ฮูหยินของข้า (Romantic Publishing)

ตอนที่ 32 : ตอนที่28(100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,650
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 676 ครั้ง
    23 ก.ย. 62

ม้เจ้าเสือดาวจะไม่กล้าหือกับเฮ่ออาตัน จะด้วยอะไรก็ตาม แต่มันก็ยังมีเขี้ยวเล็บ เสือดาวน้อยไม่ขู่และไม่กัดเขา แต่บ่อยครั้งที่มันจิกกรงเล็บลงบนมือใหญ่นั้น เฟิงชิงถิงนั้นตอนแรกก็ทำทีไม่สนใจ แต่เมื่อเห็นว่าเขาต้องโดนเช่นนี้ทุกวันนางก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ ที่สำคัญคือนางไม่เข้าใจว่าเขาจะช่วยนางอุ้มมันเพื่อสิ่งใด

“ท่านชอบความเจ็บปวดหรือ” เฟิงชิงถิงถามเบาๆ ในช่วงที่เสือดาวของนางกำลังใช้สมาธิจดจ่ออยู่กับธุระของมัน

ยามนี้เฮ่ออาตันยังคงยืนอยู่ด้านหลังนางเช่นทุกครั้ง ร่างสูงใหญ่ของเขากำลังทำหน้าที่กำแพงมนุษย์ช่วยบังลมหนาวให้นางอยู่ ตอนแรกนางไม่รู้สาเหตุการกระทำของเขานางจึงไม่ค่อยไว้ใจ แต่เพราะทุกครั้งหลังจากที่เสือดาวน้อยของนางเสร็จกิจ เขาก็เคลื่อนกายอ้อมนางไปอุ้มมัน ลมเย็นที่ไม่ค่อยปะทะถูกร่างก็พัดกรูเข้าใส่ในทันทีที่เขาขยับ เป็นเช่นนี้ทุกครั้ง ดังนั้นนางจึงเข้าใจในที่สุดว่าเขาทำเช่นนี้เพื่อยืนบังลมให้นาง จะด้วยตั้งใจก็ดีหรือไม่ตั้งใจก็ช่าง แต่นางก็รู้สึกว่าคนผู้นี้ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่นางคิดในตอนแรก

“บาดแผลที่หัวไหล่ของเจ้ายังไม่หายดี แม้เจ้าตัวนี้จะยังเป็นลูกเสือ แต่น้ำหนักก็ไม่ใช่น้อย แผลของเจ้าอาจจะฉีกหรือหายช้าลง” เสียงทุ้มบอกไม่ดังนัก

อา...เขาทำเพื่อนางหรอกหรือ จะบอกว่าเขาเป็นห่วงนางได้หรือไม่

“แต่มันไม่ใช่เรื่องที่ท่านต้องเป็นห่วง” นางเอ่ยหยั่งเชิง

“หากบอกว่าเรื่องของเจ้าเป็นเรื่องของข้าเล่า”

เฟิงชิงถิงใช้มือกระชับเสื้อคลุมแน่นขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ คำพูดของเขาทำให้นางลืมความหนาวเย็นไปชั่วครู่ อีกทั้งหัวใจดวงน้อยของนางยังบังเกิดความอุ่นซ่านขึ้นมาอย่างประหลาด

ตั้งแต่ท่านปู่จากไป นางก็เดินทางเพียงลำพัง นางอยู่คนเดียวมานานจนลืมไปแล้วว่านางเคยแบ่งปันความทุกข์ความสุขกับผู้อื่นครั้งสุดท้ายเมื่อใดกัน

แต่เฟิงชิงถิงก็สลัดความรู้สึกนั้นออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานนางก็ผุดคิดขึ้นมาได้ว่าไม่มีความแฝงใดในคำพูดของเฮ่ออาตัน เขาเพียงต้องการให้การเดินทางกลับเมืองหลวงแค้วนเจิ้งเป็นไปตามกำหนดการเท่านั้น สิ่งที่เขาปกป้องไม่ใช่นางแต่เป็นสุขภาพของนางเพื่อที่จะไม่เป็นตัวถ่วงต่อคณะเดินทางที่เขาทำหน้าที่กำกับดูแลอยู่เท่านั้น

เพียงเท่านั้น ความอบอุ่นที่ไหลเวียนอยู่ในหัวใจก็มลายหายไปอย่างรวดเร็ว

“ไม่ต้องห่วง แผลที่หลังข้าใกล้จะหายแล้ว” นางเอ่ยอย่างแจ่มใส แล้วทั้งนางและเขาก็ไม่ได้คุยสิ่งใดกันอีก

“รอข้าสักครู่” เฟิงชิงถิงบอกกับเฮ่ออาตันหลังจากที่เขาอุ้มเสือดาวน้อยกลับมาส่งนางที่กระโจม

นางหมุนตัวเข้ากระโจมไปพร้อมกับเสือน้อย กลับออกมาอีกครั้งนางก็ยื่นขวดกระเบื้องส่งให้เขา “นี่คือยารักษาบาดแผล ให้ท่าน”

เฮ่ออาตันมองขวดกระเบื้อง “ใช้ทำอะไร”

“ก็ทาบาดแผลที่สัตว์เลี้ยงของข้าทำท่านบาดเจ็บ ยาพวกนี้เป็นยาที่ข้าใช้รักษาบาดแผลของเจ้าเสือน้อยตอนที่มันได้รับบาดเจ็บ” ที่นางต้องรีบบอกเพราะเกรงว่าองครักษ์ที่ยืนทำหน้าที่เป็นนายทวารอยู่จะคิดว่านางขโมยมา แม้จะสรรพคุณไม่ดีเท่ายาของนางแต่ก็ช่วยสมานแผลและทำให้แผลไม่อักเสบได้เช่นกัน

“ชื่อมันหรือ เจ้าเสือน้อย” เขาไม่ได้รับขวดยาไป แต่กลับยื่นมือทั้งสองข้างออกมาแทน

“ข้ายังไม่ได้ตั้งชื่อให้มัน” เพราะคิดว่าหากมันหายดีแล้วนางจะปล่อยมันไปจึงไม่ได้คิดตั้งชื่อให้ อีกทั้งเดินทางมาไม่ไกลมากมันคงหาทางกลับบ้านได้กระมัง “ท่านรับไปสิ” นางดันยาไปที่มือของเขา

“ทาให้ข้า”

“...” เฟิงชิงถิงมองเขาด้วยแววตางงงวยชั่วครู่

“สัตว์เลี้ยงเจ้าทำ เจ้าเป็นเจ้าของก็ต้องรับผิดชอบ ทายาให้ข้า” เสียงของเขาไม่ดังมากแต่ก็ดังพอจะให้องครักษ์ทั้งสองได้ยิน

แม้จะทำเป็นไม่ได้ยิน แต่องครักษ์ทั้งสองก็คิดไปในทางเดียวกันว่า แม้เฟิงชิงถิงจะเป็นหมอเทวดา แต่อย่างไรสตรีนางนี้ก็เป็นคนที่ท่านอ๋องพามา ดังนั้นก็แปลว่านางกลายเป็นสตรีของท่านอ๋องไปกว่าครึ่ง แต่เฮ่ออาตันผู้นี้กลับไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ กล้าใช้ให้สตรีของท่านอ๋องทายาให้ หากท่านอ๋องรู้เข้าคาดว่านอกจากจะถูกลดตำแหน่งที่ต่ำจนไม่รู้จะต่ำอย่างไรแล้วก็คงถูกทรมานในคุกอีกหลายเดือน แต่อย่างไรเล่า เฮ่ออาตันผู้นี้เคยอุทธรณ์หรือยี่หระเมื่อใดกัน

“ข้าว่าท่านทาเองดีกว่า” เฟิงชิงถิงทำตัวไม่ถูก โดยเฉพาะยามอยู่ต่อหน้าองครักษ์อีกสองคน

วาจาคล้ายไม่มีสิ่งใด แต่เหตุใดนางกลับรู้สึกคล้ายเหมือนถูกเกี้ยวกัน

“หากไม่เจ้ายินดีก็ช่าง” เสียงนั้นห้วนขึ้นแต่ก็คล้ายจะเจือความผิดหวังอยู่ในนั้น

ขณะที่มือใหญ่กำลังจะลดลงเฟิงชิงถิงก็รีบจับมือทั้งสองนั้นไว้ “ข้าทำให้” เอ่ยแล้วหน้าของนางก็ร้อนขึ้นมา เมื่อครู่นางทำไปโดยไม่ได้คิด นางไม่เข้าใจตนเองเช่นกันว่าเหตุใดนางต้องรีบจับมือเขาไว้ ด้วยความตกใจที่ตนเองจับมือผู้อื่นก่อนนางจึงเงยหน้ามองเขา

ครั้นเงยหน้ามองขึ้นไปแล้ว นางก็รู้ว่าไม่ควรทำเลย เพราะคนที่นางเงยหน้ามองในยามนี้เขาไม่ได้แสดงสีหน้าเรียบเฉยเช่นทุกครั้ง ใบหน้าใหญ่และดุดันนั้นกำลังก้มลงมองนาง ริมฝีปากไม่เล็กไม่ใหญ่ปิดสนิทแต่กำลังเหยียดยาวตามแนวกรามและคางเป็นรอยหยักโค้งคล้ายว่าเขากำลังจะยิ้ม ดวงตาคู่ดำสนิทนั้นมีประกายระยับบางอย่างในประกายระยับนั้นมีใบหน้านางอยู่ในนั้น  

แววตาคู่นั้นทำให้นางรู้สึกคลับคล้ายว่าคุ้นตาแต่กลับจำไม่ได้ว่าเคยเห็นจากที่ใด  อีกทั้งยังรู้สึกว่ามือใหญ่ที่นางจับเอาไว้คล้ายกับเป็นถ่านร้อนที่กำลังลวกมือนางจนต้องรีบปล่อย

“ข้า ข้าจะทายาให้” นางก้มหน้าหลบสายตาคู่นั้นรีบทายาไปพร้อมกับพยายามทำจิตใจของตนเองให้สงบลง และไม่นานนางก็ช่วยทายาให้เขาเสร็จ “เสร็จแล้ว”

เฮ่ออาตันมองดูมือใหญ่ของตนเองก่อนจะยิ้มให้นางด้วยแววตานั้นอีกแล้ว...เหตุใดนางจึงรู้สึกว่าเคยเห็นแววตาคู่นี้มาก่อน

“แม่นางเฟิง”

น้ำเสียงของซ่วนจื่อทำให้เฟิงชิงถิงหลุดออกจากห้วงความคิด เพราะเฟิงชิงถิงหันหลังให้ นางจึงไม่เห็นสีหน้าไม่พอใจของซ่วนจื่อที่มองไปยังเฮ่ออาตัน เมื่อนางหันกลับไปมอง ซ่วนจื่อก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นคลี่ยิ้มแล้วเดินตรงมาหานาง

“ท่านอ๋องทรงต้องการให้ท่านไปร่วมโต๊ะเสวยค่ำ”

“ด้วยเหตุผลใด” ตั้งแต่ตกลงเรื่องการรักษาอาการบาดเจ็บของเจิ้งหลู่รู้เรื่อง ก็ไม่มีวันใดที่นางต้องถูกบังคับให้ไปนั่งร่วมโต๊ะกับเขาอีก แต่เหตุใดวันนี้...

ซ่วนจื่อเห็นเฟิงชิงถิงดูกังวลใจจึงรีบเอ่ยปลอบ

“ไม่ต้องกังวลใจไป ไม่มีเรื่องร้ายแรง ท่านอ๋องแค่จะประทานรางวัลให้ท่านเท่านั้นเอง”

“ประทานรางวัลให้ข้า” เฟิงชิงถิงยิ่งงงงวยเข้าไปใหญ่ นางไปทำเรื่องใดให้เขาต้องประทานรางวัลให้นางกัน

“ไปถึงท่านก็รู้เอง” ซ่วนจื่อบอกก่อนจะพยักหน้าให้องครักษ์ทั้งสองพาเฟิงชิงถิงไป

หลังจากร่างบางและองครักษ์ทังสองเดินออกไปไกลแล้ว ใบหน้ายิ้มแย้มของซ่วนจื่อก็กลายเป็นเย็นชาอีกครั้ง เขาเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของเฮ่ออาตัน บอกด้วยน้ำเสียงแข็งที่นานๆ จะเอ่ยออกมาสักที

“แม่นางเฟิงคือสตรีของท่านอ๋อง หากไม่อยากคอขาดอย่าไปยุ่งกับนาง”

เฮ่ออาตันไม่ได้ร้อนใจกับคำขู่ของซ่วนจื่อ หนำซ้ำเขายังยิ้มเย้ยหยันให้ซ่วนจื่ออีกต่างหาก “หากจำไม่ผิด เมื่อไม่กี่วันก่อน นางเพิ่งจะบอกว่านางไม่ใช่สตรีของอ๋องนั่น เจ้าก็อยู่หรือตอนนั้นเจ้าหลับในกัน”

“เจ้าจะเอ่ยวาจาอย่างไรกับข้าก็ได้ แต่เจ้าจะเอ่ยลบหลู่ท่านอ๋องไม่ได้”

แม้ก่อนหน้านี้ซ่วนจื่อจะอยู่แต่ในจวนอ๋อง แต่เขาก็พอจะเคยได้ยินเรื่องราวความสามหาวของคนผู้นี้มาบ้าง แต่เพราะไม่เคยเห็นกับตาจึงคิดว่าเป็นเพียงแค่เรื่องเล่าที่เหล่าคนในวังหลวงเติมแต่งป้ายสีเท่านั้น ยามนี้เมื่อได้เจอกับตนเอง ซ่วนจื่อแทบจะพูดไม่ออกกับความสามหาวของเขา

เป็นที่แน่นอนว่าขนาดเจิ้งหลู่ชินอ๋องยังไม่อยู่ในสายตา แล้วขันทีเล็กๆ เช่นซ่วนจื่อจะอยู่ในสายตาของเฮ่ออาตันได้อย่างไร เขาไม่เพียงไม่สนใจวาจาอันเกรี้ยวกราดของคนตรงหน้า อีกทั้งยังทำคล้ายว่าจบเรื่องสนทนากันไปเรียบร้อยแล้ว

ร่างสูงใหญ่เดินผ่านร่างซ่วนจื่อไปดื้อ ทำเอาซ่วนจื่อที่โมโหต้องรีบหันกลับไปถาม “เจ้าจะไปที่ใด!

ไม่ตอบก็รู้เพราะทางที่เฮ่ออาตันกำลังตรงไปนั้นคือกระโจมของเจิ้งหลู่นั่นเอง แต่เขาไม่ได้เข้าไป เพียงแต่ยืนอยู่ด้านนอกกระโจมเท่านั้น ซ่วนจื่อรีบสาวเท้าตามไป

“เจ้าจะทำสิ่งใด”

“แค่รอเสื้อคลุม” เขายืนกอดอกอยู่หน้ากระโจมเงียบๆ

ซ่วนจื่อจึงนึกได้ว่าเมื่อครู่แม่นางเฟิงสวมเสื้อคลุมอยู่ แต่เสื้อคลุมนั้นใหญ่กว่าตัวจนลากดิน นั่นแปลว่าเป็นเสื้อคลุมของเฮ่ออาตัน อากาศหนาวเย็นเช่นนี้ แทนที่จะกลับไปที่ค่ายของตนเองผิงไฟ กลับอ้างเรื่องเสื้อคลุมยืนอยู่ท่ามกลางลมหนาว ช่างไม่สมเหตุสมผล เหตุผลเพียงอย่างเดียวที่ซ่วนจื่อพอจะคิดได้คือ เฮ่ออาตันคิดไม่ซื่อต่อแม่นางเฟิง ซึ่งทำให้ซ่วนจื่อไม่พอใจเป็นอย่างมาก แม่นางเฟิงเป็นสตรีดีงาม นางควรจะคู่กับท่านอ๋องของเขา หากเป็นนาง ท่านอ๋องของเขาต้องมีความสุขแน่ๆ ผู้ใดก็ไม่สามารถเทียมเทียบท่านอ๋องของเขาได้ แต่คนตรงหน้ากลับไม่รู้จักฐานะของตนเอง

“ข้าจะไปเอามาให้” ซ่วนจื่อบอกห้วนๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในกระโจม

ด้านเฟิงชิงถิง หลังจากเข้ามาในกระโจม นางก็ถูกเจิ้งหลู่เชิญให้นั่งและร่วมดื่มกินกับเขา แม้นางจะไม่เต็มใจเท่าใดนักแต่เพราะรู้ตัวว่านางอยู่ในฐานะใดจึงต้องกล้ำกลืนกินอาหารมื้อนั้นลงไปบ้าง

ไม่นานนักซ่วนจื่อก็ตามเข้ามา เขาเห็นเสื้อคลุมสีเข้มอยู่ข้างที่นั่งของเฟิงชิงถิง แต่เขายังมีหน้าที่ปรนนิบัติเรื่องบนโต๊ะอาหารให้เจิ้งหลู่จึงยังไม่ได้คิดจะเอาเสื้อคลุมไปคืน

ไหนๆ คนผู้นั้นเป็นคนอยากรอเอง ก็ปล่อยให้รอไปก่อน ใกล้เวลาแม่นางเฟิงจะกลับค่อยเอาไปคืนก็ยังทัน ซ่วนจื่อคิดในใจ

สำหรับเฟิงชิงถิงนั้นอาหารมื้อเย็นผ่านไปอย่างยากลำบาก นางไม่ชอบกินอาหารกับคนผู้นี้ หากเขาชวนคุยนางก็เพียงแค่ถามคำตอบคำ การสนทนาจึงไม่ราบรื่นนัก จนมื้ออาหารนั้นใกล้จบลง เจิ้งหลู่ก็เอ่ยขึ้นมาอีก

“เรื่องน้ำขิงนั่น เจ้าพูดถูก”

เฟิงชิงถิงไม่คิดว่าเขาจะนำเรื่องนี้ขึ้นมาพูดอีกนางจึงได้แต่นิ่งฟัง

เจิ้งหลู่เองก็คล้ายไม่ค่อยอยากจะเอ่ยเรื่องเช่นนี้มากนักเขาจึงสรุปเพียงสั้นๆ “เพียงแค่น้ำขิงร้อนเจ้าก็ทำให้ทหารหายจากอาการป่วยเพราะความเย็นได้ พวกเขาต่างปลื้มปิติเมื่อรู้ว่าขิงนั้นปันมาจากเสบียงส่วนของข้า เป็นเพราะเจ้า”

“ข้าไม่ได้ทำสิ่งใด ขิงก็เป็นของท่าน คนต้มน้ำขิงก็เป็นพ่อครัวของท่าน ความดีนี้ข้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง” เฟิงชิงถิงบอก

“แม้จะบอกว่าไม่เกี่ยวกับเจ้า แต่ก็เป็นเจ้าที่บอกแก่ข้า ดังนั้นสำหรับความดีของเจ้า” เจิ้งหลู่พยักหน้าให้ซ่วนจื่อ

ซ่วนจื่อได้แต่ยืนนิ่งไม่ขยับ เจิ้งหลู่จึงต้องถลึงตาใส่อีกครั้งบ่าวผู้ภักดีจึงจำยอมเดินไปหยิบของสิ่งนั้นมาอย่างไม่ใคร่เต็มใจ ก่อนจะยื่นผ้าคลุมที่พับไว้อย่างเรียบร้อยให้แก่เฟิงชิงถิง

“แม่นางเฟิง ของสิ่งนี้ท่านอ๋องประทานให้แก่ท่าน”

เฟิงชิงถิงมองดูของในมือซ่วนจื่อโดยไม่ได้ขยับ เป็นเจิ้งหลู่ที่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงภาคภูมิ

“นี่เป็นเสื้อคลุมขนสัตว์ที่ข้าสั่งให้คนตัดให้เจ้า ขนเสือดาวตัวเมียที่ข้าเพิ่งล่ามาได้ไม่กี่วันก่อน หวังว่าเจ้าคงชอบ”

ขนบนกายของนางลุกชัน ยังคงเอ่ยสิ่งใดไม่ออกเช่นเดิม เจิ้งหลู่คิดว่านางตื่นตะลึงด้วยความดีใจจึงอธิบายต่อ

“สวยใช่หรือไม่ ข้าเห็นมันตอนแรกก็คิดว่าหากนำมาทำเป็นเสื้อคลุมขนสัตว์คงสวยมาก และก็จริงอย่างที่ข้าคิด”

“ท่านฆ่ามัน” นางถามเสียงเบา

เจิ้งหลู่คลี่ยิ้มอารมณ์ดี “แน่นอน ข้าให้คนจับลูกของมันมาเป็นตัวล่อ และยิงธนูสังหารมัน”

“ท่านใช้ลูกของมันเป็นตัวล่อ” เสียงหวานสั่นน้อยๆ แต่เพราะเจิ้งหลู่กำลังคุยโวในเรื่องที่เขาภูมิใจจึงไม่ได้สังเกต

“ถูกต้อง ลูกของมันก็คือตัวที่เจ้าเลี้ยงอยู่ในตอนนี้อย่างไรเล่า และแม่เสือตัวนั้นข้าก็เป็นคนยิงมันเองกับมือ”

เฟิงชิงถิงแทบหายใจไม่ออกเมื่อรู้ที่มาของเสื้อคลุมขนสัตว์ตัวนี้ ดวงใจของนางปวดหนึบเมื่อนึกถึงลูกเสือดาวที่กำลังรอนางอยู่ในกระโจม แม่ของมันตายแล้ว...

ด้วยฐานะอ๋องอย่างเขาไม่มีสิ่งใดทำไม่ได้ แต่การที่เขาไม่เคยเห็นความสำคัญของชีวิต มันทำให้เฟิงชิงถิงยิ่งรังเกียจเขา สำหรับนางเขาคือบุรุษเลือดเย็นคนหนึ่ง จับลูกเสือดาวมาเพื่อล่อแม่เสือดาวมาสังหารเพียงเพราะเห็นว่าขนมันสวย ยิ่งคิดนางก็ยิ่งชิงชังเขา

-----------------------------


https://web.facebook.com/Writer.SummerNight/


กดแฟนเพจตรงนี้จ้า



ตรงนี้
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 676 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,452 ความคิดเห็น

  1. #2335 黑鑽月亮 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 17:16
    บางทีท่างอ๋องก็เหมือนไร้เดียงสาน่ะ
    #2,335
    2
    • #2335-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 32)
      1 ตุลาคม 2562 / 10:20
      บางเรื่อวค่ะ
      #2335-1
    • #2335-2 ญาดา (จากตอนที่ 32)
      8 ตุลาคม 2562 / 22:42
      สรุปว่าอาเหลี่ยงหมดหน้าที่ไปเลยใช่มั้ยเพราะขาดการติดต่อนางเอกจนนางเริ่มมีใจใหม่ให้ใครหลายๆคนแล้วจะเป็นท่านอ๋องก็ดีนะนางจะได้ปลอดภัยไม่ต้องเร่ร่อนดูท่าจะสบายดีด้วยส่วนอาตันคงหมดสิทธิ์เพราะเป็นแต่ทหารยศน้อย
      #2335-2
  2. #2328 นกยูง-มายา (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 22:56

    ไม่ร้ายจะโดน... จนอย่างนี้รึ

    #2,328
    1
  3. #2302 chaaimmeme (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 16:51
    ท่านอ๋องคือใจคอโหดร้ายมาก
    #2,302
    1
  4. #2280 ธัญปวัสฌ์ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 19:57

    อยากให้ท่านอ๋องเกี๊ยวนางเอกเยอะกว่านี้ อยากเห็นพระเอกหึง

    #2,280
    1
    • #2280-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 32)
      24 กันยายน 2562 / 21:07
      555. จะมีมั้ยน้า
      #2280-1
  5. #2278 Beaw12 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 15:16
    มาอัพอีกนะคิดถึงงงงงงงง
    #2,278
    1
    • #2278-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 32)
      24 กันยายน 2562 / 15:49
      ได้อีกนิดนึงจ้า
      #2278-1
  6. #2263 kulyasalin2 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 10:15
    ลูก-ำพร้านานแล้ววววว
    #2,263
    1
  7. #2262 rossukon2531 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 08:43
    รอๆค่ะ
    #2,262
    1
    • #2262-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 32)
      24 กันยายน 2562 / 12:01
      ขอบคุณนะคะ
      #2262-1
  8. #2261 Nantanat_neung (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 07:32
    รอออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    #2,261
    1
    • #2261-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 32)
      24 กันยายน 2562 / 12:01
      ขอบคุณนะคะ
      #2261-1
  9. #2260 Airika_Catcha (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 07:02
    ท่านอ๋องโหดร้ายน่าชัง
    #2,260
    1
    • #2260-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 32)
      24 กันยายน 2562 / 12:01
      โหดจริงค่ะ
      #2260-1
  10. #2259 star3421 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 03:06
    พระเอกยังไม่หายดี คนของพระเอกก็บาดเจ็บไม่หายดี คนของท่านอ๋องมีเยอะ ก็เลยต้องรอเวลาหน่อย
    #2,259
    1
    • #2259-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 32)
      24 กันยายน 2562 / 12:01
      ถูกต้องแล้วค่ะ
      #2259-1
  11. #2258 usaonly (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 01:39

    ชิงถิงไม่คิดถึงพระเอกเลยรึ มาอยู่ท่ามกลางอ๋องโหดและเหล่าทหารคงกลัวบ้างล่ะนะ ส่วนเฮ่ออาตันจะเป็นคนเดียวกับพระเอกหรือเปล่า นางเอกเราจำได้แค่แววตาคล้ายคนท่ีรู้จัก ขอบคุณค่ะท่ีมาอัพเดทต่อ

    #2,258
    1
    • #2258-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 32)
      24 กันยายน 2562 / 12:01
      นางก็มีคิดบ้าง แต่ก็มีเรื่องอื่นให้คิดมากกว่าค่ะ
      #2258-1
  12. #2257 mydear26 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 00:37
    คิดว่าพระเอกปลอมตัวมา ถ้าใช่ทำไมไม่พาหมั่นโถ หนีไปสักที ดูแล้วน่าจะทำได้หรือยังไม่หายบาดเจ็ด แต่ก้อมีลูกน้องนิ ถล่มอิอ๋องสักทีเถอะ
    #2,257
    1
    • #2257-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 32)
      24 กันยายน 2562 / 12:01
      ยังไม่หายบาดเจ็บค่ะ
      #2257-1
  13. #2256 Karaketsukhchwy (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 00:27

    ลีดของขึ้นอยากตบกระโหลกอ๋องเลวได้โล่ พี่ใหญ่เมื่อไหร่จะพานางหนี พาหนีเถอะอย่ารอช้าเลยเดียวนางถูกอีอ๋องทำร้ายอีก
    #2,256
    1
    • #2256-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 32)
      24 กันยายน 2562 / 12:00
      มาลุ้นกันค่ะ ขอบคุณนะคะ
      #2256-1
  14. #2255 แฮปปี้แมวสีส้ม (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 00:22
    ดีนะเรื่องนี้เป็นเสือดาวไม่ใช่เสือดำ...
    #2,255
    1
    • #2255-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 32)
      24 กันยายน 2562 / 12:00
      เศร้าอีกรอบ เสือดำ
      #2255-1
  15. #2254 jisjyk (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 00:17
    เมื่อไหร่จะหลุดจากอิอ๋องนี่สักที
    #2,254
    1
  16. #2253 hydrangeapink (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 23:58
    รอเล่ม ค้า เอาลูดฝกเสือดาวไปเลี้ยงเลย แม่ตายแล้ว ไม่มีคนดูแล
    #2,253
    1
    • #2253-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 32)
      24 กันยายน 2562 / 11:59
      ขอบคุณนะคะ มาแล้วๆ
      #2253-1
  17. #2252 moontale (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 23:54
    ฮึ้ยยยย ตรบมัน
    #2,252
    1
    • #2252-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 32)
      24 กันยายน 2562 / 11:59
      นั่นจิ ตบมัน
      #2252-1
  18. #2251 A~B~C~ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 23:53
    แง เศร้า ร้องไห้เลย
    #2,251
    1
    • #2251-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 32)
      24 กันยายน 2562 / 11:59
      โอ๋นิดนึงนะคะ
      #2251-1