[Fic naruto]come back to me naruto! จบแล้ว

ตอนที่ 19 : การจากลา ความทรงจำ ตอนจบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,103
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    3 พ.ค. 58


"ถ้านายอยากให้ชั้นไว้ใจนายอีกครั้ง..คงรู้นะว่าจะต้องทำยังไง......หล่อนรู้ความลับของพวกเราเยอะไป...จัดการซะ!!"จบคำมาดาระก็หายตัวไป

คารินที่ให้การช่วยเหลือซาซึเกะตลอดเวลาที่ต่อสู้กับดันโซค่อยๆทรุดลง จิ๊กๆๆๆ พันปักษาร้องระงมอยู่ที่บริเวณฝ่ามือของซาซึเกะหมายที่จะสังหารร่างระหงส์ผมแดง แต่ทันใดนั้นเอง


"ซา.....ซึเกะ...คุง"ร่างบางผมชมพูที่หยุดยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเอ่ยราวละเมอ พันปักษาที่อยู่ในมือค่อยๆหายไป ร่างแกร่งหันมามองผู้มาใหม่ซึ่งเป็นอดีตเพื่อนในทีม7หญิงสาวผู้เดินตามเขามาตลอด


"ไม่เจอกันนานนะ...ซากุระ"


"อย่าไปไหนอีกเลยนะซาซึเกะ....ฮึก......ชั้นไม่อยากแยกจากซาซึเกะคุงอีกแล้ว.....แต่ถ้าซาซึเกะคุงจะไปล่ะก็....ชั้นจะขอตามไปด้วย....ชั้นจะช่วยซาซึเกะคุงทุกอย่าง..."เสียงแหลมเอ่ยปนสะอื้น


"......อยากจะตามชั้นมางั้นเหรอ?...นั้นก็ได้....แต่.....เธอช่วยเก็บเศษขยะตรงนั้นให้ดูหน่อยสิ...แล้วชั้นจะไว้ใจเธอ"ซากุระมองไปยังคารินที่นอนทรุดใกล้หมดลมหายใจเต็มที ร่างบางพยักหน้าพลางเดินเข้าไปหา ทันใดนั้นเองจักระที่มีความคมดุดปลายมีดพรุ่งเข้าไปหาซาซึเกะ แต่มือหนาก็ปัดทิ้งได้อย่างทันท่วงที

พันปักษาร้องระงมอีกครั้ง อีญมณีสีเขียวม
รกตเบิกกว้างขึ้น จักระมหาศาลเตรียมที่จะปลิดชีวิตซากุระ

แต่ทึกอย่สงก็หยุดลง


"เฮ้อ!!...ช่วยไว้ได้อย่างหวุดหวิด"น้ำเสียงขี้บ่นออกมาจากปากของร่างสูงเพรียวที่ใช้คาถาเงาพันธนาการร่างแกร่งไว้


"ดูเหมือนจะมีตัววุ่นวายเพิ่มเข้ามาเรื่อยๆสินะ"ซาซึเกะเอ่ยพลางหันมายังทิศทางที่มีสองร่างยืนอยู่


"ไม่ได้เจอกันนานนะ....ซาซึเกะ..."เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพลางเปิดดวงเนตรอีกข้างซึ่งเป็นเนตรวงแหวน


"......แหมๆ......ไม่ได้เจอกันนานอะไรกัน....อย่าบอกนะ...ว่าสองคนที่สวมงอบแล้วเดินตามชั้นกับนารูโตะต้อยๆน่ะ....ไม่ใช่พวกแก"มือหนากุมดวงตาที่มืดสนิทและมีเลือดไหลออกมาเนื่องจากตอนสู้กับดันโซ


"....."คาคาชิที่ได้ยินดังนั้นกำหมัดแน่นและพยายามสงบสติอารมย์'ที่แท้มันรู้หรอกรึ..'


"ไง.....ถึงกับพูดไม่ออกเลยรึไง.....คาคาชิผู้น่าสมเพช!.....ช่างน่าสงสาร.....จะบอกอะไรให้อย่างนะ....คนรักของนายไม่มีวันที่จะกลับไปเป็นของนายอีกแล้ว....นารูโตะน่ะ...เป็นของชั้นทั้งกายและใจ.....จะให้บอกรึเปล่าล่ะ...ว่าตรงไหนเด็ดสุด!"นั่นยิ่งทำให้คาคาชิเดือดมากขึ้น แต่ก็เลือกที่จะนิ่ง


".....ชั้นว่านะ.....คนที่มันพรากคนรักให้จากกันแล้วยังมาสวมรอยแทนที่....คนที่เอาแต่หลอกตัวเองไปวันๆ...ถึงขนาดลบความทรงจำของนารูโตะอย่างนายน่ะ....มันน่าสมเพชเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด....ชั้นล่ะสงสารนายจริงๆ...ซาซึเกะ"ร่างแกร่งกัดฟันดังกรอดแล้วทั้งสามก็วิ่งเข้าปะทะกัน



ตัดมาทางห้องทำงานคาเงะ

ร่างเล็กที่ค่อยๆขยับร่างกายแล้วลุกขึ้นมานั่งพลางมองไปยังรอบห้อง


"ที่นี่ที่ไหน?....แล้วชั้นมาที่นี่ได้ยังไง....คุณเป็นใคร??"คำถามมากมายออกจากปากอิ่ม คาเงะทรงโตที่เห็นดังก็เอ่ยขึ้น


"ที่นี่คือโคโนะฮะงาคุเระ....เป็นที่ๆนายเคยอยู่...นายเป็นคนสำคัญของที่นี่...และชั้นก็คือ...โฮคาเงะของที่นี่"


"ชั้นงงไปหมดแล้ว.....แล้ว...ซาซึเกะอยู่ไหน??"ดวงตากลมโตสีเหลืองทองปรายไปมองร่างเล็กแล้วเอ่ยต่อ


"ซาซึเกะนั่นแหละ.....ที่ลักพาตัวนายไป...และลบความทรงจำทั้งหมดของนาย...นารูโตะ!"



ตัดกลับมายังการต่อสู้ฝั่งไรคาเงะและจูโกะกับซุยเงสึ ทั้งสองเสียท่าให้กับไรคาเงะและจบชีวิตลงตรงนั้น



ซากุระที่คอยดูการต่อสู้อยู่ มือเรียวเล็กเค้นจักระออกมาแล้วพยาบาลเบื้องต้นให้ร่างที่นอนอยู่ตรงนั้น


"อึก...เปล่าประโยชน์.....ชั้นเจ็บจนเกินเยียวยาแล้ว....ตอนนี้นารูโตะ....อยู่ที่นี่ใช่ไหม?"คารินเอ่ยอย่างยากลำบาก ซากุระพยักหน้า เพราะตนได้รับคำสั่งให้มาพาตัวคารินไป'แต่ถ้าไม่พยาบาลเบื้องต้น....คนๆนี้ต้องตายก่อนที่จะได้ฟื้นความทรงจำให้นารูโตะแน่ๆ...แต่ทำไมเขาถึงรู้ว่าเราพาตัวนารูโตะมาได้แล้ว....รึว่าคนๆนี้จะเป็นคนที่กางบาเรียไว้'


"พา....อึก.....พาชั้นไปหานารูโตะ.....ตอนนี้ยังทัน..."ซากุระที่รีบแบกอีกคนขึ้นหลังแล้วเตรียมที่จะวิ่งออกไป ซาซึเกะที่เห็นผิดสังเกตุจึงเข้ามาขวาง แต่คาคาชิกับชิกามารุก็ตรงเข้ามาเช่นกัน'ทำไมซากุระถึงช่วยคาริน?..หรือว่า..นารูโตะ!'


เมื่อคิดได้ดังนั้น สุซาโนะโอะก็ผุดขึ้นมาด้านหลังซาซึเกะแล้วประกอบชุดเกราะ คันศรถูกเล็งไปยังทิศทางที่ซากุระวิ่งแบกคารินไป ลูกศรพรุ่งตรงไปด้วยความแรง ทันใดนั้นเอง


"คามุย!!!!"ลูกศรยักษ์ถูกดูดไปยังอีกมิติ ดวงตาของคาคาชิซึ่งทำงานหนักเมื้อครู่ปวดหนักขึ้นมาทันที

ทางฝั่งของซาซึเ
กะจักระที่เริ่มจะร่อยหลอเนื่องจากต่อสู้มาอย่างยาวนานแถมยังเสียเปรียบในเรื่องจำนวนคน ร่างแกร่งที่ค่อยๆทรุดตัวลงนอนที่พื้น ดวงตาที่มองเห็นเพียงแค่หนึ่งข้างเหม่อมองไปบนท้องฟ้าพลางนึกไปถึงรอยยิ้มของใบหน้าหวาน น้ำใสๆค

ลอดวงตาเพียงหนึ่งข้างและค่อยๆไหลไปตามรูปหน้าคมเข้ม

'นารูโตะ....ถ้าไม่มีนาย....ชั้นก็ไม่รู้จะสู้ไปเพื่ออะไร........
นายพูดถูก....ถ้าชั้นไม่คิดแก้แค้น...ป่านนี้ชั้นกับนาย...ก็คงได้อยู่ที่นั่น.....ได้อยู่ด้วยกันนานกว่านี้....ชั้นคงไม่ได้เป็นฝ่ายกลับไปหานายอีกแล้ว......'คาคาชิที่เห็นดั้งนั้นก็เดินเข้ามาแล้วแบกซาซึเกะขึ้น



"อึก.....พา.......ชั้น...ไปหา..."ยังไม่ทันที่ซาซึเกะจะเอ่ยจบ


"เก็บแรงไว้พูดกับเขาเองก็แล้วกัน....ชั้นทำได้แค่แบกนายไป....ก็เท่านั้น"จบคำร่างทั้งสามก็หายไปจากตรงนั้น



ทันทีที่คาคาชิแบกซาซึเกะเข้ามา ก็เห็นร่างของคารินที่สิ้นชีวิตลงไปแล้ว ร่างสูงผมเงินมองมายังร่างเล็กที่ไม่แม้แต่ชายตามามองเขา ดวงตากลมโตจ้องมายังซาซึเกะที่ใกล้จะหมดลมหายใจ คาคาชิค่อยๆวางซาซึเกะลง


"ฮึก...ซาซึเกะ!!!!...ฮึกๆ....ทำไมเป็นแบบนี้...ฮือออ...ไม่จริงใช่ไหม!....."มือน้อยช้อนหัวอีกคนวางบนตักแล้วรูปคลำใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือด ซากุระที่ทนมองไม่ได้ก็เดินออกไปจากห้อง


"นารูโตะ....อึก....ขอชั้น....มองหน้าให้ชัดๆหน่อยสิ..."ปากเรียวคลี่ยิ้มร้อยๆมือหนาเอื้อมไปลูบคลำใบหน้าหวาน


"ฮึก...ซาซึเกะ...ฮือๆๆ"


"ไม่ร้องนะ.....ชั้น..อึก...จะคอย....มองดู...นารูโตะอึก"เลือดที่สำลักออกมาจากทางปากค่อยๆไหลลงตักของร่างเล็ก มือหนาเอื้อมไปปราดน้ำตาที่นองหน้าของอีกคน


"ชั้นอึก"


"ฮือออ..ไม่ต้องพูดแล้ว!...ฮึกๆ..."


"ชั้น...จะคอยมองดู.....นาย....จากที่ไหนสักแห่ง...ตาของชั้นก็เริ่มจะ...ไม่เห็นอะไรแล้ว..."ภาพตรงหน้าของเขาเริ่มเบลอมากขึ้นๆ...มากขึ้นเรื่อยๆ...จนกระทั่งมืดสนิทลงไปพร้อมๆกับลมหายใจของเขานั่นเอง


"ซาซึเกะ!!!!!..ฮืออๆๆ....ฮึก.."ใบหน้าหวานก้มลงไปหาอีกคนพลางจุมพิตเบาๆที่ปาก คาคาชิที่เห็นภาพนั้นก็หันหลังแล้วเดินออกจากห้องไป



ขายาวของร่างสูงผมเงินก้าวเดินผ่านกลางตัวเมือง เสียงเด็กน้อยวิ่งเล่นกันไปมา เสียงผู้คนจับจ่ายใช้สอยซื้อข้าวของก็ไม่สามารถที่จะเรียกสติของคาคาชิได้ แล้วเขาก็มาหยุดยืนอยู่หน้าบ้านของตน'ทำไมทุกครั้งที่เดินมาถึงหน้าบ้านจะต้องนึกถึงภาพเก่าๆนั่นทุกที!!ทำไม!!'คาคาชิเอาหัวโขกกับกำแพงหน้าบ้านเพื่อไล่ความคิดปนหงุดหงิด


"ยังไง....เธอ...ก็ไม่มีวันที่จะกลับมาอีกครั้ง...เป็นอย่างนั้นใช่ไหม?"แล้วเสียงฝีเท้าของใครบางคนก็มาหยุดลงด้านหลัง


"ขอโทษนะ...คุณเป็นอะไรรึเปล่า..."เสียงเล็กเอ่ยขึ้น ร่างสูงที่ได้ยินเสียงนั้นก็รู้ได้ทันที


"...ชั้นไม่เป็นอะไร....แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่"คาคาชิเอ่ยแต่ยังคงหันหลังให้อีกคน


"งั้นเหรอ...ชั้นแค่จะมาขอบคุณ...แล้วก็คิดว่าจะมาเอาของบางอย่างที่ลืมไว้"ร่างสูงผมเงินที่ได้ยินดังนั้น


"เรื่องซาซึเกะเหรอ?ไม่เป็นไรหรอก...ส่วนเรื่องของอะไรนั่นเธอคงจำผิดคน...ชั้น...ไม่เคยเอาของอะไรของเธอไป"เสียงทุ้มเริ่มสั่นเครือ มือหนาสั่นเล็กน้อย


"ผมลืมไว้ที่คุณนะ....ผมจะได้..ไม่ผิดแน่นอน"ร่างเล็กยังคงยืนยันคำเดิม


"เธอกลับไปเถอะ....ชั้นคง...ไม่มีอะไรที่เธอต้องการ..."ขาเรียวเล็กค่อยๆก้าวมายังด้านหลัง


"แน่ใจนะ...ว่าไม่มี....สร้อยของชั้นน่ะ"น้ำตาเริ่มเอ่อคลอดวงตาคม


"จำสร้อยได้งั้นรึ....แล้วจำได้รึเปล่าว่าลืมไว้ที่ไหน..."เสียงทุ้มสั่นเครือยิ่งกว่าเดิม มือน้อยค่อยยกขึ้นแล้วฟาดอย่างแรงไปที่หัวของอีกคนจนหัวทิ่มไปโขกกับกำแพงอีกรอบ


พั๊วะ!!


"จะลืมได้ไง!!..ก็วางไว้บนหัวเตียงยังไงล่ะ"ร่างสูงที่รีบหันกลับมาแล้วกอดรัดอีกคนอย่างแรง


"อึก..ชั้นนึกว่าเธอจะไม่มีทางจดจำชั้นได้อีกแล้ว...นารูโตะ!ฮือออ"คาคาชิปล่ยโฮทันที มือน้อยลูบหัวอีกคนอย่างปลอบโยน


"ผมกลับมาแล้ว...และก็จะไม่ไปไหนอีกแล้ว....ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง....ขอโทษที่...ตอนนั้นจำอะไรไม่ได้เลย"


"แล้วทำไม...ถึงจำได้....ทั้งๆที่ผู้หญิงผมแดงคนนั้น...ตายไปแล้ว"


"ก็เค้าคืนความจำให้ตั้งแต่ตอนครูยังไม่มาน่ะสิ..."


"....บอกแล้วใช่ไหม...ว่าให้เรียกชื่อเฉยๆ"


"ผมขอโทษ..."


"ไม่ให้อภัย....เพราะฉะนั้นเธอต้องโดนทำโทษ!"จบคำแขนแกร่งก็ช้อนนารูโตะขึ้นแล้วเดินเข้าบ้านไป สามร่างที่ยืนมองเหตุการณ์นั้นอยู่ก็เดินออกมา


"อย่างนี้ไม่แอบฟังไม่ได้แล้ว"จบคำคาเงะทรงโตก็เดินย่องไปในรั้วตามมาด้วยชิกามารุกับจิไรยะ


"อ๊ะ......คาคาชิ"เสียงเล็กดังขึ้น


"เริ่มแล้วๆ"ซึนาเดะเอ่ย


"ผมไม่เอาด้วยหรอกนะ....."ชิกามารุเดินออกไปทันที

'แค่นี้
ก็ช้ำจะแย่...จะให้มานั่งฟังคนที่แอบชอบ...มันไม่ใช่แนวของชั้นเลยให้ตาย'


ซึนาเดะและจิไรยะที่นั่งยองๆอยู่ริมหน้าต่างแอบฟังเสียงของทั้งสอง

"อ่าาาา....นารูโตะ"


"อ๊าาา.....คาคาชิ...เบาๆสิ"


"คึๆๆๆๆ"สองร่างที่นั่งหัวเราะกันอยู่โดยไม่ได้สังเกตุ
นารูโตะและคาคาชิที่เท้าคางมองสองร่างอยู่ริมหน้าต่างพลางทำหน้าเซงๆ


"อื๊อออออ "จิไรยะที่เหมือนจะรู้ตัวค่อยๆเงยขึ้นมองที่
หน้าต่
างแล้วหัวเราะกลบเกลื่อน


"แฮะๆๆๆ...ซึนาเดะ..ชั้นไปก่อนนะ"


"เสียงดังไปได้....เดี๋ยวเจ้าพวกนั้นก็ได้ยินพอดี"จิไรยะชี้ไปที่หน้าต่างแล้ววิ่งออกไป


"โฮคาเงะนี่ว่างขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย??"นารูโตะเอ่ยลอยๆ ซึนาเดะค่อยๆเงยขึ้นมองทั้งสองแล้วรีบวิ่งหนีไปทันที


"ฮ่าๆๆๆ....ดูสิวิ่งหนีไปแล้ว"ใบหน้าหล่อเหลาหันมามองใบหน้าหวานซึ่งตอนนี้มาอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว


"นารูโตะ....ผมยาวแล้วน่ารักดีนะ"มือหนาลูบเส้นผมยาวสีทองนั่นเบาๆ ใบหน้าหวานคลี่ยิ้มพลางมองออกไปด้านนอก


"......ขอบคุณนะ..ที่ทำทุกอย่างให้ผมได้กลับมาอยู่ที่นี่อีกครั้ง...ขอบคุณ....ขอบคุณจริงๆ"

 


                              END
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

148 ความคิดเห็น

  1. #144 Takgy (@taktoo-za) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 21:02
    น่ารัก ฟินมากกก   ขอบคุณนะคะะะ
    #144
    0
  2. #102 Jutamas (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2558 / 20:42
    จบแล้วๆเย่ๆ สนุกมากๆเลยค่ะ ^^
    #102
    0
  3. #101 Jutamas (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2558 / 20:38
    จบแล้วๆเย่ๆ สนุกมากๆเลยค่ะ ^^
    #101
    0
  4. #100 one11 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 08:45
    สงสารคารินเหมือนกัน
    #100
    0
  5. วันที่ 3 พฤษภาคม 2558 / 17:08
    จบแล้ววววววว แง่ๆ แอบสงสารคารินนะเนี้ย รู้สึกเป็นพี่สาวที่ดีจิงๆเลย
    #97
    0