อาจารย์ ปีศาจจิ้งจอกตนนั้นบอกว่าท่านน่ากินนัก [ Yaoi ] (Deep Publishing)

ตอนที่ 4 : บทที่ 3 แผนหญิงงาม (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,928
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 426 ครั้ง
    9 มิ.ย. 63


ช่วงแรกที่เย่วไป๋หูมาอาศัยอยู่ในสำนักปราบปีศาจ จะต้องมีคนใดคนหนึ่งระหว่างเนี่ยมู่ซิ่งกับฟ่านจิ้งคอยจับตาดู เวลาผ่านไปพวกเขาก็เห็นว่าปีศาจจิ้งจอกทำตัวดีผิดคาด แต่ก็ยังไม่น่าไว้ใจ

เมื่อถึงกำหนดที่เนี่ยมู่ซิ่งจะต้องเอายาไปส่งให้ร้านขายยาที่ตำบลข้างๆ และจำเป็นต้องพาปีศาจอย่างเย่วไป๋หูไปด้วย นั่นเป็นโอกาสให้เย่วไป๋หูเริ่มดำเนินการตามแผนของตน

อาจารย์เนี่ย เจ้าเห็นสตรีนางนั้นหรือไม่ แม้จะแต่งตัวธรรมดา แต่ผิวพรรณผุดผาด และแม้เสื้อผ้าจะดูไม่พอดีตัว แต่ข้าก็เห็นว่าหุ่นทรงของนางงดงามไม่ผิดกับใบหน้าที่งดงามแม้แต่น้อย เจ้าชอบสตรีแบบนี้หรือไม่แม้เคยบอกว่าจะเรียกอีกฝ่ายว่าพี่เนี่ยแต่เอาเข้าจริงเย่วไป๋หูก็ไม่อยากจะเรียก จึงเรียกว่า อาจารย์เนี่ยตามชาวบ้าน

“...”

คำตอบที่เย่วไป๋หูได้รับกลับมาคือแววตาตำหนิ

คนโน้นเล่าอาจารย์เนี่ย ใบหน้ารูปไข่ ทรวดทรงอวบอัด กอดรัดแล้วคงสบาย ทั้งสะโพกและหน้าอกคงเต็มไม้เต็มมือ หรือเจ้าชอบสตรีเช่นนี้

“...”

เย่วไป๋หูได้รับแววตารังเกียจเป็นคำตอบ

นั่นๆ รูปร่างเล็กน่าทะนุถนอม ใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพรา งดงามบานบุปฝาต้องฝน หากโดนนิดเดียวคงช้ำ เหมาะกับบุรุษที่ชื่นชอบสตรีที่บอบบางน่าปกป้อง หรือเจ้าชอบแบบนี้

ข้าไม่สนใจสตรีนางใดทั้งนั้น รีบเดินครั้งนี้เนี่ยมู่ซิ่งไม่เงียบอีกต่อไป แต่ดูเหมือนเย่วไป๋หูจะไม่สนใจการปฏิเสธของเขา ยังคงชี้ชวนให้เนี่ยมู่ซิ่งดูสตรีที่เดินผ่านมาไม่หยุด

คราวนี้นอกจากสายตารังเกียจ เย่วไป๋หูยังได้คำตอบจริงจังกลับมา

หากเจ้าไม่เงียบปาก ข้าจะใช้มีดสั้นแทงหัวใจตัวเองตายเสียเดี๋ยวนี้

“...”

ความเงียบสงบกลับคืนมาทันที พร้อมกับเสียงก่นด่าในใจของเย่วไป๋หู

หลังจากเก็บเงินค่ายาของเดือนที่แล้วและส่งยารอบนี้เสร็จ เนี่ยมู่ซิ่งก็จะตรงกลับหมู่บ้านของตนเองทันที แต่เย่วไป๋หูกลับอิดออด

ข้าไม่ได้ออกมายังโลกภายนอกตั้งสี่ร้อยปี ตำบลนี้คึกคักยิ่งนัก อยู่ค้างที่ตำบลนี้สักคืนไม่ได้หรือ

อาจิ้งอยู่สำนักคนเดียว ข้าเป็นห่วง

แต่ข้าถามอาจิ้งแล้ว เขาบอกว่าอยู่สำนักคนเดียวบ่อย อีกทั้งข้าก็บอกกับอาจิ้งแล้วว่าจะกลับพรุ่งนี้เช้า เขารู้แล้ว ดังนั้นไม่มีปัญหา

ค้างหนึ่งคืนก็ต้องเสียค่าใช้จ่ายเพิ่ม

เย่วไป๋หูคิดว่าในหัวของคนผู้นี้มีอยู่เรื่องเดียวหรือไร ดวงตาดอกท้อหรี่มองคนข้างกายแวบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นประกายพร้อมกับใบหน้ามีรอยยิ้ม

เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ในเมื่อข้าเสนอเอง เรื่องค่าใช้จ่ายต่างๆ ข้าก็ย่อมเป็นคนจ่ายอยู่แล้ว

เห็นเนี่ยมู่ซิ่งยังมีสีหน้าครุ่นคิด เย่วไป๋หูจึงพูดด้วยน้ำเสียงเสียดาย เมื่อครู่ข้าเพิ่งผ่านโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งมา แปะประกาศไว้ว่า ในโอกาสที่เปิดร้านครบรอบยี่สิบปี คืนนี้จะมีงานฉลองและมีการจับฉลากสำหรับคนที่มาเปิดห้อง หากจับฉลากได้ห้องใด คนที่เปิดห้องนั้นจะได้เงินสิบตำลึงเป็นของตอบแทน อีกทั้งยังไม่ต้องจ่ายค่าห้องพักด้วย

โรงเตี๊ยมใดเนี่ยมู่ซิ่งสนใจขึ้นมาทันที

โรงเตี๊ยมตระกูลอี่ติดเบ็ดแล้ว

เช่นนั้นไปดูก่อน ว่าเป็นคืนนี้จริงหรือไม่ หากใช่ก็พักเนี่ยมู่ซิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยต่อ หากได้รางวัลสิบตำลึง เราจะแบ่งกัน

ไม่ต้องแบ่ง ข้าให้เจ้าไปเลย ข้าไม่ใช้เงินอยู่แล้ว ถือเป็นค่าตอบแทนที่เจ้าดูแลข้าอย่างดี หากไม่ได้รางวัล ข้าก็จ่ายค่าโรงเตี๊ยมให้เจ้าดังเดิม

สุดท้ายเนี่ยมู่ซิ่งก็พยักหน้า และเมื่อไปอ่านใบประกาศที่แปะไว้ ก็พบว่าเป็นดังที่ปีศาจจิ้งจอกกล่าวจริงๆ เขาจึงตัดสินใจทันที คืนนี้เราค้างที่นี่

 

ตอนแรกเย่วไป๋หูคิดจะเปิดห้องพักสองห้อง แต่เนี่ยมู่ซิ่งบอกว่าสิ้นเปลือง จึงเปิดแค่ห้องเดียว อย่างไรเขาก็ตามใจเนี่ยมู่ซิ่งอยู่แล้ว เพราะคืนนี้เขาจะมอบห้องพักนี้เป็นห้องหอให้แก่นักปราบปีศาจผู้นั้น

เมื่อเข้ามาในห้องพัก ใบหน้าเย่วไป๋หูก็ดำทะมึนทันที เขาคิดว่าตนไม่ได้ออกมาเห็นโลกภายนอกนาน ค่าเงินคงจะสูงขึ้นมาก แต่ที่ไหนได้ ค่าที่พักและค่าอาหารในสำนักทะยานฟ้ากับค่าห้องพักที่นี่ราคาไม่ต่างกันเลย แต่สภาพต่างกันราวฟ้ากับเหว เขาเริ่มไม่แน่ใจว่าศิษย์กับอาจารย์คู่นั้นเป็นพวกต้มตุ๋นหรือเป็นนักปราบปีศาจกันแน่

ห้องพักในสำนักที่ข้าให้เจ้าอยู่กว้างกว่าเนี่ยมู่ซิ่งเหมือนจะรู้ว่าเย่วไป๋หูคิดอะไร จึงเอ่ยออกมาโดยที่อีกฝ่ายไม่ได้ถาม

ข้ารู้ จะเทียบกันได้อย่างไรเย่วไป๋หูยิ้มตอบ แต่มุมปากกระตุกอยู่หลายครั้ง

 

หลังจากพักผ่อนอยู่บนห้องพักแบบสองเตียงได้ชั่วยามกว่าก็เริ่มจะเย็นย่ำ เย่วไป๋หูเห็นว่าใกล้เวลาอาหารเย็นแล้ว จึงชวนเนี่ยมู่ซิ่งลงไปกินอาหาร

เย่วไป๋หูสั่งอาหารมาหลายอย่างไม่ต่างกับราชา จนเนี่ยมู่ซิ่งต้องมองปีศาจตนนั้นด้วยแววตาปรามให้หยุดสั่งได้แล้ว แต่เย่วไป๋หูก็หาได้สนใจไม่ ยังสั่งอาหารและกินอย่างสำราญใจ

ข้ามีเงินจ่าย อีกทั้งไม่ได้กินอาหารเช่นนี้มานานแล้ว ดีกว่ากินคนก็แล้วกัน

ได้ยินเช่นนั้นเนี่ยมู่ซิ่งก็ไม่ห้ามอีกต่อไป เขาคีบอาหารขึ้นมากินช้าๆ เย่วไป๋หูเห็นอีกฝ่ายไม่ห้ามก็คีบอาหารหลายอย่างให้เพื่อเอาใจ

กินเยอะๆ หน่อย เดี๋ยวคืนนี้จะไม่มีแรง

หมายความว่าอย่างไรนัยน์ตาเรียบเฉยตวัดมองเย่วไป๋หู

ข้าหมายถึง เราต้องรอจนดึกกว่าเถ้าแก่โรงเตี๊ยมจะจับฉลากรางวัล ดังนั้นเจ้าต้องกินให้เยอะหน่อย จะได้ไม่หิวเย่วไป๋หูบอก

อือเนี่ยมู่ซิ่งพยักหน้าแล้วกินอาหารตรงหน้าเข้าไปอีกมาก เมื่อคิดว่าปีศาจตนนี้เอ่ยมีเหตุผล ไม่ได้ล่วงรู้ความร้ายกาจที่แฝงมาสักนิด

พวกเขากินอาหารได้ครู่หนึ่ง ทางโรงเตี๊ยมก็มีการแสดงฉลองครบรอบยี่สิบปี มีทั้งบรรเลงดนตรี ร้องรำ กายกรรมต่อตัว ขณะที่เนี่ยมู่ซิ่งดูการแสดงอย่างเพลิดเพลิน จอกสุราก็ถูกยื่นมาตรงหน้า

สุรามงคลกานี้ได้มาเปล่า แต่ถ้าดื่มไม่หมดจะคิดราคาหนึ่งตำลึงเย่วไป๋หูบอก

แล้วเจ้ารับมาทำไมเล่าเนี่ยมู่ซิ่งไม่ชอบดื่มสุรา แต่หนึ่งตำลึงก็มากเอาการอยู่

เจ้าก็รู้ว่าการค้าต้องมีการเอากำไร คาดว่าเขาคงคิดจะเอากำไรจากเรา หากไม่อยากจ่าย เห็นทีเราต้องช่วยกันดื่มเสียแล้วเย่วไป๋หูเอ่ย

ได้ มาช่วยกันดื่ม

แล้วทั้งสองก็ดื่มสุราไปพลางดูการแสดงไปพลาง เนี่ยมู่ซิ่งดื่มไปนิดเดียวก็หน้าแดง แต่เย่วไป๋หูยังคงรินให้อีกหลายจอก

ผลการจับฉลากเงินสิบตำลึงไม่ได้เป็นของห้องพักพวกเขา แต่เป็นของห้องที่เข้ามาพักก่อนหน้าแค่ห้องเดียว เนี่ยมู่ซิ่งเสียดายแทบตาย หากเขามาไวกว่านี้ห้องพักนั้นต้องเป็นของเขา แล้วเงินสิบตำลึงก็จะตกเป็นของเขาด้วย แต่ในเมื่อไม่ได้ก็ต้องทำใจ

 

เนี่ยมู่ซิ่งกลับมาที่ห้องพักด้วยอาการที่ร่างกายโงนเงนเพราะฤทธิ์สุรา เขาคิดว่าหากล้มต้วลงนอนคงหลับทันที ส่วนวันพรุ่งนี้ออกเดินทางแต่เช้า คงไปถึงหมู่บ้านทะยานฟ้าไม่เกินเที่ยง แต่ขณะจะล้มตัวลงนอนก็คิดถึงความไม่ถูกต้อง เขาหันไปมองปีศาจจิ้งจอกที่จ้องเขาไม่วางตา

มีสิ่งใดหรือเย่วไป๋หูคลี่ยิ้มไร้พิษสง

เจ้ามานอนนี่

เย่วไป๋หูทำสีหน้าตกตะลึงเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มหวาน อาจารย์เนี่ย ชอบข้าก็ไม่บอก

ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น หมายถึงให้เจ้ามานอนตรงนี้ ส่วนข้าจะไปนอนเตียงโน้นเองเพราะเตียงในห้องมีสองขนาด ในเมื่อเย่วไป๋หูเป็นผู้จ่ายค่าห้อง ก็ต้องได้เตียงใหญ่ไปครอง เนี่ยมู่ซิ่งไม่ใช่คนใจแคบที่จะไม่รู้เรื่องรู้ราวเช่นนั้น

ไม่เป็นไร ข้านอนเตียงนี้ได้ อาจารย์เนี่ยนอนที่นั่นเถิดเตียงของเขาคงเล็กไปหากจะให้สตรีอีกคนขึ้นมานอน กลัวว่าถ้ากอดรัดกันแล้วกลิ้งแค่ครึ่งรอบก็คงตกเตียงไปด้วยกัน

จะดีหรือเนี่ยมู่ซิ่งถามอย่างเกรงใจ

อาจารย์เนี่ย ข้ารู้ว่าท่านดีต่อข้าเพียงไร เรื่องเตียงแค่เล็กน้อยคำหลังเย่วไป๋หูเน้นเสียงอย่างตั้งใจ

เนี่ยมู่ซิ่งพยักหน้า ก่อนจะพูดเบาๆ ขอบคุณ

เย่วไป๋หูไม่คิดว่าคนผู้นี้จะเอ่ยขอบคุณง่ายๆ

เนี่ยมู่ซิ่งถอดรองเท้ากับเสื้อนอก ก่อนจะล้มตัวลงนอนอย่างรวดเร็ว เย่วไป๋หูก็ทำตาม ล้มตัวลงนอนไม่นานก็ได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอของคนบนเตียงอีกมุมหนึ่งของห้อง

ร่างเพรียวของปีศาจจิ้งจอกเก้าหางขยับลุกขึ้นมาอย่างแผ่วเบา แล้วออกจากห้องพักไปอย่างเงียบเชียบ

คิดว่าเขาจะหนีหรือ เขาไม่ได้โง่เช่นนั้น หากหนีไปยามนี้ เขาก็จะตายทันทีที่เนี่ยมู่ซิ่งตื่นขึ้นมา ดังนั้นเย่วไป๋หูจึงใช้แผนเดิมที่คิดเอาไว้ เขาเดินไปที่ห้องพักของคณะดนตรีซึ่งยามนี้ทุกคนมาพักรวมกัน เย่วไป๋หูให้คนเรียกนางรำนางหนึ่งออกมา โดยบอกว่าเขาจะให้รางวัล นางจึงออกมาทันที

เมื่อเห็นว่าเป็นคุณชายหน้าตางดงามยืนรออยู่ หัวใจของนางรำก็เต้นถี่ ใบหน้าแดงซ่าน จัดผมเผ้าก่อนจะเดินมาด้วยท่าทางชดช้อย นางย่อกายทำความเคารพ แล้วถามเขาเสียงหวาน มีคนบอกว่าคุณชายเรียกข้า?

อืมเย่วไป๋หูสำรวจสตรีตรงหน้า มือเรียวขาวเชยคางของนางขึ้นอย่างถือวิสาสะ แต่นางรำก็ไม่ได้ปฏิเสธ นางทำทีเอียงอายเล็กน้อย แต่ยอมให้เขาเชยคางขึ้นอย่างง่ายดาย หน้าตาเจ้าสะสวยใช้ได้

ขอบคุณคุณชายที่ชม

ออกเรือนหรือยัง

คำถามนี้ทำเอาหัวใจของนางเต้นถี่มากกว่าเดิม นัยน์ตาเปล่งประกายด้วยความยินดี เมื่อคิดว่าคุณชายผู้นี้คงถูกใจใบหน้านางและอาจจะสู่ขอนางไปเป็นอนุ แค่อนุก็เพียงพอแล้ว หน้าตาของเขางดงามเช่นนี้คงไม่มีฮูหยินเพียงคนเดียวแน่ๆ

ยังเจ้าค่ะนางตอบด้วยใบหน้าแดงก่ำ

เช่นนั้นก็ดี ข้าจะให้เจ้าไปเป็นฮูหยินของบุรุษผู้หนึ่ง

สีหน้าเอียงอายของนางกลายเป็นตกใจอย่างคาดไม่ถึง แต่ก็เพียงพริบตาเพราะเมื่อริมฝีปากสีแดงสดพ่นควันสีขาวขุ่นออกมาปะทะเข้ากับใบหน้าของนางรำ สีหน้าของนางก็กลายเป็นเรียบเฉย แววตาว่างเปล่าทันที

 

เนี่ยมู่ซิ่งหลับไปอย่างรวดเร็วเพราะฤทธิ์สุรา แต่ก็ต้องตื่นขึ้นมาเมื่อรู้สึกว่ามีบางอย่างทับลำตัวท่อนล่างเขาอยู่ พร้อมกับสัมผัสแผ่วเบาที่ไล้ไปมาอยู่บนบริเวณหน้าอก

ชายหนุ่มปรือตาขึ้นมาอย่างเกียจคร้าน แต่เมื่อมองเห็นสิ่งใดในความมืดสลัว เขาก็ตื่นขึ้นเต็มตา ความมึนเมาหายไปจนสิ้น รีบผลักสตรีที่อยู่บนตัวเขาออก แล้วเอ่ยถามอย่างตกใจ

แม่นางจะทำสิ่งใด หญิงชายไม่ควรใกล้ชิด

สตรีที่ถูกผลักจนเกือบตกเตียงเหมือนไม่ได้ยินวาจาของเนี่ยมู่ซิ่งแต่อย่างใด นางนั่งอยู่ข้างเตียง มองเขาด้วยแววตาเย้ายวน มือทั้งสองของนางกำลังแหวกสาบเสื้อของตนออก

คุณชาย ข้าต้องการท่านนางถอดเสื้อตัวนอกออก และกำลังจะถอดเสื้อตัวใน

เนี่ยมู่ซิ่งตกใจรีบคว้ามือนางไว้ไม่ให้ถอดสิ่งใดไปมากกว่านี้ แต่เมื่อจับมือนางไว้ นางกลับโน้มตัวมากอดเขาแทน จนเนี่ยมู่ซิ่งทำสิ่งใดไม่ถูก

ปีศาจจิ้งจอก!” เขาหวังจะให้เย่วไป๋หูมาช่วย แต่เมื่อเหลือบไปมองเตียงที่อยู่อีกมุมหนึ่งของห้องกลับพบความว่างเปล่า ชายหนุ่มจึงรู้ทันทีว่าเรื่องนี้ผู้ใดเป็นต้นเหตุ

เนี่ยมู่ซิ่งผลักสตรีที่กอดเขาออกอย่างแรง ใช้ผ้าห่มคลุมร่างนางเอาไว้ ก่อนจะหยิบมีดสั้นที่พกติดตัวตลอด ดึงออกจากฝักแล้วจ่อปลายมีดสั้นไว้ที่หน้าอกข้างซ้าย และตะโกนเสียงดัง

เย่วไป๋หู! หากเจ้าไม่ออกมา ข้าจะไม่ให้โอกาสเจ้าอีกแล้ว

สิ้นประโยคนั้น... เย่วไป๋หูก็ปรากฏกายใกล้เตียงของเนี่ยมู่ซิ่งทันที

ทำให้นางกลับไปเป็นเช่นเดิมเนี่ยมู่ซิ่งกดปลายมีดสั้นลงบนหน้าอกข้างซ้าย

ข้าไม่ได้ทำสิ่งใดกับนางเลยสักนิด นางอาจจะชอบเจ้าก็ได้ปีศาจจิ้งจอกตีหน้าตาย ทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว

เนี่ยมู่ซิ่งไม่ใช้วาจาอีกต่อไป เขากดปลายมีดลงไปที่หน้าอกข้างซ้าย จนเย่วไป๋หูผวาแล้วเอ่ยอย่างร้อนรน

ข้ายอมแล้วๆ อย่ากดมีดลงไป

เย่วไป๋หูหันมองสตรีตรงหน้าที่ถูกเนี่ยมู่ซิ่งใช้มือข้างหนึ่งจับเอาไว้ เป่าไอสีขาวไปที่ใบหน้าของนาง จากนั้นดวงตาของนางก็ปิดสนิท แล้วล้มลงบนเตียงหมดสติไปทันที

ทำให้นางกลับเป็นดังเดิม

กล้าดีอย่างไรมาสั่งข้า!” แม้จะตวาดกลับ แต่เย่วไป๋หูก็ต้องยอมทำตามอยู่ดี เมื่อเห็นคนตรงหน้ากดปลายมีดลงบนหน้าอกจนเริ่มได้กลิ่นเลือดลอยมาในอากาศจางๆ กลิ่นเลือดที่หอมหวนเฉพาะกายของเนี่ยมู่ซิ่ง ทำให้เขาต้องรีบออกจากห้อง เพราะเกรงว่าจะทนต่อกลิ่นนั้นไม่ไหว ไปแล้วๆ

ปีศาจจิ้งจอกอุ้มร่างอวบอัดของนางรำออกไปอย่างไม่พอใจเท่าใดนัก เมื่อกลับมาอีกครั้งก็เห็นเนี่ยมู่ซิ่งนั่งกอดอกอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าราบเรียบแต่แววตาเอาเรื่อง เย่วไป๋หูทำเป็นไม่เห็น กลับไปนอนบนเตียงของตน ขณะที่หลับตาลง เสียงทุ้มก็ลอยมา

อย่าได้คิดจะทำเช่นนี้อีก

ข้าเห็นว่าเจ้าชอบนาง ยามนางร่ายรำเจ้ามองนางตาไม่กะพริบ ก็เลยหวังดีเย่วไป๋หูตอบ

ข้าแค่ชอบที่นางร่ายรำงดงาม อย่าทำเช่นนี้อีก ห้ามเจ้าล่อลวงผู้อื่น หากข้ารู้ว่าเจ้าคิดไม่ซื่อ หรือล่อลวงผู้อื่นอีกละก็ ปลายมีดสั้นจะปักที่อกข้าอีกครั้ง

รู้แล้ว!” เอาแต่ขู่อยู่ได้... เย่วไป๋หูคิดอย่างไม่พอใจ

 

เช้าวันต่อมาเนี่ยมู่ซิ่งไม่พูดกับเย่วไป๋หูสักคำ ตื่นมาเขาก็เตรียมตัวออกเดินทาง อาหารเช้าก็ไม่กิน แต่ไม่ลืมซื้อซาลาเปาสองลูกกลับไป เย่วไป๋หูคิดว่าซาลาเปาลูกหนึ่งเป็นของเขา แต่ก็ไม่ใช่ เมื่อเดินทางไปถึงหมู่บ้านทะยานฟ้า ซาลาเปาลูกนั้นกลับเป็นของฟ่านจิ้ง เมื่อเอ่ยถามก็ได้รับน้ำเสียงเย็นชาตอบกลับมา

ถูกขังอยู่ใต้ศิลาสี่ร้อยกว่าปี ไม่ได้กินก็ไม่ตาย ข้าเลยไม่ได้ซื้อเผื่อเจ้า

“...” ขมับของเย่วไป๋หูเต้นตุบๆ เนี่ยมู่ซิ่งผู้นี้พูดน้อย แต่ยามเปิดปากพูดแล้วช่างเจ็บลึก

คนในหมู่บ้านไม่เคยเห็นหน้าเย่วไป๋หู ยามนี้เห็นว่ามีบุรุษหน้าตาดียืนอยู่ที่แผงขายยาของเนี่ยมู่ซิ่ง เหล่าสตรีหลายนางจึงอดที่จะเดินเข้ามาใกล้แผงขายยาไม่ได้

อาจารย์เนี่ย คนผู้นี้เป็นลูกศิษย์ของท่านหรือเจ้าคะสตรีใจกล้าผู้หนึ่งถามพลางมองบุรุษหน้าหวานด้วยสายตาหยาดเยิ้ม

เนี่ยมู่ซิ่งยังไม่ทันได้ตอบ บุรุษหน้าหวานดวงตาดอกท้อก็หันไปยิ้มแย้มแล้วตอบให้

ถูกต้องแล้ว ยามนี้ข้ามาเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์เนี่ย หากที่ใดมีปีศาจหรือภูตผี ท่านสามารถเชิญอาจารย์ของข้าไปปราบได้ นี่ก็เป็นยาที่อาจารย์เนี่ยปรุงเองกับมือ แม่นางซื้อติดตัวไว้ย่อมมีประโยชน์ ราคาก็ไม่แพงด้วย

ท่านช่วยอาจารย์เนี่ยปรุงด้วยหรือไม่หญิงสาวนางหนึ่งถาม

ย่อมต้องช่วยอยู่แล้ว แม่นางสนใจซื้อหรือไม่เย่วไป๋หูยิ้มจนดวงตาดอกท้อโค้งหยี แต่กลับทำให้ใบหน้านั้นยิ่งงดงามเย้ายวนมากขึ้น

สตรีเหล่านั้นเมื่อเห็นก็ตะลึงค้าง สตรีนางหนึ่งหลุดออกจากภวังค์ได้ก่อน นางจึงบอกอย่างรีบร้อน

ข้าซื้อสองชุด

ข้าห้าชุด

ข้าก็ห้าชุด

ข้าสิบชุด

ข้าเหมาหมดเลย!”

 

เห็นหรือไม่ว่าข้าก็ทำประโยชน์ให้พวกเจ้าได้

เย่วไป๋หูพูดพร้อมรอยยิ้มหลังจากเก็บร้านกลับมาจากตลาด แต่ศิษย์กับอาจารย์ทั้งสองทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของเขา พอกลับเข้ามาถึงสำนัก ฟ่านจิ้งก็รีบวิ่งนำล่วมยาไปเก็บ แล้ววิ่งไปหาเนี่ยมู่ซิ่งที่เพิ่งนำห่อผ้าที่ใช้ใส่ของตอนเดินทางไปเก็บไว้ที่ห้องพัก

อาจารย์ วันนี้เรามีเวลาเหลือมากกว่าเก่า เช่นนั้นเราควรจะทำอะไรดีฟ่านจิ้งถามอย่างกระตือรือร้น

เช่นนั้นวันนี้เราไปตกปลากัน เอามาทำเป็นอาหารเย็นนี้ หากได้มากหน่อยก็เอาไปขายที่ตลาดเนี่ยมู่ซิ่งยิ้มน้อยๆ ให้ศิษย์รัก

ขอรับท่านอาจารย์ฟ่านจิ้งพยักหน้าอย่างยินดี รีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องเก็บของแล้วหยิบเบ็ดกับถังน้ำออกมา และวิ่งไปยังห้องครัวเพื่อหยิบเครื่องปรุงอาหารอย่างกระตือรือร้น

นานแล้วที่พวกเขาไม่ได้ทำเช่นนี้ อาจารย์ของฟ่านจิ้งชอบตกปลา แต่เพราะต้องเอาเวลาไปหาสมุนไพรและปรุงยาเพื่อนำไปขาย บางวันขายทั้งวันก็ไม่หมด โชคดีที่วันนี้ขายหมดไว อีกทั้งยังมียาที่อาจารย์เพิ่งปรุงเสร็จพอสำหรับขายวันพรุ่งนี้ ดังนั้นวันนี้พวกเขาจึงมีเวลาว่างพอที่จะไปตกปลา

ศิษย์กับอาจารย์ออกจากเรือนโดยไม่สนใจเย่วไป๋หู แต่ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางก็หน้าหนาพอที่จะเดินตาม

ไปตกกันที่ใด ข้าชอบตกปลา

อาจารย์ของข้าก็ชอบตกปลาฟ่านจิ้งที่เย่วไป๋หูเพิ่งตีสนิทได้ไม่นานหันมาตอบ

ข้าตามไปด้วยได้หรือไม่เย่วไป๋หูถามต่อ

ฟ่านจิ้งหันไปมองเนี่ยมู่ซิ่งด้วยความไม่แน่ใจ เนี่ยมู่ซิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ

เราตกปลากันที่แม่น้ำด้านหลังสำนัก ยังอยู่ในเขตสำนัก เจ้าสามารถไปได้

เช่นนั้นไปกัน ข้าไม่ได้ตกปลามานานแล้วเหมือนกันเย่วไป๋หูยิ้มกว้าง สีหน้าเริ่มกระตือรือร้นเช่นกัน

แล้วทั้งสามก็มุ่งหน้าไปยังบริเวณด้านหลังสำนักทะยานฟ้า เลยบริเวณเขตคุมขังของเย่วไป๋หูไปอีกไม่ไกล พวกเขาเดินลัดไปตามทางเล็กๆ ที่เริ่มได้ยินเสียงสายน้ำไหล ไม่นานก็ไปถึงแม่น้ำสายเล็กที่เป็นจุดหมาย

ฟ่านจิ้งยกเบ็ดตกปลาของตนเองให้เย่วไป๋หู ก่อนวิ่งไปเล่นน้ำอย่างมีความสุข ปล่อยให้เย่วไป๋หูกับเนี่ยมู่ซิ่งนั่งตกปลาโดยอยู่ไม่ห่างกันเท่าใดนัก

อาจิ้ง เจ้าเอาแต่เล่นน้ำเช่นนั้น ปลาก็ไม่กินเบ็ดอาจารย์พอดีเนี่ยมู่ซิ่งบอกศิษย์รักที่ยังเล่นน้ำอย่างสนุกสนาน น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดุเท่าใดนัก คล้ายกับบอกแค่เป็นพิธีเท่านั้น

ทว่าฟ่านจิ้งก็ยอมทำตามแต่โดยดี โดยกลับมายังริมแม่น้ำ วันนี้เราจะกินปลาที่นี่ใช่หรือไม่ขอรับ เช่นนั้นข้าไปหาฟืนก่อนนะขอรับ

เนี่ยมู่ซิ่งพยักหน้าน้อยๆ เด็กชายเห็นก็รีบวิ่งไปหาฟืนทันที

ชายหนุ่มมองเด็กน้อยวิ่งหาไม้แห้งอย่างร่าเริงไม่ต่างกับเด็กอายุรุ่นราวคราวเดียวกันก็ยิ้มออกมา แล้วหันไปมองสายน้ำที่ไหลเอื่อยตามเดิม ยามนี้เขาผ่อนคลายจนไม่ได้สังเกตว่ามีตาคู่หนึ่งแอบประเมินเขาอย่างเงียบๆ

เย่วไป๋หูที่สังเกตเนี่ยมู่ซิ่งอยู่ เห็นคนที่มีสีหน้าเรียบนิ่งไร้อารมณ์ยิ้มออกมาเมื่อมองดูศิษย์รัก เขาก็ต้องเลิกคิ้วข้างหนึ่งอย่างแปลกใจ คิดว่านักปราบปีศาจผู้นี้ก็ไม่ได้ขี้เหร่เท่าใดนัก โดยเฉพาะเวลาที่ยิ้มน้อยๆ เช่นนี้

ใบหน้าของเนี่ยมู่ซิ่งยังคงไร้การดูแล ตอหนวดขึ้นเขียวครึ้ม ข้างแก้มก็ตอบซูบ ผมเผ้าก็มีบางส่วนที่ชี้และดูกรอบ ทุกอย่างดูไม่น่าพิสมัยแม้แต่น้อย แต่เหตุใดยามที่คนผู้นั้นยิ้มแล้วกลับเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ แววตาที่ดูไร้อารมณ์กลับทอประกายความอ่อนโยน บวกกับมุมปากที่โค้งเล็กน้อยทำให้ใบหน้าที่ตอบโทรมดูดีขึ้นอย่างน่าแปลก

เพราะถูกมองนาน สุดท้ายเนี่ยมู่ซิ่งก็รู้ตัวจนได้ เจ้ามองสิ่งใด

สีหน้าที่ดูผ่อนคลายกลับกลายเป็นไร้อารมณ์ เมื่อชายหนุ่มหันมาถามเย่วไป๋หูด้วยท่าทางไม่ไว้วางใจ มืออีกข้างขยับไปจับมีดสั้นซึ่งพกไว้ที่เอวตลอดโดยสัญชาตญาณ

เย่วไป๋หูเก็บประกายบางอย่างในดวงตาแล้วแสร้งตีหน้าเศร้า โธ่ อาจารย์เนี่ย ข้าก็แค่มองเท่านั้น ไม่ได้คิดสิ่งใดที่จะทำร้ายเจ้าแม้แต่น้อย แม้ข้าเป็นปีศาจจิ้งจอกดุร้าย แต่ยามนี้ข้าก็ถอดเขี้ยวเล็บแล้ว เพราะหากข้าคิดจะทำร้ายเจ้า ก็ไม่เท่ากับทำร้ายตนเองหรอกหรือ อาจารย์เนี่ยคิดมากไปแล้ว แย่จริง ข้าคิดว่าจะกลับใจเป็นจิ้งจอกที่ดีเสียหน่อย แต่เจ้ากลับไม่เชื่อข้าเสียได้

เนี่ยมู่ซิ่งไม่โต้ตอบ หันกลับไปสนใจเบ็ดของเขาเช่นเดิม เย่วไป๋หูเองก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด หันกลับมามองเบ็ดของตนเอง แล้วนึกถึงคำพูดของฟ่านจิ้ง

จากการตีสนิทกับฟ่านจิ้งทำให้เย่วไป๋หูรู้ว่า เนี่ยมู่ซิ่งไม่ได้มีนิสัยเฉยชาเหมือนใบหน้าของเขา

อาจารย์ของข้าเป็นคนอ่อนโยนและใจดีมาก แต่เพราะท่านมีเรื่องที่ทำให้ต้องคิดมาก สีหน้าของท่านจึงเป็นเช่นนี้ ถึงอย่างนั้น... ท่านก็ยังคงเป็นคนอ่อนโยนและใจดีเช่นเดิม ข้ารักอาจารย์มาก

ฟ่านจิ้งบอกเย่วไป๋หูในวันหนึ่ง เพราะนึกว่าปีศาจจิ้งจอกกลับตัวกลับใจแล้ว เด็กหนอเด็ก ปีศาจจิ้งจอกตบะหลายพันปีเช่นเขาจะกลับตัวกลับใจในเวลาไม่กี่วันได้อย่างไร ช่างไร้เดียงสาเกินไปแล้ว

เย่วไป๋หูคิดไปถึงแผนการที่ใช้สตรีล่อลวงเนี่ยมู่ซิ่งแล้วไม่ประสบผลสำเร็จ คาดว่าคงใช้ซ้ำสองไม่ได้ แต่ถ้าไม่ใช่สตรีเล่า

เย่วไป๋หูมั่นใจในรูปโฉมของตนเอง ใบหน้าของเขานั้นสามารถล่อลวงได้ทั้งบุรุษและสตรี ในเมื่อใช้สตรีไม่ได้ผล ก็ลองใช้บุรุษล่อลวงดูแล้วกัน

แม้ตัวเขาเองจะไม่ชอบสานสัมพันธ์กับบุรุษเท่าใดนัก แต่ถ้าเขาล่อลวงเนี่ยมู่ซิ่งได้สำเร็จ ก็อาจจะมีโอกาสทำให้นักปราบปีศาจผู้นี้ปลดโซ่ร้อยวิญญาณออกจากข้อมือได้เช่นกัน ดังนั้นอย่างไรก็ต้องลอง อยากรู้เหมือนกันว่านักปราบปีศาจสีหน้าไร้อารมณ์จะรับมือกับปีศาจจิ้งจอกผู้ชอบล่อลวงคนเช่นเขาได้อย่างไร เย่วไป๋หูยิ้มให้แก่เหยื่อตกปลาของตนเองอย่างพอใจอยู่เงียบๆ

 

เนี่ยมู่ซิ่งมีความอดทนมาก เขาตกปลาได้หลายตัว และเมื่อตกปลาได้ เขาก็จัดแจงทำปลาแล้วนำไปย่างไฟที่ฟ่านจิ้งก่อเอาไว้ เมื่อย่างเสร็จก็ยื่นปลาเสียบไม้ให้ลูกศิษย์ตัวหนึ่ง แล้วยื่นปลาตัวใหญ่ที่สุดให้เย่วไป๋หูพร้อมกับมีรอยยิ้มที่มุมปาก

นี่สำหรับเจ้าที่ช่วยให้พวกข้าขายยาจนหมดในเวลาไม่นาน

เย่วไป๋หูรับปลาย่างมาพร้อมกับได้ยินเสียงของฟ่านจิ้งที่มีปลาย่างอยู่เต็มปาก

อาจารย์ของข้าย่างปลาได้อร่อยมากเลย พี่เย่วลองกินดูสิ

เย่วไป๋หูพยักหน้า เมื่อเห็นนักปราบปีศาจหน้าตายยิ้มให้ หัวใจของเขาก็คันยิบๆ คล้ายกับมีมดหลายตัวมาตอมไต่ เห็นทีการแสร้งตกหลุมรักเนี่ยมู่ซิ่งคงไม่ใช่เรื่องฝืนใจหรือยากเย็นอย่างที่คิดไว้กระมัง...


つづく.

--------------------------------------------

#อาจารย์ปีศาจจิ้งจอกตนนั้นบอกว่าท่านน่ากินนัก

-------------------------------------

ขอต้อนรับเข้าสู่โลกแห่งความเวิ่นเว้อของเราค่ะ 

....Welcome to my WorlD...



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 426 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

994 ความคิดเห็น

  1. #994 hansanok (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2563 / 15:04
    อาจารย์ชอบเงินจ้าไป๋หู
    #994
    1
    • #994-1 (จากตอนที่ 4)
      16 พฤศจิกายน 2563 / 17:26
      ใช่แล้วค่ะ 555
      #994-1
  2. #647 thewitch_rainny (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 13:28
    ท่านอาจารย์ช่างอ่อนโยนนน
    #647
    1
    • #647-1 (จากตอนที่ 4)
      13 มกราคม 2562 / 23:35
      นิดนึงค่ะ
      #647-1
  3. #578 minggg- (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 01:27

    โถถถ สิ่งเดียวในโลกนี้ที่ล่อลวงท่านอาจารย์ได้คงเป็นเงินสินะเนี่ยย

    จากที่โวยวายถึงกับยอมค้างโรงเตี๊ยม

    ว่าแต่ว่า พี่จิ้งจอกก็เริ่มมีประโยชน์นะ มาช่วยอ่อยสาวขายยาเนี่ยยย 555


    เจอที่ผิดนะคะ

    หากเขามา "ไว" กว่านี้

    เจ้าสำนัก "นอน" ที่นั่น

    กอด "รัด"

    "สาบ" เสื้อ

    #578
    1
    • #578-1 (จากตอนที่ 4)
      7 มกราคม 2562 / 22:12
      มีประโยชน์ในทางที่ผิด 555
      #578-1
  4. #316 ;เซฮาน △ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 00:11
    แหน่ะ ทำมาเปงงงงง เดียวก็ชอบจริงๆหรอก 5555
    #316
    1
    • #316-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 4)
      18 ธันวาคม 2561 / 18:26
      ชอบจริงๆแน่ๆ
      #316-1
  5. #253 Chom_365 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 10:02
    อาจารย์น่ารัก ปีศาจจะตกหลุมแล้วเนี่ย //คนอ่านรออยู่ก้นหลุมแล้วค่ะ55
    #253
    1
    • #253-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 4)
      13 ธันวาคม 2561 / 19:06
      มาลุ้นกันต่อค่ะ
      #253-1
  6. #219 lills (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 11:44
    แหน๊จะตกหลุมรักแล้วอะดิ
    #219
    1
  7. #197 El Dorado Bz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 21:43
    เดี๋ยวก็ตกหลุมรักจริงๆ
    #197
    1
  8. #189 TamanegiJa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 17:25
    อ่อนโยน~
    #189
    1
  9. #21 secret (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 23:54
    สมน้ำหน้าเจ้าจิ้งจอกดีไหมเนี้ย=_=
    #21
    1
    • #21-1 (จากตอนที่ 4)
      30 ตุลาคม 2561 / 16:42
      ไม่รู้สิ
      #21-1
  10. #20 khunpatt0624 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 23:36

    น้องจิ้งจอกเจ้าเลห์ จิงๆ
    #20
    1
    • #20-1 (จากตอนที่ 4)
      30 ตุลาคม 2561 / 16:42
      นิดนุง
      #20-1
  11. #19 winanya19 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 08:16

    อาจารย์ไม่ได้ชอบผู้หญิง
    #19
    1
    • #19-1 (จากตอนที่ 4)
      30 ตุลาคม 2561 / 16:42
      ไม่ยู้
      #19-1
  12. #18 kingkie (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 19:31

    สนุกค่าาา
    #18
    1
    • #18-1 (จากตอนที่ 4)
      30 ตุลาคม 2561 / 16:41
      จ้าาาา
      #18-1
  13. #17 stoneiswinner (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 18:35

    ติดตามเรื่อยๆนะคะ><
    #17
    1
    • #17-1 (จากตอนที่ 4)
      30 ตุลาคม 2561 / 16:41
      ตามกันมาจ้า
      #17-1