ลำนำดอกเหมย (จบแล้ว)

ตอนที่ 16 : ภาควังหลวง : 3 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,187
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    20 ก.ค. 61

วันต่อมาหานหนิงเซียนยังคงมาทำงานเช่นเดิม ขณะที่เข้าเวรเป็นเวลาเดียวกันกับเฮ่อย่งฉีมือปราบวังหลวงมาขอเข้าเฝ้าสอบถามเหตุการณ์เมื่อคืน เพื่อสืบหาตัวคนร้ายต่อไป

บุรุษหนุ่มผู้นี้รูปร่างสูง คิ้วกระบี่พาดเฉียงดวงตาคมดุจเหยี่ยว จมูกโด่งรับกับสันกรามปากได้รูป ท่วงท่าการเดินสง่าผ่าเผย แผ่นหลังเหยียดตรงดูมั่นคงและแน่วแน่ สีหน้านั้นเคร่งขรึมตลอดเวลา

หากกระหม่อมต้องการจะสอบถามองครักษ์เงาผู้ประมือกับคนชุดดำสองคนนั้นจะได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะเฮ่อย่งฉีเอ่ยถามหลังจากสอบถามเรื่องราวจากไป๋เฉิงและชีซาแล้ว

ย่อมได้เอ่ยจบเฟยหลงซ่างก็เรียกให้องครักษ์หนุ่มหานชุนออกมาพบเฮ่อย่งฉี แต่เมื่อเฟยหลงซ่างเป็นใบหน้าของหานชุนก็ต้องเอ่ยถาม อาการของเจ้ายังไม่ดีขึ้นหรือ

ดีขึ้นมากแล้วพ่ะย่ะค่ะหานหนิงเซียนเอ่ยตอบด้วยใบหน้าขาวซีด คงเป็นเพราะเมื่อคืนนางตักน้ำมาชำระร่างกาย ด้วยอากาศเย็นบวกกับพิษบาดแผลทำให้วันนี้นางเหมือนมีไข้อยู่บ้าง

เช่นนั้นมือปราบเฮ่อ มีสิ่งใดก็รีบถามเฟยหลงซ่างเอ่ยสั่งกับเฮ่อย่งฉี

พ่ะย่ะค่ะเฮ่อย่งฉีเอ่ยถามขณะที่อยู่หน้าพระพักตร์ ถามอยู่นานจนไม่มีสิ่งใดจะถามจึงยอมยุติ

หากไม่มีสิ่งใดแล้วกระหม่อมขอกลับไปทำหน้าที่ต่อหานหนิงเซียนเอ่ยพร้อมกับทูลลา แต่ในขณะที่ตนกำลังหมุนตัวออกจากห้องทรงพระอักษรกลับหน้ามืดขึ้นมาเสียอย่างนั้น

องครักษ์หานเฮ่อย่งฉีที่อยู่ใกล้ที่สุดเมื่อเห็นว่าหานชุนกำลังล้มจึงรีบเข้าไปประคอง แต่เมื่อประคองได้ก็พบว่าร่างที่เขาประคองอยู่นั้นหมดสติไปแล้ว

เขาเป็นอะไรเฟยหลงซ่างลุกขึ้นรีบเดินไปประคองร่างของหานหนิงเซียนทันที

แม้จะแปลกใจที่เห็นฝ่าบาทลงมาประคององครักษ์เงาเอง แต่เขาก็ยอมให้ฝ่าบาทประคององครักษ์หานไปที่ตั่งตัวยาว

ไปตามหมอหลวงมาเฟยหลงซ่างสั่งมองใบหน้าหานชุนที่ยังไม่ได้สติ

เฮ่อย่งฉียืนมองฝ่าบาทที่ดูเป็นห่วงองครักษ์หานอยู่นอนก่อนจะเอ่ยออกมาในที่สุด หากไม่มีสิ่งใดข้าน้อยทูลลา

เห็นเพียงมือของฝ่าบาทโบกให้เท่านั้นก็รู้ว่าเขาไปได้ แต่เฮ่อย่งฉีกลับรู้สึกแปลกใจ องครักษ์หานผู้นั้น เหตุใดตัวจึงเบานัก แม้จะแปลกใจแต่เพราะมีสิ่งอื่นให้ทำ เฮ่อย่งฉีจึงตัดความสงสัยนี้ออกแล้วคิดเรื่องเสาะหาคนร้ายแทน

น่าจะเป็นเพราะพิษจากบาดแผลร่างกายได้รับความเย็นเกินไปจึงทำให้องครักษ์ผู้นี้ป่วยพ่ะย่ะค่ะหมอหลวงเอ่ยหลังจากตรวจอาการของหานหนิงเซียนแล้ว

แค่ป่วยหรอกหรือเฟยหลงซ่างเอ่ยอย่างโล่งอก

พ่ะย่ะค่ะ แม้ชีพจรจะสับสนอยู่บ้างแต่น่าจะเป็นเพราะพิษที่ตกค้าง อีกทั้งขาดอาหารบำรุง หากให้ดีพักผ่อนสักสองสามวันกินของบำรุงหน่อยคงจะหายดีพ่ะย่ะค่ะ

เช่นนั้นก็แล้วไปเฟยหลงซ่างไล่หมอหลวงออกไปก่อนจะสั่งให้คนไปตุ๋นยาบำรุงมาให้

เขาไม่เข้าใจตนเองเหมือนกันว่าเหตุใดต้องห่วงใยคนผู้นี้ และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาคอยจะฟังเสียงของคนผู้นี้ตั้งแต่เมื่อใด บ่อยครั้งที่เขามักจะฟังว่าคนผู้นี้ยามหลบอยู่เขาทำสิ่งใด บ่อยครั้งที่เขาเผลอมองไปทางที่ที่หานชุนอยู่ แต่เมื่อรู้ตัวก็ต้องรีบเบือนหน้ากลับมา

ตั้งแต่คืนนั้น เสียงแหบพร่าและกลิ่นหอมจากกายของหานชุนทำให้เขาไม่อาจจะทำเหมือนไม่มีหานชุนคงอยู่ได้ นั่นเป็นสาเหตุที่เขาปล่อยให้หานชุนนั้นต่อสู้กับคนชุดดำแต่เพียงผู้เดียว เขาต้องการให้หานชุนทำสิ่งใดก็ได้เพื่อให้เขาสามารถไล่บุรุษหนุ่มผู้นี้ไปได้ แต่เมื่อคิดจะไล่จริงๆ เขากลับทำไม่ได้ เมื่อครู่ยามที่เห็นหานชุนถูกเฮ่อย่งฉีประคองร่างเพรียวเอาไว้แนบอก ใจเขากลับรุ่มร้อนรีบเข้าไปประคองหานชุนแทน

มารดามันเถอะ!

เขากลายเป็นบุรุษตัดแขนเสื้อไปแล้วหรือไร

เขามองร่างที่นอนอยู่บนตั่งสีทอง ใบหน้าของบุรุษผู้นี้ก็เพียงแค่ธรรมดาเท่านั้น เหตุใดเขาจึงเผลอมองบุรุษผู้นี้บ่อยๆ เมื่อเข้าไปนั่งใกล้ๆเขาก็ได้กลิ่นหอมจางๆ อดไม่ได้ต้องโน้มตัวไปใกล้เรือนร่างของคนผู้นั้นสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่กำจายเข้าปอด มันทำให้หัวสมองของเขาปลอดโปร่งแปลกๆ

ขณะเดียวกันหลิ่วเย่ที่เพิ่งเดินเข้ามาเห็นฝ่าบาทยื่นจมูกไปใกล้ใบหน้าขององครักษ์หานห่างกันเพียงแค่คืบก็ต้องรีบถอยกรูดออกมามือข้างหนึ่งกุมอกไว้ เมื่อออกมาพ้นจากห้องแล้วก็ท่องพุทโธออกมารัวเร็ว ฝ่าบาทของเขาคงไม่ได้เปลี่ยนความชอบหรอกนะ หากองค์ไทเฮารู้เข้าจะเกิดสิ่งใดเขายังไม่กล้าคิด

หลังจากที่หานหนิงเซียนฟื้นขึ้นมาก็ต้องตกใจ หลิ่วเย่เล่าให้ฟังว่าหมอหลวงมาตรวจ นางจึงรีบถามว่าเป็นอย่างไร

หมอหลวงบอกว่าเจ้าชีพจรสับสนน่าจะเป็นเพราะพิษที่ตกค้างในร่างกายเจ้า อีกทั้งเจ้ากินอาหารไม่เพียงพอจึงทำให้ป่วยง่ายเช่นนี้หลิ่วเย่ไม่ได้ตอบแต่เป็นเสียงหนักๆ ของเฟยหลงซ่างที่เพิ่งจะเข้ามา

หานหนิงเซียนรีบลุกออกจากตั่งอย่างรวดเร็วเพราะรู้ว่าตั่งนี้เป็นที่ประทับของใคร และลอบดีใจว่าชีพจรสับสนเพราะถูกพิษไม่เช่นนั้นอาจจะถูกจับได้ว่าเป็นสตรี

ไม่ต้องรีบลุก นั่งไปเถิดเขาเอ่ยเนิบนาบเดินเข้ามา

แต่ข้า

ข้าสั่งให้นั่งก็นั่งเขาเอ่ยเสียงดุ เดินไปนั่งที่โต๊ะพระอักษรแล้วเอ่ยเสียงเย็นชาโดยไม่มองหน้าองครักษ์ที่นั่งอยู่บนตั่ง เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าบกพร่องในหน้าที่

กระหม่อมทราบพ่ะย่ะค่ะนางนอนหลับไปจะครึ่งวันแล้วไม่บอกพร่องในหน้าที่ได้อย่างไร

เช่นนั้นก็ดี ดังนั้นต่อไปนี้ข้าจะลงโทษเจ้า ยามอู่และยามอิ่วเจ้าต้องมาอยู่โต๊ะเสวยพร้อมกับเรา

พ่ะย่ะค่ะเมื่อเอ่ยจบก็ต้องเงยหน้าขึ้นไปทางคนที่ประทับอยู่ที่โต๊ะอักษร ตรัสว่าอะไรนะพ่ะย่ะค่ะ

เจ้าได้ยินถูกแล้ว ทั้งๆที่รู้ว่าต้องทำหน้าที่อารักขาเราแต่เจ้ากลับไม่ดูแลตนเอง หมอหลวงบอกว่าร่างกายของเจ้าได้รับการบำรุงไม่เพียงพอจึงเป็นเช่นนี้ แล้วอย่างนี้เราจะไว้ใจให้เจ้าอารักขาได้อย่างไร

เรื่องนั้น...ถูกเอ่ยตรงๆมาอย่างนั้นนางก็หน้าม้านไปเช่นกัน ตลอดเวลาที่มารับตำแหน่งนี้ไม่มีวันใดเลยที่นางจะได้กินอิ่มนอนหลับ เงินนั้นเก็บไว้เพื่อคนที่บ้านจึงไม่กล้าจับจ่ายใช้สอยสิ่งใดมาก อีกทั้งเพราะอยู่คนเดียวทำให้บ่อยครั้งมักคิดถึงคนที่บ้าน สุดท้ายจึงกินไม่อิ่มนอนไม่ค่อยหลับ

ดังนั้นต่อไปนี้วันใดที่เจ้ามารับหน้าที่เจ้าต้องมาอยู่ที่โต๊ะเสวยพร้อมกับเรา

เอ่อ...แล้วกระหม่อมจะพยายามดูแลตัวเองให้มากกว่านี้พ่ะย่ะค่ะโปรดถอนรับสั่งเรื่องโต๊ะเสวยเถิด

เจ้าคิดว่าเราเอ่ยเล่นๆหรืออย่างไร นี่เป็นการทำโทษที่เจ้าปล่อยปละละเลยต่อหน้าที่ หากวันใดเข้าบิดพลิ้วข้าจะลงโทษเจ้าให้หนักกว่านี้

หนักกว่านี้...

หลิ่วเย่ทบทวนในใจ นี่คือหนักแล้วหรือ...เห็นฝ่าบาทไม่ได้มองมาทางองครักษ์หานแต่ดูอย่างไรก็เป็นความห่วงใยที่ทรงประทานให้ แล้วจะบอกว่าเป็นการลงโทษได้อย่างไร

ไยเจ้าไม่ตอบเราครั้งนี้เฟยหลงซ่างเงยหน้าจากกองราชกิจขึ้นมามองหานชุน

“กระหม่อมรับพระบัญชาหานชุนหรือหานหนิงเซียนรีบทรุดกายลงพื้นเอ่ยทันที

ได้ยินดังนั้นเฟยหลงซ่างก็ก้มหน้าอ่านราชกิจต่อ แล้วเอ่ยเสียงราบเรียบออกมา เช่นนั้นก็เริ่มตั้งแต่วันนี้

วันนี้หานหนิงเซียนทวนคำด้วยความตกใจ

เป็นเวลาที่นางกำนัลนางหนึ่งยกโถชามหนึ่งเข้ามาพอดี หลิ่วเย่รีบไปรับ แล้วนำไปส่งให้หานชุน

ฮ่องเต้ทรงประทานน้ำแกงไก่ผสมยาจีนให้เจ้า รีบดื่มเสียกำลังร้อนๆ

หานหนิงเซียนแปลกใจแต่ก็หันไปเอ่ยขอบพระทัยเฟยหลงซ่างแล้วรับมาดื่มจนหมดโถ

เฟยหลงซ่างนั้นแม้ไม่ได้เอ่ยและไม่ได้มอง แต่หูของเขาก็ฟังเสียงของฟังเสียงว่าองครักษ์หนุ่มผู้นั้นดื่มน้ำแกงจนหมดหรือไม่ เมื่อได้ยินเสียงเขาดื่มจนหมด มุมปากของเฟยหลงซ่างก็หยักโค้งขึ้นเล็กน้อย อ่านราชกิจได้เพียงครู่ก็ลุกขึ้นเอ่ยเรียกขันทีคนสนิท

เครื่องเสวยพร้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ เชิญฝ่าบาทเสด็จเพราะเป็นขันทีคู่พระวรกายมานานจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าทรงต้องการสิ่งใด

เฟยหลงซ่างเดินนำออกไปมีหานหนิงเซียนและหลิ่วเย่ที่โค้งตัวเดินตามคนผู้นั้นตลอดเวลา

 

ยามอู่สองเค่อ...วันสิ้นเดือน

เฟยหลงซ่างเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะอักษร สีหน้าเบื่อหน่าย อิงเฮ่าเหตุใดวันนี้เจ้าไม่กลับไปเสียที

เอ่ยเพียงไม่นานเงาสีดำวูบหนึ่งก็มาหยุดอยู่ตรงกลางห้องทรงพระอักษร เอ่ยถามเช่นนี้หมายความว่าเช่นไร

นี่เลยยามอู่ไปสองเค่อแล้วเป็นเวลาที่หานชุนต้องมาเปลี่ยนเวรกับเจ้าเหตุใดเขาจึงไม่มา

นั่นคือคำถามของฝ่าบาทหรือตงอิงเฮ่าเอ่ยถามอดแปลกใจไม่ได้ ทุกครั้งเฟยหลงซ่างเคยสนใจองครักษ์เงาผู้ใดกัน มีแต่หาทางให้ปลดออก หรือบุรุษผู้นี้คิดจะหาทางปลดหานชุนออกกัน เมื่อคิดเช่นนั้นตงอิงเฮ่าจึงยืดอกเอ่ย หานชุนลากิจข้าเป็นผู้อนุญาตให้เขาไปเอง

ลากิจเฟยหลงซ่างมองหน้าตงอิงเฮ่า น้ำเสียงไม่พอใจ เหตุใดเขาจึงไม่มาลากับข้า

ฝ่าบาทเป็นหัวหน้างานเขาหรือข้าต่างหากเล่าหัวหน้างานเขา ลาข้านั่นแหละถูกแล้ว

แต่ข้าเป็นผู้จ่ายเบื้ยหวัดให้

หากจำไม่ผิดเป็นท่านป้าที่จ่าย เจ้าบอกเองว่าไม่คิดจะรับองครักษ์เงา จำไม่ได้หรือไรเอ่ยไปเอ่ยมาตงอิงเฮ่าก็ไร้ซึ่งวาจาทางการเขากับคนผู้นี้ เถียงกันมาตั้งแต่เด็กแล้วเหตุใดต้องเป็นทางการด้วย หากไม่อยู่ต่อหน้าผู้อื่น องค์ไทเฮาเขาก็เรียกเพียงท่านป้า

หากเป็นเช่นนั้นต่อไปในข้าเป็นคนง่ายค่าเบี้ยหวัดพวกนั้นเองก็ได้เฟยหลงซ่างรู้สึกเสียหน้าเล็กน้อย เพราะพระนางหนิงจิ้งสั่งให้เขามีองครักษ์เงาไว้ปกป้อง แต่ยามนั้นเขาเถียงหัวชนฝาสุดท้ายพระนางจึงใช้วิธีหาคนมาเองและเป็นผู้จ่ายเงินข้าเบี้ยหวัดเอง เฟยหลงซ่างจึงขัดพระนางไม่ได้ทำได้แค่หาทางปลดคนผู้นั้นออกไปทีละคน แต่คนที่เขาปลดไม่ได้หนึ่งคือตงอิงเฮ่า และสองคนหานชุน

เช่นนั้นก็ดี เดือนหน้าข้าจะได้บอกท่านป้าว่าเจ้าเป็นคนจ่ายเงินค่าเบี้ยหวัดให้

ข้าจ่ายให้หานชุนเพียงคนเดียว ส่วนเจ้าให้เสด็จแม่จ่ายเช่นเดิม

เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น

เงินค่าเบี้ยหวัดที่ข้าจะต้องจ่ายนั้นต้องผ่านท้องพระคลังทั้งสิ้น เงินค่าเบี้ยหวัดของเจ้าสูงพอๆ กับจ่ายให้อ๋องต่างๆเจ้าไม่คิดหรือไรว่าผู้อื่นจะหาว่าเจ้ายักยอก

เช่นนั้นก็ได้ ข้าให้ท่านป้าจ่ายให้ก็ได้ตงอิงเฮ่าเถียงไม่ออก

ข้าจะไปคุยเรื่องนี้กับเสด็จแม่เอง กันไม่ให้เจ้ากินเงินสองฝ่าย

หมายความว่าอย่างไร

ผู้ใดบ้างไม่รู้ว่านิสัยเจ้าแย่เพียงใด ชอบยักยอกเงินของเสด็จแม่จับได้ทีไรเจ้าก็คืนกลับมาไม่ครบสักครั้ง เงินเล็กเงินน้อยข้าก็จะไม่ให้เจ้าเก็บ

ข้าแค่เอาเงินนิดหน่อยไปซื้อของให้ฮูหยินเท่านั้นผิดมากหรือ

เจ้าซื้อให้นางทุกเดือน เดือนละหลายๆชิ้นจนตอนนี้นางไม่ต่างกับพระสนมของจิ้นอ๋องอยู่แล้ว ทำสิ่งใดก็รู้จักบันยะบันยังบ้างเถิด

ก็ข้ารักของข้าตงอิงเฮ่าเอ่ยดื้อดึง

เช่นนั้นก็รอให้เสร็จแม่บิดหูเจ้าก็แล้วกันเอ่ยจบก็เอ่ยถามเรื่องที่เรื่องที่ค้างคาใจ แต่เพราะไม่ต้องการให้ตงอิงเฮ่ารู้จึงเอ่ยเรื่องอื่นแทรกไปก่อน ว่าแต่หานชุนลาไปทำสิ่งใด

ครอบครัวเขาเพิ่งจะเดินทางมาจากต่างเมือง ย้ายเข้ามาอยู่เมืองหลวงหานชุนจึงไปรับพวกเขา

ครอบครัว...เฟยหลงซ่างเอ่ยทวน หนึ่งเดือนที่ผ่านมาเขาไม่เคยรู้เรื่องครอบครัวของหานชุนเลย

ถูกต้อง เห็นบอกว่ามีน้องชายและบุตรอีกสองคน

เฟยหลงซ่างเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็เดือดดาลขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ

คนผู้นั้นแต่งงานแล้วหรือ

เรื่องนี้ข้าก็ไม่เคยถาม แต่มีบุตรก็ย่อมหมายความว่าแต่งงานแล้วสิตงอิงเฮ่าเอ่ยตอบ แปลกใจสีหน้าของคนถาม ทำไม หรือเจ้าจะหาเรื่องบอกว่าคนมีครอบครัวไม่รับเป็นองครักษ์เงา หากเป็นเช่นนั้นก็คงไม่ได้เพราะข้าก็มีครองครัวแล้วเหมือนกันตงอิงเฮ่าไม่รู้สาเหตุที่เฟยหลงซ่างมีสีหน้าไม่พอใจจึงปกป้องหานชุนเอาไว้ก่อน กว่าจะได้สหายร่วมงานที่รู้ใจใช่ว่าจะหาได้ง่ายๆ

 

ยามอุ้ย...

หานหนิงเซียนในคราบหานชุนยืนชะเง้อคอรอคนที่จะมาอยู่หน้าบ้าน เมื่อเห็นขบวนรถมาที่ขับเคลื่อนติดกันมาห้าขบวนหานหนิงเซียนก็ยิ้มกว้างรีบเดินไปทางรถม้าที่เพิ่งจะมาถึง และเมื่อรถม้าชะลอหยุดอยู่ตรงหน้าประตูบ้าน นางก็รีบเปิดประตูรถม้าอย่างรวดเร็ว เมื่อเปิดประตูรถม้าออกมาได้ ร่างป้อมของเด็กชายและเด็กหญิงในรถม้าก็กระโจนหานางทันที

ท่านแม่เสียงแหลมเล็กเอ่ยพร้อมกับกอดไหล่นางเอาไว้แน่น

ร่างป้อมอีกร่างก็ไม่ต่างกันกอดเอวนางแน่นแล้วหันไปบอกกับเจ้าของร่างป้อมอีกร่างด้วยเสียงตำหนิ ท่านแม่บอกแล้วอย่างไรเม่ยเอ๋อร์ หากท่านแม่แปลงโฉมเป็นบุรุษให้เรียกท่านพ่อ ใช่หรือไม่ขอรับท่านพ่อ

หานหนิงเซียนยิ้มกว้างยกร่างของคนที่กอดไหล่มาหอมแก้มนิ่มๆ อยู่หลายฟอดก่อนจะยกร่างป้อมของคนที่กอดเอวมาหอมต่อก่อนจะเอ่ย

หมิงเอ๋อร์ฉลาดยิ่งนักหานเย่อหมิงได้ยินดังนั้นก็ยิ้มภูมิใจ

ก็ข้าคิดถึงท่านแม่นี่นาหานเย่วเม่ยทำแก้มป่องไม่พอใจ มองไปทางหานเย่อหมิง

หานหนิงเซียนมองเด็กทั้งสองด้วยดวงตาเอ็นดูและรักยิ่ง ลูบแก้มของเด็กทั้งสอง วันนี้ไม่เป็นไรแม่รู้พวกเจ้าคิดถึงแม่ เพราะแม่เองก็คิดถึงพวกเจ้าเช่นกัน

คิดถึงแต่หมิงเอ๋อร์และเม่ยเอ๋อร์หรอกหรือ ไม่คิดถึงข้าบ้างหรือไรเสียงทุ้มในรถม้าเอ่ยถาม

นางเงยหน้ายิ้มให้ คิดถึงเจ้าเช่นกันจิ้นติ้ง

ท่านแม่ข้ามีเรื่องจะฟ้องด้วยหานเย่วเม่ยดึงแขนเสื้อของนางถี่ จนหานหนิงเซียนต้องก้มลงถาม

มีเรื่องอันใด

ท่านน้าจิ้นติ้งบอกให้พวกเราเรียกท่านน้าว่าท่านพ่อหานเย่วเม่ยเอ่ยแล้วก็แบะปากอย่างไม่พอใจ

หานหนิงเซียนหันไปส่งสายตาดุให้จิ้นติ้ง

เม่ยเอ๋อร์ขี้ฟ้อง สตรีมักขี้ฟ้องหานเย่อหมิงเอ่ยทำปากยื่นใส่หานเย่วเม่ย

ดีกว่าเจ้าขี้ประจบหานเย่วเม่ยไม่ลดละเช่นกัน

หยุดเถียงกันได้แล้ว หมิงเอ๋อร์และเม่ยเอ๋อร์ของแม่ไม่อยากดูบ้านใหม่หรืออย่างไรหานหนิงเซียนหยุดการทะเลาะกันของเด็กทั้งสอง

อยากเสียงใสทั้งสองเอ่ยออกมาพร้อมกัน

เช่นกันก็เข้าไปดูกันเถิด มีห้องว่างอยู่หลายห้องแม่เตรียมห้องไว้ให้พวกเจ้าด้วย

เย้ๆเด็กที่สองดีใจรีบกระโดดลงจากรถม้าแล้ววิ่งเข้าบ้านทันที

สาวใช้ซยาจือและอิงหลัน ที่อยู่รถม้าคันด้านหลังเห็นคุณชายและคุณหนูวิ่งเข้าบ้านไปก็รีบออกมาจากรถม้า

คารวะนายท่านสาวใช้ทั้งสองรีบมาคารวะหานหนิงเซียนซึ่งอยู่ในคราบหานชุนกัน

เด็กทั้งสองออกจะซนไปหน่อยพวกเจ้าเหนื่อยหรือไม่นางเอ่ยถาม

บ่าวทั้งสองไม่เหนื่อยเจ้าค่ะซยาจือเอ่ย

ขอบใจพวกเจ้ามากที่ช่วยดูแลคุณชายและคุณหนูให้ข้า

ต้องขอบคุณนายท่านจิ้นติ้งเจ้าค่ะ ระหว่างที่นายท่านไม่อยู่นายท่านจิ้นติ้งดูแลคุณหนูและคุณชายอย่างดีเจ้าค่ะ

อืมนางพยักหน้ายิ้มแล้วเอ่ยกับบ่าวทั้งสอง พวกเจ้าเข้าไปดูคุณหนูกับคุณชายก่อนเถิดพวกของให้คนงานยกเข้าไป

เจ้าค่ะสาวใช้ทั้งสองรับคำก่อนจะเข้าไปในบ้าน

เมื่อสาวใช้ทั้งสองเข้าไปในบ้าน หานหนิงเซียนก็ทำตาดุใส่จิ้นติ้งที่เพิ่งจะออกมาจากรถม้า

ไยสอนให้หมิงเอ๋อร์และเม่ยเอ๋อร์เช่นนั้น เจ้าเป็นน้าพวกเขานะ

ก็ข้าไม่อยากเป็นน้านี่นา เจ้าก็รู้จิ้นติ้งยิ้มตอบ

ตอนนี้จิ้นติ้งเป็นบุรุษหนุ่มเต็มตัว รูปร่างสูงโปร่งอีกทั้งใบหน้าคมคาย คิ้วเข้ม ดวงตายาวรีแต่มีประกายหนักแน่น จมูกโด่งตรงรับกับสันกรามและใบหน้า ผมของเขายาวสยายผมสีดำขับกับชุดสีน้ำเงินให้ดูกลมกลืนกันได้อย่างดี ท่วงท่าสุขุมต่างกับจิ้นติ้งเมื่อสี่ปีก่อนอย่างสิ้นเชิง ยิ้มง่ายกว่าเก่าแต่ยังคงดื้อรั้นเช่นเดิม

ส่วนหานเย่อหมิงและหานเย่วเม่ยนั้นเป็นลูกแฝดของนางเอง ลูกที่เกิดจากบุรุษผู้นั้น และนี่คือสาเหตุที่นางอยู่ที่ตีนเขาไท่หย่งซานต่อไปไม่ได้ต้องย้ายไปอยู่ที่อื่น เพราะนางเกรงว่าจะทำให้หานตงบิดาของนางเสียหน้าและอับอาย

ติ้งเอ๋อร์นางเอ่ยจนไม่รู้จะเอ่ยอย่างไรไม่รู้ว่าเป็นรอบที่กี่พันแล้ว ข้าเป็นพี่สาวเจ้า

ข้าไม่เคยคิดว่าเจ้าเป็นพี่สาวข้า

นางถอนหายใจ เอาเถิด เดินทางมาไกลเจ้าคงเหนื่อยแล้ว เข้าไปพักผ่อนเสีย เรื่องของใช้เดี๋ยวข้าเป็นคนดูแลให้คนยกเข้าไปเอง

ข้าจัดการเองจิ้นติ้งเอ่ยพร้อมกับมองไปที่รถม้าด้านหลัง พยักหน้าให้คนงานชายย้ายข้าวของจากรถม้าเข้าไปในบ้าน

หานหนิงเซียนเห็นดังนั้นจึงไม่ได้เอ่ยห้ามสิ่งใด แต่สุดท้ายก็เอ่ยออกมาอย่างซึ้งใจ ช่วงที่ข้ามาที่นี่ขอบใจเจ้ามากที่ดูแลหมิงเอ๋อร์และเม่ยเอ๋อร์ให้ข้า

จะถือสาไปไยลูกเจ้าก็คือลูกข้าจิ้นติ้งยิ้มตอบ

ลูกข้าก็คือหลานเจ้านางเอ่ยแก้

เจ้าคงคิดถึงลูกเจ้ามาก ไปเถิดข้าวของพวกนี้ข้าจะเป็นคนตรวจเองเขาดันร่างหานหนิงเซียนให้เข้าไปในบ้านก่อน

เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจ

เจ้าเคยเกรงใจข้าด้วยหรือ

นางยิ้มให้เขาเอ่ยขอบใจอีกครั้งก่อนจะเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว

จิ้นติ้งมองร่างสูงเพรียวของหานหนิงเซียนเดินเข้าไปในบ้านด้วยความยินดี ชายหนุ่มก็อดมองและยิ้มตามไม่ได้

เมื่อสามปีก่อนตอนที่จิ้นติ้งหนีลงจากเขา หลังจากได้รับจดหมายของนางเขาก็แปลกใจ นางบอกสถานที่แก่เขาว่านางอยู่ที่ใด และนอกจากนั้นยังกำชับให้เขาเอาเงินของหานตงติดมาด้วย ในตอนแรกเขาคิดว่าหานหนิงเซียนคงจะนำเงินไปช่วยเหลือผู้อื่นตามนิสัยของนางจนเงินหมด

แต่ครั้นตอนจะไปเอาเงินจากหานตงจริงๆ จิ้นติ้งก็ไม่รู้จะเอ่ยอย่างไร สุดท้ายจึงไม่ได้เอาเงินจากหานตง กำลังคิดหาทางหาเงินไปให้หานหนิงเซียน ขณะที่เขาอ่านจดหมายทวนอยู่หลายครั้ง ไม่คิดว่าอาจารย์ป้าเย่วฉินจะมาเห็น เมื่อเห็นว่าเป็นลายมือของหานหนิงเซียนก็แย่งจดหมายจากมือเขาไป หลังจากนั้นอาจารย์ป้าเย่วฉินที่เปรียบเสมือนญาติผู้ใหญ่ของหานหนิงเซียนก็คาดคั้นเอาจากจิ้นติ้งว่าเกิดสิ่งใดขึ้น จิ้นติ้งนั้นก็บอกสิ่งใดเพราะตัวเขาเองก็ไม่รู้เช่นกัน เย่วฉินอ่านจดหมายอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าหานหนิงเซียนต้องการเงิน อาจารย์ป้าเย่วฉินก็ไม่รีรอ พาเขาไปที่ห้องเก็บเงินและยื่นเงินให้เขาทันทีห้าร้อยตำลึง

ที่อาจารย์ป้าเย่วฉินสามารถเข้าออกห้องเก็บเงินได้อย่างง่ายดายเพราะอาจารย์ป้าเย่วฉินนั้นเป็นผู้ดูแลบัญชีการเงินของสำนัก จิ้นติ้งนั้นเห็นว่าห้าร้อยตำลึงนั้นมากไปจึงขอเพียงแค่สองร้อยตำลึง และสัญญากับเย่วฉินว่าหากมีแล้วจะเอามาคืน เย่วฉินกลับบอกเขาว่า การเงินของสำนักนั้นแค่สองร้อยสามร้อยตำลึงนั้นเป็นเงินเล็กน้อยเท่านั้นไม่ต้องคืนก็ได้ ถึงอย่างนั้นจิ้นติ้งก็คิดว่าจะเอามาคืนอยู่ดี และขอบคุณอาจารย์ป้าเย่วฉินอยู่หลายครั้ง

วันต่อมาวันที่เขาจะหนีลงจากเขา ปรากฏว่ามีคนมาขัดขวางพร้อมกับบอกว่าเขาคือศิษย์เนรคุณเคยขโมยเงินจากสำนักจะจับตัวเขาไปลงโทษ จิ้นติ้งตั้งตกใจและแปลกใจแต่ก็ไม่ยอมให้โดนจับได้ เขาใช้วรยุทธที่ล่ำเรียนมาต่อสู้กับเหล่าศิษย์สำนัก แต่เพราะคนหมู่มากและเขาเองก็ไม่ได้เก่งกาจมากเท่าไหร่ จึงทำให้เพลี่ยงพล้ำเสียท่าถูกคนของสำนักจับตัวไว้ได้ แต่ขณะที่กำลังโดนลากกลับไปทำโทษ อาจารย์ป้าเย่วฉินกลับมาช่วยเอาไว้ และบอกว่าเงินสำนักที่หายไปนั้นตนเป็นคนเอาไปเอง

ศิษย์ในสำนักทุกคนต่างไม่เชื่อ เพราะตลอดเวลาเย่วฉินไม่เคยคดโกงหรือแม้จะเอาเงินของใคร เย่วฉินเป็นคนสมถะจึงไม่มีเงินเก็บมากมายแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เคยคิดยักยอกเงิน ดังนั้นจึงคิดว่าเย่วฉินปกป้องจิ้นติ้งเพราะเห็นว่าเป็นน้องชายบุญธรรมของหานหนิงเซียนศิษย์รัก

เมื่อทุกคนไม่เชื่อสุดท้ายเย่วฉินจึงลงมือชิงตัวจิ้นติ้งออกมาจากเหล่าศิษย์ในสำนักและพาเขาลงเขาพร้อมกับเงินสามร้อยตำลึง เย่วฉินรู้สึกผิดมากที่ทำให้จิ้นติ้งมีมลทินติดตัว แต่นางจะพยายามอธิบายให้หานตงและคนในสำนักเข้าใจว่าจิ้นติ้งไม่ใช่คนขโมยเงิน แต่ตัวจิ้นติ้งเองนั้นหาได้ใส่ใจไม่ เขาเอ่ยกับเย่วฉินเพียงคำเดียวว่า

แค่ข้าพอมีประโยชน์กับเซียนเอ๋อร์อยู่บ้างแค่นี้ข้าก็พอใจแล้ว ต่อให้ใครมองข้าเลวเช่นใด ขอเพียงแค่ข้าดีในสายตาของนางเพียงคนเดียว

หลังจากเร่งเดินทางตลอดวันและคืน สุดท้ายเขาก็ไปถึงสถานที่ที่หานหนิงเซียนแจ้งเอาไว้ เขาดีใจจนแทบจะเก็บความดีใจเอาไว้ไม่อยู่ แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไปยังบ้านหลังเล็กที่คิดว่าเป็นบ้านของนาง จิ้นติ้งก็แทบจะล้มทั้งยืน

เขาไม่รู้มาก่อนว่าหลายเดือนที่นางจากมานางต้องเผชิญสิ่งใดบ้าง แต่เมื่อนางเจอเขานางยังยิ้มให้เขาเช่นเดิม ส่วนเขานั้นยิ้มไม่ออกเมื่อ สาวใช้ของนางเรียกนางว่าฮูหยินและเรียกเด็กแบเบาะสองคนว่าคุณหนูและคุณชาย

ลูกของเจ้านั่นคือคำถามคำแรกที่เขาเอ่ยกับหานหนิงเซียนหลังจากไม่ได้เจอกันหลายเดือน

นางยิ้มให้เขา พยักหน้าไม่สนใจสายตาแข็งกร้าวที่เขามองนางอยู่ ลูกของข้าเอง เจ้าสบายดีหรือไม่ มาดูหลานเจ้าสิน่ารักน่าชังทั้งคู่

เป็นลูกของคนผู้นั้นหรือจิ้นติ้งกำหมัดแน่น พยายามข่มกลั้นความเดือดดาลเอาไว้

พวกเขาเป็นลูกของข้าเจ้ารู้แค่นี้ก็เพียงพอแล้วแม้นางจะตอบเช่นนั้น แต่ผู้ใดกันจะโง่งมไม่รู้บ้าง

เหตุใดมันทำเช่นนี้กับเจ้า ข้าจะไปลากคอมันมา ข้าจะสั่งสอนให้มันสำนึกจิ้นติ้งเอ่ยออกมาด้วยโทสะที่ท่วมท้น

หานหนิงเซียนนั้นแม้เห็นว่าจิ้นติ้งโกรธเพียงใด แต่นางกลับสงบเยือกเย็นอย่างประหลาด อย่าเสียงดังสิเดี๋ยวหมิงเอ๋อร์และเม่ยเอ๋อร์ของข้าก็ตกใจหรอก

วาจาและใบหน้าที่ยังคงยิ้มมองเด็กคนหนึ่งในอ้อมกอดของนางทำให้จิ้นติ้งใจเย็นลงได้ เดินเข้าไปหาพร้อมกับเอ่ยเสียงอ่อนลง คนผู้นั้นรู้หรือไม่

อย่าเอ่ยถึงคนผู้นั้นอีกเลย ถือว่าเขาได้ตายจากชีวิตข้าไปแล้วเถิด ดูสิหมิงเอ๋อร์เวลาหลับชอบอมนิ้วเจ้าว่าข้าควรจะแก้นิสัยของเขาดีหรือไม่นางเอ่ยถึงบุรุษผู้นั้นเหมือนเป็นบุคคลที่ไม่ควรค่าแก่การใส่ใจ เห็นดังนั้นจิ้นติ้งจึงไม่เอ่ยสิ่งใดอีกต่อไป

ในตอนแรกเขาคิดว่าเขาจะรังเกียจเด็กสองคนนี้ เพราะเด็กสองคนนี้เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของบุรุษเลวทรามผู้นั้น แต่เมื่อเห็นใบหน้าอันขาวผ่องเหมือนก้อนซาลาเปาของเด็กทั้งสอง เขาก็เกลียดเด็กทั้งสองคนไม่ลง

จิ้นติ้งมองดูหานหนิงเซียนที่ยังอุ้มทารกคนหนึ่งไว้ในอก นางมองดูเด็กคนนั้นด้วยเวลาอาทรรักใคร่ เขาทั้งรู้สึกเจ็บใจและปวดแปลบอยู่ในใจที่สุดท้ายนางก็เติบใหญ่หนีเขาไปไกลอีกขึ้น ยามนี้นางไม่เหลือเค้าสตรีเอาแต่ใจ หรือเด็กสาวที่ใสซื่อร่าเริงเหมือนเมื่อก่อน แต่นางสุขุมขึ้นเก็บอารมณ์เก่งขึ้น แม้จะยิ้มมากกว่าตอนอยู่ที่ตีนเขาไท่หย่งซานแต่เขาก็รู้สึกว่ารอยยิ้มของนางนั้นเป็นรอยยิ้มของสตรีที่ผ่านความเจ็บช้ำและปลงกับชีวิต เขาเสียใจที่ในตอนที่นางต้องการใครสักคนนั้นเขาไม่สามารถอยู่เคียงข้างนางได้ แต่หลังจากนี้เขาสัญญากับตัวเองว่าเขาจะเป็นทั้งกำแพงทั้งหลังคาป้องกันฝนป้องกันหนาวให้นาง เขาจะเป็นทุกอย่างให้นางแม้จะเป็นม้าใช้ไปจนตายเขาก็ยอม หลังจากนั้นเขาจึงรู้ว่าเงินที่นางให้เขานำมานั้นเป็นเงินที่นางต้องใช้จ่ายในการเลี้ยงดูเด็กทั้งสอง เพราะนางไม่คิดว่าคลอดบุตรครั้งหนึ่งจะได้ลูกมาถึงสองคน

 

ท่านแม่ ท่านแม่หานหนิงเซียนที่เพิ่งจะผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าและถอดหน้ากากแปลงโฉมออกเมื่อได้ยินเสียงของหานเย่วเม่ย และหานเย่อหมิงเอ่ยเรียกก็เดินมาเปิดประตูห้องให้

เม่ยเอ๋อร์ หมิงเอ๋อร์ชอบบ้านใหม่หรือไม่นางเปิดประตูต้อนรับเด็กทั้งสอง

เด็กทั้งสองเมื่อเห็นใบหน้างดงามดังเดิมของมารดาพร้อมกับรอยยิ้มก็กอดนางหมับอีกรอบกอดขานางอยู่คนละข้างไม่ต่างกับลูกลิง

ท่านแม่ข้าไม่อยากนอนห้องอื่นข้าอยากนอนกับท่านแม่หานเย่วเม่ยกอดนางพร้อมกับเงยหน้าอ้อน

ข้าก็จะนอนกับท่านแม่ ข้าคิดถึงท่านแม่หานเย่อหมิงไม่น้อยหน้า กอดขานางแน่นกว่าเดิมเงยหน้าเอ่ย

นางก้มมองลูกแฝดชายหญิงที่เพิ่งจะอายุได้สามขวบปี ลูบใบหน้านุ่มนิ่มที่กลมเหมือนซาลาเปาของเด็กทั้งสองแล้วเอ่ยถาม ตอนอยู่บ้านเดิมพวกเจ้าบอกว่าอยากมีห้องอย่างไรเล่า เหตุมดมีแล้วถึงไม่อยากได้เสียแล้ว

ที่ข้าอยากมีห้องเพราะจะได้ให้หมิงเอ๋อร์ไปอยู่ต่างหาก เขาชอบนอนน้ำลายยืด ส่วนข้าจะนอนกับท่านแม่ ข้าไม่ชอบนอนคนเดียวหานเย่วเม่ยเอ่ยก่อนจะยู่หน้าใส่หานเย่อหมิง

ข้าก็เช่นกัน ข้าไม่อยากนอนกับเม่ยเอ๋อร์เพราะนางชอบนอนถีบข้าแถมบางครั้งยังฉี่รดที่นอน ข้าจะให้นางไปนอนห้องอื่นส่วนข้าจะนอนกับท่านแม่เอ่ยแล้วก็แลบลิ้นใส่หานเย่วเม่ย

หานหนิงเซียนได้แต่ยิ้มอย่างอ่อนใจ เหตุใดลูกรักสองคนนี้ของนางชอบทะเลาะกันได้ทุกวัน นางพาเด็กทั้งสองเข้าไปในห้องนอน นั่งลงบนเตียง เด็กทั้งสองก็ปีนขึ้นเตียงตามนางมา

ถ้าอย่างนั้นก็นอนมันเสียห้องนี้ทั้งสามคน

ไม่เอาเสียงเล็กๆ ทั้งสองเอ่ยออกมาพร้อมกัน แถมจ้องตากันเขม็งอีกต่างหาก

หานหนิงเซียนเห็นแล้วก็ต้องถอนใจก่อนจะเอ่ย หมิงเอ๋อร์ เม่ยเอ๋อร์เห็นหรือไม่ว่าเตียงที่ท่านแม่นอนกว้างออกขนาดนี้ หากให้ท่านแม่นอนคนเดียวคงเหงาแย่ หมิงเอ๋อร์และเม่ยเอ๋อร์เป็นลูกรักของท่านแม่ทั้งสองคน แม่จะให้หมิงเอ๋อร์หรือเม่ยเอ๋อร์แยกไปนอนคนเดียวได้อย่างไร ตลอดหนึ่งเดือนกว่าที่ผ่านมาแม่นอนไม่หลับแทบทุกวันเพราะคิดถึงพวกเจ้า ดังนั้นอย่าทะเลาะกันเลยนอนข้างท่านแม่คนละฝั่งแค่นี้ก็ไม่มีปัญหาแล้ว หรือพวกเจ้าไม่คิดถึงท่านแม่กัน

คิดถึงเด็กทั้งสองเอ่ยพร้อมกับกอดนางพัลวัน นางยิ้มแก้มแทบปริกอดคนโน้นหอมคนนี้ด้วยความคิดถึงอยู่นานก่อนจะเอ่ยออกมาอีกครั้ง ด้วยเสียงเข้มขึ้น

หมิงเอ๋อร์ หมิงเอ๋อร์เป็นพี่ชายของเม่ยเอ๋อร์ จำเอาไว้พี่ชายต้องดูแลปกป้องน้องสาว ยอมเสียสละให้แก่น้องสาวรู้หรือไม่ ต่อไปไม่ว่าแม่จะอยู่หรือไม่อยู่เจ้าต้องดูและนางดีๆ

แต่นางเป็นน้องข้าไม่ถึงครึ่งเค่อด้วยซ้ำ

ผู้ใดบอกเจ้ากัน

พี่ซยาจือบอกข้าหานเย่อหมิงเอ่ยถึงสาวใช้คนสนิท

ซยาจือนั้น ในตอนแรกนางไม่ได้รับมาเป็นสาวใช้ แต่สาเหตุที่ต้องรับมาเพราะพ่อเลี้ยงของนางพยายามขืนใจนาง บังเอิญหานหนิงเซียนเข้าไปช่วยเหลือเอาไว้ ซยาจือจึงคิดตอบแทนบุญคุณและขอติดตามนางไปชั่วชีวิต ในตอนนั้นท้องของนางยังไม่ได้ใหญ่มากแต่คิดว่าหากมีคนคอยช่วยดูแลก็คงดีไม่น้อย อีกทั้งในตอนนั้นซยาจือเองก็รู้ว่านางตั้งครรภ์ ซยาจือจึงเอ่ยกับนางว่ารู้จักวิธีทำคลอดและดูแลเด็กเพราะมีน้องหลายคน สุดท้ายนางจึงจ่ายเงินให้พ่อเลี้ยงของซยาจือและพามาด้วย

แม้ในยามนั้นซยาจือจะอายุเพียงสิบสองปี แต่ก็ทำทำงานเป็นทุกอย่าง ดีกว่าที่นางคาดคิดไว้ บางครั้งนางเดินเลี่ยงเพื่อคิดจะให้ซยาจือสบโอกาสและหนีนางไป แต่ซยาจือกลับไม่ทำ พยายามเดินตามนางติดตามนางทุกฝีก้าว รับใช้นางไม่ต่างกับนางเป็นมารดาอีกคนหนึ่ง นางจึงเลิกล้มความคิดที่จะปล่อยซยาจื่อไป

หานหนิงเซียนยิ้มมองหานเย่อหมิงลูบปอยผมอ่อนนุ่มของเขาแล้วเอ่ยต่อ แม้จะไม่ถึงครึ่งเค่อ ก็ยังเป็นน้องอยู่ดี แถมยังเป็นน้องสาวอีกต่างหาก เจ้าเป็นพี่ชายต้องดูแลน้องสาวดีๆรู้หรือไม่

ขอรับท่านแม่หานเย่อหมิงตอบรับเสียงอ่อย

หานหนิงเซียนยิ้มให้หานเย่อหมิ่งก่อนจะหันไปทางหานเย่วเม่ยที่ทำหน้าล้อเลียนแฝดผู้พี่ เม่ยเอ๋อร์ เจ้าก็เช่นกัน เป็นน้องสาวควรจะเชื่อฟังพี่ชาย หากพี่ชายให้สิ่งของก็ต้องขอบคุณเขาด้วยใจจริง ไม่ดื้อกับพี่ชายรู้หรือไม่ และต้องไม่หาเรื่องทะเลาะกันด้วย

เจ้าค่ะท่านแม่หานเย่วเม่ยตอบรับเสียงอ่อย

ดีมาก ต่อไปนี้พวกเจ้าต้องรักกันไว้ โตกันแล้วต้องเป็นที่พึ่งของกันและกัน หากไม่มีแม่พวกเจ้าต้องรักกันให้มากๆรู้หรือไม่

 พวกเราจะรักกันมากๆ แต่ท่านแม่อย่าเอ่ยว่าหากไม่มีท่านแม่ได้หรือไม่ข้าไม่ชอบหานเย่วเม่ยเอ่ย

จริงด้วย เหตุใดท่านแม่ชอบเอ่ยเช่นนี้ข้าไม่ชอบเลย

เห็นเด็กทั้งสองมีน้ำตาคลอนางจึงรีบอธิบาย แม่ไม่ได้ไปไหนยังอยู่กับพวกเจ้าอีกนานๆ แต่แม่มีงานต้องทำบางครั้งทำให้ไม่มีเวลาดูแลหมิงเอ๋อร์และเม่ยเอ๋อร์เท่านั้น แม่ไม่ได้ไปไหน

ข้าจะดูแลเม่ยเอ๋อร์ตอนที่ท่านแม่ไม่อยู่เอง ท่านแม่ไม่ต้องกังวลใจไปหานเย่อหมิงยืดอกเอ่ยขึงขังท่าทางไม่เหมือนเด็กอายุสามขวบ แต่เมื่อนางเห็นก็อดรู้สึกดีไม่ได้

ข้าก็จะเชื่อฟังท่านพี่เจ้าค่ะ ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วงรีบทำงานแล้วรีบกลับบ้านมาหาเราทุกวันก็พอ ข้าสัญญาว่าจะเป็นเด็กดีเจ้าค่ะ

เก่งมากเลยแค่นี้ท่านแม่ก็หายกังวลใจแล้วนางยิ้มกอดรัดลูกแฝดทั้งสองไว้แน่น แค่นี้นางก็เบาได้ใจ เพราะครอบครัวของนางไม่เหมือนครอบครัวของผู้อื่น

ผู้อื่นนั้นสามีออกไปทำงานภรรยาอยู่เลี้ยงลูกที่บ้าน แต่นางต้องออกไปทำงาน ส่วนลูกนั้นต้องให้สาวใช้สองคนดูแล จิ้นติ้งนั้นแม้จะช่วยดูแลแต่เขาเองก็มีงานของเขา นางไม่อยากจะเพิ่มภาระให้เขาแม้เขาเองจะบอกอยู่ทุกครั้งว่านางและลูกไม่เคยเป็นภาระ แต่ถึงกระนั้นนางก็อดเกรงใจไม่ได้

ก๊อกๆ ๆ ๆ

เสียงเคาะประตูดังอีกครั้งพร้อมกับเสียงทุ้มที่เอ่ยถามอยู่หน้าห้อง

ห้องนี้มีลูกลิงอยู่หรือไม่ วันนี้น้าจิ้นติ้งจะไปเดินชมเมือง ลูกลิงทั้งสองอยากไปด้วยหรือไม่

เด็กทั้งสองเมื่อได้ยินก็ตาวาว นางยิ้มมอง

ท่านแม่พวกข้าไปได้หรือไม่หานเย่อหมิงเอ่ยถาม

ย่อมได้ ท่านน้าพาไปไยจะไม่ได้

แล้วท่านแม่ไปด้วยหรือไม่เจ้าคะหานเย่วเม่ยเอ่ยถาม

นางครุ่นคิดอยู่สักพักสุดท้ายก็พยักหน้า เด็กทั้งสองเมื่อเห็นคำตอบก็ดีใจกระโดดโลดเต้นวิ่งบอกจิ้นติ้งให้รอก่อนเพราะท่านแม่จะไปด้วย

------------------


แล้วจะเป็นอย่างไรต่อไปโปรดติดตามค่ะ

ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์ทุกคอมเมนต์นะคะ^^



---


ส่วนใหญ่จะแจ้งข่าวสารทางเพจ ฝากกดถูกใจไว้ด้วยนะคะ
กดแฟนเพจตรงนี้จ้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,060 ความคิดเห็น

  1. #1549 fahnatee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 01:54
    สงสารนางจังต้องต่อสู้มาคนเดียว
    #1,549
    1
    • #1549-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 16)
      23 ธันวาคม 2560 / 11:59
      เยี่ยงนี้แลค่ะ
      #1549-1
  2. #637 EnieMenie (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 19:19
    คืนเดียว อาจจะหลายทีก็ได้นะ 555555555555 เลยติดมาเลยเนี่ย โฮะๆๆๆๆ
    #637
    3
    • #637-2 Biebm(จากตอนที่ 16)
      18 ธันวาคม 2560 / 15:38
      จะไม่หลายทีได้ยังไงละครับก็เล่นชะเกือบเช้า
      #637-2
    • #637-3 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 16)
      18 ธันวาคม 2560 / 22:17
      อันนี้ยิ่งกว่าใต้เตียง 555
      #637-3
  3. #433 Phasuk Nyffenegger (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 02:01
    สนุกๆๆๆๆๆไม่คิดว่านางเอกจะมีลูกแฝดกับฮองเต้
    #433
    1
    • #433-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 16)
      28 พฤศจิกายน 2560 / 12:18
      ต้องมีกันบ้างอิอิ
      #433-1
  4. #247 Tawanpen27111999 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 18:39
    รอคร้าาาาา~
    #247
    1
    • #247-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 16)
      20 พฤศจิกายน 2560 / 21:32
      จ้าาาาา
      #247-1
  5. #246 แสงสุรย (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 18:38
    เดี๋ยวก็เจอกับเฟยหลงซ่าง
    #246
    1
    • #246-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 16)
      20 พฤศจิกายน 2560 / 21:32
      เจอกันมั้ยน้า
      #246-1
  6. #245 MeaniE_18 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 18:10
    ทำไมซื้อหวยไม่ถูกแบบนี้น้ออออ 555 แต่แค่ไม่คิดว่าจะออกมาเป็นแฝดชายหญิง #ติ้งติ้งยังอยู่ #ลงเรือติ้งติ้งจะผิดมั้ย นางรักมั่นขนาดนี้ สงสารนาง
    #245
    3
    • #245-2 MeaniE_18(จากตอนที่ 16)
      20 พฤศจิกายน 2560 / 22:54
      ว๊ายยยย จะมีหักมุมอะไรอีกคะไรท์ เอาแบบฮ่องเต้ไม่ใช่พระเอกไรงี้ได้มั้ยคะ อิอิ
      #245-2
    • #245-3 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 16)
      21 พฤศจิกายน 2560 / 11:01
      แค่บอกเฉยๆ ไม่มีอะไรหักมุมแล้วจ้า อิอิ
      #245-3
  7. #244 Mymint Nisarat (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 17:07
    ไม่ไหวแล้วค่ะ อยากอ่านต่อมากกกก
    #244
    1
    • #244-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 16)
      20 พฤศจิกายน 2560 / 21:31
      เดี๋ยวก็มาจ้า
      #244-1
  8. #243 phasi (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 16:45
    ลูกลิงน่ารักจัง อยากเลี้ยงมั้ง

    มาต่อเร็วๆรอรอ
    #243
    1
    • #243-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 16)
      20 พฤศจิกายน 2560 / 21:31
      จ้าขอบคุณค่ะ
      #243-1
  9. #242 V1trur1an (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 16:40
    มาปูเสื่อรอเรื่องนี้ต่อแหล่ะ ไม่ไหวๆ ห้ามใจไม่อ่านไม่ได้ ว่าแต่เฮียเต้ทำไมความจำเสื่อมล่ะ ส่งโอเมก้า3ไปให้ได้ที่ไหนน้อ? 😁😁
    #242
    1
    • #242-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 16)
      20 พฤศจิกายน 2560 / 21:31
      ส่งไปไม่ทันหรอกตัว อิอิ
      #242-1
  10. #241 Angiemammy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 16:15
    รอๆ มาต่อไวๆน้าา
    สองแฝดน่ารักน่าชัง
    เฮียรู้จะว่าไงเนี้ย
    เมื่อไหร่จะหายสมองเสื่อมซะที
    #241
    1
    • #241-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 16)
      20 พฤศจิกายน 2560 / 21:30
      ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะสมองเสื่อม ต้องรอกันต่อไป
      #241-1
  11. #240 Tum Sithorn Meksuwan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 15:29
    อั้ยยะ...ลูกแฝดด้วย สตรองตัวแม่เลยนางเอก รอติดตามนะคะ
    #240
    1
    • #240-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 16)
      20 พฤศจิกายน 2560 / 15:45
      ขอบคุณค่ะ
      #240-1
  12. #239 Nao Ng Sverige (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 11:17
    ลูกแฝดชายหญิงว้าววว
    #239
    1
  13. #238 Pang_happy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 08:28
    อยากจะเชียร์เรือน้องชายแต่ดูแล้วเรือน้องไม่ไปไหนโดนสกัดดาวรุ่งแต่เนิ่นๆ #จิ้นติ้งน่ะขอข้าเถิด แล้วข้าจะเลิกล่มเรือเฮียเต้ อิ____อิ ไรท์คงไม่หวงนะ
    #238
    1
    • #238-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 16)
      20 พฤศจิกายน 2560 / 15:45
      แหมะ มีข้อแลกเปลี่ยน 555
      #238-1
  14. #237 phasi (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 08:09
    มีลูกแฝดด้วย พ่อจำไม่ได้ด้วย เลี้ยงคนเดียวมาสี่ปี เทเลยเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวไปเลย เท่ดี
    #237
    1
    • #237-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 16)
      20 พฤศจิกายน 2560 / 15:45
      เทแล้วด้วย
      #237-1
  15. #236 NattreyaNajaiyen (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 06:58
    สนุกๆ รอค่าาาา
    #236
    1
    • #236-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 16)
      20 พฤศจิกายน 2560 / 15:45
      มาแล้วๆ
      #236-1
  16. #235 thitinan26 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 06:43
    อยากอ่านต่อแล้วไรท์สนุกมากติดหนึบบ
    #235
    1
    • #235-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 16)
      20 พฤศจิกายน 2560 / 15:44
      ขอบคุณจ้า มาแล้ว
      #235-1
  17. #234 LowSugarPink (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 06:07
    หะ ครั้งเดียวลูกสอง น้ำยาดีเกิน/// แต่พ่อเด็ก นี่จำไม่ได้แล้ว ว่า เคยไปป่ามป๊าม กะใคร สัญญาไว้กะใคร ผ่านมา4 ปีแล้ว นางเอก ควรเท พระเอกกก
    เป็นขุ่นแม่เลี้ยงเดี่ยวไปเลย เท่ จะตาย ชังน่าพระเอกนัก ถึงความจำเสื่ปมกะเหอะ
    #234
    1
    • #234-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 16)
      20 พฤศจิกายน 2560 / 15:44
      เทไปแล้ว 555
      #234-1
  18. #233 ดิเดียร์ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 03:40
    หือ ปั้มทีเดียวติดลูกแฝดดด
    #233
    1
    • #233-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 16)
      20 พฤศจิกายน 2560 / 15:44
      555 ของเค้าแรงจริง
      #233-1
  19. #232 มือฝัง (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 01:57
    งือ มีลูกแล้ว แต่พ่อเด็กนี่สิ
    ลืมเมียและลูกไปแล้ว
    งือ โหดร้าย
    #232
    1
    • #232-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 16)
      20 พฤศจิกายน 2560 / 15:44
      มันต้องดูกันต่อไป
      #232-1
  20. #230 LUKMOO909 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 00:37
    ว๊ากกกกก
    #230
    1
    • #230-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 16)
      20 พฤศจิกายน 2560 / 15:43
      อ๊ากกกกก
      #230-1
  21. #229 nookyunjae (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 00:33
    ว่าแล้วต้องเป็นลูกของพระเอกกก แล้วพระเอกนิความจำเสือม หรือลืมนางเอกจริงๆง่ะ ถ้าลืมจริงนี้งอนแรงมาก><"
    #229
    1
    • #229-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 16)
      20 พฤศจิกายน 2560 / 15:43
      ลืมจริงๆเหรอ นั่นสิ
      #229-1
  22. #228 ดิเดียร์ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 22:37
    เดกสองคนนั้นคือใครเราลืม
    #228
    1
    • #228-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 16)
      20 พฤศจิกายน 2560 / 00:28
      เพิ่งมาเลยจ้า
      #228-1
  23. #227 munongmu (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 21:53
    ห๊ะ!!! มีลูกแล้ว แล่วๆๆๆๆๆ

    (>_<)!

    ลูกใคร? ลูกจริงรึลูกบุญธรรม
    #227
    1
    • #227-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 16)
      20 พฤศจิกายน 2560 / 00:28
      ลูกจริงๆ
      #227-1
  24. #226 Nao Ng Sverige (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 21:15
    บุตรใครน้อ ลุ้นละกันเนอะ
    #226
    1
    • #226-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 16)
      20 พฤศจิกายน 2560 / 00:28
      มาลุ้นๆกัน
      #226-1
  25. #225 Pompoko (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 19:25
    ชอบตงอิงเฮ่าอ่า พยายามปกป้องสหายตลอดเลย
    #225
    1
    • #225-1 เวิ่นเว้อ(จากตอนที่ 16)
      20 พฤศจิกายน 2560 / 00:28
      เราก็ชอบ
      #225-1