[Chonnatee] ชลนที #Boy's Love #จบแล้ว

ตอนที่ 20 : บทที่ 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,676
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    15 ก.ย. 59



ผมออกมารับสายที่ดังรอบสองตรงลานตากผ้าหลังบ้าน (พึ่งหลอกล่อน้องๆ นั่งดูการ์ตูนสำเร็จเมื่อกี้เองครับ)


“ไง ตื่นเช้าจัง” รีบทักก่อนโดนเพื่อนบ่นเรื่องรับสายช้าจนมันต้องโทรซ้ำ  


[เช้าบ้าอะไร จะสิบโมงอยู่แล้ว]


“ทุกทีเช้าวันอาทิตย์แบบนี้มึงชอบนอนอืดยาวถึงสิบ ไม่ก็สิบเอ็ดโมงประจำ”


[แต่วันนี้คณะกูมีนัดติวกับพวกรุ่นพี่ครับเพื่อน เรียนไปสองชั่วโมงแล้ว พึ่งได้พักเนี่ย]


“อ้อ เจอวินปะ?”


[เจอดิ กูเห็นหน้าจนเบื่อแล้ว แต่คุยด้วยไม่ได้ แถมไอ้วินโคตรเป็นคนของประชาชน เดินไปไหนมีแต่คนรู้จัก]


ผมหัวเราะทันที ใครไม่รู้จักเดือนวิศวะพ่วงตำแหน่งเดือนมหาลัยก็แย่แล้วครับ


[ว่าแต่ เกมทำเป็นไม่รู้จักกัน ของกลุ่มเราสิ้นสุดเมื่อไหร่นะ?]


ผมนึก “ไอ้คนเสนอบอกว่าช่วงเรียนคือไม่รู้จัก เพราะงั้นช่วงสอบก็น่าจะรู้จักได้แล้ว”


[อ้อ...รวมกลุ่มพอดีเลยนี่หว่า แต่ปีนี้จะติวให้กันรู้เรื่องเรอะ พวกเราแยกเรียนคนละคณะเลยนะโว้ย]


“วิชาพื้นฐานยังชนกันอยู่ อีกอย่างนี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่กลุ่มเราได้รวมตัวช่วงสอบ คนในกลุ่มไม่มีใครอยากพลาดหรอกสรุปมึงโทรมาชวนคุยเล่นสินะ”


ผมก็นึกว่ามันมีปัญหากับเมีย แต่ถ้าไม่มีการพูดถึง สถานการณ์คงยังอยู่ในความสงบล่ะมั้ง 


[เปล่า แต่กูโทรมาทวง]


“ทวงไรวะ กูไม่ได้ติดเงินมึงนะ”


[ทวงความลับจากมึงต่างหาก! เพราะมึงแหกกฎกลุ่ม!]


“ฮะ? ความลับอะไร? 


ผมมีด้วยเหรอ?


[แล้วช่วงนี้มึงทำเรื่องอะไรไว้ล่ะ?!]


ผมงงหนักกว่าเดิม หยุดทบทวนพักใหญ่ ก่อนพูดออกไป “ทะเลาะกับเมียมึง”


[ไม่ใช่เรื่องนี้! แล้วยังไม่คืนดีกันอีกเรอะ]


“หลังจากมีเรื่อง กูยุ่งตลอด จะเอาเวลาไหนไปเคลียร์ แล้วเมียมึงเป็นไงมั้ง”


[ไม่รู้]


“อ้าว


[ทางกูก็ยุ่งๆ หลายเรื่องเหมือนกัน ไหนจะสอบ ไหนจะเรื่องโดนรุ่นพี่ฝึกโหดจนกูสับสนว่ามาเรียนวิศวะหรือเรื่องทหาร แล้วยังเรื่องศึกลูกสาวคณะอีก ไม่ได้เจอหน้ามันเกือบหกวันแล้วมั้งเดี๋ยว มึงพากูออกทะเล!!]


“มึงก็พายออกไปพร้อมกัน!


[พายกลับเข้าฝั่งด่วน สรุปจะไม่ยอมรับว่ามีความลับกับเพื่อนฝูง?]


“ความลับอะไร? กูงงครับ”


[ไม่ต้องแกล้งทำงงกลบเกลื่อน ทีกูยังบอกทุกเรื่อง! หึ จำไว้เลยนะมึง]


ผมมองมือถือที่โดนตัดสายด้วยความมึนสุดขีด โทรกลับไปก็ไม่ยอมรับสาย


มันน้อยใจผมเรื่องอะไรวะเนี่ย?


ผมกดตัดสัญญาณครั้งที่สามทิ้ง ชักเริ่มหงุดหงิดเลยกดเข้าไลน์กลุ่มเพื่อนเก่าแก่ พิมพ์ยาวเหยียดแล้วกดส่งไปทีเดียว


TEE: ยำยำเป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้ ใครที่ว่างอยู่ไปคุยกับมันหน่อยดิ

TEE: แล้วมาบอกด้วยว่ามันน้อยใจเรื่องอะไร เพราะกูงงครับ


พักเดียวก็ขึ้นอ่านครบทุกคน (รวมถึงคู่กรณีผมด้วย)


YamYam: เออ กูมันบ้า! กูมันงี่เง่าที่น้อยใจมึง!

White Rabbit: เดี๋ยวๆๆ ก่อนอื่นนะ

White Rabbit: ช่วยเท้าความให้พวกกูรู้ก่อนว่า พวกมึงทะเลาะกันเรื่องอะไร

Wind: จริง พวกกูงงครับ

TEE: กูก็อยากรู้

Wind: อ้าว ไอ้ทีไม่รู้ งั้นมึงเล่าเลยไอ้ยำ

YamYam: ไอ้ทีมีความลับกับเพื่อน

Wind: อะ อ้าว คดีพลิก

White Rabbit: มีความลับอะไรคลายมาให้ไว

YamYam: ถูก มึงจะละเมิดกฎของเรา กลุ่มดาวลูกไก่ไม่ได้

TEE: กูไม่คิดจะมีความลับกับพวกมึง แต่กูงงครับ ความลับห่าอะไรกูยังนึกไม่ออกเลยครับ

White Rabbit: ไอ้ทีพิมพ์โคตรช้า แต่กูก็เริ่มงงเหมือนมันอีกคนแล้ว ไอ้ยำขยายความดิ

YamYam: ไอ้ทีหนีไปมีแฟน!

Templar: แล้วมันแปลกตรงไหน มึงถึงมาโวยวายใส่เพื่อนเนี่ย

YamYam: แปลกตรงที่มันเปลี่ยนรสนิยมแล้วไม่บอกนี่แหละ!


ฮะ?!


สติกเกอร์ตกใจมาเลยครับ เรียงรายมาตามบุคคลในกลุ่มที่มีกันเจ็ดคน (นับรวมผมด้วย)


กว่าผมพิมพ์ส่ง คนอื่นก็รัวสติกเกอร์กันครบแล้ว


TEE: ใครเปลี่ยนรสนิยม?!

YamYam: มึงไง เปลี่ยนไปชอบป่าไม้เหมือนกูก็ไม่ยอมบอก

YamYam: ต้องมารู้ข่าวจากปากคนอื่น น้อยใจวะ

White Rabbit: ไอ้ที!! อธิบายมาเลย!

TEE: จะให้อธิบายอะไร! กูยังไม่เข้าใจเลยโว้ยยย!

YamYam: ถ้ามึงยังไม่ยอมรับอีก กูจะแคปหน้าจอยื่นหลักฐานลงกลางกลุ่มแล้ว

TEE: เออ ยื่นมาเลย

White Rabbit: ไอ้ทีท้ามาแล้ว ยำยำทำด่วน หึๆ

Templar: มึงหัวเราะได้น่าเกลียดมากไวไว

White Rabbit: กูหัวเราะอารมณ์ดี เพราะกำลังจะได้ชมเรื่องน่าสนุกไง


ผมปล่อยไวไวกับเทมลับฝีปากผ่านตัวอักษร จนยำยำมาห้ามทัพเพื่อลงหลักฐาน แต่แค่ภาพแรกก็ทำผมชะงักกึก แต่นี่มีมาอีกสองภาพ


YamYam: เนี่ย! คนทั้งมหาลัยรู้ตำนานความรักของมึงกับรองเดือนคณะนิติกันหมดแล้วโว้ย!

Wind: วี้ดวิ้ววว

Wind: งานนี้เพื่อนทีเป็นฝังเป็นฝาแน่แล้ว

White Rabbit: คนนี้ตัวจริงใช่ปะ

TEE: เดี๋ยวก่อน!

YamYam: มาดงมาเดี๋ยวอะไรอีกฮะ ถ้ามึงอยากถามหาแหล่งที่มา กูเอามาจากเพจข่าวประจำมหาลัยของเจ๊ดาด้า มีตั้งเกือบห้าสิบรูป ประจานความรักของมึงเต็มที่ มีอะไรจะแย้งอีกไหมครับคุณเพื่อน

TEE: กูขอยืนยันอีกทีว่ากูไม่รู้เรื่อง เพราะงั้นขอไปศึกษาข้อมูลแปบ แล้วจะมาตอบพวกมึงอย่างตรงไปตรงมา

White Rabbit: ห้ามหมกเม็ด!

TEE: เออ!

YamYam: ถ้าหมกล่ะก็ มึงจะได้ตำแหน่งเบ้ประจำกลุ่มตลอดช่วงสอบแน่ เข้าใจ๋?

TEE: เข้าใจ!


ผมเลื่อนกลับไปดูภาพแคปหน้าจออีกที กดขยายรอโหลดจนชัด ภาพแรกพาร์กำลังจูงมือผม รอบๆ ภาพถูกทำให้เบลอ แต่ยังพอเห็นถุงพลาสติกใสกับฝาโหลคุกกี้ในมืออีกข้าง ภาพที่สอง พาร์ก้มลงมากัดลูกชิ้นทอดในมือผม ภาพสุดท้ายพาร์ม้วนเส้นโซบะป้อนผมอยู่


ภาพงานวันลอยกระทงแน่ๆ ถูกแอบถ่ายตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย? ไม่สิ ประเด็นคือทำไมถึงกลายเป็นเรื่องเข้าใจผิดได้ล่ะ?


ผมหมุนตัวเดินเข้าบ้านแบบมึนๆ กดเชื่อมต่อเฟสบุ้คที่ปล่อยร้างมาร่วมเดือนกว่า แต่ต้องสะดุ้งกับจำนวนคนขอเป็นเพื่อน ข้อความทั้งจากหน้าเพจทั้งข้อความลับกระหน่ำเข้ามาจนต้องรีบกดออกจากระบบ แล้วใช้บราวเซอร์ค้นหาเฟสเจ๊ดาด้าแทน เข้าไปปุ๊บเห็นหัวข้อปักหมุดตั้งแต่เย็นวันศุกร์เป็นอย่างแรก


= ประกาศผลศึกชิงลูกสาวคณะ =

วันศุกร์บ่ายของวันนี้ นิติศาสตร์และเศรษฐศาสตร์เปิดศึกประเดิมนัดแรกของปีนี้ด้วยกีฬาบาสเกตบอล 

ผลการแข่ง: นิติศาสตร์คว้าชัยเหนือเศรษฐศาสตร์ และได้ยอมรับลูกสาวเศรษฐศาสตร์เป็นสะใภ้


ตัวอักษรหมดแค่นั้น ด้านล่างเป็นคลิปวีดีโอสั้นๆ ผมกดลูกศรให้วิ่ง ท่านประธานนิติปี4 อย่างพี่ดินก็เริ่มขยับ พูดสรุปการแข่งขันคร่าวๆ เหมือนที่บอกเหนือวีดีโอ แต่ละเอียดกว่ามาก จนเจ๊ดาด้าโผล่มาร่วมเฟรมขอสัมภาษณ์ พี่ดินก็ให้


[เปิดศึกกันเร็วมากนะคะ ทุกทีดาด้าเห็นก็ช่วงเปิดเทอมสองนู้น]


[อ้อ พอดีมีเรื่องพวกเด็กปี1 เข้ามา ผมเลยจัดให้แข่งอย่างเป็นทางการซะเลย]


[เรื่องอะไรคะ?]


[เด็กปี1 แย่งสนามบาสกันครับ ผมหมั่นไส้ที่พวกเด็กๆ วางเดิมพันเรื่องเวลาใช้สนามบาส เลยจัดชุดใหญ่ให้รู้ซึ้งถึงเรื่องเดิมพันแท้จริง จะได้ไม่เอาเรื่องเดิมพันมาใช้พร่ำเพรื่อ]


[เรื่องนี้ดาด้าเห็นด้วยค่ะ แล้วไม่ทราบว่าปีนี้ทางนิติส่งใครเป็นลูกสาวคะ?]


[ประธานชั้นปี1 ของเราครับ]


[เอาเฮดน้องนุชสุดท้องออกโรงเองแบบนี้ ท่าทางจะมั่นใจมากนะคะ]


[พอตัวครับ]


[เห็นว่ารับลูกสาวอีคอนเข้าเป็นสะใภ้]


[ใช่ครับ]


[แสดงว่าเธอคนนั้นต้องมีดีอะไรสักอย่าง ดาด้าขอเดาว่าสวย]


[ฮ่าๆ ตามความคิดผมคือพอใช้ได้ครับ]


[ยิ้มแบบนี้แสดงว่าพี่ดินชอบเธอสินะคะ]


[ครับ เด็กคนนั้นตลกดี]


[ใครเป็นคนเลือกเธอคะ?]


[เด็กปี1 เป็นคนเลือกครับ]


[คู่ของเด็กปี1? แบบนี้ก็แย่สิคะ อาจโดนเข้าใจผิดได้นะ เอ๊ะ หรือเข้าใจถูก?]


[ผมเข้าใจปัญหาดีครับ แต่ก็ไม่อยากใช้อำนาจแยกคู่รักออกจากกัน กลัวผลกรรมส่งถึงตัวเองในอนาคตครับ]


[หมายความว่าทั้งสองคนเป็นแฟนกันอยู่แล้ว?]


[ผมก็ยังไม่แน่ใจว่าใช่หรือเปล่า]


[ดาด้าอยากรู้แล้วค่ะ สองคนที่ว่าคือใครเอ่ย?]


[พาร์ นิติปี1 กับ ที อีคอนปี1 ครับ]


ฝ่ายคนมาสัมภาษณ์นั่งอ้าปากเหวอ  อุทานเสียงหลง [พาร์ น้องพาร์ที่เป็นรองเดือนนิติ?]


[ใช่ครับ]


[แล้วน้องทีที่ว่าคงไม่ใช่…]


[ก็ไม่รู้ว่าคิดถึงคนไหนในหัว แต่ถ้าชื่อชลนทีก็ใช่ครับ]


[ดาด้ามีรูป เอารูปน้องทีมาหน่อย]


สักพักก็มีคนวิ่งเข้าเฟรมเอารูปมาวางถึงมือเจ๊แก


[น้องทีคนนี้ใช่ไหมคะ?]


กล้องซูมไปที่รูปในมือเจ๊แก เห็นภาพตัวเองที่ยิ้มหัวเราะพร้อมกลุ่มเพื่อนตอนทำกิจกรรมรับน้องแล้วเซ็ง


ไม่ให้เซ็งไหวได้ไง ก็ไอ้รูปเนี่ยทำผมดังเพียงข้ามคืน เพราะเจ๊แกเล่นโพสลงพร้อมข้อความ ถึงไม่ติดโผหนุ่มฮอตหน้าใหม่ของมอ แต่ก็ติดอยู่ในใจเจ๊ดาด้านะจ๊ะ


[ใช่ครับ]


[ตายแล้ว ดาด้าอยากเป็นลม!]


[ทางอีคอนส่งทีมาเองนะครับ แล้วทางฝั่งผมก็แค่เลือกในฐานะผู้ชนะ ถ้าพาร์ไม่แสดงตัวก่อน ชะตะของทีอาจเปลี่ยนก็ได้ครับ]


[ดาด้าไม่สนใจเรื่องนั้นหรอกค่ะ แค่กำลังคิดว่าข่าวลือคราวนี้มีมูลความจริงแน่ๆ]


[ข่าวลืออะไรครับ?]


[คู่นี้กำลังคบกันอยู่น่ะสิค่ะ เมื่อกี้พี่ดินยังบอกเห็นเป็นคนรักเลยนี่ค่ะ]


[ใช่ครับ แต่ผมแค่เดานะ น้องทั้งสองยังไม่มีใครเอ่ยปากพูดชัดๆ สักคน พวกเพื่อนสนิทของน้องก็ยังไม่มีใครรู้ ผมเองแค่สังเกตจากพฤติกรรมเฉยๆ]


[อันที่จริงดาด้าสงสัยตั้งแต่เห็นสองคนนี้ไปกลับด้วยกันเป็นอาทิตย์แล้วค่ะ]


[แฮ่ม ผมขอไม่พูดถึงเรื่องส่วนตัวของรุ่นน้องนะ ดาด้ามีอะไรจะถามอีกไหมครับ?]


[ไม่แล้วค่ะ ขอบคุณที่แวะมาแจ้งข่าวถึงห้องชมรมของดาด้านะคะ]


พี่ดินยิ้มรับ พูดขอตัว แล้วลุกเดินออกไป


[ใครที่มีรูปเด็ดๆ ช่วยยืนยันความจริง ส่งมาหาดาด้าได้นะคะ


ภาพวีดีโอตัดจบแค่นั้น ผมกดล็อกหน้าจอ คิ้วขมวดเข้าหากันเมื่อรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล 


ทำไมพี่ดินต้องโกหก?


ผมเดินผ่านด้านหลังกลุ่มน้องๆ โชคดีที่สายตาแต่ละคนหยุดอยู่หน้าจอทีวี เลยขึ้นไปชั้นบนแบบเงียบๆ ได้ เข้าห้องตัวเองปุ๊บ รีบลงกลอนประตูก่อนเลย กั้นน้องโผล่มากวนครับ 


“พาร์


ผมหันกลับมาทันเห็นพาร์กำลังซุกอัลบั้มรูปไว้ใต้หมอน กะแล้วว่ามันต้องอยู่นี่ แต่ไอ้อาการแสดงออกทางสีหน้าว่ากลัวโดนดุคืออะไร ผมไม่ได้โกรธสักหน่อย แถมเมื่อวานมันก็ขอแล้ว


“เอ่อ มึงคือว่า


“ฟังนะ กู


พวกผมหุบปากฉับหลังประสานเสียงใส่กันไปเมื่อครู่ ความเงียบโรยตัวพักใหญ่ ก่อนจะถูกทำลายด้วยเสียงขึงขังของพาร์


“ขอโทษ! ต่อไปจะขออนุญาตก่อน”


ผมมองคนนั่งพิงขอบเตียงอยู่กับพื้นด้วยความมึน จูนสมองไม่ทัน


ขอโทษ? ขออนุญาต?


“พูดถึงเรื่องอะไรวะ?”


“ก็เรื่องหยิบอัมบั้มรูปมึงมานั่งดู...


“อ้อ” ผมร้องขัดโดยไม่รอพาร์พูดจบประโยค “มึงขอตั้งแต่เมื่อคืน แต่ช่างเรื่องนี้ก่อน!


“ฮะ?”


ผมเดินไปนั่งแปะกับพื้น ประจันหน้าพาร์ 


“ฟังนะ


แล้วไหงมันเล่นกลืนน้ำลายคงคอต่อหน้า ท่าทางหวาดหวั่นเกินเหตุ เห็นแล้วหมั่นไส้เลยยื่นมือถือเกือบเสยโดนหน้าเพื่อน (ที่จริงผมเล็งปลายคางไว้ แต่พาร์ดันโยกหัวหลบทัน)


“จะเล่นอะไร” น้ำเสียงห้วนดุ แถมยึดของที่เกือบได้ใช้เป็นอาวุธไปจากมือดื้อๆ

 

ผมรีบคว้ามือเพื่อนพลิกหงาย กดปลดล็อกหน้าจออย่างเร็ว กดเริ่มเล่นคลิปวีดีโออีกรอบ


“ดูซะ!” 


พาร์ทำหน้างง แต่ก็ก้มดูจนจบ 


ผมเอ่ยถามทันทีที่เพื่อนเงยหน้าขึ้น “คิดว่าไง?”


พี่ดินพูดชักจูงให้คนคิดไปทางเราเป็นแฟนกัน”


ผมชะงัก พาร์พูดประเด็นที่ผมไม่ทันคิด 


“แล้วเรื่องแย่งสนามบาส โกหกใช่มะ?”


พาร์พยักหน้า “ถ้าบังเอิญเจอคณะมึงที่สนาม ส่วนใหญ่จะเล่นด้วยกันมากกว่า เห็นเชนบอกว่าฝ่ายนู้นนิสัยดีมีฝีมือ เล่นด้วยกันแล้วสนุก”


ว่าแล้ว เพราะผมสงสัยตั้งแต่เห็นไอ้นนท์คุยกับเพื่อนพาร์อย่างสนิทสนมแล้ว พอถามว่ารู้จักมาก่อน ก็เอาแต่ยิ้มอมภูมิ ไม่ตอบคำถามซะที


เสียงพี่ดินดังจากลำโพงอีกรอบ พาร์ฟังซ้ำสอง แล้วกดหยุด


“พี่ดินพูดเหมือนกูเสนอตัวยอมเลือกมึงเป็นสะใภ้เอง แล้วยังคำว่า ชะตะของทีเปลี่ยน อันนี้แปลได้ว่ามึงอาจถูกเลือกเป็นเบ้ก็ได้”


“แต่เราเลือกเบ้ไม่ได้นี่หว่า”


พาร์พยักหน้า “ประเด็นมันอยู่ตรงนี้ พี่ดินบอกเหมือนเราแข่งเดิมพันกันจริงๆ”


ผมหยุดคิด “หรือว่าพี่ดินจะไม่อยากให้คนรู้ว่าคณะเราเป็นพันธมิตรกัน?”


“น่าจะ”


“งั้นที่เราโดนไล่ออกจากโรงยิม เพราะพวกพี่กลัวเราจะคัดค้านแผนนี้หรือเปล่า”


“เป็นไปได้” 


ต่างคนต่างจมภวังค์ความคิด ก่อนผมพูดโผล่ออกมา


กูว่าบางทีเรากำลังจะมีสงครามในมหาลัย”


พาร์เลิกคิ้ว แววตาดูสนใจ “ยังไง”


“ก็ตอนพี่นัน...หมายถึงพี่ประธานปี4 คณะกูพูดอธิบายเรื่องสะใภ้คณะ มันออกแนวๆ ระบบเมืองหรือไงนี่แหละ กูเลยลองสมมุติ ถ้าแทนมหาลัยเป็นดินแดนหนึ่ง คณะก็คือเมืองที่มีระบบปกครองเป็นของตนเอง การเดิมพันเท่ากับส่งทหารไปสู้รบกับอีกเมืองด้วยเหตุผลแตกต่างกันไป มันลงล็อกเลยไม่ใช่เหรอ 


“เกมแนวสงคราม แถมเล่นกันทั้งมหาลัย...” พาร์ทวนพร้อมทำหน้ายุ่ง ”กูนึกภาพไม่ออก” 


ผมยักไหล่ “แค่คาดเดา อาจไม่ใช่ก็ได้ แต่มันต้องเป็นอีเว้นต์ใหญ่น่าดู พวกรุ่นพี่ถึงจริงจังกัน


พาร์ทำหน้าครุ่นคิด “แนวคิดของมึงทำให้กูคิดบางอย่างได้ ความสำคัญของลูกสาวคณะ” 


ผมรอฟังอย่างสนใจ


ลูกสาวคณะถือเป็นตัวแทนของคณะ ถ้าทำอะไรกับลูกสาว ก็เหมือนคณะที่ลูกสาวสังกัดอยู่โดนกระทำแบบนั้นด้วย ออกแนวหยามเกียรติกัน ที่สำคัญมีให้เลือกว่าจะรับเข้าเป็นสะใภ้หรือให้เป็นเบ้ กรณีเบ้ก็เหมือนตกเป็นเมืองขึ้นฝ่ายที่ชนะเลยนี่


ผมพยักหน้าเห็นด้วยหงึกๆ “แล้วสะใภ้คณะล่ะ? ตัวประกันหรือเปล่า?”


“เหมือนเป็นตำแหน่งไว้หน้าอีกฝ่ายมากกว่า ไม่ก็สำหรับผูกมิตรไมตรี เกี่ยวดองกันแล้วก็สามารถช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ ได้ แต่กรณีของมึงน่าจะแตกต่างออกไป” พาร์ขมวดคิ้วพึมพำกับตัวเอง ต่างกันตรงไหนนะ”     


ผมครุ่นคิดตาม ก่อนเอ่ยอย่างไม่แน่ใจ “ตำแหน่งของกูก็คล้ายทูตเชื่อมสัมพันธ์ไมตรีอยู่นะ”


แววตาพาร์เปล่งประกายทันที “แต่ถูกปกปิดด้วยตำแหน่งสะใภ้คณะเหมือนซ่อนใบไม้ไว้ในป่า!”


เรามองตากัน แล้วคลี่ยิ้ม ชักรู้สึกสนุกขึ้นมาแล้วสิ


“อย่างนี้นี่เอง รุ่นพี่ประธานปี4 คณะมึงถึงได้ย้ำนักย้ำหนาให้กูดูแลมึงให้ดี” 


“พี่ดินไม่เห็นพูดให้กูดูแลมึง”


“เพราะมึงถือเป็นคนของคณะนิติแล้วนี่ แต่ที่กูสงสัยคือเราต้องแกล้งแสดงเป็นแฟนด้วยไหม?”


“ไลน์ถามพี่ดินเลย”


พาร์ทำตาม ส่งสมาท์โฟนของผมคืนมา เครื่องในมือสั่นทันทีเป็นระยะๆ พวกเพื่อนเก่าแก่กำลังพิมพ์โต้ตอบผ่านไลน์อยู่ สงสัยจะรอผมไปตอบคำถามอยู่ เลยจำต้องเข้าหน้าเพจเจ๊ดาด้าอีกรอบ เลื่อนผ่านหัวข้อปักหมุดลงมาก็เจอที่ยำยำบอกทันที มีคำบรรยายแค่ประโยคเดียว  


= ไม่จำเป็นต้องพูด แค่เห็นน่าจะเข้าใจ =


ด้านล่างเป็นภาพล้วนๆ ถึงห้ารูป แต่รูปสุดท้ายขึ้น +46 หมายความว่ายังมีอีกครับ ผมกดดูรูปแรก ไม่เห็นมีอะไร มีรูปลงจากรถคันเดียวกัน รูปต่อมาก็แค่ไปเจอกันที่รถ รูปเคยนั่งกินข้าวด้วยกันแค่หนเดียว แต่เล่นมีตั้งหลายรูปหลายมุมเลยเหมือนกินข้าวด้วยกันบ่อยๆ หมดรูปช่วงปกติที่มีไม่ถึงสิบก็เป็นรูปช่วงงานลอยกระทงเลยครับ


อื้อหือ...คนถ่ายคนเดียวกันแหงๆ ฝีมือดีด้วย


“พี่ดินบอกว่าทำตัวตามปกติก็ได้ แต่ให้กูกับมึงตัวติดหนึบกันหน่อย แล้วถ้าจำเป็นต้องสวมบทคู่รักก็ช่วยทำให้ด้วย”


“อ่าฮะ


ผมตอบรับโดยที่สายตายังจับจ้องรูปโฟกัสไปที่พาร์เป็นหลัก จากมุมนี้เห็นชัดว่าสีหน้าพาร์กำลังเขินทั้งยังอมยิ้มมีความสุข ถ้าเดาไม่ผิด น่าจะเป็นตอนที่มันเบือนหน้าหนีผมตอนอยู่ที่ซุ้มนิติ


ผมยกยิ้มขำ สรุปมันเขินจริงๆ สินะ


“ดูอะไรอยู่?”


ผมไม่พูด แต่พลิกหน้าจอให้มันเห็นเอง


“เฮ้ย!


พาร์ตะปบแย่ง แต่ผมดึงมือถือหลบทัน


“มึงถ่ายเก็บไว้เรอะ!


“ใส่ร้ายวะ ไม่เห็นกูยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้เรอะ” ผมรีบชี้ภาพตัวเองที่ติดมาแค่บางส่วน แต่มากพอให้เดาออกว่าเป็นใคร


พาร์ขมวดคิ้ว “เอามาจากไหน”


“เฟสเจ๊ดาด้า”


“อีกแล้วเหรอ” พาร์งึมงำ แต่อยู่ใกล้ขนาดนี้ ผมได้ยินชัด


“เออ มาเป็นรูปคู่ของกูกับมึงเลย”


“ดูด้วย”


ผมแหล่มอง “จอเล็กแค่นี้จะดูสองคนถนัดได้ไง ฉะนั้นดูผ่านมือถือมึงไป แต่ถ้าอยากมุงด้วยก็ช่วยลุกไปหยิบแท็บเล็ตบนโต๊ะให้หน่อย”


พาร์ลุกออกไปจริง แต่กลับมาพร้อมโต๊ะญี่ปุ่นกับโน้ตบุ้ค จอใหญ่ได้ใจกว่าแท็บเล็ต


“ประชด?”


“เปล่า” พาร์ปฏิเสธ แถมคำอธิบาย “ถ้าเกิดเจอรูปถูกใจจะได้เซฟง่ายหน่อย”


“อ้อ งั้นไปช่วงงานลอยกระทงเลย คนถ่ายเก่ง จับมุมก็สวย”


พอได้ยินอย่างนั้น พาร์เลยคลิกผ่านช่วงแรกๆ ไปเร็วมาก แล้วมาผ่อนจังหวะตอนเข้าช่วงงานลอยกระทง


“สวย รู้ไหมใครถ่าย?”


“ส่งข้อความไปถามเจ๊ดาด้าดิ แต่คนถ่ายไม่ยอมแสดงตัวหรอก”


“ทำไมล่ะ?”


“ภาพแอบถ่ายทั้งนั้น เขาคงกลัวโดนเราเล่นงานเหมือนกัน แล้วมึงก็ไม่ควรติดต่อไปด้วย เดี๋ยวฝ่ายนั่นเห็นมึงชอบ เกิดได้ใจแล้วตามถ่ายรูปเป็นสโตลเกอร์ มึงจะหนาว ดูจากภาพเซตงานลอยกระทงดิ มีแทบทุกช็อต คงเดินตามพวกเราตั้งแต่ที่ซุ้มนิติ”


าร์เงียบไปเลยครับ ผมเลยเงียบตาม ตาดูแต่รูปอย่างเดียว


ความจริงมันก็ไม่น่ามีอะไร แต่พอมานั่งมองตามทีละรูปแบบนี้มัน


เหมือนเดทเลยเนอะ”


“แค่กๆๆ”


คนกดเปลี่ยนรูปสำลักน้ำลายกะทันหัน ไอไม่หยุดจนต้องช่วยลูบหลังให้ หน้าจอเลยหยุดที่รูปผมกำลังงับไอศกรีมโคน มีพาร์ยืนดูดน้ำข้างๆ กำลังชี้นิ้วให้ดูอะไรบางอย่าง ซึ่งไม่พ้นร้านของกินน่าสนใจ


“พ...พูดอะไรออกมาเนี่ย”


“แล้วกูพูดผิดตรงไหน มุมมองคนถ่ายภาพมันสื่อออกมาแบบนี้นี่หว่า”


พาร์อ้ำๆ อึ้งๆ สุดท้ายก็เงียบ กลับไปคลิกดูรูปต่อจนหมด แล้วไล่ย้อนกลับมา คราวนี้เป็นการเซฟรูปที่ชอบลงเครื่องครับ ผมยังชี้บางรูปที่ชอบ แต่พาร์มองข้ามให้เซฟเก็บไว้ให้ด้วย เสร็จเรียบร้อยก็เป็นการส่งข้อความติดต่อเจ๊ดาด้า ฐานละเมิดสิทธิส่วนบุคคล ไม่แจ้งขออนุญาตคนในภาพก่อน เรื่องนี้ผมปล่อยพาร์พิมพ์โต้กับเจ๊ไป เพราะดูท่าชำนาญ สงสัยรบกับเจ๊แกบ่อย


ส่วนผมกำลังพิมพ์โต้เถียงกับเพื่อนผ่านไลน์อย่างเมามันเหมือนกัน ว่าด้วยหัวข้อคือผมกับพาร์ไม่ได้เป็นแฟนกัน ก็ไม่รู้เชื่อมากเชื่อน้อย แต่หลังๆ หัวข้อเริ่มเปลี่ยน สงสัยจะเบื่อกันแล้ว ก็คุยเล่นไปเรื่อยครับ 


White Rabbit: ออกทะเล ออกทะเล ออกทะเล

Wind: เออวะ กลับเข้าเรื่องไอ้ทีด่วน ตกลงว่ากับรองเดือนนิติไม่ได้เป็นแฟนแน่นะ?


ยังไม่จบอีกเรอะ ประเด็นเนี่ย!


TEE: เออออออ!

YamYam: งั้นลากตัวมาเจอพวกกูหน่อย

TEE: ไม่ต้องห่วง ช่วงเก็บตัวช่วงสอบจนถึงช่วงไปเที่ยว พาร์ไปกับพวกเราอยู่แล้ว

White Rabbit: เยี่ยม

Templar: หึๆๆ สนุกแน่

YamYam: อีกอาทิตย์เจอกัน


ที่เหลือส่งสติกเกอร์บอกลากันมา เอาไว้ผมจะแนะนำเพื่อนกลุ่มดาวลูกไก่ให้รู้จักทีหลังนะครับ


“ที”


ผมเงยหน้ามองพาร์ เลิกคิ้วถาม “เจ๊ดาด้าไม่ยอมลบ?”


“เปล่า พึ่งหายไปเมื่อกี้ เจ๊แกคุยรู้เรื่องก็จริง แต่ฉลาด”


ผมมองตามที่พาร์ชี้นิ้วให้ดู เจ๊ขึ้นสเตตัสถึงสาเหตุที่รูปหายอย่างตรงไปตรงมา พูดในฐานะคนกลางที่ลำบากใจต่อการเสนอข่าวที่คนสนใจ แต่คนในภาพไม่ยินยอม


ผมหัวเราะ “เหมือนพวกเราเป็นตัวร้ายเลยวะ”


“สนใจทำไม เราไม่ใช่คนของสาธารณะซะหน่อย”


“แต่มึงตามเก็บไม่หมดหรอก ดูคนที่ตอบคอมเม้นต์ดิ บางคนยังเอารูปก่อนหน้านี้มาลงแทนเจ๊แกอยู่เลย”


“อ้อ อย่าไปสนใจเลย…กูเคยลองติดต่อไปเพื่อขอความร่วมมือ แต่ดันเจอประเภทหวังให้กูติดต่อไปหาตั้งแต่แรก มีตั้งแต่รอจีบยันขั้นขอคบเป็นแฟนตรงๆ แย่กว่านั้นบางรายทำถึงขั้นนำเสนอตัวเองเต็มที่จนกูเผ่นแทบไม่ทัน อีกประเภทคือพวกชอบสนใจเรื่องชาวบ้าน ถ้าหลงติดต่อไปจะโดนรัวคำถามมาไม่ยั้ง เจอแค่สองกรณี กูก็ขอบายแล้ว”


“แต่พาร์ นี่มันรูปคู่นะ ไม่ใช่รูปเดี่ยว”


พาร์ชะงัก “…จะประเภทไหน หรือมีเจตนายังไง กูก็ไม่ขอตามคุยเป็นรายบุคคลอีกแล้ว เข็ดวะ” 


ผมขำสีหน้าเจื่อนของมันจริงๆ ท่าทางจะเจอมาแบบหนักหน่วง 


เสียงริงโทนของผมกับพาร์ดังแทบจะพร้อมกัน


ผมเห็นชื่อคนโทรก็เผลอยิ้มขำ ยื่นให้พาร์ดู ทางนั้นก็ยื่นให้ดูเหมือนกัน เราสองคนโดนน้องสาวโทรหาครับ สงสัยสองสาวจะตามหาตัวพวกผมไม่เจอ (แล้วทำไมไม่ขึ้นมาดูชั้นบน?) ผมยกนิ้วชี้แตะปากให้พาร์เงียบไว้ มันเลยจัดการกดปิดเสียง วางมือถือของมันทิ้งให้สั่นอยู่บนเตียง


“ฮัลโหล”


[พี่อยู่ไหน?] เสียงน้ำดังลอดลำโพงให้พวกผมได้ยิน


“นั่นสินะ”


[พี่อ่ะ น้ำขอคำตอบดีๆ อย่างจริงจังด้วย]


ผมถอนหายใจเมื่อโดนน้องพูดดัก “อยู่บนห้อง”


[พี่พาร์ล่ะ]


“อยู่ข้างๆ ทำไมล่ะ?”


[น้ำให้เลือก พวกพี่จะลงมาเอง หรือให้พวกน้ำขึ้นไปหา?]


ผมสบตากับพาร์ รายนี้ชี้นิ้วใส่ประตูเลยครับ สื่อชัดว่าจะลงไปเอง พาร์ต่างกับผมตรงที่เป็นพวกหวงพื้นที่ส่วนตัว พลอยทำให้น้องสองคนของผมเลยไม่กล้าเข้าออกห้องนี้ตามอำเภอใจ ยัยน้ำเกรงใจพี่พาร์ แต่เจ้าตัวเล็กกลัวสายตาหงุดหงิดของรูมเมทผมครับ  


“เดี๋ยวลงไป”


หลังกดตัดสัญญาณ พวกเราลุกออกจากห้อง เตรียมลงไปข้างล่าง ระหว่างอยู่ตรงทางเดินก็แอบกระซิบคุยกัน 


“ฟังจากเสียงยัยน้ำ ต้องมีแผนอะไรแน่ๆ”


พาร์พ่นลมหายใจ น้ำเสียงปลงตก “น่าจะชินได้แล้ว” 


ผมหัวเราะ “ถ้าไม่ชิน กูคงเครียดไปแล้วว่ะ”

 

ลงมาปุ๊บก็เจอสองสาวดักอยู่หน้าบันได สีหน้าทั้งคู่ดูจริงจังปนตื่นเต้น แววตานี่วิบวับเชียว เก็บอาการกันไม่เป็นเลย


“พวกน้ำขอท้า!


ผมเลิกคิ้วสูง ประหลาดใจเล็กๆ ไม่คิดฝันว่าน้องจะเริ่มต้นด้วยการขอท้าดวล


คราวนี้มาแปลก กระตุ้นความสนใจผมเต็มๆ “น่าสนใจ ว่ามาสิ” 


“ถ้าพี่ทีเล่นเกมจ้องตากับพี่พาร์นานหนึ่งเพลงได้ น้ำอาสาล้างจานหนึ่งอาทิตย์”


ลงทุนดีแฮะ


“ถ้าพี่พาร์ทำได้ เบอร์จะช่วยตากผ้าหนึ่งอาทิตย์เหมือนกัน”


“แล้วถ้าพวกพี่แพ้?” พาร์ถามกลับ


“ทำอาหารตามที่น้องรีเควสหนึ่งอาทิตย์”


“พี่ให้แค่สามวัน” ผมต่อรองทันที


“ได้ไง ต้องอาทิตย์หนึ่งเท่ากันสิ”


“วันหนึ่งกินข้าวตั้งสามครั้ง สามวันเท่ากับเก้าครั้ง เลขเก้ามากกว่าเลขเจ็ด ถูกไหม?”


“ก็ใช่


“พี่เลยให้แค่สามวันไง”


สามวันก็ได้”


“งั้นก็ดีล”


ผมตกปากรับคำทันที มองสองสาวยิ้มๆ ดูท่าจะยังไม่มีใครเฉลียวใจว่าเงื่อนไขฝ่ายผมได้เปรียบกว่า แต่พาร์หรี่ตามองผมแล้ว คนนี้รู้ทัน แต่ไม่ยักจะช่วยน้องแย้ง


อ้อ ลืมไป พาร์ได้ผลประโยชน์เหมือนกันนี่หว่า ฮ่าๆๆ


“งั้นไปนั่งหน้าโซฟาเลยค่ะ”


สองสาวเปิดทางให้เอ่อ ถ้าพี่ไม่ตอบตกลงคงดักไม่ให้ลงจากบันไดเลยใช่ไหม


พวกเราเดินไปนั่งบนพรม ผมแอบมองสีหน้าบูดบึ้งของตัวเล็ก ไม่รู้ยัยน้ำไปพูดอะไรกับน้อง อันถึงได้นั่งขัดสมาธิกอดอกนิ่งอยู่บนโซฟา ไม่วิ่งลงมาหาผมเหมือนทุกที  


“ใส่คนละข้างค่ะ”


ผมละสายตาจากน้องคนเล็กมาต้นเสียง เบอร์ดี้ส่งสายหูฟังมาให้คนละข้าง เราเลยต้องเขยิบก้นเข้าหากันมากขึ้น ยัดหูฟังเข้าหูเรียบร้อยก็ปล่อยน้องๆ ตรวจดูความเรียบร้อยก่อนเริ่มเกม


“น้ำจะเริ่มแล้วนะ”


“เดี๋ยว จ้องตาแค่หนึ่งเพลงใช่ไหม?”


“ช่าย ถ้าพี่สองคนหลบตากันถือว่าแพ้ คนใดคนหนึ่งหลบก็ถือว่าแพ้เหมือนกัน” 


“ต้องจ้องตาจนถึงแค่ทำนองเพลงจบ หรือต้องรอให้ขึ้นเพลงใหม่ก่อนถึงละสายตากันได้”


“เอาอย่างแรก พร้อมยัง น้ำจะนับแล้วนะ”


ผมปล่อยให้น้องสาวนับสาม สอง หนึ่ง


ผมกับพาร์จ้องตากันตามกติกาเกม ทำนองเพลงเริ่มต้นพักหนึ่ง ก่อนเริ่มเข้าสู่ช่วงเนื้อร้อง




   ( แอพ ---> คลิก 
เครดิต:  คนรู้ใจ - Chin ชินวุฒิ จาก You Tube
ป.ล. ในแอพฟังเพลงไปด้วยอ่านนิยายไปด้วยไม่ได้นะคะ


เหมือนเจอคนรู้จัก ตอนที่หลงทาง

เหมือนเจอต้นไม้ใหญ่ กลางทะเลทราย

เหมือนมาเจอของที่สำคัญ ที่ได้เคยทำหล่นหายไป

เหมือนชีวิตเราเจอกับแสงไฟ สว่างไสวเมื่อฉันได้มาพบเธอ


ลมหายใจผมสะดุด ยามเห็นแววตาพาร์สั่นไหวรุนแรง


เธอทำให้ฉันสุขใจเวลาที่พบกัน

เธอทำให้ฉันได้มา พบเจอกับสิ่งที่ขาดหาย

ได้มาเจอเธอ ทั้งชีวิตฉันเปลี่ยนไป

เพราะเธอคือความฝัน ที่ฉันต้องการจะรู้จัก

เธอคือความรักของคนที่มันเงียบเหงา และไม่เหลือใคร

เหมือนพบเจอคนรู้ใจ 


เวรแล้ว! ใครเลือกเพลงวะ!


ผมเริ่มเหงื่อแตกพลั่กๆ ยิ่งสบตากันก็ยิ่งเข้าใจแจ่มแจ้ง...เพลงนี้คือยาแรงสำหรับพาร์ชัดๆ


ทำไงดีวะเนี่ย! ผมเริ่มหัวหมุน จะหลบก็ทำไม่ได้ แต่จะให้จ้องตาต่อจนจบเกมก็ท่าจะไม่ไหว 


พลาดแล้ว พลาดจริงๆ ทำไมผมไม่ถามชื่อเพลงกับน้องก่อนวะเนี่ย


เหมือนมาเจอของที่สำคัญ

ที่ได้เคยทำหล่นหายไป

เหมือนชีวิตเราเจอกับแสงไฟ

สว่างไสวเมื่อฉันได้มาพบเธอ


ผมเม้มปาก สองมือกำกางเกงแน่น 


เธอทำให้ฉันสุขใจเวลาที่พบกัน

เธอทำให้ฉันได้มา พบเจอกับสิ่งที่ขาดหาย


ใจผมกระตุกไปวูบหนึ่ง...


ได้มาเจอเธอ 


เคยได้ยินว่าดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ


ทั้งชีวิตฉันเปลี่ยนไป เพราะเธอคือความฝัน ที่ฉันต้องการจะรู้จัก


...มันคงจะจริง


เธอคือความรักของคนที่มันเงียบเหงา และไม่เหลือใคร


แววตาคู่เดียวตรงหน้าผมถึงเผลอสื่อความหมายบางอย่างออกมาให้รับรู้


เหมือนพบเจอคนรู้ใจ 

อยากบอกให้เธอรู้

ทั้งหัวใจฉัน

อยากบอกให้เธอรู้

รักเธอทั้งหัวใจ   


ผมละสายตาหนีแววตาอ่อนหวานของพาร์ ก้มมองสีกางเกงที่กำแน่นจนยับ 


เธอทำให้ฉันสุขใจเวลาที่พบกัน

เธอทำให้ฉันได้มา


วนซ้ำเป็นหนที่สาม 


พบเจอกับสิ่งที่ขาดหาย 


ตอกย้ำความรู้สึกของอีกคนลงกลางใจ


ได้มาเจอเธอ ทั้งชีวิตฉันเปลี่ยนไป

เพราะเธอคือความฝัน ที่ฉันต้องการจะรู้จัก

เธอคือความรักของคนที่มันเงียบเหงา และไม่เหลือใคร

เหมือนพบเจอคนรู้ใจ 


ผมเผลอพ่นลมออกจากปากเมื่อเพลงกลับสู่ทำนองสุดท้าย 


จบซะที...  


“ที”


ผมทำเป็นไม่ได้ยิน หลับตาลง พยายามปรับอารมณ์ที่โดนปั่นป่วนให้กลับเข้าทีเข้าทาง


แต่เพลงที่คิดว่าจบแล้ว ดันส่งหมัดฮุดสุดท้ายมาตอนไม่ทันตั้งตัว


เหมือนเธอคือคนรู้ใจ 


ได้ยินปุ๊บ แววตาสื่อความหมายของใครบางคนก็โผล่เข้ามาในห้วงความคิดปั๊บ อาการที่ทนข่มกักเก็บมาตั้งนานดันระเบิดออกมาจนได้  


บ้าเอ้ย 


ผมยกมือลูบหน้าร้อนผ่าวของตัวเองทันที


“ที


อย่ามาเรียกนะ!


“มึงหน้าแด


โครมมม?!


เสียงอะไรสักอย่างหล่นกระแทกพื้นดังมาก ผมรีบหันไปมองด้วยความตกใจ


โซฟาเดี่ยวหงายหลังครับ


ยังไม่ทันมองมากกว่านี้ เจ้าตัวเล็กก็แหกปากร้องไห้เสียงดังลั่นบ้าน 


--------------------------------------------

Talk:   11/12/2015

--------------------------------------------


ช่วงตอบคอมเมนต์ (11/12/2015)


nam3 - (1) เรื่องไปห้างใกล้มหาลัยกับน้องสาว มันมีที่มาค่ะ (แต่ยังไม่ได้เฉลย) / (2) ขอบคุณที่จับคำผิดให้นะคะ อันที่จริงปุบปับกับปุ๊บปั๊บความหมายเหมือนกันค่ะ แต่เราพิมพ์ผิดเอง (พอดีตอนเปิดพจนานุกรมเจอแต่ปุบปับค่ะ) น่าจะเจอที่ผิดหลายตอนเลยสำหรับคำนี้ ก็ขอไล่หาแก้ไขในไฟล์ต้นฉบับไปเรื่อยๆ ก่อนนะคะ ส่วนเนื้อหาในเด็กดี ขอคงเดิมก่อนนะ เผื่อเจอคำผิดอื่นๆ หรืออยากปรับปรุงถ้อยคำในประโยคให้ดีขึ้น จะได้ลงแก้ไขทีเดียวเลยค่ะ

 

Power - ดีใจที่ชอบค่ะ (ยิ้ม)

 

Dark Diamond - เราใช้คำผิดจริงๆ ค่ะ ดันนึกว่าพรางกับพลางความหมายเหมือนกัน เลยเลือกคำคุ้นตากว่า พลาดซะแล้ว ขอบคุณที่จับคำผิดให้ค่ะ     

 

PRF •_• - (19/1) เดี๋ยวคราวหน้าจะเอาคอมเมนต์ที่เคยตอบไว้มาให้อ่านนะคะ ช่วงสอบก็สู้ๆ นะ แต่เรื่องตัดค้าง อันนี้ไม่รับปากค่ะ (ยิ้ม) , (19/2) เราพิมพ์ผิดเองค่ะ ขอบคุณที่จับคำผิดให้นะ

 

Panida Ayuwong - (ยิ้มดีใจที่ชอบ) จะพยายามค่ะ

 

KillerKill - (19/1) 555+ , (19/2) นั่นสิๆ

 

เนรุ - ดูจากรูปการณ์พาร์ท่าจะตัดใจยาก 555

 

Keen Alexis - 555+ / ต่อไปเราจะระวังเรื่องรีไรทซ้ำสองนะคะ 

 

รอยพิมพ์ - (19/1) อ่านบทนี้น่าสมหวังแล้วนะ 555 / เรื่องสอบสู้ๆ นะคะ , (19/2) เดี๋ยวจะมีหนุ่มๆ ออกมาให้เลือกสรร ลองเล็งไว้ก็แล้วกันค่ะ (ขำ)

 

~.+iiOม+.~ - เรื่องครอบครัวเป็นของทีเองค่ะ ไม่ได้มีต้นแบบจากที่ไหนเลย (ตัวละครสร้างขึ้นมาเองเพียวๆ) ส่วนตัวละครที่นึกถึงคนในชีวิตจริงที่สุดคือน้องอันค่ะ อย่างเรื่องโซฟาหงายท้องของบทนี้ เคยเจอกับตัวค่ะเลยได้ลูกมะนาวบนหัวมาหนึ่ง 555

 

2LJSTD - 555+ แต่หลังจากบทนี้พาร์น่าจะเข้าใจอะไรขึ้นเยอะนะ

 

PreawMaKa - (19/1) หุๆ ต้องรอดูต่อไป , (19/2) โผล่มาแค่ตอนเดียว ได้หมอพีทก็ได้FCมาเลย คนนี้เสน่ห์แรงจริงๆ

 

ลีลีข้าวสาร -  (19/1) ต้องรอดูท่าทีพาร์ต่อไปค่ะ , (19/2) 555+ แต่หลังบทนี้ความหวังน่าจะมาเพิ่มอีกนะเนี่ย

 

zujune2000 - ค่ะ ^_^

 

ZiDEXiDE - (19/1) มาม่ายังไม่แกะซองค่ะ 555 , (19/2) อยากรู้เหมือนกันนน  

 

หมวยตัวกลม - (19/1) แอบเขียนข้อความพับเป็นจรวดกระดาษปาไปปักหัวให้แล้วค่ะ ส่วนพาร์จะอ่านไหมไม่รู้ เพราะเผ่นหนีมาแล้ว , (19/2) (ยิ้มขำ) หวังให้เป็นอย่างนั้นเหมือนกันค่ะ

 

คิมดงจุน - (19/1) บทนี้งานเข้าทีเข้าเต็มๆ ค่ะ 555 , (19/2) 555+

 

( . * M o O Y o N g * . ) - (19/1) ดีใจที่ชอบค่ะ (ยิ้ม) , (19/2) 555+

 

rinnarinrin - ทีคงไม่กระทืบหรอกค่ะ แต่อาจโดนพาร์มองเขม็งแทน 555

 

Tari - ช่ายๆ

 

A qure darkness - ได้คำตอบแล้วเนอะ ส่วนเด็นก็ใกล้จะได้เจอแล้วค่ะ

 

pppp - เอามาลงให้แล้วนะคะ


--------------------------------------------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,841 ความคิดเห็น

  1. #2781 KiHaE*129 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 05:04

    น้องอันลูกกกกกกกกกกกกก

    อันนี้อุบัติเหตุหรือสองสองแกล้งน้องงงงง

    ให้สองคนนี้แพ้


    #2,781
    0
  2. #2708 ThkTheks (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 17:15
    น้องอันลูกกกกกกกกกก ฮือออ ใจแม่ ;-; น้องทีก็ควรเขิน นี่อ่านไปฟังไปยังเขิน อุแงงง
    #2,708
    0
  3. #2660 bwp_k (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 18:17
    กรี๊ดดดดดดด แพ้แล้วๆๆๆๆๆ ทีแพ้แล้วววววว
    #2,660
    0
  4. #2631 Mistyblack (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 18:28
    กรี๊ดดดด น้ำเบอร์สมแล้วที่เป็นตัวแทนแห่งชั้น
    #2,631
    0
  5. #2615 joybelive (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 01:56
    โอ๊ยย น้องอันลูก 555
    #2,615
    0
  6. #2550 FairyP718 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 00:34
    โอ๊ยยย สองสาวเล่นพี่ชายแล้วไง ว่าแต่โซฟาน้องอันล้มได้ไงลูก ไม่ร้องนะขวัญเอ๋ยขวัญมา
    #2,550
    0
  7. #2176 shshshx (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:31
    น้องอันของฉันนนน
    #2,176
    0
  8. #2095 Ann Healy (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 18:45
    โคร่มมมมม 555555555555555 ลูกกกกเป็นไรไหม 5555555555555
    #2,095
    0
  9. #1963 baekbow (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 23:59
    หมดกัน กำลังจะซึ้งเลย เป็นไรไหมลูก 555
    #1,963
    0
  10. #1850 161149381 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 05:02
    5555555โครมมมม
    #1,850
    0
  11. #1818 milkc (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 23:53
    เขิลอ่ะ
    ไม่ต้องจ้องตาก็ได้
    นี่ก้เขิลแล้ว ฮื่ออออออ
    #1,818
    0
  12. #1020 me_paper (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:49
    เห้นแกรร คือเปิดเพลงไปอ่านไปโคดดดฟินนนนนน แนะนำค่ะ:))
    #1,020
    0
  13. #1012 Mammy Sentereza (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 02:42
    อร๊ากกกกกกกกกกฟหดสำววำำนยกไว
    #1,012
    0
  14. #882 TiwticAmp_90 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:53
    เขินแทร เขินแรงมากด้วยยยย !
    #882
    0
  15. #721 Dairy-nana (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 มกราคม 2559 / 19:13
    โอ้ยยยย เขินแรงมาก ตามองตาด้วยหัวใจตรงกันแรงมาก!!
    #721
    0
  16. #269 ลีลีข้าวสาร- (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 13:40
    ....////>_ #269
    0
  17. #250 PuiPui (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 21:14
    คู่นี้มันแค่ยังไม่รู้ใจตัวเองเฉยๆใช่ม้ายยยย เขินแทน
    #250
    0
  18. #248 เนรุ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 14:47
    อ่านไปเขินไปอ่าาาาา ฟินนนนน

    ตัวบิดแทน ที เลยยยย

    สองสาวจอมแสบ เล่น แอบบอกความในใจแทนพาร์ผ่านเพลงเลย

    ทีโดนแอทแทกร์เต็ม

    น่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกก ที่สุดคู่นี้
    #248
    0
  19. #247 Raina (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 12:54
    ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องสะใภ้กับลูกสาวคณะเท่าไหร่ ยิ่งอ่านยิ่งงง แต่เรื่องอื่นนี่ฟินมากค๊าาาาา ลุ้นว่าเมื่อไหร่พาร์จะหายสับสนสักที 555 // น้องอันน่ารัก :-)
    #247
    0
  20. #246 TaN_Na_Tea (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 11:01
    ทีเขินหนักมาก555555 เจอสายตาของพาร์เข้าหน่อย
    #246
    0
  21. #245 KillerKill (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 09:47
    ทีเขินด้วยอ่าาาา >o<
    หวั่นไหวกับสายตาของพาร์เหรออออออ น่ารักกกกก
    จีบกันเถอะ ๆ ๆ ๆ ๆ  ๆ

    //น้องอันร้องไห้ทำไมมมมม
    #245
    0
  22. #244 PRF •_• (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 23:31
    อั๊ยย๊ะ เขินแทน 555 น่ารักกันจริงๆคู่นี้ > < อ่านเรื่องนี้ก่อนแล้สไปนอน ฟินแน่ๆ 55 รอตอนต่อไป แอบค้างเล็กๆนะเนี่ย อาทิตย์หน้าสอบ เอื้ออออ อาทิตย์นี้วันที่10,11 ก็ได้ไปรร. ==;; เซ็งเลย เอ..ครั้งนี้เมนท์ยาวจัง .. นึกว่าจะไม่มีอะไรเมนท์ให้แล่วเสียอีก ถ้าเอาเมนท์เก่าไปใส่ให้แล้วบอกนะคะ จะไปอ่าน55 เรื่องนี้จะทำเปฯรูปเล่มไหมค่ะ ถ้าทำนี่ก็อาจจะเป็นเรื่องแรกที่เราจะซื้อ หาคนวาดสวยๆนะคะ 55 พอๆ จบๆ ยาวไปละ ต้องไปนอนละ ง่วง 55 ฝันดีคร้าบบ~
    #244
    0
  23. #243 nong2547 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 22:58
    สนุกมากค่ะ ดูท่าพาร์จะรักทีมากๆ และตัดใจไม่ได้แย่ๆ
    #243
    0
  24. #242 หมวยตัวกลม (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 21:51
    ทีเจอสายตาของพาร์เข้าไป ละลายเลยล่ะซี้ >///<
    #242
    0
  25. #241 ( . * M o O Y o N g * . ) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 21:02
    >\\\\\\<

    เขินแทนอะ. อันตรายต่อหัวใจมากจริงๆ ไม่คิดก็ต้องเริ่มคิดมั่งแหละ.

    น้องๆฉลาดมากก. เข้าใจกระตุ้นความรู้สึก. เยี่ยมไปเลย

    #241
    0