[Chonnatee] ชลนที #Boy's Love #จบแล้ว

ตอนที่ 31 : บทที่ 25

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,226
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    16 ก.ย. 59


บทที่25


“อยากรู้จัก?อ้อ รองเดือนนิติคนนั้น!


พาร์โดนเพื่อนตัวเล็กสุดในกลุ่มชี้นิ้วใส่หน้า


“หยุดๆ อย่าพึ่งถาม” ผมรีบปรามก่อนเพื่อนจะอ้าปากอีกรอบ ไม่รู้หรอกว่าจะถามหรือจะแซว “รอครบองค์ประชุมค่อยว่ากัน”


“อีกตั้งนาน!


ไวไวทำท่าเหมือนจะลงแดง แต่ผมไม่สน “ถ้าไม่ช่วยหิ้วของก็หลีกทาง อย่ายืนเกะกะขวางหน้าประตู”


พอโดนเตือนสติ เพื่อนทั้งสามก็รีบไปช่วยพาร์หิ้ว ก่อนพากันเดินเข้ามาข้างใน


เลยช่วงทางเข้าที่มีตู้รองเท้า ก็เป็นพื้นยกระดับทั้งกว้างทั้งโล่ง ถ้าสงสัยว่าทำไมไม่มีเฟอร์นิเจอร์เลย (ยกเว้นโทรทัศน์ติดผนังจอใหญ่ กับพวกภาพทิวทัศน์ติดผนังสวยๆ) เพราะพวกผมชอบมารบกวนที่นี่ตั้งแต่เจ้าของห้องย้ายเข้ามาอยู่ตอนม.5 ดังนั้นมันเลยยกพื้นที่ด้านนอกให้พวกผม แลกกับห้ามเข้าไปยุ่งในห้องนอนกับห้องทำงานเด็ดขาด พวกผมก็โอเค กินนอนเล่นอ่านหนังสือกันอยู่แถวนี้แหละ ทำความสะอาดง่ายดี


ทางด้านขวาเป็นโซนครัวครับ ลึกเข้าไปด้านในสุดเป็นห้องนอนกับห้องทำงาน (เห็นเจ้าของห้องบอกว่ามีประตูเชื่อมติดกัน ห้องทำงานเลยไม่มีประตูเข้าออกจากด้านนอก) ส่วนห้องน้ำมีห้องเดียว (ใช้อาบน้ำด้วย) อยู่ระหว่างโซนครัวกับห้องทำงาน


“ต่อไปไหน?”


“ไม่รู้ มันมาดักรอถึงหน้าคณะ โยนกุญแจห้องให้กูเสร็จก็หายหัวไปเลย ทิ้งกูยืนอึ้งท่ามกลางสายตาแปลกๆ ของชาวสถาปัตย์”


คนพูดชื่อ เทมมาจากเทมพลาร์ พ้องกับชื่อจริงของมัน นายอัศวินนั่นแหละ คนตั้งชื่อให้คือมารดาของมันที่คลั่งอัศวินสุดเท่ทางยุโรป คนนี้อยู่สถาปัตย์ครับ สาวๆ ให้คำนิยามสั้นๆ ว่าหนุ่มมาดเซอร์สุดเท่ แต่รสนิยมของลูกชายคนเล็กดูท่าจะไม่เป็นที่ปลื้มของมารดา เข้ามหาลัยปุ๊บมันรีบย้ายมาอยู่หอในปั๊บ อ้างว่าเป็นกฎของมหาลัย 


“ก๊าก! เขาต้องสงสัยหนักแน่ว่าพวกมึงไปญาติดีกันตอนไหน เผลอๆ อาจนึกว่าพวกมึงมีซัมติงกันก็ได้”


เจ้าของเสียงรายต่อมา ไวไว ครับ ชื่อเล่นจริงๆ คือ ไวท์ที่แปลว่าสีขาว สมัยเด็กคงออกเสียงยากมั้ง เลยไม่มีใครเรียกชื่อเล่นจริงๆ ของมันสักคน เรียกฉายาไวไวกันมาตลอด คนนี้ฝีเท้าเร็วสุดในหมู่พวกเรา อย่าเผลอไปท้าวิ่งแข่งเชียว แพ้แน่นอน เพื่อนคนนี้เรียนเภสัช ตัวเล็กสุดในกลุ่มเตี้ยกว่าผมประมาณห้าเซนติเมตรได้มั้ง สมัยก่อนน่ารักยังไง โตมาก็ยังน่ารัก คำเตือนนิสัยไม่เข้ากับหน้าตา


“แล้วหมาตัวไหนคิดเกมบ้าๆ นี่ขึ้นมา ขนาดเจอกันตอนประกวดเดือน พวกกูสี่คนต้องแยกไปนั่งคนละมุมกันเผลอพูดคุยไม่รู้ตัว อึดอัดสุดๆ แถมยังโดนเอาไปลือทั่วมหาลัยว่าไม่ถูกกัน ทั้งที่จบจากโรงเรียนเดียวกันเนี่ย ความผิดใครวะ?”


“กูจำได้ว่ามึงลงเสียงโหวตคนแรกว่าเห็นด้วยกับเกมนะ เพราะงั้นอย่ามาโทษคนคิดเกมอย่างกูฝ่ายเดียว”


ปล่อยสองคนนี้ลับฝีปากไป ผมวางของลงตรงเคาน์เตอร์ยาวที่กั้นระหว่างโซนด้านนอกกับโซนครัว พอนึกภาพเพื่อนสุดหล่อคนละสไตล์ทั้งสี่ก็คลี่ยิ้มขำ ถ้าเปิดตัวกลุ่มดาวลูกไก่เมื่อไหร่สงสัยคงได้เห็นคนอ้าปากค้างด้วยความคาดไม่ถึงแน่


“ทีจะรื้อของออกมาทำเลยใช่ไหม?”


คนถามกำลังช่วยผมหยิบของออกจากถุง หนุ่มหล่อที่สุดของกลุ่ม การันตีจากตำแหน่งเดือนคณะพ่วงเดือนมหาลัย ชื่อ วิน (ที่แปลว่าลม) เรียนวิศวะโยธา คนนี้แหละที่ลูกหว้าอยากขอกินข้าวด้วยสักมื้อ (ฮะๆๆ)


“ใช่ แล้วยำล่ะ?”


“อยู่ในห้องน้ำ ปล่อยมันไป คงอยากคิดอะไรเงียบๆ คนเดียวสักพัก”


ผมเลิกคิ้ว “ไหงไปอยู่ในห้องน้ำล่ะ ทุกทีเห็นชอบไปนั่งคิดแถวระเบียงนี่”


“กูไม่ไว้ใจ เกิดมันบ้านึกปีนระเบียงโดดท้าความสูงขึ้นมาจะทำยังไง ให้อยู่ในห้องน้ำนั่นแหละดีแล้ว แถมกูเก็บพวกของมีคมออกมาหมด รับรองปลอดภัย”


ผมตบหน้าผาก เหลือบมองทางห้องน้ำอย่างสงสารคนข้างใน นึกภาพออกเลย ก่อนยำจะเปิดประตูระเบียง วินต้องหันไปเห็นพอดี ถึงได้ลากตัวเพื่อนเข้าห้องน้ำ มันคงจะยืนเซ่อมองวินสำรวจห้องน้ำด้วยความงง มารู้ตัวอีกที วินก็ออกจากห้องน้ำปิดประตูขังมันไปแล้ว


อาการหนักขนาดหนัก?”


วินส่ายหน้า “กูแค่คิดเผื่อไว้ก่อน ไม่อยากวัวหายแล้วค่อยล้อมคอกทีหลัง”


ผมยิ้มแห้งกับข้อคิดประจำตัวเพื่อน มันก็ดีอยู่หรอก แต่บางทีก็มากไป แต่นิสัยนี้ก็มาจากเพื่อนในกลุ่มแต่ละคนเจอเหตุการณ์ไม่ค่อยดีมาทั้งนั้น แถมบางทียังลากเพื่อนคนอื่นไปติดลากแหอีกต่างหาก   


ผมออกจากภวังค์ ถามเรื่องในปัจจุบันที่น่าเป็นห่วงกว่า


“ตอนยำไปหามึง สภาพมันเป็นไงบ้าง?”  


“ท่าทางจะเครียดมาก สีหน้าเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างตลอดเวลา” 


ผมพยักหน้ารับรู้ เหลือบมองห้องน้ำอีกที ไม่มีเสียงทุบประตู แสดงว่าคงจะปลงเลยนั่งคิดอะไรเงียบๆ อยู่ในนั้นล่ะมั้ง


ชื่อเล่นจริงๆ ของ ยำยำ คือข้าวยำครับ แต่พวกผมเรียกว่ายำยำกัน (ไม่เกี่ยวข้องกับยี่ห้อบะหมี่สำเร็จรูปแต่อย่างใด มันย่อมาจากยำตีนผสมกับชื่อมัน) เพราะไอ้ยำยำชอบเจอเรื่องซวยๆ เบสิกสุดก็แค่ทะเลาะวิวาท หนักสุดก็ช่างมันเถอะ สรุปคือไม่ช่วยก็ไม่ได้ อ้อ ลืมบอก ยำยำเรียนวิศวะเครื่องกลครับ


ส่วนที่เหลืออีกสอง ขอเอ่ยถึงเจ้าของห้องก่อน มันชื่อต่อ (เต็มๆ คือ ตัวต่อ ที่หมายถึงของเล่น อย่าไปเอ่ยถึงแมลงนะครับ มีโกรธแน่) เรียนคณะบริหาร อยู่ไม่ไกลคณะผมเท่าไหร่ ได้เจอหน้าบ่อยกว่าเพื่อนคนอื่น เราก็มองกับผงกหัวเชิงทักทาย บางทีก็ยิ้มให้แล้วเดินผ่านเฉยๆ (ถ้าหมดช่วงเกมคงได้หยุดพูดคุยกันมากกว่านี้) นี่ก็หนุ่มหล่อพูดน้อย ภายนอกดูเป็นคนเงียบๆ โลกส่วนตัวสูง เจ้าเปลือกนี่มีสาเหตุจากครอบครัวที่เป็นนักธุรกิจชื่อดัง เพื่อนคนนี้เลยโดนที่บ้านเคี่ยวเข็ญหนักกว่าคนอื่น ถ้าไม่ใช่อยู่กับพวกผมหายากมากที่ต่อจะมีรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ หรือแววตาสดใส       


คนสุดท้ายดูเป็นผู้ใหญ่สุดในกลุ่มผมแล้ว เลยถือว่าเป็นพี่ใหญ่ประจำกลุ่ม แถมหัวดีสุดๆ ชื่อกาย (เต็มๆ ก็สกายที่แปลว่าท้องฟ้า) หนุ่มแว่นหล่อเนียบคนละสไตล์กับเทมที่มักแต่งตัวเซอร์ได้ใจประจำ คนนี้ว่าที่คุณหมอครับ คาดว่าอนาคตคงปลีกตัวมารวมกลุ่มลำบากมาก (จนเจ้าตัวกังวลว่าอาจไม่มีเวลาให้พวกผม ฮะๆๆ) ผมไม่ได้เจอเพื่อนคนนี้สองเดือนแล้ว เพราะคณะแพทย์อยู่คนละฟากกับคณะผม แต่ได้ยินข่าวแว่วๆ เหมือนกันว่ามีสาวๆ ต่างคณะแอบตามไปส่องเพื่อนคนนี้ถึงที่ แต่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้สักคน เพราะเกรงแววตาดุๆ จากเฮียแก (ฮา)


“แต่แปลก แทนที่ต่อจะแวะไปหาทีที่อยู่ใกล้กว่า ไหงไปหาไอ้เทมล่ะ”


ไวไวถามขึ้นมาระหว่างวางของในมือ นี่มันถือทะเลาะกับเทมจนลืมไปเลยสินะ ผมพ่นลมหายใจก่อนตอบคำถาม


“มันโทรมาหาแล้ว แต่พอดีกูพึ่งนั่งรถพ้นรั้วมหาลัย มันเลยบอกไม่เป็นไร”


“นั่ง?” ไวไวหันขวับมองผมสลับกับแขกของกลุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ “มึงไม่ได้ใช้คำว่าขับ แสดงว่านั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถน่ะสิ”


ผมทำหน้าเฉยกับคำจับผิด “สบายออก”


ไวไวเบ้ปากใส่ผม บ่นงึมงำอะไรสักอย่าง จับใช้ความได้แค่ว่าไม่สนุก หึหึ คู่หูของมึงโดนขังในห้องน้ำนี่น่ะ เลยไม่มีคนมาช่วยแซว


“กูไปเล่นเกมต่อล่ะ”


ไวไวผละไปเป็นคนแรก เหมือนรู้ตัวว่าอยู่ไปก็เกะกะเพื่อนเปล่าๆ เพราะสกิลทำอาหารของมันติดลบสุดๆ วินกับเทมมองหน้ากัน สองคนนี้ช่วยผมได้ทั้งคู่ แต่คงกำลังชั่งใจว่าใครจะไปอยู่เป็นเพื่อนไวไว


“วินไปเหอะ ขืนให้เทมไป เดี๋ยวพวกมันได้กัดกันตายพอดี โอ๊ย” ผมหันมองคนทำร้ายร่างกาย ตบหลังมาซะแรง “กูพูดอะไรผิด?”


“ไม่ผิด แต่ปากเสีย”


ผมกรอกตามองเพดานห้องด้วยความเซ็ง แล้วที่พวกมึงลับฝีปากกันไม่เสียกว่าหรือไง ผิดกับวินที่หัวเราะพลางเดินผละไปเล่นเกมแข่งรถกับไวไว (เป็นเครื่องเกมแบบที่เสียบต่อกับทีวีได้ครับ)


เหลืออีกหนึ่งหน่อที่ยืนข้างผมอย่างเงียบสงบ “พาร์ ไปเล่นกับพวกนั้นก่อนก็ได้”


เจ้าของชื่อส่ายหัวให้ ยืนยันจะอยู่ช่วย ผมมองอย่างไม่แน่ใจ แต่เอาเถอะ มีคนช่วยเพิ่มก็ดีกว่าไม่มี


พวกผมสามคนเลยอยู่เตรียมของสำหรับมือเย็น ดูพาร์อึ้งๆ หลังเห็นสกิลใช้มีดของพวกผมเข้า สงสัยจะรู้ว่าเป็นตัวถ่วง มันเลยผันไปทำหน้าที่เบ้เต็มตัว ทำทุกอย่างตามที่บอกตั้งแต่ล้างอุปกรณ์ไปจนถึงแรปปิดถาดอาหารที่เตรียมเสร็จแล้ว ก็วางเรียงไว้ที่เคาน์เตอร์นี่แหละครับ หมดแล้วค่อยมาหยิบสะดวกดี ไม่ต้องกลัวเสีย เพราะเล่นเปิดแอร์ซะเย็นเฉียบ ยกเว้นพวกเนื้อที่ผมไม่แน่ใจเลยเก็บเข้าตู้เย็นดีกว่า


“มาทำสุกี้กินที่นี่บ่อย?”


“อื้อ” ผมตอบพาร์ ไม่ได้หันไปมอง เพราะกำลังหั่นผักอยู่ “ช่วง ม.ปลาย มาบ่อยมาก แต่หลังเข้ามหาลัยวันนี้เป็นครั้งที่สอง”


“เพราะงั้นอย่าแปลกใจถ้าเห็นอุปกรณ์พร้อม” เทมพูดขึ้นขำๆ ก่อนหันมาบอกผม “มึงไปทำน้ำจิ้มสุกี้เหอะ เดี๋ยวทางนี้กูจัดการเอง”


“งั้นฝากด้วย”


ระหว่างยุ่งในครัวเหมือนผมได้ยินเสียงกริ่งห้องดังขึ้น สักพักได้ยินเสียงคุยกัน เจ้าของห้องกลับมาแล้วครับ ผมคิดถูก ต่อโผล่หน้ามาโซนครัวพร้อมถุงใส่กล่องขนมจีบเจ้าอร่อยที่พวกผมทั้งกลุ่มชอบมาก


“กูซื้อมาฝาก”


“มึงใช้คำผิด ต้องบอกว่า แวะไปซื้อมาให้ ถึงจะถูก” เทมว่าระหว่างรับของส่งให้พาร์เอาไปจัดใส่จาน


“ก็ตั้งใจขับรถแวะไปซื้อให้พวกมึงนั่นแหละ มีอะไรจะให้ช่วยไหม?”


“ใกล้เสร็จแล้วล่ะ มึงจะไปอาบน้ำหรือจะไปเล่นกับสองคนตรงนั้นก่อนก็ได้”


คนฟังพยักหน้า “แล้วยำไปไหน?”


“ห้องน้ำ วินขังมันไว้ บอกปล่อยยำคิดอะไรเงียบๆ สักพัก”


ต่อขมวดคิ้ว “แล้วแนะนำให้กูไปอาบน้ำ? จะให้อาบยังไง?”


ผมยิ้มแห้ง “กูลืม”


“อย่าถือสาไอ้ทีเลย ตอนนี้ในหัวมันคงกำลังนึกทวนสูตรน้ำจิ้มสุกี้อยู่”


“จะผิดพลาดก็ช่าง ขอออกมาอร่อยก็พอ ที่สำคัญห้ามให้เทมปรุงรส!


เจ้าของชื่อเบ้ปากใส่ “ทีไม่ให้กูไปยุ่งอยู่แล้ว”


ผมหัวเราะ เทมไว้ใจเรื่องเตรียมวัตถุดิบได้ (เพราะโดนผมลากมาเป็นลูกมือบ่อย) แต่ด้านปรุงรสเข้าขั้นเลวร้าย เพราะเล่นปรุงแต่รสที่ตัวเองชอบ แต่คนอื่นกินด้วยไม่ได้


“ดี”


ต่อทิ้งท้ายแค่นั้นก่อนผละไปนั่งมองเพื่อนสองคนเล่นเกม ผมเหลือบมองเทม อีกฝ่ายหันมาสบตาผมเหมือนกัน เราทั้งคู่คลี่ยิ้มอย่างพอใจที่เห็นเจ้าของห้องเลือกปล่อยเวลาผ่านไปเปล่าๆ ด้วยการมองเพื่อนเล่นสนุก แทนที่จะไปยุ่งกับตลาดหุ้น หรือเรื่องงานที่ทางครอบครัวมอบหมายให้ทำ แสดงว่ามันกะผ่อนคลายไปกับพวกผมเต็มที่


ทุกอย่างเตรียมเสร็จตอนห้าโมงครึ่ง เหลือแค่รอสมาชิกคนสุดท้ายมาถึง เราสามคนเลยไปร่วมกลุ่มกับพวกเล่นเกม


“ตกลงจะให้พวกกูคุยกับคนที่มึงพามาได้ยัง?”


ผมมองไวไว “คุยน่ะได้ แต่ห้ามถามจนกว่าเพื่อนจะครบ จะได้ไม่ต้องตอบซ้ำไปซ้ำมา”


“แล้วเมื่อไหร่กายจะมา” ไวไวโอดครวญ


“เห็นบอกว่าหกโมง แต่กูว่าน่าจะเลยนิดหน่อย” วินออกความเห็น เหลือบสายตามองห้องน้ำ “ทีไปลากยำออกจากห้องน้ำดิ”


โอ๊ะ คำสั่งอนุญาตปล่อยตัวมาแล้ว


“เป็นกูจะดีเหรอ” ผมถามอย่างไม่แน่ใจ “เพราะกูนะ มันถึงได้เจอเมียมันน่ะ”


เพื่อนๆ มองหน้ากัน เป็นวินที่โยนจอยในมือให้ต่อช่วยเล่น แล้วลุกไปเคาะประตูห้องน้ำ ผมเหลือบมองเห็นวินหายเข้าไปด้านใน ก็กระซิบถามไวไวเพื่อเก็บข้อมูล


“อาการยำหนักไหม?”


“หน้ายำนิ่งมาก เดาอารมณ์ยาก แต่คงจะเครียดอยู่บ้างแหละ”


ไวไวกระซิบกลับมา ก่อนจะร้องเสียงหลง เมื่อคนที่ไม่เคยออมมือให้เพื่อนคนไหน ขับรถเบียดแซงขึ้นนำไปแล้ว ต่างจากวินที่มักจะแข่งแบบสูสีให้พอลุ้นสนุกสนานได้ทุกนัดแม้ว่าคู่แข่งฝีมือห่วยก็ตาม ที่แน่ใจว่าวินเก่ง เพราะต่อที่ว่าเก่งแล้วยังไม่เคยเอาชนะวินได้สักที


“เอาไงดี ทำตัวร่าเริงกันดีไหมเผื่อยำจะดีขึ้น”


ไวไวถามกลับมา ขณะที่คนอื่นฟังกันเงียบๆ


“ทำตัวตามปกติดีกว่า รอกินข้าวหมดก่อนค่อยว่ากัน เอ่อ กูมีข่าวเกี่ยวกับเมียยำจะบอกให้พวกมึงรู้ด้วย”


“ข่าวไร?” 


“รอฟังพร้อมทุกคน และต้องหลังกินข้าวเท่านั้น” ผมพูดย้ำ ขืนพูดไปมีหวังได้ทำลายบรรยากาศน่ะสิ


“มึงเรื่องมาก อ้าว กูแพ้เลย” ไวไวหน้ามุ่ย ส่งจอยให้ผมเล่นต่อ


มองคนที่ต้องแข่งด้วยสงสัยต้องเอาจริงสักหน่อยแล้ว


สิบนาทีต่อมา แพ้ตามคาด แต่ยังดีกว่าไวไวที่มัวแต่คุยกับผมจนไม่ได้เข้าเส้นชัย ผมส่งจอยให้พาร์ต่อ ตอนแรกมันส่ายหน้าไม่เอา ผมจ้องเขม็งจนมันถึงยอมรับจอยไปเล่น


เฮ้ย!


ผมมองรถสองคันเบียดแย่งขึ้นนำอับดับหนึ่งอย่างเมามัน แถมชั้นเชิงที่พาร์ใช้ดีกว่าของต่ออีกครับ สุดท้ายก็คว้าชัยชนะมาครอง ต่อขมวดคิ้วเล็กน้อยเอ่ยปากเองเลย


“ขออีกรอบ”


ผมกับไวไวมองหน้ากัน ดูเหมือนพวกเล่นเกมแข่งรถเก่งจะได้คู่แข่งคนใหม่มาท้าดวลด้วยแล้วครับ วินกับยำยำมารวมกลุ่มช่วงที่พวกผมกำลังส่งเสียงเชียร์สนุกสนาน ไปๆ มาๆ สองคนมาใหม่เลยส่งเสียงเชียร์ตาม พอต่อแพ้อีกรอบ ก็ส่งจอยต่อให้วิน


เจ้าข้าเอ๋ย มันหยดจริงๆ ครับ


“เฮ้ยๆ วินอย่าเสียแชมป์ที่ครองมาได้ตั้งหลายปีน่ะเว้ย”


วินคลี่ยิ้ม แววตาเอาจริงอย่างที่นานๆ จะได้เห็นสักหน แสดงว่าพาร์เก่งเอาเรื่อง แต่สุดท้ายวินขึ้นนำเข้าเส้นชัยแค่เฉียดฉิวไม่ถึงสิบวินาที


“เก่ง” วินเอ่ยชมคนแพ้ “เทคนิคดีด้วย เคยไปดูในสนามแข่งของจริง?”


“ก็คงใช่”


“เคยลงแข่งของจริงไหม?” ไวไวถามตาเป็นประกาย


พาร์พยักหน้า “แต่เราชอบแข่งมอเตอร์ไซค์มากกว่าพวกสี่ล้อ”


“งั้นเปลี่ยนมาแข่งแบบสองล้อกัน”


วินปรับรูปแบบเกมเสร็จก็ส่งจอยให้ยำยำ “ในกลุ่มยำเก่งสองล้อสุดแล้ว”


เกมใหม่กำลังจะเริ่มอีกครั้ง พวกผมเริ่มวางเดิมพัน ใครแพ้ต้องคีบอาหารในหม้อสุกี้ให้ผู้ชนะตามจำนวนที่เดิมพันไว้ เชียร์กันเต็มที่ครับ ผ่านไปสักพักถึงได้รู้ว่าพาร์เจ๋งจริง แต่ยำยำก็ไม่น้อยหน้าลอกเลียนเทคนิคจากพาร์โคตรไว แต่พาร์ก็ยังเป็นฝ่ายคว้าชัยอย่างงดงาม


“ของจริง มึงเก่งอย่างนี้ปะ?” ยำถาม


“ก็พอไหว”


“ไปแข่งกับกูไหม มีสนามประจำอยู่ เจ้าถิ่นพอไว้ใจได้”


พาร์นิ่งไปสักพักก่อนส่ายหน้า “พอแล้วดีกว่า ไม่อยากเอาตัวไปเสี่ยง เรายังมีคนที่ต้องดูแล และอยากอยู่ดูแลไปนานๆ”


ทั้งกลุ่มเงียบกันไปเลยครับ ก่อนจะตบบ่าให้คนพูดเบาๆ คนละที


“รู้จักทีนานยัง?”


ผมมองไวไวที่พูดแทรก มีช่องหน่อยไม่ได้เลยนะมึง


“จะว่าสั้นก็สั้น ยาวก็ยาว”


คำตอบเชิงขบคิดจากพาร์ ทำให้เพื่อนๆ พากันเหล่มองผม แววตาแต่ละคนจ้องเขม็งจนผมเริ่มเหงื่อแตกซิกๆ แต่ใครจะกล้าบอก ขืนบอก ฝ่ายเพื่อนๆ คงร้องอ้อ ฝ่ายพาร์ก็จะได้ข้อมูลใหม่ ผมไม่อยากนึกว่าถ้ามันรู้จะเกิดอะไรขึ้น เพราะงั้นพวกมึงไม่ต้องรู้ทั้งสองฝ่ายนั่นแหละ  


เสียงกริ่งห้องดังช่วยชีวิต หันมองนาฬิกาหกโมงกว่าแล้วครับ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าใครมา


วินลุกไปเปิดประตูต้อนรับคนมาใหม่ที่แบกทั้งเป้ ชีทเรียน แถมเสื้อกาวน์สีขาว (เหมือนที่ผมเห็นคนใส่เรียนแถวตึกแลปวิทยาศาสตร์) คนช่วยเปิดประตูยื่นมือจะช่วยคนหอบข้าวของพะรุงพะรัง แต่กลับโดนส่ายหัวว่าไม่ต้อง


“ช้า!


“ช้าโคตร”


“ช้าที่สุด”


“ช้าเกินไปแล้ว”


คนในห้องร้องโวยวายใส่คนกำลังใช้ขาถอดรองเท้าออก น้ำเสียงเชิงต่อว่าเล่นๆ ขำๆ แต่ก็ทำว่าที่หมอหงุดหงิดอยู่ดี


“หนวกหู แล้วใครสั่งให้รอ หิวก็กินไปก่อนสิ”


“ไม่ใช่หิว ดูนู้น ไอ้ทีพามาแหนะ แถมเล่นตัวไม่ครบองค์ประชุมไม่แนะนำอีกต่างหาก”


“นี่ครบแล้วแนะนำเลยมึง”


ผมเลิกคิ้ว ยิ้มเล็กๆ ใส่คู่หูบะหมี่สำเร็จรูป (ผมเรียกแบบนี้ประจำเวลาพวกมันรวมหัว หรือร่วมมือทำอะไรสักอย่าง) “ให้กายไปล้างหน้าล้างมือเตรียมกินข้าวก่อน”


“ไอ้ที!


ผมยักไหล่ “จะรีบร้อนทำไม”


เพื่อนคนอื่นแค่ยิ้ม แต่ไวไวกับยำยำทำหน้าหงุดหงิดปนหมั่นไส้ใส่ผม ส่วนพาร์น่ะเหรอ ภายนอกนิ่งดีหรอก แต่แววตาจ้องคาดโทษใส่กัน ช่วยไม่ได้อยากตามมาเองนี่หว่า


“เร็วเลยไอ้หมอ จะไปทำอะไรก็รีบทำ แล้วรีบกลับมารวมกลุ่มด้วย”


ว่าที่หมอของกลุ่มดันแว่นขึ้น “งั้นรอกูอาบน้ำเดี๋ยว”


“สกาย?!


ชื่อเล่นมาเต็มยศ คนโดนเรียกยกยิ้มตรงมุมปากขำขัน เดินเลยกลุ่มพวกผมไปวางของในมือกองรวมกับของคนอื่นที่จุดเดียวกัน ทิ้งไวไวทำหน้าหงุดหงิดหนักกว่าเดิม โดยมีคู่หูตบบ่าปลอบใจ


“มีผ้าเช็ดตัวผืนเล็กแขวนอยู่ในห้องน้ำ มึงจะชุบน้ำใช้เช็ดหน้าเช็ดตัวก็ได้”


เจ้าของห้องตะโกนไล่หลัง มีเพียงมือของคนเข้าห้องน้ำยื่นออกมาโบกให้เห็นเป็นสัญญาณรับรู้


พวกผมใช้เวลาที่กายเข้าห้องน้ำ จัดเตรียมตั้งวงกินข้าวเย็น กายออกมาทุกอย่างก็พร้อม เรานั่งล้อมเป็นวงกลมกับพื้น มีหม้อสุกี้ใบใหญ่อยู่ตรงกลาง สารพัดของวางเรียงรายเต็มไปหมด และจากทุกสายตาที่จ้องเขม็งมาทำผมกรอกตาด้วยความเซ็ง 


“พวกมึงนี่” ยื่นมือเปิดฝาน้ำซุปที่เริ่มเดือด คีบของสดลงไปวางเรียงในหม้อ “ถ้าไม่มีกูได้อดตายกันแน่ๆ”


“ก็มันไม่อร่อยเหมือนที่มึงทำให้”


“ไม่สวยด้วย ความอยากอาหารก็ลดลงสิ”


“ใช่ๆ มีมึงทำให้กิน อร่อยกว่าไปกินข้างนอกอีก”


เรียบร้อยก็ปิดฝา รอของในหม้อเดือด กวาดมองเพื่อนแต่ละคนที่รอคอยให้ผมเริ่มแนะนำตัว


“เอ่อ คนข้างๆ กูชื่อเทม ถัดไปโอ๊ย ตบหัวกูทำไม?”


“มึงกวนประสาท เขามีแต่แนะนำคนมาใหม่ก่อน”


“แต่กูอยากเก็บไว้ที่หลังสุดจะได้ตื่นเต้นกัน”


“ตื่นเต้นบ้าอะไร!


“พอๆ เถียงไปก็เท่านั้น เสียเวลา”


พี่ใหญ่ของกลุ่มพูดห้ามปรามผมกับเทม (ที่นั่งฝั่งซ้ายมือของผม) มันตบหัวอีกทีเป็นการส่งท้าย แววตาที่มองมามีแต่ความหมั่นไส้ล้วนๆ แต่คนทางขวาที่ถูกกล่าวถึงกลับยื่นถ้วยไข่ที่ตีให้แล้วเงียบๆ ผมมองอย่างคาดไม่ถึง มันรู้ได้ไงว่าผมต้องใช้อ้อ จำมาตอนไปกินสุกี้ด้วยกันสินะ


ผมรับมา เหลือบมองเพื่อนๆ ที่จ้องเป็นตาเดียวก็ยิ้มแห้ง กระแอมไอแล้วเอ่ยต่อ


“ข้างเทมชื่อต่อ ถัดไปคือกาย วิน ไวไว ยำยำ” ผมไล่ชี้ทีละคนไปตามลำดับวนมาถึงคนทางขวามือ “ส่วนนี่พาร์ พวกมึงคนดังน่าจะพอคุ้นหน้ากันล่ะมั้ง”


“แล้วในกลุ่มเราใครไม่ดังบ้าง ถ้าไม่นับบอยแบนด์ประจำกลุ่ม ไอ้ทีก็มีแต่ข่าวลือเสียๆ ไวไวก็ดังในฐานะนักกรีฑาของมหาลัย คงมีแต่ตัวกูมั้ง ธรรมดาสุดแล้ว”


“เถื่อนที่สุดล่ะไม่ว่า ได้ข่าวพวกรุ่นพี่คณะมึงชอบมึงมากเลยนี่ จริงไหมวะวิน”


คนโดนถามพยักหน้า “ยำเข้ากับรุ่นพี่ได้ดีกว่ากูอีก”


“เพราะมึงหน้าตาดีเกิน พวกรุ่นพี่ผู้ชายเลยหมั่นไส้ต่างหาก เอ่อ ยังไงก็ยินดีที่ได้รู้จัก”


ผมปล่อยให้พูดทักทายขั้นพื้นฐานไป ส่วนตัวเองรีบยกฝาหม้อออก ก่อนน้ำที่เดือดเต็มที่จะดันล้นออกมาด้านนอก เมื่อไม่มีฝาระดับน้ำก็ลดลงเหลือแค่เดือดปุๆ ผมคีบเนื้อหมูสดแล่บางๆ คลุกไข่ในถ้วย ก่อนเอาไปจุ่มในหม้อทีละชิ้น ไม่ได้ทำหมดหรอกครับ ทำแค่พอกินก่อน ใส่อาหารทะเลตามเพราะสุกง่าย รอสักพักค่อยให้สัญญาณ


“ลุยกันได้แล้ว”


แต่ละคนรีบจับตะเกียบคีบแย่งของที่หมายตากันก่อนเลย


“เฮ้ย นั่นของกู!


“กูเล็งไว้ก่อนมึงอีก”


ศึกตะเกียบถือกำเนิด


“ฉกไปต่อหน้ากูเลย”


“อยากคีบไม่แน่นทำไม”


ศึกขโมยคาตะเกียบก็กำเนิดแล้วเหมือนกัน  


ผมหัวเราะโยกตะเกียบหลบได้ปุ๊บก็รีบเอามาวางในชามก่อน ชามในมือถือเป็นเซฟโซนครับ ผมชอบกินสุกี้กับเพื่อน เพราะมันสนุกตรงได้แย่งกันนี่แหละ ผิดกับคนมาใหม่ที่ดูท่าจะอึ้ง นั่งมองเฉย จนผมต้องคีบเนื้อหมูบ้าง ผักบ้างใส่ถ้วยให้ เดี๋ยวหมดต้องรอรอบสองนานนะมึง


“กินดิ นั่งเฉยทำไม”   


“โหย มีคีบให้กันด้วยวะ”


ผมแยกเขี้ยวใส่คนพูด ไวไวทำหน้าล้อเลียนกลับมา และเหมือนคำแซวจะทำให้พาร์ได้สติ หลังนั่งมึนอีกสักพักก็เริ่มคีบของในหม้อกับเขาบ้างแล้ว พอของในหม้อหายเกลี้ยงก็กลับมายุ่งในชามตัวเอง ใครที่จัดการส่วนของตัวเองหมดแล้วก็หยุดมือ ยกน้ำอัดลมขึ้นจิบ ปล่อยผมเอาของลงหม้อรอบที่สอง ปิดฝาจะได้สุกเร็วๆ


...เป็นการกินสุกี้ที่แปลกดี”


ผมหัวเราะให้เสียงงึมงำของพาร์ ฟังจากน้ำเสียงมันคงประหลาดใจจริงๆ เพราะก่อนหน้านี้ตอนไปกินกันสองคน เรากินไปลวกไป แต่กลุ่มผมทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก ไอ้ที่ลวกไว้โดนฉกแย่งหมด คนเอาของลงหม้อไม่ได้กินกันพอดี ต้องใช้วิธีนี้แหละแฟร์ที่สุดแล้ว


“เฮ้ย มะนาวแช่อยู่ในตู้เย็น”


ผมมองเทมลุกไปโซนครัว สักพักกลับมาพร้อมชามมะนาวสองใบ หนีบขวดเกลือมาอีกต่างหาก ใบหนึ่งฝานเป็นแผ่นบางๆ อีกใบผ่าเป็นซีกๆ สำหรับบีบ


“ใครจะเอาอะไรบ้าง?”


ผมยื่นแก้วโค้กของตัวเองไปหามันเลย เทมหย่อนมะนาวฝานบางๆ ลงมาให้ ผมใช้นิ้วคนๆ ค่อยยกจิบ ก่อนนิ่วหน้า ร้องถามหาของที่ต้องการ


“ขวดเกลืออยู่ตรงหน้าใคร ส่งมาหน่อย”


ได้มาก็เหยาะเพิ่มลงไปเล็กน้อย รู้สึกถึงสายตาจ้องมา เลยหันไปมองสบตากับพาร์พอดี มันมองหน้าผมสลับแก้วโค้กในมือด้วยแววตาสนใจ เลยส่งแก้วให้


“ลองชิมดู”


พาร์รับไปชิม ก่อนทำหน้าประหลาด “อร่อยดี”


ผมรับแก้วตัวเองกลับมา “เอาปะ เดี๋ยวทำให้”


พาร์เลยส่งแก้วมาให้ พร้อมเสียงโห่จากสองคู่หูบะหมี่สำเร็จรูป   


“อภิสิทธิ์ชัดๆ เพื่อนฝูงที่คบกันมานานไม่เห็นเคยทำให้”


“โทษที แต่ทีเคยทำให้กูวะ”


“หุบปากไปเลยไอ้เทม มึงอยู่กับทีนานกว่าชาวบ้าน ไม่ต้องเอ่ยถึงโว้ย!


ผมกับเทมเรียนอนุบาลมาด้วยกัน ส่วนคนอื่นมาเจอกันตอน ป.1 จำไม่ได้ว่ากิจกรรมอะไร แต่เขาให้จับกลุ่มจำนวนเท่านี้ พวกผมเป็นส่วนเกินของห้อง ประมาณว่าเพื่อนในห้องคนอื่นจับกลุ่มกันไปหมดแล้ว ผมกับเทมเลยไม่มีกลุ่มอยู่ ครูเรียกคนไม่มีกลุ่มมาหา จูงมือพามารวมกลุ่มกับเด็กต่างห้องก็คือไอ้พวกนี้นี่แหละ (น่าจะเป็นส่วนเกินเหมือนกัน) พร้อมคำพูดประโยคหนึ่งที่กลายเป็นชื่อกลุ่มพวกผมตั้งแต่นั้น


อ๊ะ เจ็ดคนพอดีเลย ชื่อกลุ่มดาวลูกไก่แล้วกันนะจ๊ะ


นี่แหละครับ จุดเริ่มต้นของพวกผม


ผมหัวเราะขำเรื่องในอดีต อันที่จริงก็น่าจะลืมไปแล้ว แต่รูปถ่ายหรือข้อความลายมือเด็กๆ เตือนความจำได้ดีเลยครับ หลังบีบมะนาวลงแก้วพาร์ (เพราะมันไม่น่าจะชอบรสขมจากเปลือกมะนาว) กับเหยาะเกลือลงไป ผมก็ส่งแก้วคืนเจ้าของ


“อย่าลืมคนก่อนล่ะ”


“ถามจริงนะ คบกันอยู่หรือเปล่า?”


“เปล่า” ผมกับพาร์ตอบพร้อมกัน


“นัดกันโกหกเปล่าเนี่ย”


“ใช่ซะที่ไหน!” ผมแย้งไปทันที


“งั้นก็แค่เพื่อน?”


ผมขมวดคิ้ว เหลือบมองคนข้างๆ อีกฝ่ายจิบน้ำเงียบๆ ไม่คิดจะช่วยผมตอบเลยครับ พอกวาดมองสายตาเพื่อนทุกคนที่กำลังรอคอยคำตอบ ผมก็ถอนหายใจ


“คงงั้น”


แต่ละคนแสดงออกต่างกันไปก็จริง แต่ดูเหมือนเพื่อนทุกคนจะเลือกไม่ถามมากกว่านี้ เปิดประเด็นคุยเรื่องอื่นแทน พอสุกี้รอบสองได้เวลากินก็รีบคีบแย่งกันอีกรอบ คนโดนแย่งไปต่อหน้าต่อตาก็ตะโกนด่าไอ้คนแย่ง แถมยังมีรายการแฉวีรกรรมสมัยเด็กเป็นการแก้แค้นด้วย ถ้าเป็นปกติเจ้าของเรื่องคงขำไปกับพวกผม แต่คราวนี้มีคนนอก


“เกรงใจคนมาใหม่หน่อยโว้ย!


“มึงใช้คำผิด ต้องบอกว่ารักษาหน้ากันหน่อยต่างหาก”


ต่อพูดเรียบๆ แต่ฟังยังไงก็เป็นการเอาคืนเทมชัดๆ


“ไอ้ที มึงแย่งเนื้อหมูกู!


ผมที่กำลังคีบเนื้อหมูใส่ชามพาร์หันไปเถียง “ก็พวกมึงไม่เห็นใจคนพึ่งมาเลยนี่หว่า”


ผมพูดจริงนะ พาร์คีบอะไรได้ โดนแย่งหมด มันก็เฉยปล่อยวางมาก หลังๆ เลยคีบแต่ผักที่ไม่ค่อยมีใครแย่ง


“ส่วนมึงหัดแย่งคืนบ้าง ไม่งั้นมีอด” พาร์แค่ยิ้มท่าทางไม่ทุกข์ร้อนจนผมต้องหรี่ตาลง “อย่าบอกนะว่ากำลังหลอกล่อให้กูบริการมึงอยู่”


พาร์สะดุ้ง “เปล่า!


ผมบุ้ยปากไปทางหม้อสุกี้ “งั้นต่อไปอย่ายอม ถ้ามึงยอมอีก เจอบทลงโทษแน่ๆ อย่างเช่น” เอียงตัวกระซิบข้างหู “มะระผัดไข่”


พาร์หน้าถอดสีเลยครับ หลังจากนั้นผมก็ได้แย่งกินอย่างสบายอกสบายใจ เพราะลูกนกกล้าออกหาอาหารเองแล้ว


“เฮ้ย! พาร์!


แต่พอเห็นฝีมือพาร์แย่งคีบอาหารจากคนอื่น ผมขอยืนยัน ก่อนหน้านี้มันหลอกผมให้คอยดูแลชัดๆ


“อะ”


ผมมองอาหารทะเลหลายชนิดที่งมหายากกว่าเนื้อหมูในชามเอาเถอะ เห็นแก่ของไถ่โทษที่คีบมาให้เป็นระยะ ผมยอมยกโทษให้ก็ได้


“ไอ้ทีแม่งขี้โกงเป็นบ้า!


“พาร์อย่าไปยอมโดนทีกุมจุดอ่อน เดี๋ยวกูแฉทีให้ฟัง เอาเรื่องไหนดี?”


ผมชะงักมือที่กำลังจะดึงหางกุ้งออกจากปาก


ไวไวฉีกยิ้มระรื่นตอบคำถามเทม “เอาเรื่องนี้ดีกว่า สมัยเด็กมีคนทำขนมมาฝากมันบ่อยๆ โดยเฉพาะคุกกี้ พวกมึงจำได้มะ?”


เฮ้ย! เดี๋ยว! อย่าพูดออกไป


“กูจำได้ว่ามันเอาขนมมาอวดบ่อยๆ แต่ยอมให้ชิมแค่นิดเดียว”


“หวงขนมมาก”


“จำได้แค่ว่าขนมอร่อยดี”


เออ แฉให้พอใจพวกมึงเล


“อ้อ” เทมลากเสียงยาว “ตอนนั้นไอ้ทีชอบคนทำขนมมากๆ เลยล่ะ”


ผมพ่นหางกุ้งไปแล้ว 


ไอ้พวกบ้าเอ้ย! เล่นกูแล้วไง


------------------------------------------------------

Talk: 20/01/2016  

วันนี้เราโดนเสียงฝนปลุกตอนตีสามกว่า ตกหนักได้ใจ เมื่อวานตอนบ่ายก็ตก ก่อนหน้านั้นก็ร้อนได้ร้อนดี ประเทศไทยเราไม่มีหน้าหนาวจริงๆ (แอบเศร้า) 

ส่วนบทนี้เหมือนทีจะงานเข้านะเนี่ย 555 

23/01/2016 - แก้ไขคำผิด

------------------------------------------------------

ช่วงตอบคอมเม้น


pudsar - ปักป้าย 'เห็นด้วย' (555)


PuiPui - ปักป้าย 'เห็นด้วย' / ปล่อยระเบิดทิ้งใส่ทีเลยค่ะ 555 / นั่นสิ


NeNe - ยังคงเป็นความลับค่ะ พาร์ปิดปากเงียบ / นั่นสิๆ / ช่ายๆ / เราก็รอพาร์เฉลยเหมือนกันค่ะ / เรื่องเด็นต้องรอดูกันต่อไป / 555+ / เอาบทใหม่มาส่งแล้วน้า / ก็...เอาเรื่องค่ะ เดี๋ยวรอทีแนะนำดีกว่าเนอะ


Darkzero - 555 / ปักป้าย 'เอาบทใหม่มาส่งให้แล้วนะคะ 


Fon Chanoknunt - ค่ะ (ขอบคุณนะคะ) / สงครามสายน้ำอาจรอนานหน่อยนะ เทอมสองนู้น ตอนนี้ทียังไม่ได้สอบปลายภาคเทอม1เลยค่ะ  


CcCmปักป้าย 'เอาบทใหม่มาส่งให้แล้วนะคะ ' / ขอบคุณค่ะ เราดีใจที่ชอบนะ


เนรุ - ถ้าพาร์กล้าเราจะไปคุกเข่าคำนับเลยค่ะ 555 / เห็นด้วยที่สุด / มีหย่อนระเบิดทิ้งให้ทีด้วยนะ 555+ 


Dark Diamond - ขอบคุณสำหรับคำผิดค่ะ ตอนที่30 เราแก้ไขไปแล้วค่ะ ส่วนตอนอื่นๆ ทยอยแก้แล้ว แต่ยังไม่ขึ้นอัพใหม่นะคะ เผื่อเจอคำผิดอีก (น้อมรับคำผิด) / ขอบคุณที่ชอบเรื่องนี้นะคะ (ยิ้ม) / เรื่องวัด รออีกสักนิดนะคะ เพราะตอนนี้พาร์กับทีลืมเรื่องนี้ไปแล้ว แต่เดี๋ยวช่วงปีใหม่คงนึกออก เพราะน่าจะไปวัดกัน  


Blanche - โอ๊ะ คาดไม่ถึง555 (ขอบคุณสำหรับคำตอบค่ะ) / นั่นสิค่ะ แต่จากบทล่าสุด เหมือนสมัยเด็ก ทีจะเคยชอบพาร์นะ (ขำ)


I'm Me ..! - ปักป้าย 'เห็นด้วย'


bεε - จริงที่สุด (555+) / เนอะ (ขำ)


ΣaѓŁILLUA - นั่นสิๆ / 555+ ปักป้าย 'เห็นด้วย'


Tari - 555+ / เพื่อนยอมให้เผือกต้องคว้าโอกาสไว้ (โดนถีบ / แอ๊ก)


FF_mama_wiwi - ยังไม่ใช่แฟนค่ะ ใจเย็นก่อน 555 / 555+ เราว่าซึนทั้งคู่นะ / ส่วนเรื่องเด็นต้องรอดูกันต่อเนอะ / ใช่ๆ สตรองนะพาร์


อิอิ - ขอบคุณค่ะ / เราดีใจที่ชอบนะคะ


El Dorado Bz - อันนี้แล้วแต่มุมมองของแต่ละคนค่ะ (ยิ้ม)


KillerKill - ปักป้าย 'เห็นด้วย' / อยากรู้เหมือนกันค่ะ 555


Zuba1234 - นั่นสิเนอะ / หุๆ ถ้าให้เดาคงบอกไปตรง ทีจะนอนค้างห้องเพื่อนคนเดียวครับ พอรู้ว่าพาร์ไม่ได้ไปด้วย แม่อรกับน้องน้ำมีหรือจะยอม 555 


อิงะเดะมอ - บทนี้ยังไม่มีโอกาสบอกเลย คงบอกบทหน้าค่ะ / ส่วนเรื่องอื่นรอดูไปด้วยกันเนอะ


ยิ้มอยู่รู้ยัง - ถ้าไปถามที ทีคงบอกไม่ใช่ค่ะ 555


อวยพร รักจิงไม่ติงนัง - อุ๊...เราแอบกลัวผีซะด้วยสิ / ส่วนเรื่องราวจะเป็นยังไงต่อ ปูเสื่อรอชมไปด้วยกันเนอะ


PRF •_•ปักป้าย 'เอาบทใหม่มาส่งให้แล้วนะคะ ' / 555+ พาร์บอกยังไม่ถึงเวลา เราก็รอพาร์เฉลยอยู่เหมือนกันค่ะ / ถ้าไปถามที คงปฏิเสธไม่ใช่ลูกเดียว 555 / สู้ๆ ค่ะ เรื่องเทคโนโลยีแรกๆ ดูยากก็จริง พอเปิดใจเรียนรู้ ลองลงภาคปฏิบัติดู พอทำได้แล้วจะดีใจนะ (ยิ้ม) / ป.ล.แอบเป็นห่วง เดี๋ยวนี้พวกเทคโนโลยีค่อนข้างสำคัญนะ เพราะงั้นอย่าไปอคติกับมันเลยค่ะ ลองเปลี่ยนความคิดว่า เอ่อ มันน่าสนุกน่าท้าทายดีน้า แล้วพอคุ้นชินในระดับหนึ่งก็ไม่มองว่ายากแล้วค่ะ (ถ้าอยากรู้อะไรพึ่งกูเกิ้ลเลยค่ะ ช่วยได้มากจริงๆ รูปคราวก่อนของเราก็ไปค้นหาวิธีลงสีในคอมทางกูเกิ้ลมาเหมือนกัน 555) 


ZiDEXiDEนั่นสิๆ / 555+


PreawMaKa - 555+ / ถ้าเป็นงั้นจริงคงฟิน


Crazy You - ปักป้าย 'เห็นด้วย' ทั้งสองเรื่องเลย / 555+


akiria - ปักป้าย 'เห็นด้วย' / เราคงต้องมารอดูกันค่ะ


รอยพิมพ์ - 555 อนาคตอะไรก็เกิดขึ้นได้ / ส่วนพามาเปิดตัวหรือเปล่า อย่าถามทีเลยค่ะ คงบอกไม่ใช่อย่างเดียวแหงๆ (ขำ)


นพวรรณ ไทยเจริญ - 555 ชูป้าย 'เห็นด้วย'


nong2547 - มีค่ะ เยอะด้วยนะ แต่ประเด็นอยู่ที่ตัวพาร์ค่ะ รายนี้สนใจใครซะที่ไหน อะไรๆ ก็... (คนที่คุณก็รู้ว่าใคร 555) 


Getty Snoopyปักป้าย 'เอาบทใหม่มาส่งให้แล้วนะคะ '


Luknam Blackbody - ขอบคุณค่ะ / เราดีใจที่ชอบนะคะ


Plankton Jปักป้าย 'เอาบทใหม่มาส่งให้แล้วนะคะ ' 


เกริด้า(๐-*-๐)v - ความหมายของไพลินจริงๆ ก็มี แต่ไม่รู้พาร์คิดไปถึงขั้นนั้น หรือคิดแบบไหนคงต้องรอพาร์เฉลยค่ะ / เรื่องคุณป้า...อ้าว ลูกชายลูกสาวหายไปไหนล่ะ? แม่เจน...อ้อ ไปอยู่บ้านลูกสะใภ้ค่ะ แล้วก็คงคุยกันยาวจนป้าแกได้ข้อมูลเรื่องทีมาพอสมควร พอทีลงจากรถปุ๊บแกเลยเข้าใจว่าเป็นแฟน (ฮา) / 555 / อย่าห่วงกลุ่มนี้เลยค่ะ พวกเขาเจออะไรกันมาเยอะ และเพราะผ่านมาด้วยกันเลยสนิทกันดี ยำยำให้มารวมกลุ่มแบบนี้ก็น่าจะมีเหตุผล มารอดูพร้อมกันนะ / อ่า ขอบคุณที่เข้ามาทุกวันค่ะ บทไหนเสร็จแล้ว เราก็เอาลงให้อ่านค่ะ ไม่มีกั๊ก


( . * M o O Y o N g * . ) - ต้องรอดูว่าพาร์จะกดทีสำเร็จไหมค่ะ (หัวเราะ) / ช่ายยย / นั่นสิค่ะ ขนาดทียังสงสัยเลย / 555+  

-----------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,841 ความคิดเห็น

  1. #2792 KiHaE*129 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 23:26

    แก๊งเพื่อนสนุกมากกกกกกกกกกกกก

    #2,792
    0
  2. #2714 ThkTheks (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 23:49
    แกล้งเค้าไว้เยอะ เจอเข้ามั่งเป็นไงล่ะน้องที 555555555
    #2,714
    0
  3. #2643 Mistyblack (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 23:14
    ไงต่อ แฉมาอย่าให้เสีย
    #2,643
    0
  4. #2561 FairyP718 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 11:58
    กลุ่มดาวลูกไก่ เฮฮาสุด แฉทีเยอะ ๆ เลย นี่รอเผือกด้วย 555
    #2,561
    0
  5. #2187 shshshx (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:32
    เอ้าาาาแล้ววววววววคนทำขนมกับชอบทำขนมคนไหนจะเขินกว่ากันนํา
    #2,187
    0
  6. #2099 Ann Healy (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 01:02
    กรี๊ดดดด ทีชอบคนทำขนมนะ วฟยฟยฤวฟยฟวฟยฟศ
    #2,099
    0
  7. #1975 baekbow (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 14:00
    กรี๊ดดดดด ทีชอบคนทำขนม
    #1,975
    0
  8. #1886 1234_DuncAn (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 23:26
    กรี๊ดดดด ทีเริ่มโดนเพื่อนๆ แฉความลับความรัก 555555555
    #1,886
    0
  9. #1830 milkc (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 19:54
    บอกได้ถูกจุดเป๊ะ ๆ 55555555
    ทีเอ้ย ! แกโดนแล้ว !!!!
    เขิลล่วงหน้าแทนได้ป่าวว
    มันต้องจั๊กกะจี้แน่ ๆ
    ฮื่อออออออ น่ารักจู๊งงงง
    เพื่อน ๆ ตลกด้วย 555555
    ป่วนสุดดก
    #1,830
    0
  10. #1342 Thedrm. (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 17:03
    ทีโดนละ 555555 ชอบแก๊งนี้ มาคนละคณะแตกต่างกันไปแต่อยู่รวมกันแล้วฮาดี
    #1,342
    0
  11. #1281 Filmmytiger (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 23:32
    ทีโดนแน่ 555555
    #1,281
    0
  12. #621 Kanokwan Praekeo (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 มกราคม 2559 / 09:50
    ชอบแก็งดาวลูกไก่ทุกคนเลย เมื่อไหร่จะเปิดตัวให้ทุกคนได้ฮือฮา
    #621
    0
  13. #620 ZiDEXiDE (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 มกราคม 2559 / 02:17
    กรี้ดดดดด ชอบคนทำขนม เอาอีกเลยเพื่อนๆ แฉอีกๆ
    #620
    0
  14. #619 หมวยตัวกลม (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 มกราคม 2559 / 00:54
    ชงหนักๆ 555
    #619
    0
  15. #618 cuteymummy (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 22:37
    อุกรี๊ดดดดด ชอบคนทำขนมด้วยแหละแกรรร
    #618
    0
  16. #617 Fon Chanoknunt (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 17:40
    ทำไมถึง กรี๊ดดดด ตอบ
    #617
    0
  17. #616 Faren-Hight (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 17:35
    แหมๆ อย่างกะแฟน มีคีบอาหารให้กันด้วย แล้วเมื่อไหร่จะเป็นแฟน ฮิ้วๆ
    #616
    0
  18. #615 emucchi (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 15:47
    พาร์เจ้าเล่ห์มาก แกล้งให้ทีคีบให้ อิอิ

    ตอนหน้า ทีกำลังโดนเผยความลับ !! 555
    #615
    0
  19. #614 poonroam34 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 13:24
    ชอบๆรอตอนต่อไปน้า
    #614
    0
  20. #613 Crazy You (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 13:22
    เอาแล้วไง เอาแล้วไงที
    ดันไปลีลาท่ามากซะเยอะ จนเพื่อนหมั่นไส้ไง
    โดนแฉเละแน่งานนี้ 55555555

    เรื่องยำยำกับเมีย มีซัมติงรองสินะ ><
    #613
    0
  21. #612 เนรุ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 08:43
    ชอบเพื่อนที อ่ะ แกงค์ดาวลูกไก่ แต่ละคนดูรักกันดี ชอบคู่หูมาม่า 555

    เอาละสิ ก่อนหน้านี้พาร์ยังไม่รู้ว่า ทีก็แอบปลื้มตั้งแต่เด็ก

    พอเพื่อนแฉ อยากรู้ว่า ทีจะทำหน้ายังไง แล้วพาร์จะรู้สึกยังไง ที่มีใจให้กันตั้งแต่เด็กๆ
    #612
    0
  22. #611 นักอ่าน...lnwcool (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 01:17

    อ่านตอนนี้จบแล้วชักเห็นอนาคตของพาร์ว่า เป็นสามีผู้กลัวภรรยาชัวร์ๆ!

    ส่วนที เราขอให้โดนพาร์กดเร็วๆละกันนะ เพราะโดยส่วนตัวเราชอบพาร์มากกว่าอ่ะ

    เพื่อนๆของทีน่าสนใจทุกคนเลยนะ โดยเฉพาะคนที่ชื่อวินอ่ะ น่าอ่านจริงๆ

     

    #611
    0
  23. #610 PuiPui (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 00:52
    พาร์น่าร้ากกกกก เล่นเกมส์ก็เก่งแย่งเนื้อในหม้อสุกี้ก็เก่ง เก่งจริงๆพ่อคุณเอ้ยยย #เรื่องอวยพาร์โปรดวางใจเรา ^+++^ เอาละเว้ย~ความลับหลุดออกมาเรื่องหนึ่งละ ทีชอบคนทำขนมหราาาา



    เสื้อกาวน์

    บอยแบนด์
    #610
    0
  24. #609 PreawMaKa (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 23:56
    ตอนนี้ก็ยังชอบคนทำขนมอยู่ใช่มั้ย ที 55555
    #609
    0
  25. #608 Dark Mask (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 23:27
    เเล่วๆๆๆๆๆ 5555555
    #608
    0