[Fic naruto]come back to me naruto! จบแล้ว

ตอนที่ 11 : กลับหมู่บ้านกันเถอะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 923
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    28 ก.พ. 58

"ฮึก..เอาทุกคนคืนมานะ!!!...ฮือๆเอามาเดี๋ยวนี้"คนตัวเล็กที่ดิ้นขรุกขรักอยู่ในอ้อมกอดของอีกคน


"...อยากได้คืนงั้นรึ.....ง่ายนิดเดียวถ้ายอมมากับชั้นดีๆล่ะก็....จะยอมคืนชีวิตทุกคนให้ก็ได้"เพนวิถีสวรรค์เอ่ยขึ้น


"อึก...จริงๆนะ...เซียนลามกด้วยต้องคืนทุกคนจริงๆนะ"ร่างเล็กที่ร้องขอปนสะอื้นพลางนึกไปถึงอีกคนที่สำผัสจักระของเขาไม่ได้แม้แต่น้อย


"รักษาสัญญาด้วยล่ะเก้าหาง...ไม่ต้องกลัวไปชั้นมีวิธีที่ดึงเก้าหางออกมาโดยไม่ทำให้เธอตาย"ร่างเล็กพยักหน้าทันทีที่จบคำ เมื่อเห็นดังนั้นแขนแกร่งคลายอ้อมกอดร่างเล็กแล้วมือหนาทั้งสองก็ประสานกัน


"นอกวิถี!"จบคำ คนในหมู่บ้านที่เสียชีวิตเพราะเพนกลับฟื้นขึ้นมาใหม่ราวกับปฏิหาร ซากุระที่ปฐมพยาบาลอยู่ตกใจแล้วเอ่ยถามคัตสึยุทันที


"ทำไมทุกคนที่คิดว่าน่าจะตายแล้วกลับฟื้นขึ้นมา..?"


"นารูโตะคุงค่ะ!...นารูโตะคุงขอร้องให้เพนคืนชีวิตให้ทุกคนแลกกับตัวเองค่ะ!"ทากตัวน้อยเอ่ยพลางปฐมพยาบาลให้คนที่เจ็บหนัก


"ไม่ได้นะนารูโตะ!!"


"นารูโตะ!!!อย่าไปนะ!!"ร่างสูงเพรียวที่ได้รับรู้สถานะการณ์ตะโกนลั่น



ตัดกลับมาทางด้านของเพนกับนารูโตะ

"หวังว่าคงจะรักษาสัญญานะ..เก้าหาง"เมื่อร่างเล็กมองไปยังผู้คนที่ล้มหายตายจากกลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้งกลายเป็นบาดเจ็บสาหัสแทน ปากอิ่มคลี่ยิ้มน้อยๆ มือหนาตบลงท้ายทอยของร่างเล็กอย่างแรง ปึก!!

อัญมณีสีฟ้าค่อยๆปรือแล้ว
ปิดลง แขนแกร่งก็รับไว้ได้ทันท่วงทีและช้อนร่างเล็กขึ้น


"หลับสักหน่อยก็แล้วกัน"แล้วเพนวิถีสวรรค์ก็หายไปจากตรงนั้น


"นารูโตะ!!!!"



2ชั่วโมงต่อมา

เพนที่อุ้มนารูโตะค่อยๆวางร่างน้อยไว้บนพื้นภายในถ้ำที่เป็นรังลับของแสงอุษาสมาชิกที่เหลือเพียงไม่กี่คนรวมถึงสมาชิกใหม่ก็พากันเดินออกมาจากมุมมืด


"ไม่มีพลาดเลยนะ...นางาโตะ...นี่รึพลังสถิตร่างเก้าหาง..."ชายหน้ากากสีส้มเอ่ยพลางก้มลงแล้วเชยคางมลของคนที่อยู่ในห้วงนิทราขึ้นมาแล้วเอ่ยต่อ


"ก็ดี!....ได้สมาชิกใหม่มาพอดี..ยังไงก็ช่วยดึงเก้าหางออกมาจากตัวเพื่อนนายด้วยก็แล้วกันนะ.....ซาซึเกะ"ร่างสูงที่อยู่ในมุมมืดก้าวออกมาแล้วมองร่างน้อยที่นอนสลบสไลอยู่


"กินเวลาน่าดูเลยนะครับ...ดึงเก้าหางออกมาด้วยจำนวนคนเท่านี้"มนุษย์ฉลามนินจาถอนตัวแห่งคิริงาคุเระเอ่ยขึ้นบ้าง


"ไม่ต้อง!!!..ชั้นจะรับหน้าที่ดึงเก้าหางออกมาเอง...ใช้เวลาไม่นาน...ส่วนนารูโตะเป็นของชั้น"เพนที่ยืนนิ่งอยู่นานเอ่ยขึ้นตาคมปรายมามองคนที่พูดประโยคเมื่อครู่ มือหนากำแน่น


"เอางั้นก็ได้นางาโตะ....ส่วนซาซึเกะ...นายกับพวกไปล่าแปดหางมา...ชั้นเชื่อใจนาย"จบคำใบหน้าคมเข้มหันมามองร่างน้อยแล้วเดินเข้าไปด้านใน เมื่อจบการสนทนาเพนช้อนตัวร่างเล็กที่ยังไม่ได้สติขึ้นมาแล้วเดินไปยังห้องของตน



ภายในห้องที่มืดสลัวมีเพียงตะเกียงไฟดวงน้อยที่ให้แสงสว่างเพียงน้อยนิดร่างเล็กค่อยๆลืมตาขึ้นมา มือน้อยจับบริเวณท้ายทอยเนื่องจากความเจ็บปวดที่โลดแล่นเข้ามา


"ฟื้นแล้วรึ....เธอควรจะนอนพักผ่อนให้เต็มอิ่ม...ถ้าร่างกายอ่อนแอแล้วดึงเก้าหางออกมาความเสี่ยงจะเพิ่มขึ้น"เพนที่นั่งอยู่ข้างๆร่างน้อยที่นอนหมดแรงเอ่ยขึ้น มือหนาลูบไรผมที่ปรกใบหน้าหวาน

"อะ..อืม"นารูโตะพยักหน้าเล็กน้อย'จะให้นอนเข้าไปได้ยังไง...เพิ่งตื่นนี่นา'เพนที่ได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไ


"ทุกคนจะเป็นยังไงบ้างนะ..."เสียงเล็กเอ่ยแผ่วเบาพลางนึกไปถึงใครบางคน แล้วประตูห้องที่ร่างเล็กนอนอยู่ก็เปิดขึ้น


แอ๊ดดดดดดดด ปึง เสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาเรื่อยๆ ตึก ตึก ตึก


"ซื่อบื้อถึงกับขนาดโดนจับตัวมาที่นี่เลยรึไง!?"น้ำเสียงเย็นคุ้นหูของผู้เข้ามาภายในห้องเอ่ยขึ้น ใบหน้าหวานหันไปมอง


"ซะซาซึเกะ...ทำไมถึงอยู่ที่นี่?..แล้วยังชุดคลุมนั่นอีก"คนตัวเล็กเอ่ยถามน้ำเสียงตกใจทันที


"อย่าบอกนะว่านายไม่คิดจะกลับไปที่หมู่บ้านแล้ว"ร่างเล็กค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก


"อย่าพูดถึงหมู่บ้านสวะพันนั้นให้ชั้นได้ยินอีก!!"เสียงเย็นเอ่ยรอดไรฟันตาคมปรายหลบไปยังทิศทางอื่น


"ซาซึเกะ....มีอะไรงั้นเหรอ...เล่าให้ชั้นฟังได้ไหม.."น้ำเสียงเล็กที่ฟังดูอ่อนโยนถูกส่งมาให้อีกคน


"นายจะไปเข้าใจอะไร!..พี่ที่ชั้นฆ่าเองกับมือ..ที่จริงแล้วชั้นคิดผิดมาตลอด...อิทาจิทำเพื่อหมู่บ้านและตระกูล..แต่กลับถูกตราหน้าว่าเป็นคนทรยศ!..เพราะหมู่บ้านที่นายเทิดทูนบูชานักหนา!...นายเข้าใจความรู้สึกนั้นเหรอ!!"ร่างเล็กที่ได้ยินดังนั้นก็ค่อยๆลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปหาร่างสูงแกร่ง แขนเล็กทั้งสองโอบกอดมือน้อยลูบหลังอีกคนอย่างปลอบประโลม


"เข้าใจสิ...ไม่ว่าเมื่อไหร่ชั้นก็เข้าใจซาซึเกะเสมอ...แล้วซาซึเกะก็จะเข้าใจชั้นเหมือนกัน....."

ตาคมหลุบลงเพราะความอ่อนโยนที่คนตัวเล็กมอบให้เขาเสมอมา แขนแกร่งโอบกอดเอวบางแล้วเกยคางของตนบนไหล่เล็ก


"..นารูโตะ...."น้ำเสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบา


"เพราะฉะนั้น...กลับหมู่บ้านกันเถอะนะ...ซาซึเกะ.."ตาคมปิดลงพักนึง ใบหน้าเคร่งขรึมกลับมาอีกครั้ง


"เลิกพูดเรื่องนั้นสักที...ชั้นไม่มีวันจะกลับไปอย่างเด็ดขาด!"เอ่ยจบก็คลายอัอมกอดแล้วเดินออกไปทันที

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

148 ความคิดเห็น

  1. #94 Demon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 18:52
    โฮก~~ทามมาย...ทามมายเกะทำแบบนี้
    #94
    0
  2. #45 yoo jae suk (@maijibi1234) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 23:24
    โอยย เกะใจร้ายยยย
    #45
    0