงแช่น้ำไม่ด้ายยยยยยยยยยย

    ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

    แล้วเกิดเรื่องกันจนได้พาร์ติดแง๊กเลย

    งานนี้ใครเซอร์ไพร์สกว่ากัน

    ฮ่าๆๆ

    #2,796
    0
  2. #2717 ThkTheks (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 14:09
    น้องที หนูนอนน้อยหรือหลอนหรืออะไร ตล๊กกก 5555555555
    #2,717
    0
  3. #2647 Mistyblack (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 18:25
    5555 เบลอหนัก
    #2,647
    0
  4. #2568 FairyP718 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 16:30
    พอโดนท้า พาร์เลยฟิวส์ขาด สงสารทีอ่ะ ความทรงจำแย่ ๆ กลับมาเลย สงสารพาร์ด้วยที่โดนพูดใส่หน้าว่าขยะแขยง เอาแล้วว พาร์ปะทะลุงนิก
    #2,568
    0
  5. #2240 zhisinglin (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 22:51
    โอ้ยยยยย ทำไมรู้สึกลำไยทีมากกกก
    #2,240
    1
    • #2240-1 KatzeP(จากตอนที่ 35)
      4 เมษายน 2560 / 15:00
      555555
      #2240-1
  6. #2191 shshshx (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:53
    เอ้าแล้วววว
    #2,191
    0
  7. #2101 Ann Healy (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 03:10
    ติดทีแล้วพาร์เอ้ยยย เหมือนน้องอันเยย
    #2,101
    0
  8. #1979 baekbow (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 15:21
    เหยดดดดด เอาแล้วจ้า แจ็กพอตแตกค่า ทีก็ใจแข็งชะมัด ไม่ยอมเปิดใจให้พาร์ซักที
    #1,979
    0
  9. #1833 milkc (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 21:30
    55555555555 ทีโคดมึน
    ขรรม ตลกอ่ะ 555555
    นี่หายมึนแล้วมั้ง
    ลุงนอกตะโกนขนาดนี้แล้ว
    5555
    #1,833
    0
  10. #1345 Thedrm. (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 20:06
    อ้าว ไม่ได้ฝันหรอกเรอะ 55555
    #1,345
    0
  11. #1138 ZiDEXiDE (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 11:20
    กรี้ดดดดด ทีโคตรใจอะ
    #1,138
    0
  12. #1001 NeNe (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:22
    เอ๊ะ ตอนแรกทะเลาะกันเรื่องแช่น้ำ ไปๆมาๆทำไมถึงเป็นเรื่องใครเมะ 555 แต่จูบกันแล้วววอ้ายยยยฟิน=.,=ถึงแม้พาร์จะเจ็บ...ก็เถอะ//พอทีไม่คุยด้วยนี่หงอยเลยยยย555 ตามติดทุกฝีก้าว ก็นะตัวเป็นๆก็ต้องดีกว่าภาพในจออยู่เเล้ววว // ต๊ายยย ลุงนิก ลูกพาผู้ชายเข้าบ้านแหละ แถมกอดกันกลมอีก555
    #1,001
    0
  13. #994 ( . * M o O Y o N g * . ) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:20
    ภาพน้องอันกับทีซ้อนกัน น่ารักมากกกกก
    #994
    0
  14. #883 หมวยตัวกลม (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:58
    พาร์เอ๊ยยยย กว่าจะชนะใจทีได้แบบเต็มร้อย คาดว่าเป็นหมันแน่ๆ เพราะน่าจะโดนกระทุ้งอีกเยอะ แต่ไม่เป็นไร ถ้ายังเป็นที จะหมันไม่หมันก็ไม่มีปัญหา...
    #883
    0
  15. #868 เจ้าจันทร์จ้าว (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:20
    เอาแล้วไงๆ 55555
    #868
    0
  16. #862 Jeefuu (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:57
    พาร์ เสร็จแน่...5555555
    #862
    0
  17. #843 Khaosan P. (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:49
    อุ๊ยต๊าย!  พ่อตากับลูกเขยเจอกัน //แอ๊กก
    #843
    0
  18. #842 Zuba1234 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:14
    ก่อนจะชนะใจที เห็นทีต้องผ่านด่านพ่อตาให้ได้ก่อนล่ะมั้งเนี่ย 55555
    #842
    0
  19. #841 whitelava blue (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:52
    ชอบมากกกกกกกกกกกก

    เราเพิ่งได้อ่าน เจอในท็อปป

    ตอนเเรกก็ดูเหมือนจะเรื่อยๆ

    เเต่พอได้อ่านไปรู้สึกว่าเจ๋ง เเละก็ติดเรยยย

    ชอบที่เขียนเรื่องมหาลัยได้เเตกต่าง เป็นไอเดียที่สนุกมาก อยากเล่นด้วยเลย

    ชอบในความที ถึงเเม้ตอนเเรกเราจะรู้สึกว่าเค้าดูเเมนๆยกเว้นตอนอยู่กะน้อง เเต่หลังๆไมเค้าน่าร้ากกก

    เราชอบเเนวคิดความรักของทีงี้ การวางตัวงี้ ความตรงของหนูที คำพูดคำจา โอ้ยหลงง

    ส่วนพาร์เป็นพระเอกที่น่าร้าก คู่นี้ดูละมุนละไมมาก เเม้ว่าเขายังไม่ได้เป็นไรกัน 55

    ปล น้องอันน่าร้ากมากมาย





    #841
    0
  20. #840 Tari (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:38
    จับได้ทั้งน้องทีและผู้ชายด้วยเลย 555555
    #840
    0
  21. #839 เงารัตติกาลมายา (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 / 06:42
    ว๊ายยย คุณพ่อหวงลูกเจอศึกแล้วละพาร์เอ๊ยย
    #839
    0
  22. #838 Som O Usanee (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 / 06:02
    พาร์ใจหายแว้บแล้วน้องทีเอ๊ยยยยยย คึคึ แล้วที่ปู่ไม่ให้ไปบ้านนู้นเพราะลุงนิกกับทากะซังจะมาเซอร์ไพรซ์สินะ แต่ลุกนิกโดนคุณลูกชายเซอร์ไพรซ์กลับแล้วล่ะ ตายแล้ว น้องทีพาผู้ชายเข้าบ้าน อิอิ
    #838
    0
  23. #836 poonroam34 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:11
    รอนานนนนมากแต่ก็สมใจที่รอคู่นี้เริ่มพัฒนาความสัมพันตอนแรกคิดว่าทียังไงก็แคะแต่อ่านตอนนี้ชักไม่แน่ใจ55555
    #836
    0
  24. #835 set_balck (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:08
    ยังงี้ พาร์รุกยากอ่ะสิ พาร์ เราต้องใช้วิธี ทำให้เทอขาดเราไม่ได้ อยู่ด้วยกันตลอดเวลา พอหายไปก้อจะคิดถึงเรา ที ต้องลืมเรื่องร้ายๆๆนั่นทิ้งไปนะ พาร์ สู้สู้
    #835
    0
  25. #834 Fon Chanoknunt (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:50
    ลุงนิก::ฉันต่างหาก ที่ต้องถามว่าแกเกี่ยวข้องอะไรกับลูกชายฉัน ...พาร์::สามีครับ ...อ้ายยย ...มโน.ฟิน .ฟิน
    #834
    0