Rich Guy ร้ายพ่ายรัก : My M [Yaoi]

ตอนที่ 3 : บทที่ 1 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 ส.ค. 63

 เพราะผับที่อีกฝ่ายนัดเจอนั้นไม่ได้ไกลจากผับที่ฟิวส์อยู่นัก อีกทั้งวันนี้แขกที่มาก็น้อย เขาจึงขอเลิกงานก่อนเวลา แล้วรีบตรงไปยังผับแห่งนั้นทันที

สิบห้านาทีฟิวส์ก็ไปถึงผับที่นัดไว้ เพราะวิ่งมาเขาพักหายใจและเช็ดเหงื่ออยู่หน้าผับครู่หนึ่งก่อนจะโทรศัพท์เข้าไปที่เบอร์เดิมอีกครั้ง

“ผมถึงแล้วครับ”

“โต๊ะในสุดทางขวามือ” สายถูกตัดไปอีกครั้ง 

ชายหนุ่มเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ษ เดินเข้าไปตามที่คนในสายบอก จนเมื่อเดินไปสุดทางก็เห็นโซฟารูปตัวแอลตัวใหญ่สองตัวที่คั่นด้วยโต๊ะตัวใหญ่  ที่โต๊ะนั้นมีคนนั่งอยู่เจ็ดคน เขามองสำรวจจนแน่ใจว่ามีคนที่เขาต้องการเจอก่อนจะเดินเข้าไป

รองเท้าหยุดอยู่ที่หน้าโซฟาตัวแอลที่หันหลังอยู่ ก่อนจะมองคนที่นั่งอยู่อีกฝั่งโดยไม่สนใจชายหนุ่มอีกหกคนที่นั่งรายล้อมเขาอยู่ 

“ผมมาแล้วครับ” เพราะเป็นช่วงที่เปลี่ยนดีเจย์พอดี เขาจึงไม่ต้องตะโกนเสียงดังมาก

“มาไวดี” คนพูดจิบน้ำสีอำพันอีกอึกหนึ่งก่อนจะลุกขึ้นเอ่ยเสียงห้วน “กลับแล้ว”

“มายังไม่นานทำไมรีบกลับ” ชายคนหนึ่งเอ่ยถามก่อนจะมองไปทางฟิวส์ “แล้วนี่ใคร ไม่แนะนำหน่อยเหรอ”

“ไว้ค่อยแนะนำวันหลัง” เขาควักธนบัตรในกระเป๋าตังค์ออกมาห้าใบวางไว้บนโต๊ะ

“ผมกลับเป็นเพื่อนนะครับพี่เอ็ม” ชายใบหน้าเรียวคางมน ลุกขึ้นตาม

“ไม่ต้อง” เจ้าต้องปฏิเสธอย่างไร้เยื่อไย ขณะที่เดินไปหาฟิวส์เขาก็นึกได้จึงหันกลับไปหาคนที่จะกลับเป็นเพื่อนเขาว่า “เนส ต่อไปนี้ไม่ต้องมาหาแล้วนะ เงินเดือนล่วงหน้าเดือนสุดท้ายเดี๋ยวโอนให้”

“หมายความว่ายังไงครับพี่เอ็ม” แม้ในผับจะสลัวแต่ฟิวส์ก็เห็นใบหน้าขาวของคนชื่อเนสดูร้อนใจอย่างมาก

“หมายความว่าฉันไม่ต้องการนายแล้ว จบนะ” น้ำเสียงของเขาฟังดูรำคาญเต็มที่ก่อนจะดึงแขนฟิวส์ออกจากผับไปอย่างรวดเร็ว

ฟิวส์ถูกชายหนุ่มที่เพิ่งเคยเจอหน้ากันแค่สองครั้งพาขึ้นรถคันหรูไปโดยที่เขาไม่ได้ขัดขืน จนเมื่อรถนั้นแล่นออกสู่ถนนใหญ่เขาก็เริ่มเอ่ย

“ผมชื่อฟิวส์ครับ แต่เรายังไม่ได้ตกลงกันเลยนะครับ”

“บอกเงื่อนไขของนายมา” เอ็มบอกเสียงห้วน

“คือ...ผมขอทำความเข้าใจอีกครั้งนะครับ ตกลงคุณจ้างผมเพื่อทำอะไรครับ” ฟิวส์ถามเสียงลังเล

“คู่นอน” 

“อ้อ...” ฟิวส์พยักหน้า ก่อนจะถามอย่างใสซื่อ “แค่นอนอย่างเดียวใช่มั้ยครับ”

คนที่กำลังขับรถอยู่เหลือบมามองด้วยแววตาหยันก่อนจะแบนสายตากลับไปที่ท้องถนน “ทำไม”

“คือ ผมรับเสนอเป็นคู่นอนนะครับ แต่ขอเป็นนอนแบบมีเสื้อผ้าครบได้มั้ยครับ”

“คิดว่าฉันจ้างห้าหมื่นเพื่อหาพี่เลี้ยงหรือไง”

“คือผมบอกตามตรงนะครับ ผมไม่ได้มีรสนิยมแบบนั้น แต่เพราะมีปัญหาเรื่องเงินนิดหน่อยก็เลยคิดจะรับงาน”

“ฉันไม่ได้จ่ายเงินเพื่อการกุศล” เสียงนั้นฟังดูห้วนมากขึ้น

“ได้ก็ได้ ไม่ได้ก็คือไม่ได้”

“ถ้างั้นขอเป็นช่วงทดลองงานได้มั้ยครับ สักอาทิตย์หนึ่ง” 

“ทดลองงาน?” มุมปากของเอ็มยกขึ้นเล็กน้อยทำให้ใบหน้าด้านข้างของดูร้ายกาจขึ้นมา “นายโชคดีที่วันนี้ฉันเบื่อๆ ก็ได้ ทดลองงานหนึ่งคืน ถ้าคืนนี้นายรอดก็อยู่ต่อ”

“หนึ่งคืน!”

เอ็มเหล่ตามามองอีกครั้ง 

ที่ฟิวส์ตั้งใจขอทดลองงานหนึ่งอาทิตย์เพราะคิดว่าอย่างน้อยก็จะได้เงินสักหมื่นนึง แต่ถ้าคืนเดียว...

เอาวะ!  ดีกว่าไม่ได้

“ได้ครับ”

หลังจากนั้นทั้งสองก็มาอยู่ที่คอนโดหรูแห่งหนึ่ง ที่ห้องในคอนโด ฟิวส์ยืนเงอะงะอยู่กลางห้องโถงเพราะทำอะไรไม่ถูก ส่วนอีกคนที่อยู่ในห้องโถงก็นั่งกอดอกบนโซฟายาวด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์

ดวงตาคู่คมจ้องตรงไปยังชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะก่นด่าออกมาว่า “ไอ้นั่นก็ไม่ได้ ไอ้นี่ก็ไม่ได้ กอดได้จูบได้อย่างเดียว แล้วจะจ้างมาเป็นคู่นอนทำห่าอะไรวะ”

ฟิวส์ลูบจมูกยิ้มอย่างอ่อนใจก่อนจะตอบด้วยเสียงอ่อยๆ “ก็ผมไม่ใช่เกย์นี่ครับ ถ้ามากกว่านั้นผมคงรับไม่ได้ อีกอย่างผมไม่มีประสบการณ์” เอ่ยจบแล้วก็รีบต่อประโยคว่า “แต่คุณเป็นคนบอกเองว่าไม่มีประสบการณ์ก็ไม่เป็นไร”

“แล้วที่บอกว่าทดลองงานวันนึง นายทำอะไรให้ฉันได้บ้าง” 

“คือ...” ลังเลเล็กน้อยก่อนจะตอบอย่างมั่นใจ “นอกจากเรื่องอย่างว่า ผมทำได้หมดครับ”

“เชี่ย!” เอ็มสบถอย่างหัวเสีย ไม่ทำเรื่องอย่างว่าแล้วจะจ้างมาทำไม

ขณะที่คิดจะไล่คนตรงหน้ากลับไปกริ่งในห้องกลับดังขึ้นเสียก่อน

“ใครมาวะ” ชายหนุ่มลุกจากโซฟา เดินไปยังประตูหน้าห้องพลางเสยผมอย่างหงุดหงิด

“เอ็ม อยู่จริงๆ ด้วย” หลังจากประตูห้องถูกเปิดออก ร่างสูงที่อยู่หลังประตูห้องเอ่ยทักทาย

“อ้าวบอส นายเองหรือ” สีหน้าของเอ็มอ่อนลง

“อื้อ” บอสตอบพร้อมกับรอยยิ้มประดับใบหน้า เดินเข้ามาด้านในอย่างถือวิสาสะ “วันนี้วันเกิดของแบงค์ ที่บ้านเลยมีงาน”

“อ้อ...” เอ็มพยักหน้าด้วยท่าทีเบื่อหน่าย แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีหงุดหงิดเช่นเมื่อครู่ “ลืมไป งานวันเกิดของไอ้นั่นทีไร แม่เลี้ยงนายก็จัดงานเสียยกใหญ่ทุกปี ทั้งที่เพิ่งจะอยู่แค่ม.สี่จะจัดงานงานใหญ่โตไปไหน น่ารำคาญ”

“ก็เลยคิดจะมานอนค้างที่นี่แหละ”

“พ่อของนายยังไม่กลับจากต่างประเทศหรือ”

“อืม อาทิตย์หน้าถึงกลับ” 

เมื่อเดินเข้าไปในห้องโถง ก็เห็นว่ามีอีกคนยืนอยู่ เท้าของบอสจึงชะงักค้าง “มีคนอื่นอยู่ด้วยหรือ ขอโทษไม่รู้ว่านายมีแขก”

“ไม่ใช่แขกอะไรหรอก ทำอย่างกับว่าห้องนี้ไม่เคยมีคนอื่นเข้ามา” เอ็มดันไหล่ให้บอสเดินเข้าไปด้านใน

“สวัสดีครับ ผมชื่อบอส” เขาทักทายอย่างเป็นมิตร

“สวัสดีครับ ผมชื่อฟิวส์” ฟิวส์ตอบ มองใบหน้าคนมาใหม่แล้วก็อดคิดไม่ได้ว่า หน้าตาผู้ชายคนนี้น่ารักและดูนิสัยดีกว่าผู้ชายอีกคนในห้องไม่น้อย

“ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย เป็นเพื่อนที่ไหนเหรอ” บอสเดินไปนั่งที่โซฟาอย่างคุ้นเคย

“เอ่อ...” จะให้บอกยังไงดีว่าไม่ใช่เพื่อน

“ว่าแต่กินอะไรมาหรือยัง สั่งอะไรมากินมั้ย” เอ็มเปลี่ยนเรื่อง

บอสดูกระตือรือร้นขึ้น “อยากกินข้าวผัดอเมริกันเอ็มก็ชอบไม่ใช่เหรอ แต่ดึกแล้วคงไม่มีที่ไหนสั่งได้แล้วมั้ง”

“งั้นเอายังไงล่ะ” 

ฟิวส์ที่ยังคงยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ก็โพล่งขึ้นมาว่า “ผมทำได้ครับ ผมทำได้”

“แต่ไม่รู้จะมีวัตถุดิบหรือเปล่านะสิ ที่นี่มีแต่อาหารแช่เข็งกับไข่” เอ็มบอก

“ขาดอะไรไปหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก หิวแล้ว อยากกินๆ” บอสกระตือรือร้นมากกว่าเดิม

“เดี๋ยวจะลองดูครับ ตู้เย็นกับตู้เครื่องปรุงอยู่ทางไหนครับ”

“ตามาสิ” เอ็มล้วงกระเป๋าแล้วเดินนำไปที่ห้องครัว

ไม่นานฟิวส์ก็ยกจานข้าวผัดอเมริกันสองจานมาวางไว้บนโต๊ะอาหาร “มีไข่ แบคอน ไส้กรอก กับข้าวสวยกระป๋อง ก็เลยได้ออกมาแบบนี้แหละครับ ขาดลูกเกด แครอท เมล็ดถั่วลันเตากับเมล็ดข้าวโพด ไม่มีพวกผักเครื่องเคียงด้วย ไม่รู้จะอร่อยหรือเปล่าลองทานดูครับ”

บอสลุกขึ้นมานั่งที่โต๊ะอาหารแล้วเริ่มกินอย่างไม่มีพิธีรีตอง “ได้แค่นี่ก็ดีแล้ว” พอตักข้าวเคี้ยวได้คำหนึ่งก็ยิ้มกว้าง “อร่อย”

“จริงเหรอ” เอ็มนั่งลงที่เก้าอี้อีกตัว มองข้าวที่ปรุงซอสจนเป็นสีส้มอมน้ำตาลที่มีไส้กรอก แบคอนวางข้างๆ มีไข่ดาวโป๊ะอยู่ด้านบนอย่างไม่แน่ใจ

“อร่อยจริงๆ ลองกินดู” บอสบอกก่อนจะตักข้าวคำใหญ่เข้าปากตามด้วยไส้กรอกอีกชิ้น

เอ็มตักข้าวเข้าปากเคี้ยวไปพลาง มองฟิวส์ไปพลาง

“แล้วข้าวของฟิวส์ล่ะ ทำไมมีแค่สองจาน” บอสเงยหน้าถาม

“ยังไม่หิวน่ะครับ”

“ไม่ต้องพูดสุภาพขนาดนั้นก็ได้” บอสบอกก่อนจะหันไปทางเอ็ม “แล้วตกลงรู้จักกันได้ยังไง”

บอสเงยหน้ามองฟิวส์ด้วยสีหน้าราบเรียบตอบคำถามก่อนจะกินข้าวผัดต่อ “แฟนใหม่ฉันเอง”

คนที่ยืนราวกับเป็นพ่อบ้านอ้าปากหวอ ก่อนจะรีบเดินกลับเข้าไปในห้องครัวเพราะกลัวเพื่อนของเอ็มจะเห็นว่าเขาทำหน้าแปลก

พอเห็นว่าฟิวส์กลับเข้าห้องครัวไปแล้ว บอสจึงกระซิบถาม

“เลิกกับเนสแล้วหรือ”

เอ็มพยักหน้า

“ทำไมถึงเลิกกันเหรอ บอกได้มั้ย” บอสชะโงกหน้าเข้ามาใกล้

“น่ารำคาญน่ะ” 

“ยังไงอ่ะ” บอสเอียงคอถาม

เอ็มนั่งพิงพนักเก้าอี้ก่อนจะบอกอย่างเบื่อหน่าย “ส่งข้อความมาอยู่ได้วันละสิบกว่าครั้ง โทรหาวันละสามครั้งเช้ากลางวันเย็น ตอนเริ่มคบกันก็บอกแล้วว่าห้ามโทรหา เห็นฉันไม่บอกก็เอาใหญ่”

“นั่นก็เพราะเค้าชอบนายมากไม่ใช่หรือไง” บอสถามก่อนจะก้มหน้ากินข้าวต่อเลยไม่เห็นรอยยิ้มหยันของเอ็ม

“ที่ชอบมากน่ะมันคือเงินฉันต่างหาก” 

“ว่ายังไงนะ” บอสที่เคี้ยวเบคอนเงยหน้าถามเพราะไม่ได้ยินเสียงงึมงำของเอ็ม

“ช่างมันเถอะ เลิกกันแล้วก็คือเลิกแล้ว”

“นั่นสินะ คนเข้ากันไม่ได้ยังไงก็เข้ากันไม่ได้ แล้วก็รู้สึกว่าฟิวส์น่าคบกว่าเนสอยู่นิดนึง”

“ทำไมสนใจเหรอ” เอ็มยิ้ม

“ใครจะไปสนใจแฟนเพื่อนกันเล่า” บอสขึงตาใส่เอ็ม

“รู้แล้วน่า ล้อเล่น คนไม่เคยมีแฟนอย่างนายจะไปชอบฟิวส์ได้ยังไง” เอ็มลุกขึ้นก่อนจะยกจานเปล่าทั้งสองใบจากโต๊ะ “ไปอาบน้ำนอนเถอะ”

“จะดีเหรอ” บอสยิ้ม

“ทำไมจะล้างจานเหรอ ล้างเป็นหรือไง” เอ็มยิ้มถาม

“แล้วนายล้างเป็นหรือไง” 

“ให้ฟิวส์ล้างเถอะ เขาชอบทำน่ะ”

“เหรอ” บอสตาโตด้วยความตื่นตะลึง

“อืม เค้าชอบ ไปอาบน้ำนอนเถอะ เดี๋ยวฉันกับฟิวส์ก็จะนอนเหมือนกัน”

“อยากหวานกันสองคนล่ะสิ ไม่อยู่เป็นก้างก็ได้” บอสยิ้มมีเลศนัยก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าห้องที่เป็นห้องนอนประจำของตัวเองไป

หลังจากล้างจานเสร็จ เอ็มก็พาฟิวส์เข้าไปในห้องนอนของตัวเอง ก่อนจะเริ่มตกลงสัญญาอีกครั้ง

“ฉันจ้างนาย”

“หา!” ฟิวส์ทั้งตกใจทั้งดีใจก่อนจะนึกได้แล้วรีบบอกว่า “แต่ผมไม่ทำเรื่องอย่างว่านะครับ”

เอ็มนั่งลงบนเตียงพลางปลดกระดุมเสื้อออก “ไม่ทำอย่างว่า แต่ยังไงเรื่องจูบกอดก็คงมีบ้าง”

“แล้วเรื่องเงินเดือน ยังห้าหมื่นอยู่หรือเปล่าครับ” ฟิวส์ถามไม่เต็มเสียงนัก

เอ็มจ้องหน้าก่อนจะชี้ไปที่ตู้เสื้อผ้า “เอากางเกงนอนขาสั้นกับผ้าเช็ดตัวมา”

ฟิวส์ยืนงงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะทำตาม เมื่อนำกลับมาให้เอ็มก็ถามว่า “นอกจากทำข้าวผัดอเมริกันได้แล้วทำอะไรได้อีก”

ฟิวส์ยิ้มเก้อเกาหางตาข้างซ้าย “ส่วนใหญ่ก็พวกอาหารจานเดียวที่ไม่ค่อยยากครับ รสชาติไม่ค่อยดีแต่ก็พอกินได้” 

เอ็มพยักหน้า “แม่บ้านที่นี่เพิ่งจะลาออกไป นายก็ทำหน้าที่แม่บ้านควบไปด้วย ทำความสะอาดห้องนี้สามวันครั้ง เสื้อผ้าที่จะซักก็ส่งให้ร้านซักรีดข้างล่างคอนโด ต่อไปฉันจะสั่งให้คนเอาของสดมาเตรียมไว้ในตู้เย็น แต่เรื่องหลักๆ คือถ้าฉันโทรไปนายต้องมาถึงคอนโดนี้ก่อนแล้วเตรียมของกินให้พร้อม”

“แต่ผมมีเรียนด้วยนะครับ”

“ส่วนใหญ่ฉันจะเรียกช่วงเย็นๆ ไม่น่าจะมีปัญหา อีกอย่างกับบอสเขาเข้าใจว่าคนที่อยู่กับฉันเป็นแฟนเสมอ อย่าให้เขารู้ว่าฉันจ้างนายมา ส่วนคนอื่นไม่เป็นไร”

“ครับ” ฟิวส์พยักหน้าเพราะคิดว่าบางครั้งเพื่อนก็มีเรื่องปกปิดกันบ้าง แค่แปลกใจที่ว่า เพื่อนคนอื่นของเขารู้หมดแต่ทำไมเพื่อนที่เหมือนสนิทคนนี้ถึงไม่รู้กัน

“วันนี้นายกลับไปได้แล้ว พรุ่งนี้ฉันจะให้เจ้าหน้าที่คอนโดทำคีย์การ์ดไว้แล้วฝากไว้กับเจ้าหน้าที่ นายก็ไปเอาเอง” เอ็มสรุป

“แสดงว่าช่วงทดลองงานผ่านใช้มั้ยครับ”

“อืม” เอ่ยจบเอ็มก็ลุกไปอาบน้ำ

แต่เมื่ออาบน้ำเสร็จยังเห็นฟิวส์อยู่ในห้องก็แปลกใจ

“คือ...ผมขอเบิกเงินล่วงหน้าได้มั้ยครับ หมื่นเดียวก่อนก็ได้ บังเอิญว่ามีเรื่องจำเป็นต้องใช้น่ะครับ”

“เอาเลขบัญชีมาแล้วจะโอนให้”

“ขอบคุณมากครับ” ไม่คิดว่าจะคุยกันง่ายขนาดนี้

เช้าวันต่อมาฟิวส์ก็รีบนำเงินที่โอนเข้ามาไปใช้หนี้ทันที

-----------------------

 

#Rich Guy ร้ายพ่ายรัก #My M

 

つづく...

--------------------------------------------

ขอต้อนรับเข้าสู่โลกแห่งความเวิ่นเว้อของเราค่ะ 

....Welcome to my WorlD...

ด้านล่างเป็นลิ้งค์เพจนะคะ 

https://web.facebook.com/Writer.SummerNight/

------------------------------------

2

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น