ตอนที่ 8 : ตอนที่ 7 คุณพี่เดื่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3101
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 207 ครั้ง
    30 เม.ย. 61





ตอนที่ 7

คุณพี่เดื่อ

 


            เสียงจอแจดังขึ้น ท่ามกลางหมู่คนในตลาดยามสาย ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าหลากใจแต่อย่างใด ร่างกำยำของชายหนุ่มแทรกผ่านหมู่คนอย่างยากลำบาก ไม่รู้ว่าเหตุใดวันนี้ผู้คนจึงแน่นขนัดมากเพียงนี้ กว่าจักออกจากตลาดมาได้ก็เรียกเหงื่อไคลได้ไม่น้อย ในมือของเขาถือห่อหยูกยาที่ซื้อจากหมอยาผู้หนึ่ง สองเท้าเร่งก้าวไปยังเรือนไทยหลังใหญ่ที่ค่อนข้างสะดุดตา


            แน่เสียล่ะ ที่แห่งนี้เป็นเรือนรับรองอาคันตุกะของท่านเจ้าเมืองเชียงใหม่ ย่อมต้องตระการตากว่าเรือนทั่วไปโข


            หลวงสรศักดิ์ก้าวขึ้นเรือน ไม่ได้สนใจว่าจักมีบ่าวมาปรนนิบัติฤาไม่ เขาเพียงก้าวกงไปยังห้องหนึ่ง ผู้ที่ต้องการยาในมือของเขากำลังรออยู่


            เมื่อก้าวเข้าไปในห้อง เห็นผินคอยเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้แม่นายไม่ขาด ส่วนแย้มที่เฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ห่างก็รีบร้อนเข้ามาหาเขา


            “ออกหลวงเจ้าคะ แม่นายยังไม่ฟื้นเลยเจ้าค่ะ”


            ชายหนุ่มพยักหน้ารับ สีหน้าตึงเครียด ในใจร้อนรุ่ม ได้แต่ภาวนาให้นางอาการแย่ลงเพราะไข้ธรรมดา มิใช่ไข้ป่า ทั้งที่วันก่อนนางอาการทุเลาลงแล้ว แต่อยู่ๆ ไม่รู้เหตุใดอาการจึงทรุดลงอีก ออกหลวงหนุ่มไม่วางใจเอาเสียเลย อยู่กลางป่ากลางเขาเช่นนั้น เขาลืมไปได้อย่างไรว่าอาจเป็นไข้ป่าได้ ยิ่งกับแม่หญิงที่ร่างกายไม่แข็งแรงด้วยแล้ว ยิ่งน่าหวั่นใจ


            หลวงสรศักดิ์ตัดสินใจพาตัวนางมาพักในเมือง โชคดีที่พระยาท่านเมตตา ให้พักที่เรือนได้โดยไม่ต้องไปหาที่พักแลเสียเบี้ยแม้แต่นิด แต่นี่ก็ผ่านมาเกือบครึ่งวันแล้ว หญิงสาวยังตัวร้อนแลไม่ได้สติเลย


            “ให้กินยานี่ หากอาการยังไม่ดีขึ้น คงจักเป็นไข้ป่าแน่แล้ว”


            แลหากนางเป็นไข้ป่า โอกาสที่จักรักษาได้คงไม่มี


            แย้มรับยามาโดยไว จัดท่าให้แม่นายก่อนจักทำการกรอกยาทั้งอย่างนั้น


            การะเกดแสดงท่าทีขัดขืนทั้งที่ยังไม่ได้สติ แลดูครั่นเนื้อครั่นตัว แต่ก็กลืนยาลงจนได้ นั่นทำให้ชายหนุ่มวางใจลงได้เปลาะหนึ่ง แต่กระนั้นทั้งที่ยังไม่รู้สึกตัว มือนางก็ปัดซ้ายป่ายขวา ดูหงุดหงิดใจ พึมพำงืมงำไม่รู้ความอยู่สักพัก แล้วจึงสงบลง ลมหายใจผ่อนเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ


            ผินกับแย้มรับหน้าที่ดูแลต่อ ส่วนออกหลวงหนุ่มก็ไม่มีเหตุอันควรให้เฝ้านางอยู่ในห้อง แม้อยากดูอาการนางอย่างใกล้ชิด แต่นั่นก็คงไม่เหมาะนัก จึงออกมารอข้างนอก โดยไม่ลืมกำชับบ่าวทั้งสองให้มาบอกเขาไม่ว่านางจักอาการดีขึ้นหรือแย่ลงก็ตาม





           

ไม่นานเกินรอ


แย้มวิ่งมาหาชายหนุ่ม หลวงสรศักดิ์ที่แทบจักมองไปที่ประตูห้องทุกวินาที เห็นตั้งแต่บ่าวคนนี้ก้าวออกมาก้าวแรกแล้ว เขาผุดลุกขึ้น เอ่ยถามทันที


“เป็นอย่างไรบ้าง?


“ยังไม่ฟื้นเจ้าค่ะ แต่คล้ายแม่นายฝันถึงบางสิ่ง พึมพำเรียกหาใครไม่ทราบเจ้าค่ะ” แย้มถอนใจ “แม่นายไม่ให้บ่าวเข้าใกล้เลยเจ้าค่ะออกหลวงท่าน”


ชายหนุ่มมุ่นคิ้ว ก้าวเข้าไปในห้อง เห็นหญิงสาวปัดนางผินที่กำลังจักเช็ดตัวให้อีกคราจนผินเองก็ทำสีหน้าลำบากใจ พูดเกลี้ยกล่อมแม่นายที่ดูเหมือนละเมออยู่นั้น แต่คนไม่มีสติ กล่าวกระไรไปก็ไร้ประโยชน์


“ทำอย่างไรดีเจ้าคะออกหลวงท่าน?


ชายหนุ่มถอนใจ ก้าวเข้าใกล้นาง หลังมือกำลังจักแตะไปที่หน้าผาก แต่หญิงสาวก็เบี่ยงหน้าหลบราวกับรู้ นางยังพึมพำบางสิ่งตามที่แย้มบอกเขาเมื่อครู่


“นางพูดกระไร?” เขาถาม


“ไม่ทราบเจ้าค่ะ น่าจักเป็นชื่อคนเจ้าค่ะ” ผินตอบ


หลวงสรศักดิ์คุกเข่าลงข้างเตียงเพื่อฟังเสียงนางให้ชัดขึ้น


“...พี่---คุณพี่...คุณพี่เดื่อ...”


ชายหนุ่มชะงักไป คิดว่าตนคงหูฝาดเป็นแน่ จึงตั้งใจฟังใหม่ แต่เขาก็ได้ยินเช่นเดิม จนต้องให้ผินกับแย้มช่วยยืนยันว่านางกำลังเรียกหา “คุณพี่เดื่อ” อยู่ใช่ฤาไม่


สีหน้าฉงนใจฉายชัดเจนทันทีที่ผินกับแย้มยืนยันกับเขาว่าใช่แน่นอน แม้พวกนางจักไม่รู้ว่าคุณพี่เดื่อคือผู้ใด แต่ก็ได้ยินเช่นนั้นเต็มสองรูหู ชายหนุ่มทำหน้างุนงง ไม่ใคร่แน่ใจนักว่านางเรียกหาเขาอยู่หรือไม่ แต่เหตุใดเรียกหาเขา อีกทั้งยังเรียกเช่นนั้นอีก ขนลุกพิกล


“คุณพี่เดื่อนี่ใครวะอีผิน?” แย้มกระซิบถาม


“กูจักไปรู้รึ...” ผินจนใจ


หลวงสรศักดิ์ไม่รู้จักพูดอย่างไรดี จักให้บอกว่าเป็นเขาเองก็น่าขันนัก ชื่อเดื่อนี่อาจจักซ้ำกับใครสักคนที่นางกำลังเรียกอยู่ก็เป็นได้ คนที่นางเรียก ที่ไม่ใช่เขา


ระหว่างที่คิด มือของหญิงสาวก็สัมผัสโดนมือของเขาที่วางอยู่ขอบเตียงพอดิบพอดี สัมผัสแผ่วเบานั้น เรียกให้ชายหนุ่มชักมือกลับโดยไว โดยที่เขาก็ไม่เข้าใจว่าจักตกใจไปไย สายตาคมไล่มองดวงหน้านางที่ครั้งหนึ่งเขาเคยเกือบหลงเสน่ห์นั้นอย่างพินิจ ก่อนมือกร้านจักวางลงแนบหน้าผากนาง โดยที่ครานี้นางไม่ได้หลบเลี่ยง


ตัวยังร้อน


ชายหนุ่มยกมือออก สายตายังคงมองดวงหน้านั้นอย่างเหม่อลอย พอนางสิ้นฤทธิ์เช่นนี้ช่างดูน่าทะนุถนอมกว่าที่เคยหลายเท่านัก ไม่รู้ว่าพิษไข้นี้จักเล่นงานนางไปอีกมากเพียงใด หลวงสรศักดิ์วอนโชคชะตาไม่ให้กลั่นแกล้งมากนักเลย เขาไม่อยากรู้สึกผิดไปกว่านี้แล้ว


โดยไม่รู้ตัว ชายหนุ่มก็เอื้อมมือมาเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้านางออก สายตายังไล่วนไปตั้งแต่ใบหน้าเนียน คิ้วสวย เปลือกตาพร้อมด้วยแพขนตายาวที่บดบังนัยน์ตาสุกใสคู่นั้น แลสันจมูก ไล่เรียงไปถึงริมฝีปากได้รูป


นางก็ยังงามเหมือนวันแรกที่พบกันไม่เปลี่ยน


“...คุณพี่เดื่อ...” นางยังคงเรียกหา


ชายหนุ่มอดตอบในใจไม่ได้ว่า เขาอยู่กงนี้แล้วหนา


มือลูบเส้นผมเงางามนั้นช้าๆ จนหญิงสาวสงบคำลง หลับตาพริ้มราวกับกำลังมีความสุข


ผินกับแย้มมองท่าทางนั้นก็ได้แต่หันมามองหน้ากัน ไม่รู้ว่าควรจักรู้สึกอย่างไรดี กระนั้น สีหน้ากลับยิ้มกรุ้มกริ่ม ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าคนผู้นี้มิใช่คู่หมายของแม่นาย ก็จักให้ทำอย่างไร คนมันใกล้ชิดกัน ได้รู้จักนิสัยใจคอ เห็นว่าออกหลวงผู้นี้ช่างพึ่งพาได้จริงเทียว หากเขาจักพึงใจแม่นาย ผินกับแย้มก็ไม่ขัดข้องเลย อาจจักไม่พอใจที่เขาพาแม่นายไปตกระกำลำบาก แต่นี่อย่างไร เขากำลังรับผิดชอบอยู่มิใช่รึ  


เทียบกับคนอีกผู้ที่อยู่อโยธยา แม้แต่หน้าก็ยังไม่เคยปะกันสักครั้ง ไม่รู้ว่าจักดูแลแม่นายได้ดีเพียงใด เมื่อชั่งน้ำหนักแล้ว บ่าวทั้งสองก็ไม่ลังเลที่จักเทใจให้บุคคลเบื้องหน้านี้เลย


พลัน หลวงสรศักดิ์ก็รู้สึกตัว ลดมือลง กระแอมไอทีหนึ่งอย่างไว้ที แลลุกขึ้น


“นางสงบลงแล้ว พวกเอ็งก็ดูแลให้ดีแล้วกัน” ชายหนุ่มห่มผ้าให้นางพลางกล่าว


ผินกับแย้มยิ้มรับ

 





ตกเย็น


แย้มก็ออกมารายงานอาการของแม่นายให้ชายหนุ่ม แลครั้งนี้เรียกสีหน้าโล่งใจของเขาให้เผยออกมา พลางถอนใจ แลก้าวเข้าไปดูด้วยตาตัวเองอีกครั้ง


หลวงสรศักดิ์วางหลังมือบนหน้าผากของนาง


ไม่มีไข้แล้ว


เขาโล่งใจมาก โล่งใจจริงๆ หากนางเกิดเป็นไข้ป่าขึ้นมา มันคือความผิดของเขาอย่างไม่มีวันให้อภัยได้เลย นี่นับว่าโชคเป็นใจ คราวหลังคงไม่โชคดีเพียงนี้ เขาต้องคิดกระไรให้รอบคอบกว่าที่เคย


ชายหนุ่มเลื่อนมือมาลูบเส้นผมนาง


เขานึกขอบคุณโชคชะตาอยู่ในใจเป็นพันเป็นหมื่นครั้งที่ไม่ทำให้เขารู้สึกผิดมากไปกว่านี้ นึกภาพไม่ออกจริงๆ ว่าหากนางเป็นไข้ป่า เขาจักทำอย่างไร แลเมื่อรู้สึกตัวอีกครา สายตาคมก็สบเข้ากับสายตาของคนป่วยที่นอนอยู่นั้น จนผงะถอยออกมาด้วยอารามตกใจ


การะเกดมองชายหนุ่ม อารมณ์หลากหลายวิ่งวนจนจับไม่ได้ว่านางกำลังรู้สึกอย่างไร


“ฟื้นแล้วรึ...เป็นอย่างไรบ้าง?” เสียงทุ้มเอ่ยถาม


การะเกดไม่ได้ตอบ รู้สึกราวครึ่งหลับครึ่งตื่น ฝันของนางยาวนานกว่าที่เคย ในใจรู้สึกคะนึงหาใครคนหนึ่งจนเอ่อล้นออกมา ใครคนนั้นที่นางเรียกว่า คุณพี่เดื่อ แลเมื่อลืมตาตื่น คนแรกที่ปรากฎสู่สายตาก็เป็นชายคนนี้ที่...มีชื่อเดียวกัน


แต่หญิงสาวก็ยังไม่หายเคือง เขาเป็นต้นเหตุที่ทำให้นางต้องเป็นเช่นนี้ จักให้อภัยง่ายๆ ได้อย่างไร นางไม่ใช่แม่พระ ที่จักคิดเสียว่าช่วยคนแล้วจักปล่อยวางได้เสียหน่อย เว้นแต่เขาจักทำกระไรสักอย่าง 


การะเกดเมินร่างสูงนั้น หันไปเห็นบ่าวทั้งสองก็ขมวดคิ้ว


อีผิน อีแย้มไม่เห็นว่ากูตื่นฤา ไยไม่หาน้ำหาท่ามาให้กู


ผินเห็นสายตาเช่นนั้นก็พอจักเดาออก รีบรินน้ำมาให้แม่นาย


หลวงสรศักดิ์ที่อยู่ใกล้กว่าช่วยพยุงให้การะเกดค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น แลเหมือนวันแรกที่พบกัน เมื่อนางทรงตัวได้ก็ขยับออกห่างเขาทันที หลวงสรศักดิ์เข้าใจท่าทีนั้น


เมื่อดื่มน้ำแล้ว การะเกดก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าตนอยู่ในเรือน มิใช่ในกระโจมอย่างที่ควรเป็น


“ที่นี่ที่ไหน?


“เรือนรับรองอาคันตุกะของท่านเจ้าเมืองเชียงใหม่ ข้าพาออเจ้ามาพักที่นี่เอง”


การะเกดเหลือบตามองเขา เชิดหน้ากล่าว


“ข้าถามบ่าว มิได้ถามท่าน”


ชายหนุ่มคิ้วกระตุก ตอนนอนก็น่าทะนุถนอมดีอยู่ดอก พอตื่นมาเท่านั้นก็พูดจาไม่เสนาะหูเอาเสียเลย


“เช่นนั้นฤา? งั้นก็ขออภัยที่สอด ก็เห็นตอนนอนไม่ไยดีบ่าว เอาแต่เรียกหาข้า”


ครานี้ หลวงสรศักดิ์เลือกที่จักพูดออกมาเต็มปากเต็มคำว่านางเรียกหาเขาเอง โดยที่ผินกับแย้มก็หันขวับมามอง กะพริบตาอย่างงุนงง


“ใครจักไปเรียกหาท่าน อย่าหลงตัวเองนักเลย” หญิงสาวย่นจมูก


“ไม่เรียกข้าแล้วออเจ้าเรียกใคร ข้าได้ยินเต็มสองรูหูว่าออเจ้าเรียก คุณพี่เดื่อ


การะเกดเบิกตา ก่อนจะหลบสายตาเขา


นี่ข้าละเมองั้นรึ ช่างน่าอายเหลือทน


“นั่นไม่ใช่ท่านสักหน่อย” การะเกดว่าทั้งที่ก็ไม่ใคร่แน่ใจนักว่าไม่ใช่เขาจริงฤาไม่


หลวงสรศักดิ์เลิกคิ้ว


การะเกดหันรีหันขวาง มองผินกับแย้มแล้วพูด


“กูหิวน้ำ”


ผินกับแย้มมองหน้ากัน ก่อนผินจักพูด


“จอกน้ำอยู่ในมือแม่นายอย่างไรเจ้าคะ”


การะเกดก้มมองมือตัวเอง เม้มปากหลับตาแน่น อยากจะมุดลงดินเสียให้ได้ ใบหน้างามขึ้นสีจางๆ เรียกรอยยิ้มขันจากชายหนุ่มได้ไม่น้อย


“พักผ่อนเสีย หายดีเมื่อไร จักได้เดินทาง” ชายหนุ่มว่าแลเดินออกจากห้องไป

 





สองวันผ่านไป การะเกดหายดีแล้ว


ด้วยวิสัยปกติของหญิงสาวไม่ได้ต้องการออกจากห้อง ฤาออกนอกเรือน หากแต่ในหัวกลับคิดวนเวียนแต่เรื่องเดิมๆ ตลอดเพลา จนนางต้องเดินออกมานอกห้องเพื่อตามหาต้นเหตุที่อยู่ในความคิดนางตลอดเพลามานี้


ออกหลวงนั่น จักใช่...ฤาไม่


 การะเกดไม่ได้ให้ผินกับแย้มตามมาด้วย เรื่องนี้นางจัดการผู้เดียวได้ แต่จนแล้วจนรอด เดินวนรอบเรือนก็ไม่เห็นออกหลวงหนุ่มแม้แต่เงา ถามบ่าวในเรือนก็ไม่มีใครเห็น หญิงสาวหงุดหงิด แต่แล้วสายตาก็เหลือบเห็นนายฉัตรเดินขึ้นเรือนมาพอดี


“นี่!” การะเกดเรียก แต่ดูเหมือนเขาจักไม่ได้ยิน


“นายคนนั้น สหายหลวงสรศักดิ์!” ระบุตำแหน่งเอาเสียเลย เพราะนางจำชื่อเขาไม่ได้


นายฉัตรหันมาหาต้นเสียงงงๆ


“เรียกข้างั้นฤา?


การะเกดเดินจ้ำมาหา


“ใช่ ข้าเรียกท่านนั่นแล เห็นหลวงสรศักดิ์ฤาไม่?


“พ่อเดื่อรึ? ไม่เห็นหนา อาจจักไปหาซื้อของในตลาดกระมัง อีกไม่นานคงจักกลับ” นายฉัตรว่า ก่อนจะนึกกระไรออก “จริงสิแม่หญิง ข้าหาเรือออกท่าได้ในอีกสามวัน ออเจ้าก็จักได้ไปอโยธยาแล้วหนา”


การะเกดฟังผ่านๆ ไม่ได้จับความมากนัก เมื่อรู้ว่าหลวงสรศักดิ์ไปตลาด นางก็ไปนั่งรอเขากลับมาก็เท่านั้น จักได้พูดให้ชัดเจนกันไป ไม่ต้องคิดให้ปวดหัวอีก 


แต่ยิ่งนั่งนาน จิตใจก็ยิ่งว้าวุ่นกว่าที่คิด หากเขาคือคุณพี่เดื่อคนนั้นจริง จักทำอย่างไรต่อไปดี ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา นางอยากพบคุณพี่เดื่อมากเพียงใดไม่มีใครรู้ดีเท่าตัวนางเอง เขาจักจำนางได้ฤาไม่ จักรู้สึกอย่างไรที่นางเป็นแบบนี้ คนทุกคนจักชังนางเท่าไรไม่เคยสน แต่กับคนนี้ นางไม่อยากถูกเกลียดเลย ไม่น่าพูดจาไม่ดีกับเขาเลย ยิ่งย้อนนึกยิ่งว้าวุ่น นางทำกระไรลงไปบ้างหนอ มีแต่กิริยาชวนให้ชังนางแทบทั้งสิ้น


เงาร่างหนึ่งทาบทับลงมา โดยที่นางก็ยังไม่รู้ตัว


“ออเจ้ามาทำกระไรกงนี้ แม่การะเกด?


หญิงสาวสะดุ้ง เงยหน้ามอง นางสับสน ตอนนี้ควรจักโกรธเขา ฤาจักรู้สึกอย่างไรดี เห็นแววตาของเขา ใจก็พานนึกถึงอดีต เหตุใดถึงละม้ายคล้ายกันนัก เหตุใดนางเพิ่งสังเกต ฤานี่จักเป็นมโนภาพที่เพ้อฝันไปเท่านั้น


“ข้ามีเรื่องจักถามท่าน”


หลวงสรศักดิ์เลิกคิ้ว


“ข้าก็มีเรื่องจักพูดกับออเจ้าอยู่เหมือนกัน”


ครานี้การะเกดเลิกคิ้วบ้าง ก่อนนางจักเอ่ย


“เช่นนั้นท่านว่ามาก่อน”


หลวงสรศักดิ์ไม่ได้ติดใจกระไร เมื่อนางให้เขาว่าก่อน เขาก็ว่าก่อน ชายหนุ่มนั่งลงข้างนาง ในมือมีห่อของบางอย่าง เขาปล่อยให้ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้ามาครองบรรยากาศก่อน กว่าจักพูดออกมา


“ข้ารู้ว่าเรื่องที่ผ่านมาทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง ออเจ้าก็คงยังโกรธข้าอยู่ไม่น้อย” มือกร้านไล้ห่อของนั้นเบาๆ ขณะเอ่ย “ข้าคิดอยู่นาน ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าต้องทำอย่างไรถึงจักไถ่โทษได้ แลก็รู้ดีว่าคำขอโทษคำเดียวมันเปลี่ยนกระไรไม่ได้ด้วย แต่ข้าก็อยากจักพูดอีกครั้ง...”


หลวงสรศักดิ์สบตานาง


“ข้าขอโทษจริงๆ แม่การะเกด”


ชายหนุ่มยื่นห่อของนั้นมาให้


“นี่เป็นของที่ข้าไปหาซื้อมา หวังว่าออเจ้าจักชอบ ถือเป็นของแทนคำขอโทษข้าอีกครา” การะเกดมองเขานิ่งเรียบ นางคงนึกไม่ออกว่าของนี้ ชายหนุ่มใช้เพลามากเพียงใดกว่าจักซื้อมาได้ หญิงสาวรับมาถือไว้แลฟังเขาว่าต่อ “แต่ข้าก็รู้ว่านี่ก็อาจจักยังเทียบไม่ได้กับความรู้สึกเสียใจของออเจ้า”


ชายหนุ่มคิดหนัก สีหน้านางไม่แสดงออกเลยว่านางหายโกรธเขาหรือยัง เขาเองก็ไม่ได้เตรียมแผนสำรองมากมายเพียงนั้น เขารู้เพียงว่าเขาต้องขอโทษนางอีกครั้ง แลอาจจักต้องหาของขวัญให้นาง แต่นอกเหนือจากนี้เขานึกไม่ออกจริงๆ


ฤาว่า...


“หากเท่านี้ยังไม่พอ ข้าให้ออเจ้าทำกระไรก็ได้กับข้า ใช้มือหรือเท้าก็ย่อมได้”


แก้ปัญหาด้วยกำลัง...ทางเลือกสุดท้าย โง่เง่าสิ้นดีหนาอ้ายเดื่อ พูดออกมาได้อย่างไร อยากจักฟาดหัวตัวเองสักรอบ คำพูดนั่นน่าขันเกินไปแล้ว


ทว่า คำพูดนี้ทำเอาการะเกดมองเขาด้วยสายตาเปลี่ยนไป


คุ้นเหลือเกิน


"ข้านี่ก็พูดกระไรไร้สาระ" ชายหนุ่มเห็นแววตานาง ก็รีบว่าพลางเกาท้ายทอยแก้เก้อ "งั้น--"


“ข้า...” การะเกดงืมงำ “ให้อภัยท่านก็ได้”


เอาเข้าจริง นางโกรธมากก็แค่ตอนแรกเท่านั้น เมื่อเพลาผ่านไปมันก็กลายเป็นเพียงขุ่นเคือง ไม่ได้เจ็บแค้นพยาบาทเพียงนั้น หากจักพยาบาทอาฆาตใคร ควรจักเป็นพวกที่ค่ายศัตรูนั่นต่างหาก นางเจอกระไรร้ายๆ มาตลอด เพิ่มมาอีกเรื่องก็เป็นธรรมดา อีกอย่างดูท่าออกหลวงนี่ คงจักเก็บไปคิดหลายวันหลายคืนว่าควรทำอย่างไรให้นางหายโกรธ แลเมื่อมองอีกมุม เขาก็เป็นส่วนที่ดีในเรื่องร้ายๆ ของนางมิใช่รึ เท่านี้ นางก็ให้อภัยเขาได้แล้ว


นี่คือ สักอย่าง ที่นางรออยู่กระมัง ให้เขาคิดถึงความรู้สึกนางอย่างไร


หลวงสรศักดิ์สบตานาง ยืนยันจากสายตาว่านางพูดจริงฤาไม่ ก่อนที่เขาจักยิ้มออกมาเล็กน้อย


“งั้นข้าก็โล่งใจ” เขาถอนใจแผ่วเบา “แล้วเรื่องที่ออเจ้าจักถามข้าเล่า เรื่องใดกัน?


การะเกดนิ่งไป หลบตา 


หญิงสาวเรียบเรียงคำจักกล่าว สูดลมหายใจลึก ก่อนจักผ่อนออกช้าๆ แลกลับมาสบตาเขา


“ครั้งหนึ่ง เมื่อยังเด็ก ท่านเคยช่วยเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกโคลนฝังเกือบมิดฤาไม่?


หลวงสรศักดิ์เลิกคิ้วกับคำถามประหลาดนั้น กลอกตา ในหัวย้อนนึกถึงวัยเด็กของตัวเอง ไล่เรียงย้อนไป ไม่รู้ว่านานเท่าไร แต่คล้ายกับความทรงจำนั้นไม่เคยมี


“ไม่น่าเคยหนา”


คำตอบนั้นทำเอาใจของการะเกดกระตุกไป โดยที่นางก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด


“ที่ล้านนาอย่างไร ท่านไม่เคยงั้นฤา?


หญิงสาวไม่รู้ตัวเลยว่าในใจของตนตัดสินไปแล้วว่าคนผู้นี้คือคุณพี่เดื่อคนนั้น


หลวงสรศักดิ์เห็นแววตาคาดคั้นเจือความคาดหวังของนางก็ข้องใจ เหตุใดนางถึงคิดว่าเขาเคยทำเช่นนั้น เขาย้อนนึกอีกครั้ง ไม่แน่ใจว่าตนเคยไปล้านนาตอนเด็กหรือไม่ แต่ก็มีส่วนที่คลับคล้ายคลับคลา


“ข้าไม่แน่ใจ” เขาตอบตามตรง


การะเกดนิ่งไป นานกว่าปกติ หลวงสรศักดิ์เอื้อมมือมาจับต้นแขนนาง


“แม่การะเกด”


“ต้องเคยสิ...”


สิบปี นางจดจำไม่เคยลืมมากว่าสิบปี คำพูด ท่าทาง เค้าโครงหน้า นางจดจำได้ดีมาตลอด อย่างไรก็ต้องเป็นคนคนนี้ ยิ่งคิดยิ่งเชื่อ ใจของนางเชื่อเช่นนั้น ความรู้สึกมันบอกนางเอง ไม่มีเหตุผลใดๆ แต่นางเชื่อมั่น แลคงเชื่อตั้งแต่รู้ชื่อเขาที่ค่ายศัตรูนั่นแล้ว


การะเกดลุกขึ้น


“ข้ารอได้ ท่านลองนึกให้ดีเสียก่อน...”


ว่าจบ หญิงสาวก็เดินกลับห้องไป

 

 

 

 

 

พ่อเดื่อความจำสั้น...

 

มาต่อทันหวุดหวิดค่ะ 555 แต่ไม่รู้อาทิตย์หน้าจะทันมั้ยนะ

ตอนพิมพ์รู้สึกสติไม่เต็มเท่าไร อ่านแล้วจะแปลกๆ ป่าวน้อ

อีกไม่นานก็กลับอโยธยาไปเจอคุณพี่หมื่นหรือพ่อเดชแล้วค่ะ วี๊ดวิ้ว (/อัลไล)

 

#ถิ่นเสือเดื่อเกด

อ่านทุกทวีตนะคะ แต่ขอโทษจริงๆ ที่ไม่ได้ตอบ เลาเขิล

รวมถึงทวีตอื่นที่พูดถึงและไม่ได้อยู่ในแท็ก เราก็เห็นหนา

แต่ไม่รู้เห็นครบมั้ย 555555 ขอบคุณจริงๆ ค่ะ ตัวจะลอยเลย

 

ขอบคุณแฟนคลับทุกคนที่ติดตาม ขอบคุณทุกเม้น ทุกกำลังใจนะคะ

เจอกันตอนต่อไปค่ะ รักทุกคน <3


ปล.อย่างที่บอกว่าฟิคเรื่องนี้ไม่ยาวนะคะ 

เรื่องอาจจะดูรวบรัดไปหน่อย ต้องขออภัยด้วยค่ะ m(_ _)m

เวลามีคนอ่านเยอะขึ้นนี่กดดันจริงๆ ค่ะ 55555 แต่ก็ดีใจและขอบคุณมากๆ นะคะ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 207 ครั้ง

326 ความคิดเห็น

  1. #323 Olivia1112 (@Dnrd) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 22:59
    ใช่เวลามาหลงลืมไม่ แต่ก็พยายามเข้าใจบางทีซีงไม่ดีนัก
    #323
    0
  2. #274 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 22:09

    จากตอนที่9 พ่อเดื่อเรามีเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจตอนเด็กเลยทำให้ไม่อยากจดจำอะไรแล้วมันรวมถึงเรื่องของการะเกดไปด้วย กระมัง สงสัยว่าทำไมเวลาคิดถึงอดีตพ่อเดื่อชอบปวดหัว เป็นเพราะโดนทำร้ายตอนเด็กหรือเปล่า หรือเพราะความเครียด เป็นกำลังใจให้ไรท์ได้แรงบันดาลใจเขียนเรื่องนี้จนจบค่ะ สนุกมากค่ะ ขอบคุณท่ีมาอัพเดทค่ะ 



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 13 มิถุนายน 2561 / 22:28
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 13 มิถุนายน 2561 / 22:57
    #274
    1
    • #274-1 smokysun (@katto-wiroon) (จากตอนที่ 8)
      29 มิถุนายน 2561 / 21:55
      ขอบคุณมากๆเลยนะคะะ &#10084;
      #274-1
  3. #236 Spbeliveinjb (@Spbeliveinjb) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 00:05
    ไรท์สู้ๆค่า นี่ลุ้นมากนะว่าพ่อเดื่อจะจำได้มั้ย
    #236
    0
  4. #235 JJ_Atima (@JJ_Atima) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 18:43
    ลุ้นๆ จำให้ได้นะ รอต่อจ้าา
    #235
    0
  5. #234 aanchaya (@aanchaya) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 17:25
    จะรอออ
    #234
    0
  6. #233 palitapluem (@palitapluem) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 07:19
    รอนะ เพิ่งมาอ่านชอบบ
    #233
    0
  7. #232 nisaratWiangchai (@nisaratWiangchai) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 10:35
    รอน้าาา พี่เดื่อนึกดีๆหนา
    #232
    0
  8. #229 Lilmooitsme (@Mookub3126) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 16:50
    อ่านแล้วทำไมรู้สึกอบอุ่นยังไงก็ไม่รู้อะ แต่ชอบนะ รอๆ
    #229
    0
  9. #228 bemymemory (@Ppbiggerduck) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 15:10
    รอน้าาา
    #228
    0
  10. #227 JP twin TW (@PaNg2713) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 18:14
    แม่การะเกดอุตส่ารอ คุณพี่เดื่อจำไม่ได้เหรอเจ้าคะ ไม่มีความโรแมนติกเอาซะเลยให้ตายสิ
    #227
    0
  11. #226 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 07:57
    <p>สนุกมากค่ะเนื้อเรื่องไม่เหมือนใคร พ่อเดื่อเคยช่วยเหลือกันเมื่อเยาว์วัย นางไม่เคยลืม แล้วตอนนี้คำพูดและการกระทำทำให้นางเอกเรามั่นใจว่าเขาต้องเป็นคุณพี่เดื่อแน่ ๆ ที่เคยสอนให้นางสู้คน พี่เดื่อเราพลาดท่ีไม่ได้ถามชื่อตอนเด็กนั่นเอง รอตอนต่อไปนะคะ ว่าเมื่อถึงอยุทธยาแล้วการะเกดจะยกเลิกการหมั้นไหมหนอ ^_^</p>
    #226
    0
  12. #225 0892812425 (@0892812425) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 02:11
    อีพ่อเดื่ออออออ แม่นายจะรอรีบคิดให้ออกปะไรเล่าา
    #225
    0
  13. #224 BLackLettucecc (@BLackLettucecc) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 22:46
    พ่อเดื่อนึกให้ออกเลยนะ!
    #224
    0
  14. #223 sun02060062 (@sun02060062) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 18:10
    <p>จำให้ได้เส้เดะแม่การะเกดก็กลายเป็นของคุณไปน่ะสิจักยอมฤาจำๆๆๆให้ได้!มิเช่นนั้นข้าจักบุกเข้าไปช่วยให้จำได้5555#อิน#จักรอหนามาไวๆนะเจ้าค่ะ</p>
    #223
    0
  15. #222 มะตูมเเช่เย็น (@toei2548) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 13:59
    คนความจำสั้น!! เกือบมีมม.ดีๆเเล้ว!
    #222
    0
  16. #221 meakodd (@meakodd) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 12:29
    คุณพี่ไปถามพระเพทไป๊ คนความจำสั้น
    #221
    0
  17. #220 Red Lepus (@BloodRed_Bunny) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 09:37
    <p>นึกให้ออกนะนายตัวดี ชิชะ</p>
    #220
    0
  18. #219 KAZEKUNG (@konata-3-) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 08:45
    ปาน้ำมันตับปลาใส่พ่อเดื่อ อิๆๆๆ
    #219
    0
  19. #218 jsxmp (@jsxmp) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 08:37
    ขำ5555
    #218
    0
  20. #217 Hacker ทำไมอะ (@hackerzerzar) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 07:15
    ถถถถถ ไปถามพระเพทฯไป๊ปป
    #217
    0
  21. #216 TheMe2Me (@thongbang-rada91) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 03:07
    อ้ายยยยยยยยยยยย นึกให้ออกสิคะคุณพี่!!! คนอ่านจิกหมอนแทบขสดแล้ว ลุ้น
    #216
    0
  22. #215 super moon (@kiwitae) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 01:37
    โอ้ยยย ฟิน555 พ่อเดื่อแค่นี้ก้จำไม่ได้ ถ่อว
    #215
    0
  23. #214 CL@M (@cl-357) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 01:34
    ยื่นน้ำมันตับปลาให้คุณพี่เดื่อ...//
    #214
    0
  24. #213 --Seichan-- (@--Seichan--) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 23:48
    ออเจ้า ข้าฟินมากเลยหนา มาต่อเร็วๆเถิด...;__________________; //ปล.รักนะออเจ้า จุ้ปจุ้ป555555
    #213
    0
  25. #209 junthip2547 (@junthip2547) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 23:08
    นึกให้ออกหนาพ่อเดื่อ รอต่อค่าาา
    #209
    0