[Chonnatee] ชลนที #Boy's Love #จบแล้ว

ตอนที่ 23 : บทที่ 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,770
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    16 ก.ย. 59


บทที่ 19


“ขอโทษที่มารบกวนครับ”


“เดี๋ยวค่ะน้อง


พาร์ดึงประตูปิดทั้งที่พี่นันยังพูดไม่ทันจบ แต่ประตูทำออกมาให้มีจังหวะสโลว์ก่อนปิดสนิท 


ผมเลยแอบเห็นพาร์ดึงมือถือออกมากดอะไรสักอย่างผ่านช่องประตู ไม่ทันมองมากกว่านั้นก็ต้องดึงสายตามองเพื่อนร่วมรุ่นที่นั่งอยู่ใกล้ประตู 


มันลุกพรวดอย่างกล้าหาญ ตรงไปดึงประตูคู่เปิดออกจนสุด ไม่มีใครร้องห้าม สงสัยทั้งห้องจะใคร่รู้ว่าคิดทำอะไรเหมือนกันแน่ๆ เจ้าตัวคลี่ยิ้มให้พาร์ที่ยังยืนอยู่หน้าห้อง โค้งตัวเก้าสิบองศาทำความเคารพตามแบบองค์รักษ์ในการ์ตูน ผายมือเข้ามาได้ในห้อง


“เชิญเจ้าชายเสด็จพะย่ะค่ะ”


เสียงหัวเราะชอบใจดังลั่นห้องกลบเสียงมือถือของผมพอดิบพอดี รีบดึงออกมาเตรียมจับพลิกคว่ำให้เงียบ แต่กลับดังแค่สั้นๆ ก็หยุด สรุปว่าไม่ใช่โทรอย่างที่คาดเดาครับ


PAR: ประชุมอยู่ก็ไม่บอก รอหน้าห้องนะ


ผมนิ่วหน้า เงยหน้าจ้องเจ้าของข้อความเมื่อกี้ พาร์กำลังยืนทำหน้าอึ้งใส่คนเล่นบทองค์รักษ์ตรงหน้า ก่อนกดพิมพ์ข้อความโต้กลับไปอย่างอดไม่อยู่


TEE: จะให้บอกตอนไหน? แล้วจะขึ้นมาหาถึงห้องทำไมไม่บอก!


พาร์ก้มมองโทรศัพท์ในมือสักพัก ก็เงยหน้าขึ้นกวาดตามาทางโซนที่นั่งเรียน ท่าทางเหมือนหาอะไรบางอย่าง ไม่ต้องเดาให้ยุ่งยาก มองหาผมแหงๆ


หลบสิครับ จะรอให้โดนหาเจอทำไมแต่แค่ปุ๊บหน้ากับโต๊ะยังทำไม่ได้ เมื่อยัยหว้าเล่นจับมือผมชูขึ้น โบกไปมาอย่างร่าเริง


“ทีอยู่นี่ค่า! ขึ้นมาเลยๆ”


ไม่ใช่แค่พาร์มองมา มองกันทั้งห้องเลยครับ แต่ผู้มาเยือนหันกลับไปมองรุ่นพี่หน้าห้องอย่างลังเล


“เข้ามาได้ค่ะ” พี่นันรีบบอกผ่านไมค์ “ถ้าเป็นน้องพาร์ พวกเราพร้อมต้อนรับเต็มที่ ใช่ไหมทุกคน”


“ช่ายยยย!!


จะให้เรียกทีลงมา หรือจะขึ้นไปหาเองดีคะ?”


ที่ใช้คำว่าขึ้น เพราะโต๊ะเรียนสร้างตามขั้นบันไดครับ แบ่งเป็นสองฝั่ง ซ้ายสุด ตรงกลาง ขวาสุด จะเว้นว่างเป็นทางกว้างประมาณสองคนเดิน


ผมขอขึ้นไปหาเองครับ


“เดี๋ยวไปส่งพะย่ะค่ะ” เพื่อนผมยังพยายามสวมบทองครักษ์ไม่เลิก


พาร์อ้าปากจะปฏิเสธ แต่โดนพี่นันพูดแทรกด้วยเสียงสนุกสนานซะก่อน 


“ส่งให้ถึงที่นั่งฝั่งซ้าย แถวที่สี่เลยค่ะ


เมื่อได้รับคำอนุมัติ เพื่อนผมจัดหนักทันที จงใจเดินนำถึงทางเดินตรงกลาง แล้วพาเดินช้าๆ มาหยุดที่หัวโต๊ะตรงกลุ่มผม


“ถึงแล้วพะย่ะค่ะ”


พวกผมกลั้นหัวเราะกันจนตัวสั่น ไม่มีใครกล้าหัวเราะดังๆ เพราะผู้มาเยือนเล่นเข้าโหมดระวังตัว หน้านิ่งขรึม ไม่พูดไม่จา แถมยังแผ่รังสีชวนให้รู้สึกโคตรเกรงใจ พี่นันยังไม่กล้าพูดแซวผ่านไมค์เลย เอาแต่ยืนยิ้มขำ รอพาร์หาที่นั่ง


ลูกหว้ารีบดันนนท์ให้เขยิบไปจนสุดหัวโต๊ะ พร้อมเขยิบก้นตามไปติดๆ เพื่อเว้นช่องให้คนมาใหม่แทรกตัวนั่งได้ เพื่อนในกลุ่มทำหน้าเอือมระอาใส่ทันที เจตนาชัดมากเพื่อน แถมแววตาลูกหว้ายังสื่อชัดว่า


ต้องการนั่งข้างคนหล่อ มีปัญหา?


โอเค กูยอมมึง


ผมขยับไปอีกด้านเปิดช่องให้กว้างขึ้น ปล่อยคนพึ่งมาใหม่แทรกตัวนั่งตรงที่เว้นไว้ให้ 


ปากพาร์ขยับไร้เสียงให้ผมอ่านเอาเองว่า เพื่อนมึง-แกล้ง-กู


“น้อมส่งเสด็จ”


เพื่อนผมก็ยังไม่เลิกเล่น โค้งตัวเคารพเก้าสิบองศาอีกรอบ ก่อนรีบเผ่นกลับไปที่นั่งตัวเองหลังโดนพาร์ส่งสายตาหมายหัว สร้างเสียงหัวเราะเบาๆ กระจายไปทั่วห้อง


“ยินดีต้อนรับอีกครั้งนะคะน้องพาร์ เอ่อ แล้วเมื่อกี้พี่พูดถึงไหนแล้วเนี่ย?”


“เดี๋ยวค่ะ” มลรีบยกมือขัด พูดด้วยน้ำเสียงเริงร่าไม่แพ้คนเป็นพี่สาว “แล้วพี่นันจะไม่ถามเจ้าชายของเราหน่อยเหรอคะว่ามาทำอะไรที่นี่?”


คำถามจงใจแกล้งชัดๆ


“ถามทำไมค่ะ มันเป็นเรื่องที่รู้กันอยู่แล้ว จริงไหมทุกคน?


“จริงงง!!


รับส่งลูกกันได้เยี่ยม!


ถ้าเรื่องไม่เข้าตัว ผมคงได้หัวเราะสนุกสนานเหมือนเพื่อนไปแล้ว แต่นี่ชักเข้าใจความรู้สึกของผู้ตกเป็นเหยื่อโดนแซว


“พี่นันครับ” แค่ผมส่งเสียง ทั้งห้องเริ่มเงียบกริบ “เพื่อนหัวรังนกของเรากำลังรอพี่ปล่อยตัวไปทานข้าวนะครับ” คนโดนอ้างสำลักน้ำลายไอแค่กๆ แถมโดนสายตาคนทั้งห้องเบนไปหา “ถ้าช้ากว่านี้ พี่อาจต้องให้คนหามไปส่งโรงพยาบาล เพราะเพื่อนผมท้องทะลุเป็นรูก็ได้นะครับ”


“จริงด้วย มาเข้าเรื่องก่อนเร็ว” 


พี่นันยอมเปลี่ยนเรื่องให้ตามคาด 


ระหว่างท่านประธานปี4 กำลังพูดสรุป คนข้างๆ กลับสะกิดไม่เลิก ผมหันไปมองด้วยความรำคาญ เห็นพาร์เอี้ยวตัวมานิดหน่อย พูดเสียงแผ่ว   


“อาการเป็นไงบ้าง?”


ผมเลิกคิ้ว “ดีขึ้นแล้วมั้ง”


บอกไม่ถูกเท่าไหร่ แต่ไอ้ที่ง่วงๆ มึนๆ แบบเมื่อเช้า มันไม่มีแล้วนี่ครับ ตอนนี้สติแจ่มใสดี     


“แน่นะ?”


“อือ”


แววตามันดูไม่เชื่อเท่าไหร่ สงสัยเพราะเมื่อเช้าเห็นผมกำลังแอบคายยาลดไข้ทิ้งในห้องน้ำแหงๆ 


“ขอจับหน่อย”


ผมสะดุ้งหลังโดนหลังมือเพื่อนทาบหน้าผาก ยังไม่ทันอ้าปากพูดอะไร พาร์ก็เลื่อนหลังมือลงมาแนบกับแก้มแทน


เสียงกรีดร้องดังระงมทั่วห้องจนผมสะดุ้งโหยง ไม่ต้องหันไปมองยังรู้เลยครับ กำลังตกเป็นเป้าสายตาผองเพื่อนและรุ่นพี่แน่ๆ แต่พาร์ดันไม่สนใจ เอาแต่ขมวดคิ้วเหมือนสงสัยอะไรบางอย่าง มือก็ไม่เอาออก จนผมต้องเป็นฝ่ายดึงมือมันลงเอง


 “จะทำอะไรหัดดูสถานที่หน่อย” กระซิบเสียงห้วนดุใส่


ตัวไม่ร้อนแล้วนี่


มันใช่เรื่องที่ควรสนใจตอนนี้ไหม!


ผมชักปวดหัว ไม่แคร์สายตาคนอื่นเกินไปแล้วนะเฮ้ย!


“ก็บอกอยู่นี่ไงว่าดีขึ้นแล้ว มึงควรจะ”  


“แอ่ม!” พี่นันกระแอมไอผ่านไมค์ สองคนตรงนั้นอย่าพึ่งทำคนโสดในห้องตาร้อนผ่าวค่ะ ปลดโหมดโลกส่วนตัว แล้วกลับมาฟังพี่พูดสรุปก่อนเร็ว”


พี่ครับ พวกผมไม่ได้เข้าโลกส่วนตัวสักหน่อย


“อย่าลืมไปลงชื่อจองปืนฉีดน้ำในวันพรุ่งนี้ เริ่มแปดโมงที่หน้าตึกคณะ หมดเขตสั่งซื้ออุปกรณ์กิจกรรมในวันสุดท้ายของการสอบหรือก็คือวันที่15 ธันวาคม ส่วนใครสนใจออกแบบเสื้อ สามารถยื่นส่งได้ถึงอาทิตย์ที่สองหลังเปิดเทอมสอง ถ้าใครจำรายละเอียดฟอร์มเสื้อที่พี่พูดไปเมื่อครู่ไม่ได้ ไปดูได้ที่ห้องสโมฯคณะได้ค่ะ...รับทราบ?


พวกผมส่งเสียงขานรับพร้อมกัน “ทราบ!


มีใครสงสัยอะไรไหมคะ?...ว้าว ยกมือกันเยอะเลย เอาน้องผู้หญิงที่ยืดมือจนสุด แถมยังโบกไปมาตรงนั้นแล้วกันค่ะ


“สรุปว่าคู่ที่พี่บอกให้เราช่วยดูแล พวกเขาคบกันจริงๆ เหรอคะ?”


ท่าทางจะเป็นคำถามโดนใจ คนในห้องถึงได้ส่งเสียงกันใหญ่ ว่าแต่ใครคือคู่ที่รุ่นพี่ให้ดูแลล่ะเนี่ย?


“คำถามนี้พี่ก็อยากรู้ แต่ต้องถามจากเจ้าตัวดีกว่า น้องพาร์น้องทีตอบคำถามนี้ได้ไหมคะ?”


ฮะ! หมายถึงพวกผมเรอะ!


“ตอนนี้ไม่ใช่ครับ” พาร์ตอบ


“ตอนนี้ไม่ใช่ แต่อนาคตไม่แน่ใช่ไหมคะ?”


ฮิ้วววว!


 ผมไม่ปล่อยช่องว่างให้โดนแซวมากกว่านี้ รีบตะโกนถามพี่นันอย่างเรียกร้องความสนใจสุดๆ


“เลิกแล้วใช่ไหมครับ ถ้างั้นพวกผมไปก่อนนะครับ”


ไม่คิดรอคำตอบ คว้าแขนดึงพาร์ลุกขึ้น ส่งคำชวนชิ่งหนีให้ไวที่สุดผ่านแววตา แต่อุปสรรค์คือ ยัยหว้าเล่นยกขาขวางทางออก ประกาศชัด ห้ามพาคนหล่อหนีตอนนี้ มองตาก็รู้ ว่ามันอยากกินข้าวเที่ยงกับพาร์ให้สาสมกับที่คราวก่อนมัวแต่อยู่ในห้องน้ำเลยอด


แต่มึงก็ควรเข้าใจด้วยว่ากูอยู่ไม่ได้โว้ย!


ผมดึงพาร์ออกอีกทาง ศิกับมินต์แค่มองยิ้มๆ ไม่ได้ขัดขวางแต่อย่างใด พ้นช่วงโต๊ะเรียนออกมาแถวทางเดินได้ก็สะดวกแล้ว


“เดี๋ยวค่ะ! เดี๋ยว จะรีบไปไหนกันคะเนี่ย?”


พี่ครับ มาถามอะไรตอนจะเปิดประตู


ระหว่างที่ผมกรอกตาคิดหาคำแก้ต่าง คนโดนลากติดมือมาด้วยกลับตอบแทนแบบสบายๆ


“พวกผมมีนัดกับพี่ดินครับ”


“อ้าว แต่นี่มันจะเที่ยงแล้วนะคะ”


“เลยต้องรีบไปหาก่อน แล้วค่อยไปหาอะไรทานทีหลังครับ”


“อ้อ งั้นฟังพี่พูดสักนิดนะ น้องทีสั่งเสื้อจากทางคณะได้ตามปกติ แต่เรื่องปืนฉีดน้ำต้องคุยกับทางนิติก่อนค่ะ”


“คุย?” ผมทวนคำ มองนิติหนึ่งเดียวในห้องนี้ด้วยความฉงน “ทำไม? หรือว่ามันมีปืนประจำตำแหน่ง?”


“เปล่า  แต่มันมีธรรมเนียมให้ฝ่ายสามีซื้อปืนฉีดน้ำให้”


ผมเลิกคิ้วสูง “ซื้อให้เนี่ยนะ?”


“เออ เพราะเขาถือว่าเป็นเครื่องรางให้ฝ่ายสะใภ้อยู่รอดปลอดภัยจนจบงาน สรุปง่ายๆ ก็เหมือนเป็นการแก้เคล็ดไม่ให้มึงโดนจับตัวไปในวันงานง่ายๆ นั่นแหละ”


กรี๊ดดดด!


“มีแก้เคล็ดด้วยอ่ะ


“อ้ายยย  ใช้แทนเครื่องราง”


ไม่แน่หลังจากนี้เพื่อนร่วมรุ่น โดยเฉพาะเพื่อนผู้หญิง อาจต้องไปซื้อยาอมแก้เจ็บคอกันคนละซอง


“แล้วน้องพาร์คิดไว้หรือยังคะ ว่าให้น้องทีซื้อจากคณะพี่ หรือจากคณะนิติ?”     


“ผมกะตามใจทีครับ เลยว่าจะพาไปดูที่นิติก่อน ถ้าไม่ชอบใจค่อยมาลงชื่อที่อีคอน เดี๋ยวผมตามมาจ่ายเงินให้ทีหลัง”


“หูยยย”


“เทคแคร์ดีเป็นบ้า!


“พี่ชักอิจฉาน้องทีเหมือนกัน” รายนี้พูดใส่ไมค์เลยครับ ได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ “รู้ไหมค่ะ ส่วนใหญ่สามีไม่ดูแลดีแบบนี้หรอกค่ะ ถ้าไม่ถามพอเป็นพิธี ก็ซื้อให้เลยโดยไม่ถามความเห็นกันสักคำ แน่นอนว่าไม่มีทางได้เลือกว่าจะซื้อจากคณะไหนด้วย เพราะเล่นลงชื่อจองจากฝั่งคณะสามีเรียบร้อย น้องทีโชคดีมากกก”


“โอ๊ย ได้เจอผู้ชายประเภทดูแลเอาใจใส่ทั้งที ก็ดันเจอเมื่อตอนสายไปแล้ว”


อยากได้แบบนี้สักคนบ้างงง!


ขณะที่สาวๆ ส่งเสียงคร่ำครวญยกใหญ่ ฝ่ายเพื่อนผู้ชายก็หัวเราะขำผมที่กำลังทำหน้าไม่ถูก


งั้นตกลงกันได้แล้วบอกพี่ด้วยนะคะ แล้ว…” แววตาพี่นันพราวระยับ “น้องพาร์สนใจจ่ายค่าเสื้อให้น้องทีด้วยไหมคะ”


ฮิ้วววว!!


“คงไม่ครับ” พาร์พูดยิ้มๆ “ทีไม่ยอมหรอก”


“แหมๆ รู้ใจกันซะด้วย”


เพื่อนร่วมรุ่น รวมถึงรุ่นพี่บางคนส่งเสียงกิ๊วก๊าวกันใหญ่เลยครับ ประมาณว่าถ้าพวกผมไม่อาย คงไม่มีใครเลิกแซว หนทางรอดมีแต่ชิ่งอย่างเดียวเท่านั้น แต่พอดันประตูเปิด พี่นันก็ถามมาอีกประโยค


“แล้วกลางวันนี้ จะพาน้องทีไปกินข้าวที่ไหนคะ?”


ปล่อยพวกผมไปที่ชอบๆ เถอะพี่!


“ก็แล้วแต่ทีครับ”


“หูยยยอะไรๆ ก็ที”


“ทำไมแฟนฉันไม่น่ารักอย่างนี้บ้าง!


“พาไปกินนอกม. เลย”


“ใช่ๆ ช่วงบ่ายพวกเราไม่มีเรียนแล้ว”


พาร์เลิกคิ้วมองหน้าผม แต่ผมเบือนหน้าหันไปต่อปากต่อคำกับคนในห้อง


“ช่วยถามพาร์กันก่อนเถอะว่าตอนบ่ายมีเรียนหรือเปล่า!


เพื่อนทั้งห้องพากันส่งยิ้มแห้งๆ มาให้ 


“เวลามีจำกัด พวกผมขอตัวก่อนนะครับ”


ผมพูดปิดท้าย ดึงพาร์ออกจากห้อง ไม่สนใจเสียงร้องเรียกอีกแล้ว ลากจนพ้นห้องเรียนมาได้สักระยะ ค่อยผ่อนฝีเท้า พ่นลมหายใจยาวเหยียด ปล่อยมือออก ก่อนหันไปฉะกับคนที่กำลังเดินตาม


“สรุปมึงมาหากูทำไมเนี่ย?”


“มาดูอาการป่วยของมึง แต่ดูเหมือนจะห่วงมากไป” พาร์ยิ้มนิดๆ “ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”


ผมควรซึ้งใจใช่ไหม? 


แต่อารมณ์สุดจะก่ำกึ่ง ไม่ดีและไม่แย่ บอกไม่ถูกจริงๆ แต่เอาเป็นว่า จะไม่โกรธเรื่องที่โผล่มาให้โดนแซวคู่แล้วกัน


“แล้วเรื่องพี่ดิน?”


“นัดจริง แต่บ่ายโมงนู้น แล้วช่วงบ่ายกูก็ไม่มีเรียนแล้ว”


“งั้นถ้าไม่มีเรื่องนัดพี่ดินก็กลับบ้านได้สิ?”


“ใช่ พรุ่งนี้ก็ไม่มีเรียน มึงล่ะ?”


“ไม่มีเหมือนกัน”


หลายวิชาปิดคอร์สแล้วครับ ที่จริงสัปดาห์นี้ควรได้หยุดอยู่บ้านอ่านหนังสือ แต่บางคอร์สสอนไม่ทัน เลยมีเรียนสัปดาห์นี้ด้วย บางคอร์สอาจารย์ก็แค่นัดมาสรุปกับแนะแนวข้อสอบ (เหมือนคาบเรียนเมื่อกี้)


“พุธถึงศุกร์ล่ะ?”


“มีพฤหัสบ่ายกับศุกร์เช้า”


“งั้นพุธกับพฤหัสคงไม่ได้ไปด้วยกัน”


ผมพยักหน้ารับรู้ว่าพาร์ไม่ได้ไปมหาลัยวันพฤหัส


“แล้วจะไปกินข้าวที่ไหน?”


ผมชะงักเมื่อมาถึงแถวลิฟต์ หลายคนที่ยืนรอลิฟต์อยู่หันมามอง ก่อนหันไปซุบซิบกันเอง นั่นทำให้นึกได้ว่าตัวเองพึ่งตกเป็นข่าวหมาดๆ (กับคนที่เดินตามไม่ห่าง) เลยเลือกเดินลงบันไดแทน พวกผมเดินกันเงียบๆ ผ่านไปหลายชั้น คนที่เดินตามก็เอ่ยทวงคำตอบ 


พอผมเงียบ พาร์ก็พูดอีก “ถ้ามึงไม่รู้ กูจะเสนอแล้วนะ”


ผมหยุดเดินตรงที่พักเท้า หันไปมองคนอยู่ขั้นบันไดสูงกว่า “มาว่าสิ”


“ไปกินร้านลึกลับที่สุดในม.กันเถอะ”

 



ร้านที่พาร์พูดถึง เป็นร้านขายขายข้าวแกงธรรมดานี่แหละครับ 


แต่จะเรียกว่าร้านก็ไม่ถูก เหมือนซุ้มอาหารกลางแจ้งมากกว่า 


ป้าคนขายขับรถเข้ามาเองกับสามี (เห็นว่าเป็นผู้ปกครองของศิษย์เก่า บ้านอยู่ไม่ไกลจากมหาลัย) แล้ววางโต๊ะยาวพับเก็บได้ปูผ้าคลุมโต๊ะอีกที ก่อนวางบรรดาถาดกับข้าวคลุมปิดด้วยพลาสติกห่ออาหารเรียงรายกันไป รสชาติอาหารอร่อยดี ราคาแพงกว่าในโรงอาหารพอสมควร (แต่ไม่แพงกว่าร้านข้าวแกงข้างนอก) 


กับข้าวมีประมาณหกอย่าง เมนูประจำร้าน และเป็นของขึ้นชื่อคือไก่คาราเกะครับ (แต่คนส่วนใหญ่ที่นี่เรียกไก่ทอด) กินทีเดียวติดใจจริงๆ 


ผมเคยกินหนเดียว แต่เคยมาเยือนถึงสี่ครั้ง สองครั้งแรกชวด ได้กินครั้งที่สาม ครั้งสี่เสี่ยงดวงมาอีกปรากฏว่าชวดครับ มีคนเคยให้ข้อสังเกตไว้ว่า ลุงป้าจะขับรถมาถึงช่วงก่อนเที่ยงยี่สิบนาทีเป็นประจำ ถ้าเลยจากเวลานี้แล้วไม่เห็น แสดงว่าไม่ได้มา


แต่กว่าผมกับพาร์จะมาถึงก็เที่ยงสิบห้าแล้ว ยิ่งเข้าใกล้ตึกคณะวิทยาศาสตร์ยิ่งลุ้นตัวโก่ง แต่จุดหมายของเราอยู่เลยไปอีกครับ จุดตั้งซุ้มอาหารอยู่ใกล้ตึกLab คนไม่มีวิชาแลปอย่างพวกผมต้องใช้วิธีลุ้นเอาตอนมาเยือน ไม่ก็ให้สายสืบ (เด็กวิทย์ที่มีเรียนแลป) คอยส่งข่าวมาบอก


ส่วนสถานที่กินข้าวถ้าผู้ดีหน่อยก็เลือกม้านั่งหิน (ที่มีไม่ถึงแปดชุด) ลดระดับลงมาก็ขอบกระถางไม้ใหญ่ (ส่วนใหญ่ก็ทำเป็นที่ให้คนนั่งเล่นอยู่แล้ว) ลดมาอีกก็หย่อนก้นแถวก้อนหิน ไม่ก็ขอนไม้ประดับสวน (ในจุดที่พอนั่งได้) หรือนั่งตรงขอบทางเดินเอา แต่สวนใหญ่นั่งพื้นสนามหญ้าครับ ถ้าใครกลัวมดก็หาอะไรมาปูรองก็ได้


เรื่องร้อนก็ลืมไปได้เลย แถวนี่เย็นสบายพอสมควร เพราะต้นไม้เยอะ อากาศเลยชื้นๆ สวนก็ไม่ได้ใหญ่มาก ร่มเงาจากไม้ใหญ่เลยแผ่ปกคลุมทั่วถึงมาก นอกจากได้กินกลางแจ้งท่ามกลางธรรมชาติ อีกจุดหนึ่งที่ผมชอบก็คือภาชนะกินข้าว


มันเป็นถาดกระดาษทรงสี่เหลี่ยมปูด้านในด้วยใบตองครับ และเพราะต้องถือกินอย่างเดียว อาหารที่มีขายเลยทำออกมาเป็นชิ้นพอดีคำตักใส่ปากได้สบาย


“เฮ้ย! ขาย!


ผมอุทานหลังเห็นนักศึกษายืนต่อแถวกันอยู่ประมาณหกคน ความรู้สึกตอนนี้ยังกับถูกรางวัลใหญ่ รีบลากกันไปเข้าแถวสิครับ รออะไร (เดี๋ยวไก่ทอดหมด)


เนื่องจากไก่ทอดเป็นที่ต้องการมากมาย แต่จำนวนมีจำกัด ป้าแกเลยไม่ขายไก่ทอดอย่างเดียว แต่ต้องซื้อกินคู่กับข้าว ใครกินข้าวกันมาแล้วก็ต้องคิดหนักหน่อย และเพราะใช้วิธีขายตามใจคนตั้งร้านเป็นหลัก ลูกค้าเลยค่อนข้างน้อย แถมคนในพื้นที่ส่วนมากเป็นเด็กเรียน มักไม่ค่อยสนใจพวกข่าวลือ ผมกับพาร์เลยได้นั่งกินข้าวอย่างสบายใจ


“มึงรู้จักร้านนี้อยู่แล้ว?” 


พาร์ชวนคุย หลังเราดื่มดำกับรสชาติไก่ทอดมาพักใหญ่


“เคยมากับเพื่อนในกลุ่ม เห็นว่าเปิดอ่านเจอบทความเกี่ยวกับมหาลัยของพวกรุ่นพี่”


“ทางเน็ต?”


“ใช่มั้ง”


“งั้นก็คงเหมือนกู พอได้แวะมา กูก็ติดใจเลยล่ะ”


“ถูก ไก่ทอดอร่อย”


“ก็ใช่ แต่กูหมายถึงสภาพแวดล้อมรวมๆ ของที่นี่ มันดีกว่าที่โรงอาหาร”


ผมพยายามจับใจความว่าพาร์ต้องการจะสื่อถึงอะไร 


…ที่นี่กับโรงอาหาร สิ่งที่แตกต่างก็มีเรื่องจำนวนคน เรื่องสถานที่เปิดกับปิด ความสะดวกสบายทางโรงอาหารดีกว่า แต่บางครั้งก็ต้องเจอสายตาคนรอโต๊ะว่างเร่งให้รีบกิน     


“เพราะสงบ ไม่วุ่นวาย นั่งชิวได้เรื่อยๆ อากาศก็ดี มึงเลยชอบล่ะสิ”


พาร์คลี่ยิ้มทันทีที่ผมพูดจบ “แล้วมึงล่ะชอบไหม?”


“ชอบสิ”


ไม่งั้นตอบตกลงมากินข้าวที่นี่ทำไม


ผมตักข้าวเข้าปาก เหลือบมองพาร์ที่หัวเราะเบาๆ อย่างไม่เข้าใจ


“ตอนมากินข้าวที่นี่ครั้งแรกกูเคยคิดว่า ถ้าเดตกับใครสักคนในมหาลัย จะเลือกพาคนนั้นมากินข้าวกลางวันที่นี่”


ผมเกือบพ่นข้าวในปากออกมา ดีนะ ยกมือปิดทัน


“แต่กูโดนเพื่อนหาว่าบ้า แถมยังขู่อีกว่าอาจโดนคู่เดตด่า ความประทับใจติดลบแน่นอน ทำเอาความมั่นใจของกูดิ่งลงเหว ล้มเลิกคิดเรื่องนี้ไปเลย”


ผมพยายามเคี้ยวข้าวในปาก นึกตามที่พาร์พูด เพื่อนพาร์พูดถูกครับ ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากมาเดตกลางธรรมชาติแบบนี้กับผู้ชายหรอก พวกเธอสารพัดปัญหาตั้งแต่มดเยอะ นั่งพื้นไม่สะดวก ไม่พอใจอาหารตั้งแต่ธรรมดาเกินไปจนถึงมีให้เลือกน้อย และอีกสารพัดที่ผมเดาใจไม่ออก ความไม่พอใจหลายเรื่องทับถมมากเข้าก็คงระเบิดอารมณ์ออกมา


“…ผู้หญิงคงโมโหจริงๆ นั่นแหละ เพราะเธอคงคาดหวังว่ามึงจะพาไปเดตในสถานที่ดีๆ ซึ่งจะกลายเป็นความทรงจำเมื่อนึกหวนคิดทีหลังล่ะมั้ง”


พาร์ถอนหายใจ แววตาเหมือนอยากแย้งว่าที่นี่ไม่ดีตรงไหน แต่ไม่พูด 


“คงงั้น แต่คนที่กูอยากพามาคือมึงนี่หว่า”


ผมว่าจะปล่อยผ่านแล้วนะ


“สรุปมึงชวนกูมาเดตที่นี่?”


พาร์ทำหน้างงวูบหนึ่ง ก่อนเบิกตากว้าง ท่าทางทั้งอึ้งทั้งตกใจ


“ทำหน้าอย่างนั้นหมายความว่าไง?”


“เฮ้ย! เปล่า กูหมายถึงมึงที่ไม่ใช่มึง แบบว่า


ถ้อยคำหลังเริ่มแผ่ว สงสัยจะเริ่มรู้ตัวว่ามากินข้าวด้วยกันตามลำพัง แล้วแก้มมันก็ขึ้นสี รีบลุกย้ายที่จากนั่งประจันหน้าหนีมานั่งข้างผมแทน (แต่เว้นช่องไฟมากพอให้น้องหมาตัวใหญ่มานอนแทรกกลางได้ครับ)


“อย่าพึ่งมองมานะ ขอกูเวลาตั้งสติแปบ”


“เออ”


ผมตักข้าวเข้าปากต่อ นึกอยากส่ายหัวให้คนข้างๆ เดาคนที่มันอยากเดตด้วยไม่ยากหรอก...ตัวผมในสภาพผู้หญิงตามจินตนาการมันแน่ๆ


“ที”


“หือ?”


“มึงคิดว่า เดต คืออะไร?”


ผมขมวดคิ้ว “ถามทำไม”


“แค่อยากรู้...บอกหน่อย


ผมเปิดฝาขวดน้ำเปล่า ซื้อจากป้าเขานั่นแหละ (เลยมีแต่น้ำเปล่าไม่แช่เย็นขาย)


“ทำความรู้จักก่อนคบหากันล่ะมั้ง”


“ส่วนของกูคือ ศึกษาตัวตนของคนที่รู้สึกดีๆ ด้วย ไม่ต้องถึงขั้นชอบหรือรักก็ได้ ขอแค่ทำความรู้จักกันไปก่อน ประมาณว่ามากกว่าเพื่อน แต่ไม่ใช่แฟน”


“อ่าฮะ แล้วพูดเรื่องนี้ขึ้นมาทำไม?”


ผมดูดน้ำ พลางมองพาร์ที่ก้มหน้านิ่งเงียบ แต่อึดใจต่อมามันกลับเงยหน้ากะทันหัน


“มาเดตกันไหม”


!!?!


-----------------------------------------------------

Talk: 23/12/2015


ก่อนอื่น เราต้องขอโทษด้วยที่มาช้าค่ะ (โค้งๆ) 

พอดีซุ่มทำของขวัญปีใหม่ให้อยู่ค่ะ และขอสารภาพผิดว่า เผลอเพลินไปกับการละเลงศิลปะที่ไม่ได้ทำนานมากแล้ว แต่ขอเตือนก่อน ฝีมือวาดรูปของเรามีเลเวลจำกัด แถมยังเรรวนยิ่งกว่าสภาพอากาศ 

โปรดทำใจกันด้วยนะคะ 


และเนื่องในโอกาส Comments ครบ 300 / Fanclub ครบ 500 / Month Views ครบ 3,500 (ซึ่งจริงๆ ก็เกินแล้ว) แต่เรายังไม่ได้เตรียมอะไรไว้ให้เลยค่ะ (คือมันเกินคาดไปหน่อย) ก็เลยดึงรูปพาร์ที่วาดไว้สำหรับช่วงปีใหม่มาให้ชมเป็นของขวัญกันก่อนค่ะ 

หวังว่าจะชอบกันนะคะ 

พาร์ (ตอนยังเล็ก)



แน่นอนว่ามีพาร์ต้องมีที

...ทั้งที่ในความเป็นจริง ทีต้องน่ารักกว่า แต่จากฝีมือผีเข้าผีออกของเรา วาดพาร์ออกมาดูน่ารักกว่าซะงั้น (เศร้า) 

- ที่ดึงเฉพาะภาพพาร์ออกมา เพราะมันดูดีสุดแล้วค่ะ ถือเป็นของแทนคำขอบคุณนะ

- ในรูป พาร์อยู่ในช่วงประมาณป.4 (ตอนแรกคิดไว้ช่วงอนุบาล แต่พอวาดไปแล้วกลับได้เด็กโตกว่ามาแทน) 

- เส้นผมพาร์ต้องหยักศกกว่านี้อีกหน่อย แต่เราวาดไม่เป็นค่ะ มันเลยออกมาเท่านี้แล

เอาเป็นว่าอย่าคาดหวังกับทักษะวาดรูปของเราเลยค่ะ นานๆ จะออกมาดูได้สักครั้งหนึ่ง  


ป.ล. ใครสนใจวาดภาพตัวละครในเรื่อง สามารถส่งมาทางเมล (katzep18@gmail.com) หรือใครสะดวกโพสลงคอมเม้น ไม่ก็ลงแกลอรี่ในเด็กดีหรือจะเป็นที่อื่น แล้วจะส่งเฉพาะที่เป็นลิงค์ (URL) มาก็ได้เช่นกัน เดี๋ยวเราเอาลงในนิยายให้ค่ะ 


------------------------------------------------------

ช่วงตอบคอมเม้น


นักอ่าน...lnwcool - ปักป้าย 'เห็นด้วย' / เราก็ชอบค่ะ

 

Zuba1234 - (6) ทายถูกค่ะ 555 / (22) ขอบคุณคอมเม้นยาวเป็นพิเศษค่ะ / ดีใจที่ชอบเรื่องนี้ค่ะ (ยิ้ม) / น้อมรับคำติชมค่ะ เรายังอยู่ในช่วงฝึกหัด ถ้าไม่เข้าใจตรงไหนต้องขอโทษด้วยนะคะ เราจะพยายามปรับปรุงให้ดีขึ้นค่ะ / กว่าพาร์จะได้ออกโรงเต็มๆ คงรออีกนานเลยค่ะ อย่างน้อยก็เปิดเทอม2ก่อน / จริงค่ะ ความวายอยู่ในสายเลือด 555 / เราก็ชอบน้องอันมากเหมือนกันค่ะ (ยิ้ม) / ใช่ค่ะ เป็นกิจกรรมยาว เรายังอยากไปร่วมวงเล่นด้วยเหมือนกันค่ะ / ใช่ค่ะ พาร์สับสน แต่เรากลับมองว่าเป็นเรื่องปกติของผู้ชายที่ไม่เคยมองผู้ชายในแง่ความรักมาก่อน / ปักป้าย 'เราชอบความเห็นหลังจากนี้ค่ะ'        

 

spy_5555+ - ดีใจที่ชอบค่ะ / เอาตอนใหม่มาส่งแล้วนะ

 

Dark Mask - 555 ตอนนี้อาจจะค้างกว่า (รึเปล่าหนอ)

 

Antisa Prasertkiaw - เสิร์ฟบทใหม่ให้แล้วนะคะ

 

PreawMaKa - 555+ / เรื่องของอนาคต อะไรก็เกิดขึ้นได้...

 

The Black Knight - ดีใจที่ชอบค่ะ

 

2LJSTD - จากบทล่าสุด เจ้าหญิงฉุดเจ้าชายเผ่นออกจากห้องเเล้ว

 

Tari - ใจเย็นก่อนนะ เสื้อยังไม่ได้เปิดสั่งจองเลยค่ะ

 

KillerKill - 555+ น่าจะอายเป็นเพื่อนเกินพอเลยล่ะ / เรื่องเสื้อ อยากรู้เหมือนกันค่ะ / ปักป้าย 'เห็นด้วย' อยากอยู่มหาลัยนี้เหมือนกันค่ะ

 

Suchada 52387 - จะพยายามค่ะ

 

Faren-Hight - มาต่อแล้วค่ะ

 

หมวยตัวกลม - ถ้า Water War เป็นจินตนาการของเราเองค่ะ 

 

ลีลีข้าวสาร - ปักป้าย 'เฉลยแล้วนะ' / ขอให้หลบทันนะคะ

 

ZiDEXiDE - ปักป้าย 'เฉลยแล้วนะ' / จะเหลือเหรอ...

 

นี่เฮียไงจำไม่ได้หรอ? - ถ้าสนุกสนานเฮฮา ถึงนักศึกษาหัวฟูก็คงยอมกันแน่ๆ ค่ะ 555 (ยกเว้นนักศึกษาบางส่วนที่ไม่ชอบร่วมทำกิจกรรม) / ส่วนเรื่องจริงไหม ไม่แน่ใจค่ะ ถ้าจะมีก็คงเล่นกันเป็นกลุ่มเล็กๆ ไม่ใช่เล่นทั้งมหาลัยแน่ (แต่อนาคตก็ไม่แน่นะ)

 

akiria - 555+ / ลางสังหรณ์แม่นดีจัง

 

ailliTY - ดีใจที่ชอบค่ะ / นี่ก็รอลุ้นอยู่เหมือนกันค่ะ 555

 

เนรุ - ขอบคุณค่ะ / เราก็อยากร่วมเล่นเหมือนกัน / 555 เราก็รอดูอยู่เหมือนกันค่ะ

 

รอยพิมพ์ - ขอบคุณค่ะ / คราวนี้ได้รู้แล้ว จากปากคนขึ้นมาหาเลย 555 / เราก็อยากเล่นเหมือนกันค่ะ

 

Powerปักป้าย 'เห็นด้วย' ทันที

 

นพวรรณ ไทยเจริญ - 555+ เพราะคนตัวเป็นๆ ที่โผล่มากะทันหัน ดูน่าสนใจกว่าเกมที่ยังมาไม่ถึงล่ะมั้ง ซีนเลยโดนแย่งในพริบตา (เดาไปเรื่อย)

 

cuteymummy - มากิ๊วก๊าวต่อบทนี้แทนค่ะ

 

PRF •_• - ค่ะ...คุณ PRF •_• ก็รักษาสุขภาพด้วยนะคะ / บทล่าสุด...จะเรียกว่ากระหนุงหระหนิงได้ไหมหนอ

 

Keen Alexis - เราก็อยากไปร่วมวงด้วยค่ะ 555

 

อิงะเดะมอ - เนอะๆ (ยิ้มขำ)

 

อวยพร รักจิงไม่ติงนัง - 555 ชูป้าย 'เห็นด้วย'

 

May.pT - ดีใจที่ชอบค่ะ

 

PuiPui - (21) 555+ / ชูป้าย 'ไลค์' ตรงคำว่าอ่อยค่ะ / (22) ปักป้าย 'เห็นด้วย'

 

( . * M o O Y o N g * . ) - ปักป้าย 'เห็นด้วย' / กำลังรอดูอยู่เหมือนกันค่ะ

-----------------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,841 ความคิดเห็น

  1. #2784 KiHaE*129 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 22:14

    ง่อววววววววววววววววววว

    เดตมั้ยน้าาาาาาาาาาาาาา

    #2,784
    0
  2. #2757 What_THE (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 12:53

    ตรงไปปปป

    #2,757
    0
  3. #2743 Kureko (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 07:09

    เขินเเทน งื้อออ

    #2,743
    0
  4. #2710 ThkTheks (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 20:25
    อุแงงงงงง เขินนนนนน
    #2,710
    0
  5. #2692 lluv KAITO vull (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 14:39
    อ่านไปๆ แล้วก็ต้องบิดตัวเขินไปมา
    แอร๊ยยยยยยย
    #2,692
    0
  6. #2662 bwp_k (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 20:49
    ขอเดตกันแล้วววว
    #2,662
    0
  7. #2634 Mistyblack (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 19:45
    กรี๊ดดดด ตายค่ะ
    #2,634
    0
  8. #2553 FairyP718 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 01:29
    เดตเลยๆๆๆๆ
    #2,553
    0
  9. #2242 atom190023 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 22:02
    พาร์น่ารักเนอะ
    #2,242
    1
    • #2242-1 KatzeP(จากตอนที่ 23)
      4 เมษายน 2560 / 15:08
      ช่าย~
      แต่แพ้น้องอันค่ะ 555
      #2242-1
  10. #2179 shshshx (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:51
    เขินแรงงงงงงน่ารักกก
    #2,179
    0
  11. #1966 baekbow (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 10:20
    โอ๊ยยย เอาตรงๆแบบนี้เลยหรอ พาร์น่ารักชะมัด
    #1,966
    0
  12. #1821 milkc (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 08:06
    อ๋อยยยยย
    เขิล
    เขิลมาก
    ฮื่อออออออออ ทำไมพาร์บุก
    ทีก้ความรู้สึกช้าไง
    ชอบ 55555 น่ารักอ๊าาาา
    #1,821
    0
  13. #1338 Thedrm. (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 10:13
    พาร์ชวนเดต อ๊ากกกกก!
    #1,338
    0
  14. #1252 palita28844 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 22:48
    มาเดตกันใหม
    #1,252
    0
  15. #885 tarn_teuky (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:53
    ชอบพี่พาร์อะ
    #885
    0
  16. #727 Dairy-nana (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 04:51
    โอ้ยยย นี่มันจีบกันชัดๆ! พาร์จีบทีชัดๆ!
    #727
    0
  17. #658 mukmixdada (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 15:43
    รุกแรงมากกกกกกก เขินนนนนน ชอบมากๆเลยค่ะไรท์
    #658
    0
  18. #342 Antisa Prasertkiaw (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 13:33
    กำลังฟิน มาต่ออีกไวๆนะคะ
    #342
    0
  19. #338 เนรุ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2558 / 11:06
    อะไรๆ ก็แล้วแต่ที นิเป็นการประกาศอย่างเป็นทางการแล้วนะ ฟินน

    พาร์ ชวนทีเดตอ่ะ ดีแล้ว จะได้ลบตัวตนผู้หญิงออกไป

    แล้วมองที ในแบบที่เป็นที จะดีกว่าเ้น้อะ แต่ท่าจะอยาก ทีก็แม้นแมน

    แต่พออยู่ด้วยกันมันคือใช่อ่ะ
    #338
    0
  20. #337 หมวยตัวกลม (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2558 / 00:09
    พาร์&ที ไปเดตก้นนนน...มโนว่าเป็นน้าเน็กในเทคมีเอ้าท์ฯอ่ะนะ...นึกภาพตอนพาร์เขิน ถึงกับต้องอมยิ้ม น่ารักแน่ๆ
    #337
    0
  21. #336 PuiPui (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 23:43
    ขนาดไม่ได้เป็นแฟนยังแล้วแต่ที อนาคตพาร์คงได้แต่พูดว่า'ครับ'คำเดียวสั้นๆ เอาเถอะเชื่อเมียเจริญทุกราย //ตบบ่า//

    เดตก็คือเดต ต่อให้ขยับจากตรงกันข้ามมานั่งข้างก็ไม่ช่วยให้สถานการณ์เปลี่ยนหรอกนะพาร์
    #336
    0
  22. #335 spy_5555+ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 22:59
    ชอบบบบ >\\<
    รออัพน๊าาา
    #335
    0
  23. #334 Zuba1234 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 21:38
    'เดตกันไหม?' ที่ตัดสินใจแบบนี้ พาร์กลับไปคิดมาแล้วใช่ไหม
    ถึงจะยังชอบเด็กหญิงในรูป
    แต่ก็รู้สึกดีกับผู้ชายตรงหน้า เลยกำลังเริ่มต้นใหม่ ทำความรู้จักกันใหม่ กับทีสินะ
    --------------
    ตอนที่พาร์ตอบคำถามในห้องเรียน คือบับ! ใส่ใจกันออกหน้าออกตา อิจฉามากรู้ไหมมมมม
    #334
    0
  24. #333 Bks Bongkiz (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 21:00
    อ๊ายยย น่ารัก ฟินนนน
    #333
    0
  25. วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 20:51
    ไปค่ะ! ไปเลยค่ะ! ไปเดตเลยค่ะ!
    โอ๊ยยย! ฟิน
    #332
    0