[Chonnatee] ชลนที #Boy's Love #จบแล้ว

ตอนที่ 29 : บทที่ 23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,258
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    18 ก.ย. 59



บทที่ 23


“ลุก!


ผมยังนั่งเฉย แม้ว่าข้อมือโดนกำแน่น “ไปไหน?”


พี่พีทส่ายหน้าใส่หลังเห็นผมทำตัวไม่ทุกข์ร้อน ขัดกับอารมณ์คุกรุ่นของพาร์สุดๆ


“อย่าพึ่งถาม”


“เขาชวนแล้วก็ไปสิ”


พี่พีทพูดขัดด้วยรอยยิ้ม คีบอาหารเข้าปาก ชมดูพวกผมด้วยแววตาสนอกสนใจ แต่สงสัยพาร์จะตีความสีหน้าพี่พีทผิด ถึงได้บีบข้อมือแรงกว่าเก่าจนผมเผลอนิ่วหน้าเพราะเริ่มเจ็บ


“จะพาไปดูสองสาว ลุกได้ยัง”


ถ้ามันพูดคำนี้ตั้งแต่แรก ผมคงเชื่อ รีบลุกไปดูน้องอย่างไว แต่พอได้ยินตอนนี้ความเชื่อว่าน้องจะเกิดเรื่องต่ำยิ่งกว่าสิบเปอร์เซ็นต์อีก ผมหันไปสบตาพี่พีทเป็นเชิงขอความเห็น พี่แกกำลังกลั้นขำจนตัวสั่น พยักหน้าสองทีช่วยยืนยัน พาร์น่าจะพยายามแยกผมกับพี่พีทออกจากกันอยู่


ไร้ลูกเล่น มีแต่ลูกตรง สมเป็นมือใหม่แกะกล่องจริงๆ ครับ   


“น้องเป็นอะไร?” ผมแกล้งถามกลับ


พาร์อ้าปากจะพูดบางอย่าง แต่ชะงักไป “กูอธิบายไม่ถูก มึงต้องไปดูเอง”


พี่พีทแอบยกนิ้วชมว่าเริ่มใช้ได้ แถมยังกวักมือไล่ผมให้รีบไปอีกต่างหาก 


ครับๆ ไปก็ไป  


ผมยอมลุกไปใส่รองเท้า พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นคนทั้งคู่กำลังส่งสายตาฟาดฟันกันพอดี ประหนึ่งเหมือนเห็นน้องหมาสองตัวกำลังข่มขู่ขับไล่ผู้รุกรานอาณาเขต ผมดันตัวขึ้นยืนก็แล้ว กอดอกมองเงียบๆก็แล้ว ไร้คนสนใจ สุดท้ายคนยืนมองอย่างผมก็หมดความอดทน


“จะไปดูน้องไหม? ถ้าไม่กูจะได้กลับไปนั่ง”


“ไป!


ไม่พูดเปล่า คว้าข้อมือผมดึงตัวไปทันที มันพาผมมาหยุดตรงผนังกระจกใส กลายเป็นผมที่อึ้งบ้าง ไม่คิดว่าจะพามาส่องดูน้องจริงๆ


“ลุงร่างท้วมที่นั่งกับน้องๆ คือใคร?”


ผมนึกเอะใจ รีบกวาดตามองหาสองสาวจนเจอ น้องๆ กำลังเฮฮากับชายลักษณะตามที่พาร์ว่า ใบหน้าคุ้นตาผมมาก แถมบนโต๊ะยังมีอุปกรณ์ทานอาหารของคนที่4 แต่ตัวเจ้าตัวไม่อยู่ คาดว่าน่าจะไปห้องน้ำ ผมเคาะนิ้วกับกระจกอย่างครุ่นคิด 


“นอกจากลุงร่างท้วม ยังมีอีกคน เป็นเด็กผู้หญิงวัยไล่เลียกับสองสาวใช่ไหม?”


ใช่” 


จะตอบเสียงแผ่วไปไหน


ผมถอนหายใจ “กูว่ามึงรู้คำตอบอยู่แล้ว


พาร์เงียบไปเลยครับ ผมสังเกตสีหน้าเพื่อนสักพักก็ได้ข้อสรุป มันรู้คำตอบอยู่แล้ว (ไม่แน่ใจว่าด้วยวิธีไหน) ก็แค่ใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างแยกผมออกห่างพี่พีท แต่การที่ผมโดนลากมาตรงนี้กลับทำให้ได้รู้ความจริงบางอย่าง


พ่อโกหกครับ ไม่สิ เรียกว่าชักจูงให้เข้าใจผิดประเด็นดีกว่า


ลุงรันต์น่าจะขอความช่วยเหลือจากพ่อจริงๆ แต่เรื่องนั้นไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผม อืมม...ไม่สิ ผมไม่แน่ใจว่าเรื่องลูกค้ายกเลิกเรื่องแต่งคอสเพลย์จริงเท็จแค่ไหน บางทีอาจเป็นลุงรันต์เองที่กั๊กกิจกรรมนี้ไว้ให้ครอบครัวผม เพื่อให้ลูกสาวคนเล็กได้มีโอกาสรู้จักเพื่อนวัยเดียวกันบ้างก็ได้


 ผมไม่โกรธที่โดนหลอก เพราะตัวลุงรันต์มีเหตุผลของตัวเอง พ่อก็ด้วย ผมมองชายร่างท้วมเจ้าของร้านแห่งนี้ด้วยแววตาอ่อนลง ก่อนพลิกตัวหันหลังพิงกระจก ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง


ผมขอเล่าเรื่องลุงรันต์ให้ฟังหน่อยนะหน่อย ลุงรันต์มีปัญหาด้านสุขภาพเลยมีลูกไม่ได้ จนป่านนี้ก็ยังครองตัวโสด แต่มีลูกบุญธรรมถึงสาม คนโตคือพี่พนักงานที่ออกมาต้อนรับและพาพวกผมไปส่งถึงเสื่อ คนที่สองน่าจะยุ่งอยู่ในครัว น้องญาเป็นคนที่สาม สามพี่น้องบ้านนี้มีเบื้องหลังแสนเศร้าหมด มาพูดถึงน้องญากันดีกว่า เธอประสบเหตุเมื่อสองปีก่อน จิตใจโดนกระทบอย่างรุนแรง หลังฟื้นที่โรงพยาบาล เธอก็กลายเป็นเพียงตุ๊กตาที่ยังมีลมหายใจ


การรักษาน้องญาไม่ใช่เรื่องง่าย แต่โชคดีที่มันได้ผล แม้จะใช้เวลานานแต่เธอค่อยๆ ดีขึ้นตามลำดับ น้องญาพึ่งได้ออกมาใช้ชีวิตนอกโรงพยาบาลเมื่อสองเดือนก่อน ตอนนี้เรียนหนังสืออยู่บ้าน (หมอยังไม่อนุญาตให้ไปโรงเรียน เนื่องจากสภาพแวดล้อม รวมไปถึงเรื่องเพื่อนสำหรับน้องญาถือเป็นเรื่องที่ต้องระมัดระวัง เพราะมันส่งผลกระทบต่อสภาพจิตใจโดยตรง) ที่ลุงรันต์เลือกน้องผม คงเห็นว่าเหมาะสมพอให้ลูกสาวเริ่มต้นเรียนรู้ถึงการมีเพื่อนสักคนล่ะมั้งครับ


แล้วมึงจะลูบหัวกูเล่นอีกนานไหม?” 


ผมเอ่ยถามในที่สุด เห็นผมนิ่งเงียบตั้งนานก็ใช่ว่าจะไม่รู้ตัวนะครับ แล้วนี่โดนลูบหัวไม่พอ ยังโดนถูแก้มอีก แต่พาร์ไม่ตอบ เหมือนไม่ได้ยิน ผมเลยพูดอีกประโยค      


“ขัดถูไปก็ใช่ว่ากูจะให้เลขเด็ดมึงได้”


“ก็ไม่ได้จะขอเลข” พาร์พูดสวนทันที มือยังไม่ยอมหยุด


“อ้อ จะขอพรสามข้อ?” 


ผมประชดตัวเองเป็นตะเกียงที่ขัดถูแล้วจะมียักษ์โผล่ออกมาให้พรสามประการ 


พาร์ชะงัก “ถ้าให้กูก็เอา”


ไม่ค่อยเลยนะมึง แต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นมีมากกกว่า ขอลองเล่นด้วยสักตั้งเถอะ


“ขอน่ะง่าย แต่จะให้ไหมต้องดูตามความเหมาะสม”


พาร์เลิกคิ้วสูง น้ำเสียงประหลาดใจ “สรุปคือมึงจะให้”


“ฟังชัดๆ อีกที พูดขอได้ แต่จะให้ไหมอีกเรื่อง”


พาร์ทำหน้าครุ่นคิด ผมปลดมือมันออกจากหัวจากแก้ม แล้วยืนรอว่ามันจะพูดขออะไร


“ได้สามข้อใช่ไหม”


“เออ”


“งั้นเรื่องแรกสร้อยข้อมือ คืนนี้กลับไปเลือกกัน”


“ฮะ? สร้อยข้อมืออะไรวะ?”


“พี่ดินพูดอะไรไว้ล่ะ”


“อ้อ แต่มึงพูดผิด ต้องเป็นกำไลต่างหาก พี่ดินให้เปลี่ยนแล้ว”


“นั่นแหละ เลือกคืนนี้ พรุ่งนี้เอาไปสั่งทำเลย จะได้เสร็จเร็วๆ”


ผมรู้สึกตงิดในใจ เหมือนคำขอนี้มีอะไรแอบแฝง “...ต้องรีบขนาดนั้นเลย?”


พาร์พยักหน้า เห็นผมมองนิ่งจึงเสริมอีกประโยค “ขืนได้ช้า เจอพี่ดินลงโทษกูไม่รู้ด้วย”


ผมยิ้มแหยง ไม่ค่อยอยากเจอบทลงโทษจากพี่แกเลยครับ แค่เรื่องวันนี้ก็ทำผมเข็ดไปอีกนาน


“ได้”


สีหน้าพาร์ดูสดชื่นทันตา จนผมต้องหรี่ตาลง ต้องมีอะไรสักอย่างในคำขอแน่ๆ


“งั้นมาเรื่องที่สอง เป็นคำถาม มึงจะตอบกูไหม”


“ต้องดูก่อนว่าถามเรื่องอะไร” ผมระวังตัวมากขึ้น


“หอมแก้ม” 


พาร์งึมงำเสียงแผ่ว ผมสิสะดุ้งเลย นึกกลัวมันถาม หอมแก้มได้ไหม 


ทำไมถึงปล่อยให้คนอื่นหอมแก้ม?”


ผมพ่นลมหายใจโล่งอก หลังได้ยินคำถามเต็มประโยค เหลือบมองสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาบอกชัดว่าไม่ชอบใจสุดๆ ของคู่สนทนา


…มันเป็นธรรมเนียมของบ้านกู” ตอบอย่างนี้คงดีที่สุด


“ธรรมเนียมอะไร”


อยากรู้ลองสังเกตเอาเองสิ”


พาร์มองผมตาขวางทันที ผมยักไหล่ให้ ที่จริงมีวิธีง่ายกว่านี้อีก แค่เดินไปถามคนในครอบครัวผมก็ได้คำตอบแล้วครับ


“เรื่องที่สามล่ะ?”


“ติดไว้ก่อน”


“อย่านานล่ะ เกิดกูลืม มีอดแน่นอน”


ผมเดินผละจาก เตรียมกลับที่เดิม แต่โดนคว้าแขนไว้


“จะไปไหน?”


“กลับเสื่อสิ”


โอ๊ะพูดแค่นี้ หมาป่าดำก็ทำหน้าหงุดหงิดแล้ว    


“ไปเดินเล่นกัน” ผมยังไม่ทันอ้าปากก็โดนดึงตัวไปทางประตูกระจก “ช่วยพาชมสถานที่ให้คนพึ่งมาครั้งแรกรู้จักหน่อย”


ไปเดินดูคนเดียวก็ได้เหอะ!


ก็ได้แต่พูดในใจ เพราะอีกใจอยากสังเกตอาการพาร์ต่ออีกสักหน่อย เลยยอมเดินตามแรงดึงอย่างว่าง่าย แต่ขึ้นไปบนดาดฟ้าไม่ถึงห้านาที พาร์ก็ดึงผมลงมาข้างล่าง ตรงเข้าห้องน้ำแบบมึนๆ เข้ามาแล้วก็ยืนจ้องหน้ากันไม่เลิก 


“มองหน้าทำไม? กูไม่ได้ปวดหนักแบบมึง ไปทำธุระส่วนตัวให้เสร็จไป๊”


ผมเอ่ยปากไล่ มองสีหน้าเหมือนคนท้องผูกอึไม่ออกของมันแล้วย่นหน้า หรือผมควรไปร้านขายยาซื้อที่สวนทวารมาให้มันใช้ดี หมาป่าดำท่าทางอารมณ์เสียพิกล จนคนในห้องน้ำชายที่มีเพียงคนเดียวถึงกับรีบทำธุระส่วนตัว ก่อนเผ่นหนีอย่างไว 


“ที”


ไม่เรียกเปล่า มีดึงตัวผมเข้าไปหาอีก


อะไรวะ?


ช่องว่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่เหลือ รู้ตัวอีกทีก็โดนรวบไปกอดทั้งตัว เป็นอ้อมกอดรัดแน่น แต่ไม่อึดอัด ได้กลิ่นเหงื่อปนมาจางๆ ผมรู้สึกแปลกๆ จนต้องเม้มริมฝีปากเข้าหากัน


“เรื่องที่สาม ขอกอดหน่อย”


คิ้วกระตุกเลยครับ มันเล่นกอดแล้วค่อยขอ ฉลาดมาก (ประชด) ก่อนสะดุ้งเฮือก ตบหลังพาร์หนึ่งทีเป็นการเตือน มันก็ยังไม่หยุด


“พาร์! มือน่ะนิ่งๆ ไม่ต้องมาลูบบั้นท้ายกู!


“มึงต่างหากต้องอยู่นิ่งๆ” พาร์เถียงกลับมาไม่พอ มือยังลูบอยู่นั้น แถมบ่นงึมงำ “แม่ง ไอ้บ้านั่นก็มองจริง”


เดี๋ยวนะนี่มันกำลังหึงเรอะ!


ผมนึกทบทวนพฤติกรรมแปลกๆ ของพาร์อีกรอบ ทั้งลูบหัว ถูแก้ม แล้วยังลูบบั้นท้ายอีก คิดแล้วก็เบ้ปากกับพฤติกรรมล้าง ไม่สิ ลบสัมผัส เรียกว่า 'หึง' คงไม่ใช่ ใช้คำว่า 'หวง' เหมาะสมกว่าเยอะครับ แต่ผมไม่ได้โดนลวนลามซะหน่อย แค่โดนคนเมามองบั้นท้ายตาปรอยเองน่ะโว้ย มันใช่เรื่องที่ต้องเอามาใส่ใจไหม


นอกจากขี้หึงแล้ว ยังขี้หวงไม่เบา


ถ้าผมได้ยินพี่พีทพูดประโยคนี้อีกครั้ง คงได้แต่สงบปากไร้คำโต้แย้งใดๆ แต่เรื่องนี้กับเรื่องที่มันกำลังทำไม่เกี่ยวกันซะหน่อย


“หยุดเลยนะมึง! แล้วปล่อยกูด้วย!


แต่พาร์ล็อกตัวผมแน่น ดูท่าจะไม่เลิกง่ายๆ จนกว่าตัวมันจะพอใจ ผมเลยพูดโพล่งไปอีกประโยค


“นี่มึงกำลังเข้าข่ายลวนลามกูอยู่นะ ช่วยรู้ตัวหน่อย”


ชะงักเลยครับ ขอบคุณที่คำพูดแรงๆ ยังพอใช้ได้ผล


“เฮ้ย!


ผมผลักตัวคนบีบก้นตัวเองออก รีบถอยหลังสร้างช่องว่างแล้วนิ่วหน้ามองอาการเพื่อนที่นับวันก็ยิ่งพิลึกขึ้นทุกที พาร์กำลังก้มหน้ามองมือตัวเอง กำๆ แบๆ อยู่พักใหญ่ ก่อนแก้มมันจะขึ้นสีให้เห็นแค่แวบเดียว (ก็เล่นหมุนตัว หันหลังให้ผม จะเห็นมากกว่านี้ได้ไง) 


ผมกลืนคำด่าลงท้องหลังหวนนึกถึงเรื่องสมัยมัธยมต้น เพื่อนผมคนหนึ่งกำลังยกไม้ยกมือเล่าฉากในเกมอยู่ดีๆ ก็มีผู้หญิงพุ่งมาจากไหนไม่รู้ ด้วยความตกใจเพื่อนคนนั้นเลยยกสองมือขึ้นป้องกันตัว กลายเป็นได้จับหน้าอกผู้หญิงครั้งแรกแบบไม่ได้ตั้งใจ แม้รู้ตอนหลังว่าเธอสะดุดล้ม แม้โดนสาวเจ้าตบหน้าหันผละจากไปนานแล้ว มันก็ยังกำๆ แบๆ มือไม่เลิก แถมยังพูดเพ้อถึงหน้าอกที่พึ่งได้สัมผัส 


พาร์ไม่ได้มีนิสัยเหมือนเพื่อนผมคนนั้นหรอก แต่ผมรู้สึกเหมือนนี่เป็นครั้งแรกที่มันทำแบบนี้...  


แว่วเสียงเด็กร้องไห้ปานขาดใจจากด้านนอก ผมหันมองทางประตูด้วยความสงสัย พาร์เดินไปเปิดแล้วครับ พอไม่มีประตูกั้น ก็ได้ยินเสียงร้องถนัดหูมากกว่าเดิม ผมกับพาร์มองหน้ากัน ก่อนเร่งฝีเท้าออกมาดูสถานการณ์ด้านนอก


“อ๊ะ นั่นไงๆ พี่ๆ ไปเข้าห้องน้ำกันต่างหาก ไม่ได้ทิ้งเราสักหน่อย”


เสียงลุงรันต์ที่อุ้มน้องอันอยู่พูดนำขึ้นมาก่อนใคร ก่อนผมทันได้เห็นกลุ่มคนยืนออกันอยู่ครบองค์ประชุมด้วยซ้ำ 


เจ้าตัวเล็กผงกหัวขึ้นมามอง ตาแดงจมูกแดง “พี่”


น้องอันร้องเรียกทั้งน้ำตา ดิ้นจะลง ลุงรันต์ปล่อยตัวลงพื้นแทบไม่ทัน น้องวิ่งมากอดผม ร้องให้อุ้มอย่างเดียว พอผมอุ้มปุ๊บก็กอดรอบคอผมแน่นปั๊บ


พ่อแม่ส่ายหัว แววตาคาดโทษเล็กๆ ผมยิ้มแห้งส่งให้ ก่อนสายตาสะดุดเด็กผู้หญิงที่ยืนใกล้ๆ สองสาวน้องญา ไม่ได้เห็นหน้าพักใหญ่ สีหน้าดูสดใสมีความสุขกว่าครั้งสุดท้ายที่ได้เจอกันมาก เห็นแบบนี้ผมก็โล่งใจ ฉายาเด็กหญิงตุ๊กตาคงได้ฤกษ์โยนทิ้งลงถังขยะอย่างถาวรสักที


ครอบครัวเราเอ่ยขอโทษลุงรันต์ที่ทำให้ภายในร้านวุ่นวาย ลุงรันต์ไม่ได้ว่าอะไรเลยครับ แต่พวกเรารู้สึกแย่ แถมเจ้าตัวเล็กยังร้องไห้ไม่ยอมหยุด เลยต้องขอตัวกลับก่อน น้องอันเกาะติดผมหนึบ พอขึ้นรถไม่นานก็หลับ สงสัยร้องไห้จนเหนื่อย


พาร์คงเห็นเป็นจังหวะดีเลยเอ่ยถามเสียงเบา “ทำไมจู่ๆ น้องอันถึงร้องไห้”


ผมก้มมองน้องหลับปุ๋ยในอ้อมแขน “กูเดานะ เจ้าตัวเล็กคงนึกว่าโดนพวกเราทิ้ง”


พาร์ทำหน้าไม่เข้าใจ ผมเลยช่วยขยายความ 


“หมายถึงหนีกลับก่อน”


“อ้อ แล้วทำไมน้องอันคิดแบบนั้น?”


“เพราะไม่เห็นพวกเรารอที่เสื่อล่ะมั้ง”


“แค่ไม่เห็นก็คิดในทางนั้นแล้ว?”


ประมาณปีที่แล้ว เจ้าตัวเล็กดื้อ เรียกให้กลับบ้านก็ไม่กลับ จะอยู่เล่นท่าเดียว กูเลยบอกน้องว่าถ้าอีกครึ่งชั่วโมงยังไม่กลับมาหา กูจะกลับก่อน พอครบเวลาน้องไม่มากูเลยไปข้อความร่วมมือจากพี่นัย เอ่อ ลูกชายลุงรันต์ที่เป็นพนักงานในร้าน ก่อนหนีไปแอบที่ดาดฟ้า รอเจ้าตัวเล็กรู้ตัววิ่งพล่านค่อยให้พี่นัยไปคุมสถานการณ์ กูฟังบทสนทนาของพี่นัยกับน้องอันผ่านมือถือตลอด พอได้จังหวะค่อยลงมา เจอหน้ากันปุ๊บก็เหมือนเมื่อกี้ เกาะติดหนึบไม่ยอมปล่อย”


ความผิดกูสินะ”


ผมเหลือบมองคนขับรถ ก่อนถอนหายใจ


“ไม่เชิงหรอก แต่สาเหตุจริงๆ อาจเพราะกูมากกว่า ก่อนเจ้าตัวเล็กไปเล่น เข้าใจว่าโดนพี่ชายโกรธนี่น่ะ ถึงยืนยันว่าไม่โกรธ แต่จู่ๆ พี่ชายหายตัวไป น้องคงนึกว่าโดนพี่โกรธแน่ๆ เลยโดนทิ้งอ๊ะ”


จังหวะนั้นผมมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นเพื่อนที่ไม่ได้เจอหน้าหลายวันเข้าพอดี ผมไม่ได้แปลกใจถ้าเพื่อนจะมาเที่ยวกลางคืน ยิ่งแถวนี้สถานที่เที่ยวกลางคืนมีให้เลือกเยอะมากด้วย บังเอิญเจอก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

 

“มีอะไร?”


“เปล่าแค่เห็นเพื่อนเฉยๆ”


“ใคร?”


“เพื่อนกลุ่มกูที่มหาลัย...คนที่โยนฉลากลูกสาวคณะมาให้”


ผมหันไปมองอีกที ทั้งกลุ่มมีประมาณแปดคนได้ การแต่งตัวหรือท่าทางมองแปบเดียวก็รู้ว่าเป็นเกย์ออกสาวกับชายใจหญิง หน้าไม่คุ้นเลยสักคน ที่แย่กว่านั้นเด็นกลมกลืนไปกับกลุ่มนั้นมาก ผมละสายตาหลังรถที่ติดเริ่มเคลื่อนตัวอีกครั้ง 


“ถอนหายใจทำไม?”


“ก็...บอกไม่ถูกวะ” ผมตอบพาร์ “เหมือนเพื่อนกูเลือกทางเดินให้ตัวเองแล้ว แต่เป็นทางที่กูเคยขัดขวาง”


“ขัดใจ?”


“เปล่า...แค่รู้สึกกังวลแทน” ผมหยุดพูดไปครู่หนึ่งก็พูดต่อ “อาจเพราะกูมีส่วนทำให้มันเดินทางสายนี้ด้วยล่ะมั้ง เลยรู้สึกว่าต้องรับผิดชอบ”  


“จะเอาตัวเองไปเกี่ยวทำไม” พาร์ตำหนิ “มึงไปบังคับให้เพื่อนเลือกทางสายนี้เหรอ?”


“เปล่า”


“งั้นมึงควรจะปล่อยวาง”


ผมหัวเราะเบาๆ “กูปล่อยวางตั้งแต่รับปากสามีมันว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวเรื่องนี้แล้ว แต่...แค่รู้สึกว่ามันคิดน้อยไปหน่อย ก็ได้แต่หวังว่ามันจะไม่เสียใจทีหลัง


“ถือซะว่าปล่อยให้เรียนรู้เอาเอง”


ผมหันมองพาร์ครู่หนึ่ง “มึงนี่ พอเป็นเรื่องคนอื่นก็ใจร้ายเอาเรื่องนี่หว่า” 


“กูเลือกแคร์เฉพาะคนที่ควรแคร์ด้วยเท่านั้น ไม่งั้นปวดหัวตาย”


“มึงพูดก็ถูก” 


พาร์งึมงำอะไรสักอย่าง แต่ผมจับใจความไม่ถนัด รู้แต่ว่าพูดเกี่ยวกับผม เพราะได้ยินคำว่ามึง เลยหันไปมอง เห็นแก้มมันขึ้นสี ผมก็ไม่กล้าถามซ้ำแล้วครับ 


ภายในรถเกิดความเงียบตลอดทางจนกระทั่งกลับถึงบ้าน แต่ก่อนลงจากรถพาร์กลับทิ้งท้ายอีกประโยค


“ที่กูพูดก่อนหน้านี้ กูพูดจริง”


...โทษเถอะ กูได้ยินไม่ชัดวะ

     


 

“อันมานอนกับแม่ดีกว่า”


“ม่ายย อันจะนอนกับพี่!


“งั้นปล่อยพี่ไปอาบน้ำก่อน”


“ม่ายยย!


ผมถอนหายใจก้มแกะมือเล็กออกจากขา จับตัวน้องในชุดนอนอุ้มตัวลอยไปวางบนโซฟาข้างแม่ เจ้าตัวเล็กเบะปากตั้งท่าจะระเบิดน้ำตาอีกรอบ


“รอพี่ตรงนี้ อาบน้ำเสร็จแล้วพี่จะลงมารับ ห้ามงอแง ห้ามลุกไปไหน ถ้าทำไม่ได้คืนนี้อันนอนคนเดียว เข้าใจไหมครับ”


น้ำตาหยดแหมะๆ แต่ก็พยักหน้ารับ


“ดีครับ” ผมลูบหัวน้อง “เดี๋ยวพี่มา”


ผมเดินขึ้นชั้นสอง กำลังจะเข้าห้องตัวเองก็เห็นพาร์เดินตามหลังมา ดูสีหน้าก็รู้ว่ามีเรื่องอยากจะคุยด้วย


“อะไร?”


“เรื่องกำไลข้อมือ”


“อ้อ ไม่ลืมหรอก แต่ขออาบน้ำก่อน” 


ผมรีบอาบน้ำแต่งตัว เสร็จเรียบร้อยก็เหลือบมองเวลา เหลือเวลาอีกสิบห้านาที พอไหว ดึงแฟ้มกำไลมาเปิดดูผ่านๆ แบบไหนถูกชะตาก็ดึงโพสอิทแผ่นจิ๋วแปะลงไป กว่าพาร์ที่เข้าไปอาบน้ำต่อจากผมออกมา ผมก็ปิดแฟ้มวางบนโต๊ะญี่ปุ่นแล้ว


“กูคัดเลือกไว้เรียบร้อย ติดโพสอิทไว้ตรงรูปน่ะ มึงลองดูแล้วกัน ชอบแบบไหนก็เอาวงนั้นแหละ”


ผมเดินไปหยิบหมอนตัวเอง แต่ก่อนจะได้ออกไป กลับโดนคนนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวขวางทาง เลยเลิกคิ้วขึ้นสูงเป็นเชิงถาม


จะไปนอนกับน้อง?”


“เออ”


แล้วทำหน้าหงอยทำไม


“เดี๋ยวพรุ่งนี้กูก็กลับมานอนนี่”


สีหน้าดีขึ้นทันตา แต่แววตายังติดสงสัย “พูดจริง?”


“นี่มันห้องกู จะกลับมานอนห้องตัวเองแปลกตรงไหน? แล้วมีอะไรอีกไหม?”


“ไม่”


“งั้นรีบหลบเลย น้องอันอดทนได้แค่ครึ่งชั่วโมง นี่จะครบกำหนดอยู่แล้ว”


พาร์เบี่ยงตัวหลบให้ผมรีบเดินผ่าน แต่พอจะดึงประตูปิดได้สบตากันแวบหนึ่ง


ไอ้ความรู้สึกผิดนิดๆ นี่มาจากไหน 


ต่ผมต้องรีบปิดประตู วิ่งเข้าห้องนอนน้องโยนหมอนลงเตียงเล็ก วิ่งลงไปข้างล่างทันได้ยินเสียงน้องร้องโวยวายอาละวาดของปีศาจตัวน้อย ดูท่าน้องอันคงหมดความอดทนแล้ว แต่ปีศาจตัวน้อยก็หายวับไปต่อหน้าต่อตายามน้องหันมาเห็นผม น้องอันรีบโผมาหาให้อุ้ม ท่าทางงอแงหนักกว่าเดิมอีกครับ แต่ไม่แปลกหรอก เลยเวลานอนตามปกติไปนานแล้ว นี่คงง่วงมาก แต่ฝืนไม่ยอมนอนคงรอผมมาหามั้ง


“ทีพาน้องเข้านอนก่อนนะแม่”


“ไปเถอะ แล้วบอกพาร์หรือยังลูก”


“บอกแล้วครับ”


ระหว่างเดินไปขึ้นชั้นสองอีกรอบ ผมก็ตบหลังน้องกล่อมนอนไปด้วย ยัยน้ำที่นั่งหน้ายุ่งกับแม่ก็รีบตามหลังผมมาติดๆ


“พี่ตามใจอันเกินไป” น้ำเสียงไม่พอใจชัดเจน “แล้วพี่ก็ไม่น่าปล่อยพี่พาร์นอนคนเดียวด้วย”


“งั้นเราไปนอนเป็นเพื่อนพี่พาร์สิ”


น้องสาวส่ายหัวขวับๆ “เบอร์บอกว่าช่วงก่อนเข้านอน ถ้าพี่พาร์เข้าห้องแล้วอย่าไปกวน ยกเว้นมีเรื่องจะขอให้ช่วยแบบสมเหตุสมผล ตอนแรกน้ำก็ไม่เชื่อหรอก แต่หลังเจอสีหน้าหงุดหงิดปานจะขบหัวกันไปสองหน น้ำขอบายดีกว่า”


ผมหัวเราะขำ นอกจากหวงพื้นที่ส่วนตัวแล้ว พาร์ยังหวงช่วงเวลาส่วนตัวซะด้วย แต่กับผมไม่ยักเป็นเพราะผมเป็นเจ้าของห้องมั้ง 


วันรุ่งขึ้น น้องอันไม่ยอมไปเรียนหลังรู้ว่าพวกผมหยุดอยู่บ้าน ผมนี่รีบกลับคำพูดแทบไม่ทัน


“พี่แค่ล้อเล่น อันอยู่กินข้าวที่นี่ เดี๋ยวพี่ไปอาบน้ำแต่งตัวก่อน”


ผมรีบวิ่งขึ้นชั้นสอง เปิดประตูเข้าห้องตัวเองปุ๊บผงะปั๊บ ไอ้คนนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวเหมือนเมื่อคืนกำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียงเล่นคอมครับ ฝ่ายนั้นก็ตกใจเหมือนกัน ถึงรีบพับฝาโน้ตบุ้คปิดกะทันหัน ผมรีบดึงประตูห้องปิดกันสองสาวเดินผ่านมาเห็น


“ยังดีที่มึงไม่เป็นชีเปลือยอยู่ในห้อง


“ใครจะกล้า!”


“อาบน้ำยัง?” 


“ยัง”


“งั้นกูอาบก่อน เดี๋ยวเราต้องทำเหมือนไปมหาลัย ต้องไปส่งแม่กับน้องอันด้วย”


“ทำไม?”


“กูบอกแม่ว่าวันนี้หยุดอยู่บ้าน เอารถกูไปใช้ก็ได้ เจ้าตัวเล็กรู้เข้ารีบบอกว่าจะอยู่บ้านด้วยทันที เลยต้องบอกไปว่าล้อเล่น”


ระหว่างเล่าให้ฟัง ผมก็เดินไปหยิบผ้าขนหนูที่ตากไว้ตรงระเบียง ชะงักเล็กน้อยยามเห็นกางเกงนอนพาร์ตากอยู่ทั้งที่เมื่อคืนไม่มี พอจับดูยังเปียกอยู่เลยครับ แต่ไม่มีน้ำหยดแล้ว ผมเดินกลับเข้ามาในห้อง เห็นพาร์เปิดฝาโน้ตบุ้คอีกรอบแล้ว ท่าทางจะดูหนังอยู่ล่ะมั้ง ด้วยความติดใจเลยกวาดตาสำรวจเตียง ผ้าปูยังชุดเดิม คงไม่ใช่ฉี่รดที่นอนแน่ งั้นก็เหลืออีกเหตุผล


“ฝันเปียกเหรอเนี่ย”


 พาร์ดึงหูฟังออกข้างหนึ่งระหว่างถาม “เมื่อกี้พูดว่าอะไร?”


 ผมยักไหล่สื่อว่าช่างมันเถอะ จะใช่หรือไม่ใช่ก็ไม่เห็นต้องถามกับเจ้าตัว เพราะเรื่องแบบนี้เป็นธรรมชาติของผู้ชายแข็งแรงสุขภาพดีครับ




พวกผมรีบอาบน้ำแต่งตัวลงมา แม่กับน้องอันก็พร้อมออกจากบ้านแล้ว ส่วนพ่อกับสองสาวน่าจะทานข้าวอยู่ในครัว


“ไปเลยลูก เดี๋ยวแม่สาย พวกลูกค่อยไปหาข้าวเช้ากินนอกบ้านเอานะ”


ผมยื่นกุญแจรถให้พาร์ มันส่ายหัวไม่รับ สรุปผมต้องเป็นคนขับ น้องอันเลยต้องไปนั่งหลังกับแม่ เจ้าตัวเล็กงอนพี่พาร์ แต่คนถูกงอนกลับเอนตัวพิงเบาะหลับตั้งแต่ขึ้นรถ 


ผมส่งแม่ลงบีทีเอสที่เป็นทางผ่าน ก่อนขับไปส่งตัวเล็กต่อ หลังออกจากโรงเรียนน้องก็เคว้งเล็กๆ ไม่รู้จะไปไหนดี พาร์ก็หลับได้หลับดี เหมือนอดนอนมาทั้งคืน สุดท้ายผมก็ต้องสะกิดปลุก


“หือ?” เสียงงัวเงียเป็นบ้า


“ไปไหนกันต่อดี? หรือว่าจะกลับบ้านเลย?”


ไปซื้อของเข้าบ้านกูก่อน”


มองเวลาเช้าขนาดนี้ นอกจากร้านสะดวกซื้อกับซุปเปอร์มาร์เก็ตที่เปิด 24 ชั่วโมง ที่อื่นคงยังไม่เปิด


“หิวยัง? ไปกินข้าวก่อนไหม”


“ยังไงก็ได้”


“งั้นไปกินโจ๊กกัน แถวนี้มีร้านหนึ่งอร่อย ข้างๆ มีร้านข้าวต้มกับร้านน้ำเต้าหูปาท่องโก้ขายด้วย”


“อือ”


พาร์ทำท่าจะหลับอีกรอบ แต่สิบห้านาทีก็ถึงแล้ว ผมเลยชวนคุย “เมื่อคืนไม่ได้นอน?”


“นอน”


“อ้าว ทำไมดูง่วงแปลกๆ”


เหมือนถามจี้จุด พาร์เลยบ่นให้ฟัง “หลับก็ยาก ดันตื่นกลางดึกอีกที นั่นเพื่อนมึงหรือเปล่า ที่ยืนอยู่หน้าโรงแรมน่ะ ชื่ออะไรสักอย่างเหมือนยี่ห้อยาสีฟัน”


ผมมีเพื่อนคนไหนชื่อเหมือนยาสีฟันด้วย?


“อ้อ เดนๆ อะไรนี่แหละ”


เกือบได้เหยียบเบรก ดีนะตั้งสติทันเลยขับรถเลยผ่านหน้าโรงแรมไปก่อน แล้วค่อยวกกลับมาจอดฝั่งตรงข้าม ปลดเข็มขัดนิรภัยข้ามครึ่งตัวไปเปิดลิ้นชักรถอีกฝั่ง รู้สึกเหมือนพาร์สะดุ้ง


“ทำอะไร?”


“หากล้องส่องทางไกล”


เจอของที่ต้องการ ผมก็รีบลดกระจกหน้าต่างลงเล็กน้อย ยืดตัวแนบกล้องมองเหตุการณ์จากอีกด้านของถนน


“หน้าโรงแรมใช่ไหม”


“เออ อยู่กันเป็นกลุ่ม มองแล้วแบ่งฝ่ายละสามพอดี


อย่างที่พาร์พูดมีกันหกคน ทั้งที่ยืนรวมกันแท้ๆ แต่พอมองแล้วแบ่งแยกฝ่ายรุกฝ่ายรับชัดเจนมาก มองแวบเดียวผมก็รู้ว่าเกย์ออกสาวกลุ่มเดียวกับที่เห็นเมื่อคืนแน่ๆ แล้วทำไมเหลือแค่สาม? ผมนิ่วหน้ายามเสื้อสภาพเสื้อผ้าฝ่ายพวกเด็น ไม่เรียบร้อยเลยสักคน แถมบางคนกระดุมน่าจะหายไปหลายเม็ด หน้าก็ดูซีดๆ


“พอแล้วที อันตราย”


พาร์ดึงไหล่ผม จัดการกดเลื่อนกระจกหน้าต่างปิด


“อันตรายยังไง?”


พาร์ขมวดคิ้วเหมือนไม่แน่ใจ “สามคนนั้นกูว่าน่าจะใช่”


“ใช่อะไร?”


พาร์อ้ำอึ้ง สักพักก็พ่นลมหายใจออกยาวเหยียด “เอาเป็นว่าอันตราย ส่วนเพื่อนมึง...ดูจากรูปการณ์ กูว่าท่าจะซวย ดันไปหลงติดกับพวกตัวอันตรายเข้าซะแล้ว”

------------------------------------------------------

Talk: 13/01/2016

พอดีไปเล่นสร้างตัวละครมาค่ะ จากกระทู้นี้ เลยเอาภาพตัวละครมาฝากค่ะ

บนสุดน้องอัน ถัดมาสองสาว เบอร์ดี้ (ซ้าย) กับน้ำ (ขวา) แถวสุดท้ายพาร์ (ซ้าย) กับที (ขวา) ค่ะ 

รูปฝั่งพี่ชาย ทั้งสองโดนบังคับถ่ายรูปโปรโมตงาน water war ค่ะ (ในฐานะผู้โดนล่า แต่ในเรื่องยังไม่ถึงช่วงถ่ายรูป แค่เอามาให้ดูก่อนค่ะ) ส่วนร่มถือว่าแทนปืนฉีดน้ำแล้วกันนะ 555   

14/01/2016 - ต้องขอโทษด้วยนะคะ ดูเหมือนแดชบอร์ดมีปัญหา ข้อมูลนิยายที่เผยแพร่เป็นแบบยังไม่ได้แก้ไข เราเลยเอาแบบที่แก้ไขแล้วมาลงให้ค่ะ เนื้อหายังเหมือนเดิม แค่ปรับประโยคให้ดีขึ้น เสริมเติมประโยคบางช่วง และแก้ไขคำผิดค่ะ  

------------------------------------------------------

ช่วงตอบคอมเม้น


Ladyyaoi211945 - เอาบทใหม่มาส่งแล้วนะ (ยิ้ม)


NeNe - 555 / ก็รอดูว่าในมือถือพาร์จะมีรูปทีหรือเปล่านะ / บทล่าสุดก็โดนขย้ำไปหน่อยหนึ่งแล้วค่ะ / ใช่แล้ว / 555+


ดอ ชฎา  - (24) อ่า ถึงบทเมื่อไหร่ก็คงโผล่มาค่ะ ตอนนี้ยังไม่ถึงคิว


Tari - ใช่ๆ (แต่ดูท่าพาร์ไม่รู้นะคะ555)


ยิ้มอยู่รู้ยัง - (13) ขอบคุณค่ะ / (18) ใช่ค่ะ (ยิ้มขำ) / (28) 555+


PuiPui - นั่นสิค่ะ ยิ่งบทล่าสุด รู้สึกจะโดนขย้ำเต็มๆ มือพาร์เลยค่ะ 555 / เพราะเป็นน้องคนเล็กด้วยล่ะมั้งค่ะ (ฮา) / ค่ะ ทางทีก็ขอบคุณมาเหมือนกันค่ะ


Miraella - 555+


เนรุ -  ปักป้าย 'เห็นด้วย' / ทางนี้เองก็ขอบคุณเช่นกันค่ะ


PRF •_• - ชื่อจริงพาร์ ภควัต วิวัฒน์ชัย / ชื่อจริงที ชลนที ธรรมนาถ / เมล katzep18@gmail.com / ส่งมาเถอะค่ะ เราอยากเห็น / 555 แต่หมอพีทสู้น้องอันไม่ได้หรอกค่ะ เจ้าตัวเล็กแฟนคลับเยอะกว่า / ก็วุ่นจริงๆ นั่นแหละค่ะ (ขำ)


Renga - ขอบคุณค่ะ / 555+ / เราเอาบทใหม่มาส่งแล้วนะ (ยิ้ม)


emucchi - เราก็ฟิน / ค่ะ ขอบคุณค่ะ


รอยพิมพ์ - รู้แล้วเนอะ (ฮา)


ZiDEXiDE - ใช่ๆ / 555+    


Plankton J - 555+ อยากเขียนให้นะ แต่น้องเล็กเกินไปเลยไม่รู้จะพูดถึงเรื่องอะไรดี ที่ผุดขึ้นมาในหัวมีแต่ฉากตอนโตแล้วทั้งนั้นเลยค่ะ (ยิ้มขำ)


witchbeaming - ปักป้าย 'เห็นด้วย' / เอาบทใหม่มาส่งแล้วค่ะ (ยิ้ม)


เกริด้า(๐-*-๐)v - ชมเต็มปากเต็มคำ แต่คนโดนกล่าวถึงท่าจะไม่ชอบใจแน่ๆ ค่ะ (กระซิบ) / 555 นั่นสิเนอะ / ช้าหรือเร็วในแต่ละบทอยู่ที่ปัจจัยหลายอย่างเลยค่ะ มันเลยไม่แน่ไม่นอน อีกอย่างเราพยายามระวังไม่ให้รีไรท์ซ้ำหลังลงเหมือนบทที่15 อีก เพราะงั้นถ้ามันยังไม่สมบูรณ์ เราจะยังไม่เอาลงเน็ตค่ะ / ดีใจที่ชอบค่ะ ขอบคุณนะ     


นี่เฮียไงจำไม่ได้หรอ? - เราว่าแผนไม่มีหรอกค่ะ มีแต่สัญชาตญาณล้วนๆ นะรายนี้ 555+   


PreawMaKa - บทล่าสุดทำไปแล้วค่ะ 555


อวยพร รักจิงไม่ติงนัง - มาเป็นสโลแกนเลยทีเดียว เราชูป้าย 'เห็นด้วย'


Dark Diamond - งั้นบทล่าสุดฟินแน่นอนค่ะ (ยิ้มขำ)


KillerKill - ปักป้าย 'เห็นด้วย' / 555+


( . * M o O Y o N g * . ) - งั้นลองเปลี่ยนมาหลอกล่อให้หลานเป็นฝ่ายหอมแทนสิค่ะ (ยิ้ม) / ถ้าชอบพาร์หึง บทนี้น่าจะฟินนะคะ / (พยักหน้ายิ้มๆ)


ΣaѓŁILLUA - ถ้าพาร์อยู่ในระยะได้ยิน ทียอมไม่พูดแน่ค่ะ 555


Minakawa_nt - ขอบคุณค่ะ ดีใจที่ชอบนะคะ


Zuba1234 - ปักป้าย 'เห็นด้วย'


nong2547 - ถ้าก่อนแปดขวบนี่ไม่แน่ใจ แต่คิดว่าคงไม่ นิสัยทีออกแนวหัวหน้าแก๊งของลูกลิง ซนจนเพื่อนไม่เห็นเป็นเด็กผู้หญิงหรอกค่ะ / ถ้าหลังฝึกศิลปะการต่อสู้ ทีของเราเป็นสายโหด ยิ่งช่วงมัธยมต้นหลังได้กระทืบหนอนน้อยจนได้ขึ้นศาล เป็นเรื่องโด่งดังระดับโรงเรียน แล้วใครจะกล้าจีบ 555 (แต่ตอนขึ้นมัธยมใหม่ๆ ทีเคยบอกว่าโดนรุ่นพี่จีบอยู่นะคะ) / ส่วนมหาลัย ก่อนหน้านี้ทีมีข่าวลือกับผู้หญิงดังกระฉ่อน คาดว่านี่น่าจะเป็นสาเหตุที่ไม่มีชายหนุ่มคนไหนมาจีบ หรืออาจมีแต่ทีไม่ได้มองเป็นการจีบก็ได้ค่ะ    

------------------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,841 ความคิดเห็น

  1. #2790 KiHaE*129 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 00:08

    น้องอันติดพี่ทีมากกกกกกกกกกกก

    เด็นไปทำอะไรมาเนี่ยยยยยยย

    #2,790
    0
  2. #2656 clowzZa001 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 17:00
    เด็นไหงแกกลายมาเป้นคนแบบนี้วะ
    #2,656
    0
  3. #2641 Mistyblack (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 22:40
    อะไร??
    #2,641
    0
  4. #2559 FairyP718 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 10:55
    เด็นทำตัวเละเทะซะแล้วเหรอ ประชดทีกับยำ?
    #2,559
    0
  5. #2185 shshshx (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:40
    เอาเด็นยังไง ยำยำรู้ไหมเรี้ยยย
    #2,185
    0
  6. #1973 baekbow (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 13:26
    ไม่ชอบเด็นเลย ทำไมต้องทำตัวแบบนี้วะ จะสมน้ำหน้าหรือสงสารดี
    #1,973
    0
  7. #1828 milkc (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 18:56
    ฮื่อ เครียด
    ไม่อยากให้มีอะไรไม่ดีเกิดขึน :(
    เด็นน กลับมาเถอะคนดี
    เราให้อภัยนายแล้วว
    ฮื่ออออออ
    #1,828
    0
  8. #887 tarn_teuky (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:39
    อยากให้มีเรืีองน้องอันจัง
    #887
    0
  9. #735 Dairy-nana (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 00:11
    เกิดไรขึ้นกับเด็นเนี่ยยย
    #735
    0
  10. #534 Luknam Blackbody (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 02:16
    พึ่งเข้ามาอ่านละจ้า ชอบพาร์กับทีมากเลย น่ารักอ่ะ รอตอนต่อไปนะคะ
    #534
    0
  11. #528 Crazy You (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 18:29
    พึ่งมาอ่านจร้าาาา >0<
    ชอบบรรยากาศของพระเอกนายเอกของเรื่องนี้มากๆ
    อ่านแล้วรู้สึกว่าเคมีมันตางกันดีจิงๆ
    จะขยับไปทางไหนก้อฟิน 55555555

    ที ดูเหมือนธรรมดา แต่ความจิงลึกลับน่าดูในหลายๆความหมาย น่าลุ้นดีว่าจะยอมรับรักพาร์ตอนไหน (เพราะจิงๆนางก้อชอบพาร์ไปแล้วแหล่ะ แต่ยังไม่อยากพิสูจน์เพื่อความมั่นใจเน้อ)

    พาร์ ดูหลากหลายอารมณ์ดีจิงๆ เรียกง่ายๆว่า แปรปรวน 5555
    แต่ก้อชัดเจนดีนะ มีปรึกษาพ่ออย่างจิงจังสุดๆอ่ะ น่ารัก >\\\\<

    ตอนนี้เรื่องของเด็นกำลังเข้าจิงๆนะ ก้อสังเกตอยู่ว่าหายหน้าไปตั้งแต่ทะเลาะกับที แต่ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

    รอติกตามจร้าาสาา ^^
    #528
    0
  12. #527 fangfee_papteen (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 12:01
    มาอัพได้แบ้ววววว
    #527
    0
  13. #526 เนรุ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 10:05
    พาร์มีลูบหังลูบแก้มกันซะด้วย หวงออกนอกหน้าด้วย ก็นะ คนที่ชอบมาตลอดนิเน้อะ (มีเน้อะ 55)

    น้องอันติดพี่ ซะพี่พาร์ได้นอนคนเดียว (ฝันเปียกซะงั้น 5555)



    เด็น ก่อเรื่องไรอีกน้า

    รอลุ้นกันต่อไปค่ะ รักทุกตัวละครเลยจ้า
    #526
    0
  14. #525 ZiDEXiDE (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 23:14
    พาร์หึงน่ารักจังงงงงง น้องอันนี่ตัวกวนจริงๆ มาอยู่กะพี่มาจะได้ไม่ไปขัดสองคนนั้น แฮ่กๆ//ผิด
    #525
    0
  15. #524 Zuba1234 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 21:30
    พาร์ดูเด็กน้อยหวงของมากอ่ะ ทั้งหึง ทั้งหวง ทั้งโหด แต่ไม่น่ากลัว (ยกเว้นตอนขับรถอ่ะน่ะ5555) ที่พาร์ตี่นมากลางดึกคือฝันเปียกใช่ไหมเลยนอนต่อไม่ได้น่ะ
    #524
    0
  16. #523 TNK03 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 18:18
    พาร์ขี้หึงว่ะแก ขนาดไม่ได้เป็นไรกันนะ :x ชอบน้องอันขนาดบทน้องมีน้อยนิดแค่ร้องหาพี่ชาย 5555555555 น้องอันติดพี่จังเลย 
    #523
    0
  17. #521 nong2547 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 16:45
    ไรท์ จะมีใครมาจีบทีมั้ยอ่า เขาอยากเห็นพาร์หึงขั้นสุด
    #521
    0
  18. #520 spy_5555+ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 16:23
    รออัพน๊าาา
    #520
    0
  19. #519 PRF •_• (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 14:19
    อยากให้ถึงสงครามสายน้ำเร็วๆจัง~ น่าสนุก
    #519
    0
  20. #518 PRF •_• (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 14:18
    น้องอ้นน่ารัก แฟนคลับเยอะไม่แปลก ไว้ว่างๆ จะส่งไปละกันนะคะ กลัวลืมจัง ==;;
    #518
    0
  21. #517 อิงะเดะมอ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 10:38
    อารมณ์หวงมาแบบจัดเต็มมาก เดนนี่หายไปนานพัฒนาการก็เปลี่ยนไปนะ ว่าแต่เลิกกับเพื่อนทีแล้วหรอเนี่ย
    #517
    0
  22. #516 Renga (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 09:21
    อมก อมก พาร์น่ารักมากเลยค่ะ หุหุหุ อยากรู้มากเลยว่าทำอะไรเมื่อคืน... พาร์ดูแลทีดีดีนะคะ
    #516
    0
  23. #515 รอยพิมพ์ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 08:55
    ทีจะแสดงบทโหดมั้ย เราอยากเห็นมาก เด็นนี่น่ารำคาญเกินไปแล้วนะ หมั่นไส้ พาร์รุกทีหนักๆเลยลูก 55555
    #515
    0
  24. #514 ใต้ร่มเงา (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 07:55
    เด็นนนน นายน่าสงสารนะ แต่......นายก็เหมือนแอบทำตัวเองเล็กๆ
    #514
    0
  25. #513 ยิ้มอยู่รู้ยัง (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 06:12
    ทำไหมเด็นถึงเป็นแบบนั้น
    #513
    0