[Chonnatee] ชลนที #Boy's Love #จบแล้ว

ตอนที่ 18 : Side Story : ไดอารี่คุณพ่อมือใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,986
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    24 เม.ย. 59


ไดอารี่คุณพ่อมือใหม่

(พ่อแทน)


< พาร์ 3 ขวบ >


“คุณพ่อของน้องพาร์ใช่ไหมคะ?”


“ใช่ครับ”


ใจคนรับวิตกกลัวลูกชายจะเป็นอะไรไป ยิ่งช่วงนี้ผีเข้าผีออก อารมณ์แปรปรวนยิ่งกว่าพายุเฮอร์ริเคน แต่ความจริงหลังฟังจากปากคุณครูทำเอาเงิบ เด็กน้อยของผมพึ่งไปอาละวาดใส่เพื่อนมา นี่หรือคือเหตุที่ผมถูกเรียกตัวด่วนระหว่างทำงาน 


สรุปคือครูอยากให้รีบมารับตัวลูกชายไป เพราะเพื่อนร่วมห้องกลัวเขาหมดแล้ว


โดยปกติ พาร์ไม่ใช่เด็กเกเรก้าวร้าว แต่เพราะช่วงนี้เด็กน้อยตัวอ้วนกลมกำลังโดนงดของหวาน เหตุเพราะน้ำหนักเกินมาตรฐานเด็กสุขภาพดีไปโข ผมโดนครูต่อว่าเรื่องหักดิบให้ลูกงดของหวานกะทันหัน แต่เมื่อเริ่มไปแล้วให้กลับมากินตอนนี้คงไม่ดี เลยจำเป็นต้องทำเรื่องของดเอาลูกมาโรงเรียนชั่วคราวจนกว่าสภาวะอารมณ์เด็กน้อยดีกว่านี้


แต่ลูกระเบิดย่อมๆ ยังถล่มบ้านไม่ยอมหยุดหย่อน ต้องรีบเก็บข้าวของแตกได้ให้พ้นมือน้อยๆ ไม่งั้นคงกลายเป็นเศษแก้วไร้ค่า ลูกชายอารมณ์ร้ายกว่าที่คาดไว้โข จนฝ่ายภรรยามาปรึกษาว่าควรให้ของหวานกล่อมปีศาจน้อยให้อยู่ในความสงบดีหรือไม่


“อย่าพึ่งดีกว่า ขืนติดของหวานหนักกว่าเก่าจะยิ่งแก้ลำบาก เดี๋ยวผมลองโทรปรึกษาผู้เชี่ยวชาญดู”


ผมได้รับคำแนะนำว่าให้หาอะไรดึงความสนใจเจ้าตัวน้อย ไม่ให้สมองว่างไปคิดเรื่องของหวาน ถ้าจะให้ดีพาไปออกกำลังกายควบคู่ด้วย จะช่วยลดน้ำหนักได้ดียิ่งขึ้น แต่ตอนนี้ผมเข้าหน้าลูกชายไม่ติด แถมเด็กน้อยยังประท้วงไม่ยอมออกจากบ้าน เลยต้องเค้นสมองคิดแทบตายในการเลือกอุปกรณ์กีฬาที่ลูกพอจะเล่นคนเดียว และเล่นที่บ้านได้ สุดท้ายก็คว้าแป้นบาสกับลูกบาสสำหรับเด็กมาติดไว้ที่บ้าน


“เอาเลยลูก หงุดหงิดอารมณ์เสียเมื่อไหร่ โยนเจ้าลูกกลมๆ ในมือเข้าห่วงตรงนั้นได้ ลูกจะหงุดหงิดน้อยลง”


พอได้ของเล่นใหม่ก็เห่อตามประสาเด็ก หลังจากผ่านพ้นช่วงสามวันแรก ลูกก็ยังเล่นได้อยู่ ผมก็โล่งใจที่ลูกชอบ เพราะถ้าเขาไม่ชอบหรือเบื่อคงไม่สนใจใยดีแล้ว


ผ่านมาอาทิตย์หนึ่งบ้านสงบขึ้นเยอะ ลูกชายยังทำหน้าหงุดหงิดอารมณ์เสียอยู่ แต่ไม่อาละวาดแล้ว ผมทั้งโล่งใจทั้งอยากร้องคราง คิดถึงรอยยิ้มของลูกชะมัด!


แต่วันหนึ่งฝ่ายภรรยาที่อยู่ในสภาวะอึกครึมไม่แพ้ลูกก็ฉีกยิ้มร่ากลับบ้าน


“คุณค่ะ ฉันได้ของดีมา”


“หือ?”


“นี่ค่ะ”


รูปถ่ายครับ ภรรยาอมยิ้มชูรูปทีละใบให้ผมกับลูกชายดู ภาพแรกเป็นเด็กหน้าตาน่ารักเหมือนตุ๊กตาอายุคงพอๆ กับพาร์ อยู่ในชุดกะลาสีเรือขาวฟ้ากำลังตะเบ็งท่าน่ารัก ฉีกยิ้มแสนหวานที่ทำให้โลกหม่นๆ ของผมสว่างไสวขึ้นทันตา


“ลูกบ้านไหนเนี่ยคุณ!


“หุๆ ลูกของรุ่นน้องค่ะ”


ภรรยาเปลี่ยนภาพ หมวกเข้าชุดกาละสีกำลังโดนลมพัดปลิว เด็กน้อยหลับตาปี๋เหมือนตกใจแรงลม เปลี่ยนอีกภาพ เด็กน้อยกำลังแหงนหน้ามองต้นไม้ที่มีหมวกไปติดอยู่ อีกภาพเด็กปีนขึ้นไปแล้ว


“เฮ้ย!” ผมอุทาน “ยอมให้ปีนได้ไงเนี่ย!


ถึงต้นไม้จะเตี้ยไม่สูงมาก ผู้ใหญ่อย่างผมแค่ยืนก็เก็บหมวกให้ได้แล้ว แต่นี่คนถ่ายให้ปีนเฉย


“คำตอบอยู่นี่ค่ะ”


ภรรยาของผมพลิกด้านหลังรูป มีข้อความเขียนด้วยปากกาลายมือภรรยา “ลอกมาจากต้นฉบับจริงเลยค่ะ”


ไม่ให้ทีเจ็บตัว ทีก็ไม่ได้เรียนรู้นิก


ใจผมดุจโดนกระแทก เหล่มองลูกชาย สงสัยต้องเอาอย่างบ้าง ขนาดทางโน้นเป็นเด็กผู้หญิงยังยอมให้เจ็บตัวเลย


ภาพต่อมา เด็กตกจากต้นไม้ตามคาดครับ แต่ตัวเด็กกลับยิ้มร่า ไม่ร้องงอแง ในมือยังมีหมวกที่คว้าทันก่อนตกลงมาด้วย ภาพสุดท้ายเป็นภาพเด็กฉีกยิ้มหวานจ๋อย ยืดอก โชว์หมวกในมือให้คนถ่ายรูปดู ติดมือคนถ่ายกำลังลูบหัวแทนคำชมมาด้วย


“พาร์ขอ!


หือ?


ผมกับภรรยาหันมองลูกชาย เด็กน้อยของผมชี้นิ้วใส่รูปภาพ ย้ำอีกครั้ง “พาร์ขอ”


ฝ่ายภรรยาเลิกคิ้ว ก่อนยิ้ม “แม่ยกให้เลย ถ้าลูกสัญญาว่าจะเก็บรักษาดีๆ”


รีบพยักหน้าหงึกๆ เชียวลูกชาย


หลังจากนั้นผมต้องแปลกใจ พาร์สงบขึ้นเยอะครับ เกือบจะกลับเป็นปกติทีเดียว เขาก็ยังโยนลูกบาสลงห่วง แต่พอเล่นเบื่อหรือเหนื่อย แล้วเกิดหงุดหงิดอยากของหวาน เขาจะเอารูปถ่าย (ที่พึ่งได้) มานั่งดู แล้วอมยิ้มนิดๆ ภรรยาผมเห็นลูกชายชอบก็ติดต่อรุ่นน้องที่เป็นหลานรหัสขอรูปถ่ายมาอีก ทางนู้นก็ยินดี หลังๆ ทั้งสองคนเลยไปมาหาสู่กัน ได้รูปกลับมาเยอะแยะ จนผมต้องซื้ออัลบั้มรูปหลายเล่มให้ลูกชาย กลายเป็นของสะสมของพาร์ไปเลย


ลูกชายดูแลของสะสมดีครับ ผมเห็นเขานั่งจัดเรียงเข้าอัลบั้ม เก็บเข้าตู้กระจก อยากดูก็หยิบออกมานั่งดูบนพื้นพรม แถมยังเก็บเข้าที่ไม่มีวางทิ้งไว้เรี่ยราด แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นของรักของหวง 


ผมสะกิดภรรยา หลังลองสังเกตมาหลายอาทิตย์


“พาร์ถามถึงขนมหวานหรือเปล่า?”


“ไม่เลยค่ะ ดูเหมือนจะลืมไปแล้ว เดี๋ยวนี้ถ้าเจนออกไปข้างนอกแล้วกลับบ้าน เจ้าตัวน้อยถามหาแต่รูปถ่าย”


เป็นเอามากนะเนี่ย”


ภรรยาหัวเราะ “สงสัยติดรูปถ่ายแทนขนมหวานแล้วมั้งค่ะ”


ผมมองรอยยิ้มลูกชาย ไม่ได้ยิ้มให้ผมหรอก นู้นเขายิ้มให้รูป


“อย่าบอกนะว่าเด็กตัวแค่นั้นกำลังมีความรัก?”


ภรรยาหัวเราะขำหนักมาก “ไม่ใช่หรอกค่ะ ถ้าคุณอยากรู้ ลองไปขอดูรูปสิค่ะ”


ผมเดินมาหาลูกชาย เอ่ยขอดูรูป พาร์ยอมให้แต่โดยดี มีแนะนำด้วย


“เล่มนี้ดีที่สุด”


ผมก็เปิดดูครับ รูปหน้าแรกเป็นฉากสนามหญ้า คนนั่งเล่นดอกหญ้ากำลังสวมชุดกระโปรงลูกไม้สีขาวกับมงกุฎดอกไม้ น่ารักมาก เจ้าหญิงตัวน้อยชัดๆ!


คราวนี้มาเป็นเซ็ตเช่นเดิม (ถึงว่าภรรยาบอกให้ซื้อเล่มใหญ่ๆ หน้าหนึ่งใส่ได้หลายรูป) บันทึกเหตุการณ์ทุกช็อตตั้งแต่เจ้าหญิงน้อยลุกขึ้นถลกกระโปรง วิ่งเข้าหาสุนัขตัวโตสีขาวที่บังเอิญเดินผ่านมา เข้าไปคลอเคลียวุ่นวาย สุดท้ายก็โดนหมาตัวโตงับหลังเสื้อ คาบหิ้วทั้งตัวมาวางคืนที่เดิม ก่อนมันสะบัดก้นเดินจากไป ทิ้งให้คนโดนหางปุกปุยปัดโดนจมูกจามอย่างแรง


ผมเผลออมยิ้มขำ พลิกไปดูรูปเซ็ตต่อไปทันที ก่อนจะเปิดดูต่อไปเรื่อยๆ อย่างเพลิดเพลิน


อ่าผมเข้าใจแล้วว่าทำไมลูกชายกับภรรยาถึงได้ชอบขลุกดูรูปด้วยกันนัก และแล้วผมก็กลายเป็นแฟนคลับ (เรียกตามภรรยา) เด็กตัวน้อยในรูปอีกคน 


เห็นแล้วชักอยากได้ลูกสาว แต่รอพาร์โตกว่านี้ก่อนดีกว่า


 

<พาร์ 5 ขวบ>


ลูกชายผมจบชั้นอนุบาลแล้ว พุงก็ยุบแล้ว พอพาออกกำลังกายบ่อยๆ ร่างกายลูกดูแข็งแรงขึ้น ไม่ป่วยง่าย ผมกับภรรยาเลยตัดสินใจยอมเสี่ยงซื้อเค้กก้อนเล็กๆ มาสังเกตอาการลูกว่ายังติดของหวานอยู่หรือเปล่า เป็นของหวานชิ้นแรกในรอบสองปี ถือว่าฉลองเล็กๆ น้อยๆ ให้ลูกแล้วกัน


พาร์ดูดีใจมากที่เห็นเค้ก แต่เขากินแค่สองชิ้นก็ส่ายหน้าไม่เอาแล้ว นี่เป็นการเปลี่ยนแปลงที่ทำผมกับภรรยาโล่งใจ เพราะก่อนหน้านี้ลูกผมฟาดเรียบทั้งก้อน ดุจท้องเป็นหลุมดำสำหรับของหวานโดยเฉพาะ ห้ามก็ไม่ได้นะ เดี๋ยวกลางคืนจะแอบลงมาเปิดตู้เย็น เอาออกมากินจนเลอะเทอะไปหมด ต้องเสียเวลาทำความสะอาดอีก


“พาร์อยากไปเจอคนในรูปไหมจ๊ะ? แม่พาไปเจอได้นะ”


ได้ยินที่ภรรยาถาม ผมก็แอบสนใจคำตอบ เจ้าตัวน้อยส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆ ตอบเพียงสั้นๆ


“พาร์เขิน”


ภรรยาหัวเราะใหญ่ แต่ผมกลับกลุ้มใจ 


พึ่งรู้ความจริงเมื่อไม่นานมานี้ว่า คนในรูปเป็นเด็กผู้ชาย ผมจำต้องคิดแผนเบี่ยงความสนใจลูกอีกครั้ง เริ่มตอนนี้ยังไม่สาย ผมใช้เวลาค้นหาและเก็บสะสมรูปถ่ายสวยๆ มากมาย แล้วเอาไปให้ลูกดู


“พาร์รู้ไหม ในโลกนี้ไม่ได้มีแค่รูปคนหรอกนะ นี่ไง”


ค่อยๆ หยิบมาวางโชว์บนพื้น ทั้งภาพทิวทัศน์หลากหลายสถานที่ ภาพสัตว์หลายชนิด สิ่งของน่าสนใจ เจ้าตัวน้อยดูสนอกสนใจมาก สุดท้ายผมก็ใจชื้นขึ้น ยามได้ยินคำพูดของลูก


“พาร์ชอบหมดเลย! พาร์ขอ”


เอาไปเลยลูก พ่อแถมอัลบั้มอีกสิบเล่ม หรือมากกว่านี้ก็ยังได้


 

<พาร์ 7 ขวบ>


ลูกชายผมเป็นพี่คนแล้ว พาร์ดูดีใจที่มีน้องสาว 


ผมพอเข้าใจ ลูกคงจะเหงา เพราะพวกผมออกไปทำงานบ่อยๆ ลูกเลยต้องอยู่บ้านกับแม่บ้านที่มาทำงานไปเช้าเย็นกลับ บางทีก็ต้องอยู่ตามลำพังรอพวกผมกลับมา 


ผมดีใจที่ลูกชายกระตือรือร้นช่วยแม่ดูแลน้อง


แต่ว่าลูกชายเริ่มเขียนจดหมายไปขอรูปถ่ายเองแล้ว


เอ่อ ที่ลูกมาขอให้พ่อสอน ตั้งอกตั้งใจฝึกเรียนเขียนอ่านอย่างจริงจังตั้งครึ่งปี เพื่อเรื่องนี้?


ผมยอมใจลูกชายจริงๆ


 

<พาร์ 8 ขวบ>


เด็กน้อยของผมเรียนชั้น ป.2 แล้ว พอได้เป็นพี่คน ความคิดอ่านดูโตกว่าเดิมเล็กน้อย


แต่หลายๆ อย่างก็ยังเหมือนเดิม เช่น สะสมรูปถ่าย


“เอ่อพาร์ พ่อขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?”


“อื้อ”


“ในบรรดารูปถ่ายที่สะสมมา รูปถ่ายประเภทไหนที่พาร์ชอบมากที่สุด”


“นั่น” 


ชี้ไปที่แถวกลางๆ ของชั้นหนังสือ แน่นอนว่าเป็นแถวที่ลูกชายหยิบได้ถนัดสุด และมักหยิบออกมาดูบ่อยๆ


ก็รูปถ่ายเด็กคนนั้นนั่นแหละผมลูบหน้าพยายามทำความเข้าใจ


“เอ่อ แล้วทำไมถึงชอบล่ะ”


ลูกชายยอมหันมองหน้าผมจนได้ หลังสนใจเล่นกับน้องอยู่ตั้งนาน 


“พาร์ชอบรอยยิ้ม”


ผมก็ชอบ “แล้วอย่างอื่นล่ะ?”


แววตามั้ง”


“ทำไมล่ะ?”


“ก็เวลาพาร์เห็น พาร์อยากยิ้มตามทุกครั้ง”


อ้อ นั่นผมก็เป็นคงไม่มีอะไรหรอกมั้ง ผมคงคิดมากไปเอง


วันเดียวกัน ภรรยาก็กลับมาพร้อมใบหน้าเศร้าซึม แต่แววตาเคร่งเครียด เธอประกาศว่าต่อจากนี้ไปจะไม่มีรูปถ่ายเด็กคนนั้นอีกแล้ว


ผมทันเห็นลูกชายเผลอปล่อยแก้วหลุดมือ หล่นกระแทกพื้นแตกกระจาย 


...ลูกหมุนตัวเดินหนีขึ้นห้องไปเลย


พาร์ซึมหนักถึงสามวันเต็มๆ กินข้าวน้อยลงมากจนน่าเป็นห่วง แต่การมีน้องสาวคอยอยู่ข้างๆ กลับช่วยฟื้นฟูสภาพจิตใจลูกชายให้ดีขึ้นได้ ผ่านพ้นอาทิตย์แรกไป พาร์ก็เริ่มทำใจได้ ผมพึ่งเข้าใจทีหลัง ลูกชายนึกว่าอีกฝ่ายจากโลกนี้ไปแล้ว เหมือนเพื่อนเขาที่พึ่งเกิดอุบัติเหตุจากไปกะทันหันเมื่อสองอาทิตย์ก่อน


มองโลกในแง่ร้ายมากลูกชาย


“ไม่แก้ความเข้าใจผิดให้ลูกจะดีเหรอคะ?”


“ไว้ก่อนดีกว่า สภาพจิตใจของเด็กอีกคนก็ยังไม่ดีขึ้นเลยนี่” ผมว่า หลังรู้เรื่องราวจากภรรยา “ให้เขาเข้าใจแบบนี้แหละ จะได้ไม่ซักถามมาก ต่อไปถ้าเด็กทั้งสองคนเกิดได้เป็นเพื่อนกันขึ้นมา จะได้ไม่ต้องพูดถึงเรื่องพวกนี้”


ภรรยาพยักหน้าเข้าใจ แต่ใจผมแอบซ่อนเหตุผลอีกอย่าง 


ลูกชายจะได้เลิกยึดติดกับคนในรูปถ่ายซะที 


เพราะจนป่านนี้ ลูกยังเข้าใจผิด คิดว่าคนในรูปเป็นเด็กผู้หญิงอยู่เลยครับ ผมก็พยายามค่อยๆ บอก แต่ลูกไม่เคยฟังผมจนจบประโยคสักที


เฮ้อ


 

<พาร์ 9 ขวบ>


วันมหัศจรรย์ ลูกชายผมหัดเข้าครัวทำขนม


ผมได้ชิมตอนกลับจากที่ทำงาน มีความสุขมาก ก่อนหัวใจที่พองโตจะโดนเจาะลมจนฟืบ


ลูกไม่ได้ทำให้ผมกิน แต่ทำทดลองให้ผมชิมก่อน


ภรรยาหัวเราะคิกคัก เล่าให้ฟังว่า สองวันก่อน พาร์ได้รับจดหมายจากน้าอร (รุ่นน้องภรรยา) ข้างในเป็นรูปถ่ายใบเดียว 


ผมขอดูก็เห็นเด็กคนนั้นที่ดูต่างจากเดิมมาก ผมสั้นลง ร่างกายดูแข็งแรงขึ้น (ได้ยินว่าเรียนศิลปะป้องกันตัวอยู่) รอยยิ้มไม่สดใสร่าเริงเท่าเดิม แม้แต่แววตาก็เปลี่ยนไป เห็นแล้วก็แอบสะท้อนใจ เด็กตัวแค่นี้ต้องมาเจอเรื่องโหดร้ายแบบนั้น


ภรรยาถ่ายทอดทุกประโยคไม่มีตกหล่น


“ลูกเอ่ยถามเป็นครั้งแรกว่า คนในภาพชื่ออะไรฮะ? ก็ตอบไปว่า ที จ๊ะ”


แม่ว่าเขาจะชอบของหวานไหม?”


“หมายถึงคนในภาพ? ลูกรีบพยักหน้าหงึกๆ”


“ไม่รู้สิ แม่ก็เห็นกินได้ทุกอย่าง อ้อ ถ้าเป็นอาหารทำเองกับมือ ทีจะชอบมากเป็นพิเศษ”


“ทำเองลูกทวนคำพร้อมเหลือบมองห้องครัวที่ไม่มีคนในบ้านเหยียบย่างเข้าไป (ยกเว้นแม่บ้าน) เจนล่ะอยากกรี๊ด แถมวันนี้มีขนมออกมาให้ลองชิมด้วย”


ผมยกมือกุมขมับ ก่อนคบเป็นแฟน ผมเคยแอบเห็นภรรยาอ่านการ์ตูนอะไรน้า ชื่อเรียกติดอยู่ที่ริมฝีปาก ที่เป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษสองตัวอ้อ BL หรืออะไรนี่แหละ พอแต่งงานคงรู้ว่าผมไม่ค่อยอยากให้อ่าน เลยอ่านน้อยลงไปเยอะ พอมีลูกก็ดูยุ่งๆ จนไม่ได้แตะของพวกนั้นอีก (ตอนนี้เก็บลงลังอยู่ในห้องเก็บของหมดแล้ว)


นี่ลูกผมไปกระตุ้นปลุกต่อมที่ฝ่อไปนานแล้วของคนเป็นแม่เข้าหรือ?


“เอ่อ คุณ ผมยังอยากอุ้มหลานอยู่นะ”


“ก็รอเบอร์ดี้มีให้คุณสิค่ะ”


ผมยังอยากให้หลานเรียกว่าปู่”


“เรื่องนั้นง่ายมาก แค่สอนให้หลานเรียกปู่แทนตาก็ได้แล้วค่ะ”


ผมค่อยๆ เหลือบมองลูกชายที่กำลังป้อนขนมน้องสาวด้วยความสงสารอย่างสุดซึ้ง


พ่อช่วยลูกได้เท่านั้นแหละนะ เพราะดูเหมือนแม่ของลูก...ไฟติดแล้ว


 

<พาร์ 12 ขวบ>


ผมมองภรรยาเอาสายสิญจน์ผูกข้อมือขวาลูก


สามปีแล้ว ภรรยาผมก็ยังไม่ยอมแพ้


แต่ก็แปลกดีจริงๆ นั่นแหละ เด็กสองคนนี้เอาแต่คลาดกันไปคลาดกันมา ไม่ได้เจอกันสักที ผมกับอรรถพนันไปสามรอบ โดนฟาดเรียบทั้งคู่ ต้องยกเงินก้อนนั้นให้ภรรยาเอาไปถลุงเล่นด้วยเรื่องของสองคนนี้เนี่ยแหละ คราวนี้ถึงขั้นเอาไปใช้เป็นค่าเดินทางไปเกือบสุดเขตประเทศ เพื่อไปหาพระอาจารย์ที่ได้ชื่อว่าอาคมแรงกล้าที่สุด


“ใส่ติดตัวตลอด ห้ามถอดนะลูก”


มีย้ำอีก


“ของหนูล่ะ?” ลูกสาววัยหกขวบถาม


“เบอร์ยังไม่จำเป็นหรอกจ๊ะ เอาไว้จำเป็นเมื่อไหร่ แม่จะไปขอให้นะ”


“เชื่อได้จริงเหรอคุณ?” ผมถามด้วยความติดใจ


“แน่นอนค่ะ”


ท่าทางมั่นใจมาก


ผมมองลูกชายอย่างปลงตกอีกรอบ เห็นหน้าไม่รู้เรื่องรู้ราวแล้วสงสารเป็นบ้า เอาเถอะ อะไรจะเกิดก็ปล่อยให้เกิดไป สามปีที่ผ่านมาทำผมปลงตกได้เยอะแล้ว


 

<พาร์ 15 ปี>


ครอบครัวผมกับครอบครัวอรรถมาฉลองกันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง เจ้าอรรถเป็นเพื่อนเก่าผมเอง เป็นพ่อของเด็กในรูปถ่ายด้วย เราพึ่งกลับมาติดต่อกันอีกครั้งหลังเจอหน้ากันที่โรงเรียนอนุบาลลูกสาว และเพราะภรรยาติดต่อกันอยู่เรื่อยๆ เราเลยกลับมาสนิทอีกรอบอย่างง่ายดาย
 

พวกเราฉลองทั้งเรื่องเรียนจบม.ต้นของสองลูกชาย และเลี้ยงส่งพาร์ที่จะไปเรียนต่อต่างประเทศสามปี หรืออาจอยู่ต่อจนจบ ป.โท 


ผมคิดว่าวันนี้เด็กทั้งสองต้องได้เจอหน้ากันแน่ๆ ลูกผมจะได้หายโง่คิดว่าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงสักที


แต่


ตัวเอกอีกคนดันมาร่วมงานไม่ได้ เพราะพึ่งบินออกนอกประเทศเมื่อเช้ากับคุณปู่ของเขา เนื่องจากพี่ชายบุญธรรมของอรรถดันเข้าโรงพยาบาล ตอนแรกอรรถจะตามไปด้วย แต่โดนห้ามไว้ เพราะยังต้องอยู่เป็นตัวแทนที่นี่


นึกแล้วก็อยากหัวเราะดังๆ ให้ฟันหัก เพราะเจ้าสายสิญจน์ไม่เห็นทำงานให้สมกับที่ดั้งด้นไปตั้งไกล


“ลูกชายน้าอรรถอยู่ห้องไหนเหรอครับ?”


นี่ไง! ป่านนี้เด็กสองคนนี้ยังไม่รู้จักกันเลย


แน่นอนว่าไม่มีใครตอบ สองแม่ทำหน้าเซ็งไปแล้ว ส่วนพ่ออย่างพวกผมลอบส่งยิ้มขบขันให้กัน แสร้งยกแก้วมาจิบ ให้ภรรยาเห็นว่ายิ้มไม่ได้หรอก เดี๋ยวเป็นเรื่อง 


...พนันครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ก็โดนฟาดเรียบอีกแล้ว แต่คราวนี้ตังค์อยู่ครบแน่ เพราะพาร์จะไม่อยู่ให้พวกแม่ๆ จับคู่ให้แล้ว


โชคดีนะลูก พ่ออวยพรให้


 

<พาร์ 18 ปี>


ลูกชายผมกลับมาแล้วหล่อขึ้นเป็นกอง แถมยังนิ่งขึ้นด้วย


“ไปอยู่กับปู่มา เป็นไงบ้าง?”


ผมถามระหว่างขับรถพาลูกชายที่พึ่งลงเครื่องหมาดๆ กลับบ้าน


“ก็ดีครับ”


“แล้วจะกลับมาอยู่บ้านนานแค่ไหน?”


“หลายปีครับ”


“ฮะ?”


“ผมกะจะเข้ามหาลัยที่ไทย”


“อ้าว ไม่ชอบที่นู้นเหรอ?”


“ก็ชอบครับ แต่ผม” จู่ๆ ลูกก็เงียบ แล้วเปลี่ยนคำถามซะเฉยๆ “พ่อรู้วิธีจีบผู้หญิงไหม”


โอ๊ะโอ๋


“แล้วตอนอยู่นู้นไม่ได้ฝึกจีบ?”


“ผมจีบไม่ลง”


“ทำไมล่ะ? พวกเธอเปิดเผยดีออก”


“ผมชอบทางฝั่งเอเชียมากกว่า”


ผมอยากขำ ในที่สุดลูกผมก็โตเป็นผู้ชายเต็มตัวซะที 


“แล้วไปปิ๊งสาวไหนเข้าล่ะ คนไทยเหมือนกันล่ะสิ ถึงได้รีบตามกลับประเทศแบบนี้” 


“พ่อก็รู้จักนี่”


“พ่อเนี่ยนะ?”  


“ผมมีรูปนะ นี่ไง”


เหลือบไปเห็นปุบ ผมแทบจะกระทืบเบรก แต่ดีนะตั้งสติทัน เลยเลี้ยวรถไปจอดข้างทางแทน


“ลูกว่าไงนะ”


“นี่รูปเดิม พ่อเคยเห็นออกบ่อย บ้านเรามีรูปเขาตั้งหลายอัลบั้ม พ่อไม่น่าจะลืมง่ายๆ นะ”


ผมอ้าปากเหวอ ไม่นึกว่าลูกผมจะพกรูปถ่ายของเด็กคนนั้นติดตัวไปด้วย แถมยังเอาไปเคลือบอย่างดี พกใส่กระเป๋าสตางค์อีกต่างหาก


“ทะทำไม” 


แต่ลูกไม่ฟังผม ยังพล่ามต่อไปว่า “เพราะเธอ ตอนอยู่นู้น ผมถึงไม่ออกนอกลู่นอกทางมากเกินไป”


ฟังแล้วอยากจะเป็นลม


ทำไมล่ะลูก ผู้หญิงมีตั้งเยอะตั้งแยะ ทำไมต้องเป็นคนนี้


ผมคันปากยิบๆ อยากบอกความจริงใจจะขาด แต่ติดเคยสัญญากับภรรยาว่าจะให้ลูกรู้ด้วยตัวเอง (ก็หลังจากภรรยาคิดจับคู่ให้ลูกนั่นแหละ)


“พาร์”


“ครับ?”


“เตรียมเผื่อใจอกหักไว้ด้วยนะ”


ไม่ให้กำลังใจกันเลย”


พ่อก็อยากให้ แต่คนนี้ยังไงลูกก็ต้องถอย ยกเว้นว่า ลูกจะยอมรับเพศแท้จริงของเขาได้น่ะ


ผมถอนหายใจ ออกรถอีกครั้ง พร้อมพูดเตือน


“อย่าเอาไปปรึกษาแม่ล่ะ”


พ่อขอร้อง อย่าหาเรื่องไปกระตุ้นแม่เลยนะลูก

 


<หลังพาร์เข้าเรียนมหาลัยสามเดือน>


หลังออกจากโรงพยาบาล แล้วได้มาฉลองที่บ้านไอ้อรรถ ผมค้นพบความจริงบางอย่าง 


สายเลือดนั่นเข้มข้นมาก ลูกสาวของผมถึงได้เหมือนภรรยาเปี๊ยบ แถมยังเป็นฝ่ายรื้อฟื้นเอาเรื่องจับคู่พี่ชายไปกระตุ้นบรรดาแม่ๆ ให้ร่วมขบวนการด้วยอีกต่างหาก 


จากสองคนกลายเป็นสี่คน แถมลูกชายยังมีความรู้สึกดีๆ ให้อีกฝ่ายอีก ไม่ต้องเสี่ยงทาย ผมยังเดาผลลัพธ์ออกเลย ยกเว้นจะมีเรื่องพลิกล็อก ก็ว่ากันไปอีกที 


เฮ้อ~


แต่


“ไอ้อรรถมาพนันกับกูอีกรอบซะดีๆ”


คนโดนถามยิ้มกริ่ม แววตาพราวระยับสนุกสนาน “น่าสนุก เอาสิ”


END


---------------------------------------------------------


Talk 01 / 12 / 2015

ปิดท้าย Part แรก ด้วยคุณพ่อแทนค่ะ (ตอนแรกว่าจะเอาพาร์ออกโรงเอง แต่ไม่ไหวค่ะ จิตใจพาร์ตอนนี้สับสนเกิน) ต่อไปจะเข้าสู่ช่วง Part 2 แล้ว เนื้อเรื่องก็ต่อกันไปนี่แหละค่ะ เพียงแต่หลังจากนี้จะเกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นบ้างเท่านั้นเอง หุๆ แต่อย่าพึ่งคิดไกล! เพราะนิยายเรื่องนี้ไหลไปเรื่อยๆ สมคำแปลของชื่อเรื่องเลยค่ะ  


ขอแจ้งข่าวนิดหนึ่ง (เราพึ่งโหลดแอพอ่านนิยายเด็กดีมาใช้ เลยพึ่งรู้ปัญหาค่ะ)

บทที่14 ได้ลงรูปการ์ดที่น้องเบอร์ทำให้ไปแล้ว แต่ไม่ขึ้นในแอพค่ะ แถมช่วงที่ตอบคอมเม้นต์ (อยู่ด้านล่างรูป) ถูกตัดไปด้วย เนื้อหานิยายไม่มีปัญหาค่ะ (ส่วนใหญ่ที่เป็นปัญหามักจะอยู่หลังTalkนี่แหละ) ดังนั้นถ้าใครสนใจก็รบกวนเข้าทางเว็บแทนนะคะ 


หากใครที่ใช้แอพประจำ หากมีปัญหา หรืออยากบ่นอะไรให้รู้ ก็บอกได้นะคะ (เราไม่ได้เล่นแอพเด็กดี บางทีก็ไม่รู้ค่ะ)    


สุดท้ายเอา Time Line ของเรื่องมาฝากค่ะ ใครที่งง หรือสนใจก็เอาลูกศรไปชี้ที่ภาพค่ะ เดี๋ยวภาพข้างล่างจะขยายออกเอง 

ป.ล. ช่วงตอบคอมเม้นที่อยู่ด้านล่างรูปคงหายอีกแล้ว (สำหรับดูทางแอพ) 

เราก็ไม่รู้จะแก้ไขยังไงดี ต้องขอโทษด้วยนะคะ

ป.ล.ล. หากวันนี้เด้งอัพเดตบ่อยต้องขอโทษด้วยนะคะ (โค้งๆ) พอดีกำลังแต่งหน้าเว็บนิยายอยู่ค่ะ    



เครดิตโค้ด:  http://writer.dek-d.com/akiko-reki/story/viewlongc.php?id=912183&chapter=26         
-----------------------------------------------

ช่วงตอบคอมเม้นต์

เนรุ - ตอนแข่งบาส มีบอกแค่ว่าหลายคืนค่ะ แล้วทีก็แค่พูดไปตามน้ำ แบบเล่นละครสวมบทบาท ไม่ต้องเป็นความจริงก็ได้ค่ะ (เหมือนฝ่ายราชีนี) สรุปคือตอนแข่งบาสทียังไม่รู้ว่าพาร์เคยชอบค่ะ เพราะพาร์หลุดปากบอกช่วงกลางคืนของวันนั้น (อัพไทม์ไลน์ให้แล้วนะ) ขอบคุณสำหรับแนะนำค่ะ ป.ล. ดีใจที่ชอบเรื่องนี้นะคะ    

สิมิชิกิ บาโท - ขอบคุณที่มาบอกค่ะ ตอนแรกก็งงว่าดูจากตรงไหน หาข้อมูลอยู่พักใหญ่ถึงรู้ว่ามาจาก app นี่เอง เลยได้โหลด app ลงเครื่องจนได้ ขอบคุณนะคะ เลยได้เจอข้อผิดพลาดที่คาดไม่ถึง  

Iskilde -  555 น่ารักออก

rinnarinrin - ได้ค่ะ ใส่ชื่อให้แล้วนะ (แต่ยังไม่ได้อัพลงเน็ตให้) / รีบเทน้ำให้ ใจร่มๆ รอลุ้นต่อไปก่อนนะคะ 

คิเซริ - (7) (พยักหน้ายิ้มๆ) นั่นสิๆ / (14) เข้าไปร่วมกลุ่มกับสองสาวเลยค่ะ

เกมส์ - ขอบคุณค่ะ (ยิ้ม) / ปูเสื่อให้นั่ง 

( . * M o O Y o N g * . ) - (กดถูกใจ) เหมือนกันเลยค่ะ

รอยพิมพ์ - (ขำ) แต่เดาได้เกือบตรงค่ะ

Tari - เนอะ! (เข้าร่วมวงฟินด้วย)

KillerKill - อยากโชว์ด้วยคนจัง แต่น้องเบอร์ไม่ยอมทำให้นี่สิ (ถูกสองสาวไล่เป็นคนกลาง เหมือนกรรมการในสนามแข่ง เศร้าเลย) 

Bks Bongkiz - ช่ายยย! ตอนอ่านทวนแก้ไขคำผิด ยังเผลอยิ้มมีความสุขเลยค่ะ

PRF •_• - (เรื่องการ์ด) ท้ายบทวันเพ็ญลอยกระทง น้องเบอร์บอกว่าจะทำป้ายผู้ร่วมอุดมการณ์ให้ แต่ป้ายมันใหญ่ไป (เดี๋ยวพวกพี่ชายมาเห็น) เลยย่อลงมาเหลือแค่การ์ดค่ะ / จินตนาการตามสบายเลยค่ะ / เรื่องติดต่อผ่านทางเมลไปก่อนนะคะ  --> katzep18@gmail.com  / ป.ล. (อันนี้แค่บอกเฉยๆ เผื่อยังไม่รู้) คอมเม้นบทที่13 (ตอนที่14)ของคุณPRF เราตอบอยู่ใน Q&A ไปแล้วนะคะ  

อวยพร รักจิงไม่ติงนัง - ก็เป็นช่วงของครอบครัวนี่น่า (ขำ) 

คิมดงจุน - 555 อันนี้ต้องรอลุ้นเนอะ (ยิ้ม) 

PreawMaKa - ใจเย็นก่อนน้า ยังไม่ใช่ครั้งที่สองอ่ะ (ต้องขอโทษที่อธิบายไม่ชัดเจนนะคะ เราไปแก้ไขให้แล้วค่ะ) ตอนทีถามถึงรักครั้งที่สอง พาร์ไม่พูด เพราะยังไม่มีค่ะ  

PuiPui - เลี้ยงแบบปล่อยให้พี่คนโตคอยช่วยดูแลน้องตั้งแต่ยังแบเบาะค่ะ บวกกับอายุที่ห่างกันเยอะด้วย (ไปๆมาๆ เลยเกิดการซึมซับเช่นนี้แล)   

ZiDEXiDE - นั่นสิ... (ไปรอตามเกาะติดสถานการณ์กันดีกว่าค่ะ)

อิงะเดะมอ - 555+ (อยากร่วมเต๊าะด้วยอีกคน แต่กลัวโดนถีบ ไม่ก็โดนขึ้นค่าตัวนี่สิ) 
 
------------------------------------------------------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,841 ความคิดเห็น

  1. #2779 KiHaE*129 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 04:45

    พ่อก็ฮานะเนี่ย

    ฮ่าๆๆๆๆๆ

    #2,779
    0
  2. #2706 ThkTheks (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 21:24
    พ้ออออออออออออ 5555555555555⅝5
    #2,706
    0
  3. #2658 bwp_k (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 17:11
    สงสัยพ่อจะพนันว่าใครรุกใครรับแน่ๆ

    แต่จะว่าไป สงสารพาร์นะ รักฝังใจมานานมากๆ พอรู้ความจริงคงอึ้งสุดๆอ่ะ
    #2,658
    0
  4. #2629 Mistyblack (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 07:27
    พนัน! อะไร!
    #2,629
    0
  5. #2548 FairyP718 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 23:55
    ไดอารี่ของคุณพ่อพาร์น่ารักมาก มีความอบอุ่น อ่านแล้วยิ้มเลย
    #2,548
    0
  6. #2508 AngAngzaza (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 20:50
    คุณพ่อน่ารักมาก
    #2,508
    0
  7. #2487 Payun Chan (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 12:49
    คุณพ่อทั้งสองคงไม่มีอะไรในกอไผ่เหมือนคุณลูกชายนะคะ 55555
    #2,487
    0
  8. #2175 shshshx (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:08
    น่ารักกกกกกกรักที่ยาวนานเว่อ
    #2,175
    0
  9. #1960 baekbow (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 22:14
    โถ พรหมลิขิตค่ะคุณพ่อ อาจจะเจอกันช้า แต่ไม่พรากจากกันแน่
    #1,960
    0
  10. #1849 161149381 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 04:01
    เล่นกันเป็นเกมส์เลย
    #1,849
    0
  11. #1817 milkc (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 23:10
    555555 คือแม่สนับสนุนมาก
    และพาร์ก็ฝังใจมาก
    โอ้ยยย น่ารักอ่ะะ
    คลาดกันไป คลาดกันมา
    กว่าจะได้เจอ
    โตพอดี 5
    #1,817
    0
  12. #1011 Mammy Sentereza (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 02:16
    มันมีความหลัง ///-////
    #1,011
    0
  13. #998 Kuroko Tetsuya_kun (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:53
    ตอนเด็กเคยอ้วนด้วยอ๋อ 555
    #998
    0
  14. #880 TiwticAmp_90 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:26
    เรียกว่า เป็นรักแรกและรักเดียวได้เลยนะเนี่ย
    น่ารักกกกกก ก!
    #880
    0
  15. #664 Whatever it is (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 07:59
    55 คุณพ่อน่ารัก พาร์ตอรเด็กๆท่าทางจะขี้เหวี่ยงนะเนี่ย
    #664
    0
  16. #561 Dark Diamond (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 15:59
    ฟ่อ-ฝ่อ
    #561
    0
  17. #497 ยิ้มอยู่รู้ยัง (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 15:11
    ตะหู้ววว คุณพ่อมีเมียเป็นสาววาย
    #497
    0
  18. #374 Plankton J (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 01:03
    คุณพ่อทำดี
    #374
    0
  19. #237 nam3 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 19:21
    โอ้ยยยย พาร์! หนูถอนตัวไม่ขึ้นแน่ลูกกก

    เธอหลงมาก หลงขั้นหนักกก

    นี่โดนดาเมจตายมากกับประโยค "พาร์เขิน" โง้ยยยยยยยย .////.
    #237
    0
  20. #178 ThePrikPanther (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2558 / 04:49
    คุงพ่อน่ารัก
    #178
    0
  21. #177 KillerKill (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 22:05
    โอ้ยยยยยยย น่าร๊ากกกกกกกกกกกกก >o<
    พาร์คลั่งไคล้ทีมากเลยนะเนี่ยยย รักฝังใจ 555

    คุณพ่อก็น่ารักกกก
    #177
    0
  22. #176 khemsiwachaya (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 21:26
    ไดอารี่พ่อมีใหม่ตอนแรกตอนหลังเรียกว่าไดอารี่พ่อมีเก๋าซะแล้ว (แม่สาววายชัวร์)  เราอาจไม่เม้นผ่านสิมิและแสดงเยอะแล้ว  ถ้าสิ้นเดือนจะคอมเม้นต์รัวๆ  เลย  ก่อนไป//ชูFC พาร์ที  พร้อมกราบงาม  3  ที อันนี้ให้ไว้ใช้ในหน้านิยายก็ได้(เผื่อเฉยๆ จ้า
    #176
    0
  23. #175 เนรุ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 13:53
    พาร์ นิน่ารัก นะ รักหมั่นคง รักเดียว ตั้ง 15 ปี อ่ะ

    อ่านแล้ว คุณพ่อพาร์ ตลกดีอ่ะ

    แต่ครอบครัวพาร์กะทีน่ารัก นะ

    มีช่วงที่ที ในตาเศร้า คงเป็นเรื่องย่าสินะ



    เป็นเรื่องที่ต้องมาตั้ง fav ไว้เลย ลุ้นๆ รออยู่นะ



    #175
    0
  24. #174 ยัยหัวหยอง (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 04:56
    เงื้อ. ทำไมพาร์ดีขนาดนี้นะ ว่าแต่สองคนนั้นเค้าพนันอะไรกัน -_-
    #174
    0
  25. #173 PRF •_• (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 23:44
    ไทม์ไลน์? แสดงว่าเล่นไลน์ออฟฟิเชียล? ขอไอดีหน่อยค่ะ จะไปติดตาม คือ เป็นคนไม่เล่นเฟสเท่าไรแล้วก็ ไม่เห็นรูปด้วยไง ตอบเมนท์ก็ไม่เคยได้อ่าน เพิ่งรู้ว่ามีตอบตอนที่แล้วนี่ล่ะค่ะ เสียใจ ลองตอบบนรูปดูไหมคะ คือ คิดว่าน่าจะเห็น ลองดู... เผื่อจะได้อ่านกับเขาบ้าง คิดแล้วก็เศร้าใจ... รูปเริปอะไรก็ไม่รู้เรื่องเล้ยย... เหอๆ ทำไมหนอ ชีวิตน่าเศร้า
    #173
    0