END อวี้หลัน สุดยอดมารดา

ตอนที่ 2 : แฝดที่ 2 เริ่มต้นชีวิตใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35,796
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,280 ครั้ง
    26 ส.ค. 63

แฝดที่ 2 เริ่มต้นชีวิตใหม่

 

 








     อวี้หลันเตรียมตัวพาเด็กทั้งสองไปตลาด  โดยที่นำหมั่นโถห่อกับใบบัวและนำกระบอกไม้ไผ่ใส่น้ำ  ผูกเชือกยาวๆให้เด็กทั้งสองสามารถสะพายได้คนละอัน  เป็นเสบียงระหว่างเดินทาง เด็กทั้งสองคนดูตื่นเต้นมากที่วันนี้จะได้เข้าเมืองไปเที่ยวตลาด เห็นลูกๆดีใจอวี้หลันเองก็พลอยสบายใจไปด้วย เนื่องจากตอนนี้ทั้งบ้านมีเงินอยู่แค่ร้อยอีแปะ* ซึ่งต้องเก็บไว้ซื้อข้าวสารจึงไม่สามารถนั่งเกวียนที่ต้องจ่ายค่าเดินทางได้ 



     ระยะทางจากหมู่บ้านไปถึงตัวเมืองถึงจะไม่ไกลมากสำหรับผู้ใหญ่ แต่กับเด็กน้อยอย่างเสี่ยวเป่ากับอวี้เอ๋อร์นั้น คงต้องเดินกันจนหมดแรงแน่ๆ  แต่จะปล่อยให้ลูกๆรออยู่บ้าน  ข้าวฟ่างก็ไม่กล้าปล่อยให้เด็กตัวเล็กๆอยู่กันตามลำพังอีก จึงตัดสินใจพาลูกเดินเท้าเข้าเมืองไปด้วยกัน อาจจะช้าสักหน่อยแต่อย่างน้อยลูกๆก็อยู่ในสายตาของนางตลอดเวลา



“เอาหละๆ เสร็จแล้วก็รีบไปกันเถอะเดียวสายแล้วแดดจะแรง” 



     เตรียมตัวให้ลูกๆเสร็จอวี้หลันจูงมือเด็กทั้งสองออกจากบ้าน ไม่ลืมหยิบใบไม้ใบใหญ่ๆที่นางเก็บมาเมื่อวานส่งให้ลูกคนละอัน 



“เดียวสายมาแดดจะแรง พวกเจ้าทั้งสองใช้ใบไม้นี้บังแดดระหว่างทางนะ หรือใช้เป็นพัดยามก็ได้พวกเจ้าจะได้ไม่ร้อนมาก” อวี้หลันกำชับลูกๆ



“ขอรับ/เจ้าค่ะ” 



“แล้วท่านแม่จะใช้อะไรบังแดดเล่าขอรับ...เช่นนั้น ท่านแม่เอาใบไม้ของเสี่ยวเป่าไปบังแดด ดีหรือไม่ขอรับ”



     เสี่ยวเปาถามพร้อมกับเงยหน้ามองมารดา พลางคิดในใจว่า หากท่านแม่เอาใบไม้มาให้เค้ากับน้องสาวบังแดดหมด แล้วท่านแม่จะใช้สิ่งใดบังแดดกัน เพื่อท่านแม่และน้องสาวแล้ว แดดเพียงเท่านี้ทำอะไรเสี่ยวเป่าไม่ได้อยู่แล้ว!



“เสี่ยวเปาเด็กดี...แม่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วแดดแค่นี้แม่ไม่ร้อนหรอกจ้ะ แต่เสี่ยวเป่ากับอวี้เอ๋อร์ยังเด็กโดนแดดแรงๆจะไม่สบายได้” อวี้หลันตอบลูกน้อย



“อวี้เอ๋อร์ก็จะให้ใบไม้ท่างแม่ด้วย อวี้เอ๋อร์ก็เป็นเด็กดี” อวี้เอ๋อรีบพูดขึ้นมา เมื่อเห็นมารดาชมพี่ชายว่าเป็นเด็กดี อวี้เอ๋อร์ก็อยากเป็นเด็กดีบ้างทางแม่จะได้ชมอวี้เอ๋อร์ 



     อวี้หลันได้ยินลูกสาวพูดแบบนั้น ก็หัวเราะด้วยความเอ็นดู  ลูกแฝดของนางอายุเท่ากัน แต่นิสัยกลับต่างกันอย่างชัดเจน เสี่ยวเป่าแฝดพี่มีนิสัยสุขุมรอบคอบ และชอบทำตัวเป็นผู้ใหญ่เกินอายุ ส่วนอวี้เอ๋อร์นั้นก็สดใสสมวัย แม้แต่คำพูดบางคำก็ยังพูดไม่ชัด แต่เด็กคู่ก็เป็นฉลาดและมีจิตใจที่ดี รู้จักห่วงใยมารดาและคนในครอบครัว

 

 

 

     ช่างเป็นโชคดีของนางจริงๆที่มีลูกน่ารักขนาดนี้ เด็กน้อยทั้งสองมองรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของมารดาจนตาพร่ามัว  ท่านแม่ของพวกเขามีรอยยิ้มที่สวยมากมาแต่ไหนแต่ไร แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้พวกเขาถึงได้รู้สึกว่ารอยยิ้มของท่านแม่สวยกว่าทุกวัน ทั้งเสียงหัวเราะก็ก้องกังวานเหมือนกับระฆังเลย

 


“อวี้เอ๋อร์เด็กดีของแม่ พวกเจ้าต่างก็เป็นเด็กดีของแม่ และเด็กดีต้องเชื่อฟังแม่นะเข้าใจหรือไม่”



“อื้อ!!”



     เด็กน้อยรับคำพร้อมกันด้วยรอยยิ้ม ของเพียงท่านแม่ยิ้มบ่อยๆ ไม่ว่าจะบอกอะไรพวกเขาย่อมยอมเชื่อฟังทั้งสิ้น!



     ใช้เวลาเดินทางนานพอสมควร เพราะต้องคอยให้เสี่ยวเป่าและอวี้เอ๋อร์พักเหนื่อยและดื่มน้ำระหว่างทาง กว่าจะมาถึงตลาดก็สายมากแล้ว อวี้หลันรีบจูงมือลูกทั้งสองไปยังร้านขายข้าวสารทันที



“เถ้าแก่ข้าวสารนี้ขายยังไงหรือเจ้าคะ”



“ข้าวสารนี้เป็นข้าวที่พึ่งเก็บเกี่ยวปีนี้หุงแล้วทั้งนุ่งทั้งหอม หนึ่งชั่ง** ราคาสามสิบห้าอีแปะ ข้าวสารเก่าของปีที่แล้วที่เป็นข้าวอย่างดีนึ่งชั่งราคายี่สิบห้าอีแปะ ส่วนข้าวสารธรรมดาราคายี่สิบอีแปะ ไม่ทราบว่าแม่นางต้องการข้าวสารแบบใด”



     เถ้าแก่หลี่แนะนำข้าวสารแต่ละแบบให้อวี้หลันฟัง ตัวเขาทำการค้ามานาน เจอผู้คนมาก็มากเรียกได้ว่าเคยพบคนมาทุกรูปแบบ แม่นางน้อยคนนี้แต่งกายสะอาดสะอ้าน ผิวขาวกระจ่างกิริยามารยาทเรียบร้อย บ่งบอกว่าได้รับการอบรมมาดี ถึงเสื้อผ้าจะเก่าและป็นแบบเนื้อหยาบก็ตาม อีกทั้งเด็กน้อยทั้งสองคนที่นางจูงมืออยู่ ก็หน้าตาน่ารักน่าชังเห็นแล้วพาลให้คิดถึงหลานๆที่อยู่ห่างไกลเป็นยิ่งนัก 



“ข้าวเอาข้าวสารธรรมดาก็พอ ซักสองชั่งแล้วข้าก็อยากได้แป้งสำหรับทำซาลาเปาด้วยนะเจ้าคะ”



“โอ้ ...ได้สิแล้วแม่นางต้องการแป้งกี่ชั่งดี”



“อืม แป้งหนึ่งชั่งก็พอเจ้าค่ะกับถั่วเหลืองอีกครึ่งชั่ง”



“ได้ๆ แม่นางรอสักครู่เดียวข้าจะไปจัดของให้ อาจางพาแม่นางท่านนี้กับลูกไปนั่งรอในร้านก่อน”



     ประโยคแรกเถ้าแก่พูดกับอวี้หลัน ส่วนประโยคหลังนั้นหันไปพูดกับภรรยาของตน อวี้หลันก้มหัวขอบคุณเถ้าแก่แล้วจูงมือลูกๆเดินตามเถ้าแก่เนี้ยไปนั่งรอในร้าน  เพราะลูกๆของนางเดินมาไกลมากคงจะเหนื่อยและปวดขาจะแย่แล้ว แต่เด็กทั้งสองก็ไม่มีใครบ่นให้อวี้หลันได้ยินสักคำ ช่างเป็นเด็กที่มีความอดทนเป็นเลิศจนน่ายกย่องจริงๆ 



“หนูน้อยทั้งสองลองชิมขนมนี้สิข้าทำเอง”



     ระหว่างนั่งรอเถ้าแก่จัดของให้ เถ้าแก่เนี้ยคงเห็นลูกๆของอวี้หลันแล้วรู้สึกเอ็นดู จึงนำขนมกับน้ำชามาให้ลูกๆของอวี้หลันกินระหว่างนั่งรอ เด็กทั้งสองมองหน้าอวี้หลันเหมือนขอคำอณุญาต พอเห็นมารดาพยักหน้าให้ถึงได้พากันเอื้อมมือหยิบขนมกิน



“ขอบคุณท่านยายขอรับ”



“อวี้เอ๋อร์ก็ขอบคุณท่านยายเจ้าค่ะ”



     เสี่ยวเป่ากล่าวขอบคุณด้วยน้ำเสียงขรึม วางมาดประดุจตัวเองเป็นคุณชายบ้านไหน ทั้งที่ความจริงแล้วพึ่งจะอายุเพียงสี่ขวบปี ส่วนอวี้เอ๋อกล่าวขอบคุณเสียงใสพร้อมกับยิ้มแป้นแล้นอย่างดีใจ 


“ขอบคุณเถ้าแก่เนี้ยมากนะเจ้าคะ”



     อวี้หลันกล่าวขอบคุณภรรยาเจ้าของร้านอย่างซึ้งใจ ร้านนี้ไม่ใช่ร้านใหญ่อะไรมากมาย บริเวณที่อวี้หลันกับลูกอยู่ถูกกั้นออกมาไว้เป็นที่สำรับพักของคนในร้าน แต่เจ้าของร้านทั้งสองกลับใจดีให้นางและลูกๆได้นั่งพัก แถมยังนำน้ำชากับขนมมาตอนรับ นับว่าเป็นน้ำใจอย่างมาก 



“ไม่เป็นไรๆ พวกเจ้านั่งไปก่อนข้าจะไปช่วยที่หน้าร้าน จัดของให้แม่นางเสร็จแล้วข้าจะมาบอก” อวี้หลันก้มหัวให้เถ้าแก่เนี้ยครั้งหนึ่งเป็นการบ่งบอกว่าขอบคุณ และรับรู้ในสิ่งที่นางบอกกล่าว



“เถ้าแก่ๆ ข้านำข้าวสารมาขายปีนี้ผลผลิตดีนัก ข้าวก็งาม ท่านช่วยเพิ่มราคาให้ข้าอีกซักหน่อยได้หรือไม่ พอให้ได้จ่ายค่าเช่าที่นา”



“ไม่ต้องห่วง ร้านข้าถึงไม่ใช่ร้านใหญ่แต่ข้าค้าขายด้วยความซื่อสัตย์ หากข้าวของเจ้าเป็นข้าวชั้นดีข้าไม่กดราคาแน่นอน”



“เฮ้อ...ความจริงข้าก็ไม่อยากขอขึ้นราคาหรอกนะ แต่คนที่ข้าเช่าที่นานะสิ! นางขึ้นค่าเช่านาอีกแล้ว! ข้าก็ไม่รู้จะทำยังไงปีๆหนึ่งทำนาขายข้าวก็เอาไปจ่ายค่าเช่านาหมด เหลือเงินให้บ้านข้าใช้จ่ายแทบจะไม่พอ! ถึงจะไม่พอใจที่ค่าเช่าขึ้นแต่ถ้าไม่เช่านาต่อ แล้วข้าจะเอาเงินที่ไหนใช้จ่าย! หากขายข้าวแล้วมีเงินเพิ่มอีกซักหน่อย ข้าคงจะเก็บเงินไว้ซื้อที่นาเป็นของตัวเองได้แน่ๆ เถ้าแก่ท่านซื้อข้าวจากข้าในราคาที่เพิ่มขึ้นอีกหน่อย ก็นับว่าได้ทำกุศลช่วยคนที่กำลังตกทุกข์ได้ยาก ไม่เช่นนั้นครอบครัวข้าเห็นทีจะอดตาย!!”



     สตรีนางนั้นยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับที่หางตาประกอบคำพูด ฟังไปฟังมาแล้วชีวิตนางก็น่าสงสารมาก ครอบครัวประกอบอาชีพทำนา แต่ไม่มีที่นาเป็นของตนเองเลยต้องเช่าที่นาจากคนอื่น ถึงแม้ผลผลิตจะดีแต่เจ้าของที่ก็ขึ้นค่าเช่าทุกปีน่าสงสารจริงๆ

 


     แต่จะน่าสงสารมากกว่านี้หากเสื้อผ้าที่นางสวมใส่ไม่ใช่ผ้าไหม! ถึงไม่ใช้ผ้าไหมชั้นเลิศแต่ผ้าไหมก็คือผ้าไหม คุณภาพและราคาย่อมดีกว่าผ้าทั่วไปมากนัก ทั้งเครื่องประดับก็ทำจากเงินและทอง และคงจะดีกว่านี้ถ้าคนที่นางเช่าที่นาอยู่จะไม่ใช่อวี้หลัน!! 

 

“เอาล่ะๆ ไม่ต้องพูดมากหากข้าวเจ้ามีคุณภาพสูงข้าย่อมซื้อในราคาที่ยุติธรรม” เถ้าแก่ร้านข้ารีบพูดตัดบท

 

จางซื่อคนนี้มาขายข้าวทุกปีก็ขอขึ้นราคาตลอด ทุกครั้งก็จะมีเรื่องราวสารพัดมาบอกเล่าให้เขาใจอ่อน ถึงแม้บางเรื่องจะรู้ว่านางโกหก แต่เพราะเห็นแก่หน้าสามีของนางที่เคยช่วยเหลือกันไว้ เขาเองก็คร้านจะมีปัญหาผิดใจกับคนอื่น


     

อวี้หลันที่นั่งอยู่ในร้าน คราแรกที่เห็นจางซื่อเดินเข้ามา ก็คิดว่าผู้หญิงคนนี้รู้สึกคุ้นหน้ายิ่งนัก พอฟังเรื่องที่นางพูดกับเถ้าแก่ถึงได้ร้องอ้อในใจ ที่แท้นางคือจางซื่อภรรยาของคนที่มาขอเช่าที่นาของอวี้หลันนั้นเอง!




     ครั้งแรกที่มาขอเช่านาจากอวี้หลัน ครอบครัวนี้ลำบากกว่าอวี้หลันมากนัก มีหัวหน้าครอบครัวชื่อจางหยง ภรรยาชื่อจางซื่อและลูกอีกสามคน อวี้หลันเห็นก็นึกสงสารจึงตัดสินใจให้พวกเขาเช่าที่นาทั้งห้าหมู่*** ในราคาหมู่ละห้าตำลึงต่อปีรวมเป็นเงินยี่สิบห้าตำลึงต่อปี ซึ่งถือว่าเป็นราคาที่ถูกมาก เพราะที่นาของอวี้หลันมีทำเลที่ดีที่สุด ทั้งดินก็อุดมสมบูรณ์เหมาะแก่การเพาะปลูก



     อวี้หลันนั่งฟังจางซื่อกับเถ้าแก่ตกลงราคาซื้อขายข้าวอยู่เงียบๆ จางซื่อขายข้าวได้เงินมากกว่าร้อยตำลึงเงิน แต่ทุกครั้งที่มาจ่ายค่าเช่านาให้อวี้หลัน จางซื่อคนนี้มักจะแต่งตัวด้วยซื้อผ้าที่ทั้งเก่าและขาด มักจะมาร่ำไห้ให้นางฟังเสมอว่าผลผลิตของปีนี้แย่ยังไง ข้าวที่นำไปขายก็โดนกดราคาจนต่ำกว่าราคาท้องตลาดอยู่เสมอ 

 

 

สุดท้ายก็จบลงที่อวี้หลันต้องลดค่าเช่าให้ด้วยความจำใจบ้าง สงสารบ้างปะปนกันไป (เอ็นดูเขา เอ็นเราขาดจริงๆ ข้าวฟ่างคิด) คิดไปคิดมาก็ให้เจ็บใจนัก! ครั้งล่าสุดจางซื่อถึงกับมาขอซื้อที่นาของอวี้หลันในราคาแค่สิบตำลึง! ยังดีที่ตอนนั้นอวี้หลันไม่คิดสั้นขายไป ไม่เช่นนั้นหากขายนาให้จางซื่อไปแล้วนางคงเเค้นใจจนกระอักเลือด!




     เมื่ออวี้หลันเห็นว่าการตกลงซื้อขายระหว่างเถ้าแก่และจางซื่อเรียบร้อนแล้ว และเถ้าแก่กำลังเดินไปหยิบเงินเพื่อจ่ายค่าข้าวให้จางซื่อ นางก็ลุกขึ้นเตรียมเดินออกไปหน้าร้าน ไหนๆวันนี้ก็เจอกับลูกหนี้แล้วนางก็ขอถือโอกาสเก็บค่าเช่านาไปเลยก็แล้วกัน จะได้มีเงินซื้อข้าวสารกับของไปทำอาหารให้ลูกๆของนางทาน อวี้หลันไม่ลืมหันไปกำชับให้ลูกๆนั่งรออยู่ที่เดิมเงียบๆ ห้ามเสียงดัง และห้ามเดินไปมาเพราะเกรงจะไปรบกวนคนอื่นในร้าน ก่อนจะเดินออกไปหน้าร้านแล้วเอ่ยทักจางซื่อ



“อ่าว พี่สะใภ้จางไม่พบกันซะนานดูท่านสุขสบายดีมากเลยนะเจ้าคะ”













——-TALK——-


     นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่ไรท์แต่ง ภาษาอาจไม่สวยงาม น้ำอาจจะเยอะกว่าเนื้อหน่อยนึงเพราะไรท์ยังขาดประสบการณ์ 5555 ใครเจอคำผิดบอกไรท์ด้วยนะคะ พิมพ์กับมือถืออาจไม่ดีเท่าพิมพ์กับคอม


หมายเหตุ * 1,000 อิแปะ = 1 ตำลึงเงิน 
100 ตำลึงเงิน = 1 ตำลึงทอง

หมายเหตุ** 1 ชั่ง = 600 กรัม

หมายเหตุ*** 1หมู่ ประมาณ 666 ตรม.

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.28K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,438 ความคิดเห็น

  1. #1383 Nattiya Bursnachaitavee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2563 / 10:23
    คุณภาะ - คุณภาพ
    #1,383
    0
  2. #1382 Nattiya Bursnachaitavee (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2563 / 10:13
    เดียวสายมาแดดจะแรง - เดี๋ยวสายมาก
    #1,382
    0
  3. #1250 WanareeW (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 12:55
    หรือเปล่า, สัก (ไรเตอร์เขียนเป็น ซัก) เถ้าแก่เนี้ย
    #1,250
    0
  4. #1207 กนะดาษทราย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 10:04
    อนุญาต เขียนแบบนี้นะคะ
    #1,207
    1
    • #1207-1 Nattiya Bursnachaitavee(จากตอนที่ 2)
      1 กรกฎาคม 2563 / 10:15
      ทั้งนุ่งทั้งหอม - นุ่ม
      นึ่งขั่ง - หนึ่ง
      #1207-1
  5. #977 PLOYSOIYXX (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 22:17
    อห.จัดการนางงงง
    #977
    0
  6. #932 Airzaa1810 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 23:01
    น้องจัดคนขี้งกหนักๆๆ
    #932
    0
  7. #924 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 15:26
    จัดหนักๆเลยลวกเพ่
    #924
    0
  8. #886 Mimee-Mookky (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 16:57
    มีข้าวหอมมะลิด้วยเหรอคะ จีนโบราณไม่มีนะคะ ข้าวหอมมะลิน่ะของไทยค่ะ
    #886
    0
  9. #860 monthason (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 08:30
    ไร้ท เด็กๆ ตกลงกี่ขวบ มี 3 กะ 4 ขวบ อ่ะ

    ขอบคุณค่ะ ไร้ท จะรีบอ่านให้ท่าน พึ่งมาอ่านวันนี้
    #860
    0
  10. #730 phanphen2561 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 21:36
    แต่งตามความชอบก่อน จบแล้วค่อยมาปรับแต่งสำนวน
    ถ้ามัวแต่พะวงเรื่องที่ไม่ใช่แก่นที่ต้องการ จะทำให้เนื้อเรื่องสะดุดและตันค่ะ อย่าลืมว่า ไม่มีใครเก่งมาตั้งแต่เกิด ผิดไปก่อนได้ ไม่เป็นไรค่ะ เอาใจช่วยนะคะ
    #730
    0
  11. #723 natte_K (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 19:54
    รู้สึกแปลกๆตรงมีข้าวหอมมะลิ ไม่แน่ใจว่าจีนมีหรือเปล่า
    #723
    2
    • #723-1 ทีมติ่ง(จากตอนที่ 2)
      10 พฤษภาคม 2563 / 20:18
      ไม่มีค่ะ ผิดตรงที่ข้อมูลเราไม่แน่นเดียวจะทยอยแก้แต่ช่วงนี้ไรต์ติดงานจ้า
      #723-1
  12. #719 150221 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 19:27
    สนุก น่ารักอบอุ่นกับเจ้าแฝด
    #719
    0
  13. #672 Numtanthitiya (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 14:00
    จัดการให้หนักคนแบบนี้
    #672
    0
  14. #670 Xialyu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 13:55
    เอาคืนบ้าง
    #670
    0
  15. #623 zhangyu2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 18:39
    อวี้หลัน น่าจะเรียก นางจางซื่อ
    ว่า อาซ้อจาง จะได้ไม่สะดุด
    ดีกว่าเรียก พี่สะใภ้จาง
    เรียก อาซ้อ ตามแบบคนจีน
    ที่เรียกกันน่ะค่ะ
    #623
    0
  16. #505 KO_linlin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 20:10
    เริ่มต้นได้น่าสนใจมากเลยค่า
    เราขอช่วยดูคำให้นะ

    อณุญาติ=อนุญาต
    สำรับ=สำหรับ
    #505
    0
  17. #485 olahe (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 11:51
    เถ้าแก่เนี้ย ใช้ไม้โท นะคะ
    น หนู เป็นอักษรต่ำ จะไม่มีการใข้คู่กับไม้ตรีค่ะ

    ตามเนื้อเรื่อง ไม่ควรมีข้าวหอมมะลิ นะคะ เพราะข้าวหอมมะลิ เป็นข้าวประจำภูมิภาคบ้านเราค่ะ
    โดยยุคสมัยแล้วน่าจะยังไม่มีการนำเข้า

    เผลอ ๆ อาจจะยังไม่ทีการตั้งชื่อหอมมะลิเลยด้วยซ้ำ (อันนี้ต้องไปถามนักวิชาการ/ประวัติศาสตร์อีกที)
    และถึงมีนำเข้า ราคาน่าจะแพงมาก ๆ ค่ะ
    #485
    1
    • #485-1 ทีมติ่ง(จากตอนที่ 2)
      6 พฤษภาคม 2563 / 12:30
      อ่อ ขอยคุณค่ะเรื่องพันธุ์ข้าวไรท์ไม่ค่อยรู้รายละเอียดจุดนี้ไรท์เลยใช้จินตนาการล้วนๆ
      #485-1
  18. #484 yuyuyu123 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 11:01
    **อณุญาติ = อนุญาต
    นิยายสนุกมาก ติดตาม
    #484
    0
  19. วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 05:12
    เสบียง ซึ่ง //เราขอแนะนำให้เเยกใช้คำว่า พึ่ง กับ เพิ่งนะ แต่ถ้าลำบากก็ไม่เป็นไร
    #467
    1
  20. #381 annep (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 21:18
    เจอคำผิดหลายจุดเลยค่า เห็นว่าเจอให้บอกแต่แบบหลายจุดจำไม่หมดค่า แต่ก็จะอ่านต่อค่ะ
    #381
    1
    • #381-1 ทีมติ่ง(จากตอนที่ 2)
      4 พฤษภาคม 2563 / 21:48
      ขอบคุณมากๆเลยค่ะ ไร้ท์ยังไม่ว่างกลับไปแก้เลยขอบคุณที่บอกนะคะ
      #381-1
  21. #318 PuiPui--r (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 23:01
    แหลนักนะป้า
    #318
    0
  22. #314 111555999888Jo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 21:46
    อุ้ยนิสัยเสีย
    #314
    0
  23. #302 1988yongsi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 19:52
    เอาที่นาคืนมาทำเองเลยตอเก่งนัก
    #302
    0
  24. #278 Lomruc (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 14:32

    เอาเลยอยากบอกว่านางเอกขึ้นค่าที่ฉะรั้นปะชะกับนสงตรงนี้นี่แหบ่ะให้เถ้าแก่รับรู้เ้วย

    #278
    0
  25. #271 tigerdog (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 12:12
    เอาให้หนัก
    #271
    0