ชยภัทร ชุดแผนการรัก

ตอนที่ 2 : ตอนที่ยังไม่ได้ตั้งชื่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 713
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 112 ครั้ง
    5 เม.ย. 62

“ค้ามนุษย์!!

คุณเฟื่องในชุดเสื้อยืดเปิดไหล่ข้างหนึ่งสีส้มสดใส กางเกงยีนส์ขาเดฟ แต่งขาดไปทั้งขา แต่ก็อวดขาเรียวยาวสวย เปิดประตูเข้ามาในห้องพักของเธอในตอนเย็นของวันถัดมา ตะโกนโวยวายเสียงดังก้อง กิริยาเปิดประตูโดยไม่เคาะสักนิด ทำเอากรกนกที่กำลังจัดข้าวของ เก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าสะดุ้งหนัก ยิ่งคนมีความผิดติดตัวอย่างเธอแล้ว เรียกได้ว่าทำหัวใจหล่นไปตาตุ่มจริง ๆ ด้วย

“ค้าอะไรกัน....อุปสงค์อุปทาน เฟื่องไม่ซื้อคนอื่นก็ต้องซื้ออยู่ดี....เฟื่องให้ราคาดีกว่านะ”

เสียงใสอ่อนหวานคุ้นหูดังมาจากด้านหลังคุณเฟื่อง เนื้อตัวขาวนวลอยู่ในชุดเสื้อลูกไม้คอตั้งหวานละมุน กระโปรงอัดพลีทตัวกว้างฉลุลูกไม้ลายเดียวกัน และ....เป็น....คุณเฟื่องอีกคน?

“หน้าตาก็ดี...ตาโต ขนตายาว จมูกเล็กไปนิด ริมฝีปาก....อืม...หนาไปหน่อย แต่คิดว่าพี่ชะน่าจะชอบหน้าตาดูเศร้า ๆ นี่สเป็กนัก” คุณเฟื่องในชุดสีส้ม ยกนิ้วเรียวปิดปากตัวเองครุ่นคิด ก่อนจะหันมือชี้นิ้วกวาด ๆ กะไปทั่ววงหน้าของเธอที่ยังนั่งถือถุงเท้าค้างอยู่

“จ้ะ...สเป็กจ้ะ คิดว่าตอนแรกสนิทกับตัวไม่ใช่รึ?” คุณเฟื่องในชุดลูกไม้สีครีมเดินนำหน้าเข้ามา นั่งบนเก้าอี้นวมตัวยาวที่มีเพียงตัวเดียวในห้อง นั่งมองเธอที่กำข้าวของในมือบนเตียงค้างอยู่ท่าเดิม

“เค้าสนิทกับเมย์ อีพี่ชะเข้าหาเค้าทางน้องสาวตัวเอง เพื่อที่จะใช้เค้านำทางไปหาน้องสาวของเค้าอีกที” คุณเฟื่องสีส้มเดินตามมานั่งขัดสมาธิบนเก้าอี้ตัวเดียวกัน และพูดจาให้กรกนกหัวหมุนมากกว่าเดิม

“อ้อ...หยี นี่แฟงค์แฝดของฉันจ้ะ”

คุณเฟื่องในชุดครีมคงจะรำคาญหน้าตาตื่นตระหนกของเธอ เอ่ยเฉลยออกมาจนได้ กรกนกยกมือไหว้อย่างไรก็บอกว่าแฝด อายุเท่าคุณเฟื่องก็ต้องอาวุโสกว่าเธออยู่แล้ว คนชุดส้มรับไหว้ไม่ได้ใส่ใจเธอนัก ก่อนจะถามจริงจังกับคนที่หน้าตาเหมือนตนเอง

“คุยเรื่องคดีหรือยัง”

“อืม...แต่....มีปัญหาเรื่องเส้นทางโอนเงินนิดหน่อย” คุณเฟื่องพูดเสียดูดี....กรกนกเดาไม่ผิดก็คือพอมารดาของเธอรู้ว่าเธอได้เงินมาช่วยคดีก้อนหนึ่ง ก็ขอมากขึ้นเพื่อประกันตัวลูกชายออกมา แน่นอนว่าเจ้านายของเธอไม่ยอม

“อ้อ งั้นให้น้าร็อกจัดการตังค์ให้ด้วยสิ”

“แน่นอนอยู่แล้ว อ้อ....หยี” คุณเฟื่องหันมาคุยกับเธอ “น้าร็อกที่ว่าเป็นทนาย ตอนนี้กำลังติดต่อไปที่บ้านของเธอ เดี๋ยวจะจัดการให้เอง รวมทั้งค่าใช้จ่ายที่จำเป็นด้วย เก็บหลักฐานไว้แล้วไม่ต้องห่วง ดังนั้นเธอเบี้ยวงานไม่ได้นะจ๊ะ” ใบหน้าหวานหยด รอยยิ้มอบอุ่น แต่ทำไมฟังแล้วฟังอีกเหมือนถูกขู่ทุกทีไป

“ขอบคุณค่ะคุณเฟื่อง” หญิงสาววางของแล้วยกมือไหว้

“พรุ่งนี้จะให้ทำงานที่ผับมิสเตอร์บราวน์นะ เสิร์ฟเฉย ๆ ” คุณเฟื่องรีบอธิบายเมื่อเห็นคนบอกเตียงทำตาโตตื่นตูม

“เอกสาร?” คุณแฟงค์ยื่นมือออกมา เอ่ยสั้น ๆ กรกนกจึงรีบไปค้นกระเป๋าหยิบออกมา เข้าไปใกล้ได้กลิ่นส้มสดใส มือเรียวเล็กไม่เคลือบสีเล็บ ดูบาง ใส ราวกับมองทะลุได้

“หวาย....กรกนก เกิดวันจันทร์เหรอเธอ” หญิงสาวพยักหน้ารับ

นึกถึงฝนตกปรอยกรกนกคนตลก ชวนดวงกมลคนผอมรอชมภมร....

“สาระจ้ะแฟงค์ สาระ....” เสียงเข้มของคนชุดครีมขัดเอา ทำหน้าหวานคล้ายกันย่นจมูกใส่

“อ่อนกว่าเราปีเดียวเองรู้สึกผิดนะเนี่ย” คนชุดส้มอุบอิบยังไม่ทันจบ คุณเฟื่องก็ตีต้นแขนเอาเพียะหนึ่ง แฝดมองคุณเฟื่องงง ๆ แน่นอนกรกนกเองก็งงด้วย

เอ....เมื่อวานได้ยินว่าแก่กว่าสองปี?

คุณเฟื่องกอดอกเชิดหน้ายียวนแบบไม่เข้ากับชุดลูกไม้นั่นเลยสักนิด

“ถ้าบอกตามจริง...ปีเดียวมันใกล้เกินไป ข่มไม่ค่อยได้นี่”

 

เพราะรู้สึกว่าเจ้านายของตนเองร้ายกาจ จิตใจของกรกนกจึงเอนเอียงเข้าหาชายผู้เป็น เหยื่อของคุณเฟื่องโดยอัตโนมัติ ในวันต่อมาที่เธอถูกฝากให้ทำงานในผับใกล้ ๆ กับหอพักของเธอ ค่าแรงไม่มากมายนักน้อยกว่างานนวด แต่หญิงสาวก็ยินดีที่มีงานทำไว้เป็นค่าใช้จ่ายส่วนตัว ด้วยไม่กล้าขอเงินคุณเฟื่องมากไปกว่านี้แล้ว

ผับของมิสเตอร์บราวน์ขายเครื่องดื่มเปิดดนตรีเบา ๆ แสงในร้านสว่างไสวในตอนหัวค่ำ ดึก ๆ มักเป็นพวกเล่นสดและแนวเพลงหนัก ๆ บางวันเป็นเมทัลด้วยซ้ำ ดังนั้นตอนที่เห็นหน้าเหยื่อครั้งแรก กรกนกถึงใจวูบเป็นครู่....ด้วยหน้าขาวดูอ่อนวัยนั้นไม่น่าจะเหมาะกับสถานที่แบบนี้เลย ผับแบบนี้น้องชายของเธอคงชอบมากกว่า ถ้าเห็นคงจะวิ่งรี่เข้ามาหาเพื่อนเสพ หาเพื่อนขายเชียวล่ะ

ตอนที่เจอเขาครั้งแรกก็เป็นวันที่สองที่กรกนกทำงานแล้ว หนุ่มเอเชียที่ตัวสูงสูสีกับเจ้าถิ่น แพ้เพียงความหนาเท่านั้น เขาเดินกอดคอมากับเพื่อนฝรั่งหลายคน ดูเป็นที่พอปพิวลาร์กับหมู่เพื่อนฝูงไม่น้อย ในกลุ่มนั้นมีแทบทุกชาติพันธ์ มีหนุ่มตี๋ที่ตัดรองทรงคนนั้นที่ดูสุภาพกว่าใคร เขาสวมสเว็ตเตอร์สีเทาตัวหลวม เข้ากับกางเกงยีนส์สีเดียวกัน ชายเสื้อยาวที่เปิดปลายนิ้วเรียวขาวยามจับแก้วเครื่องดื่ม....ช่างให้ภาพลักษณ์อ่อนโยน ไร้เดียงสา...และยามเมื่อเจ้านายของเธอปรากฏตัวในร้านเมื่อตอนหัวค่ำนั้น....

ใครที่มีตา....ก็เห็นทั้งนั้นว่าเขารัก....คุณเฟื่อง

เสียงหัวเราะเฮฮา คำหยาบคาย จะหายไปทันทียามเมื่อร่างบอบบางเนื้อตัวขาวจัด ดูอ่อนหวานทั้งเนื้อทั้งตัว เดินเข้ามา ดวงตาที่ยิบหยียามคุยกับเพื่อน ๆ จะเปลี่ยนเป็นแวววาวเมื่อมองผู้หญิงในชุดลูกไม้ข้างตัว และที่สำคัญ....เมื่อคุณเฟื่องปรากฏตัว สายตาของเขาก็ไม่มองที่อื่นอีกเลย....

เข้าทำงานครบสัปดาห์....เห็นแฟนของเจ้านายมาที่ร้านถึงห้าวัน แต่ก็เป็นวันห้าวันที่ไม่แม้แต่สบตากัน เขาชื่อชยภัทร เห็นเพื่อน ๆ เรียก เซ็ปและดูจะคล่องปากมากกว่า เห็นไม่กี่คนเท่านั้นที่เรียก ชะ เหมือนที่คุณเฟื่องเรียก และมักจะออกเสียงช่าด้วย แต่ไม่ว่าจะเรียกว่าอะไร....เขาก็ส่งยิ้มใสตอบรับทุกครั้ง กรกนกไม่ขยับเข้าใกล้เขา ทำงานไปเรื่อย ๆ ในเมื่อเจ้านายไม่เร่งรัด บางครั้งเธอจึงทำลืมไป เข้าสัปดาห์ที่สองเธอรับรู้ว่าเป้าหมายของเธอเป็นสุภาพบุรุษของแท้ ยามดึกที่ร้านเริ่มหรี่แสงสว่างลง และมีดนตรีจังหวะรัวเร็ว....ลูกค้ามักจะเมาแล้ว ตอนที่เธอนำเครื่องดื่มไปวาง....แขนที่ถูกระบายสีเรืองแสง ก็มักจะถูกคนที่กำลังกรึ่ม ๆ เกาะแกะลูบไล้เอาทุกครั้ง แต่ถ้ามาที่โต๊ะของชยภัทรมักปลอดภัย และถึงเพื่อนของเขาจะไม่ปลอดภัยยื่นมือออกมาลูบตัวเธอบ้าง ชยภัทรก็จะเดินมาจับไม้จับมือเพื่อนแล้วชวนคุยหัวเราะ พากันออกห่างจากตัวเธอ โดยที่ไม่ได้แสดงจุดประสงค์จะขัดใจเพื่อนแต่อย่างใด

คนที่ใจเอนเอียงไปหน่อยแล้วก็อดชื่นชมไม่ได้...

วันที่เก้า....ที่เจอเขา คุณเฟื่องมาด้วย เสียงหัวเราะของเขาจะสดใสกว่าทุกครั้ง ยามที่ได้ควงแฟนสาวมานั่นดื่มด้วย ตอนที่กรกนกยกเครื่องดื่มมาเสริฟด้วยใจเต้นตึก คุณเฟื่องกลับไม่มีพิรุธแม้แต่น้อย หญิงสาวไม่ชายตามองเธอเสียด้วยซ้ำ ได้ยินแต่เสียงหวานเอ่ยกับแฟนหนุ่มฟังชัด

“เฟื่องไม่ว่าอะไรค่ะ....ตามใจพี่ชะ”

“เฟื่อง...พี่ไม่ได้ตั้งใจให้เฟื่องโกรธ....พี่ขอโทษ....” ครั้งแรกที่เธอได้ยินเขาพูดด้วยภาษาที่คุ้นเคย น้ำเสียงเว้าวอนนั้นฟังออดอ้อนชวนใจอ่อนเสียจริง

“เราคุยกันแล้ว....”

“เฟื่องก็รู้ว่าพี่ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นแม้แต่นิดเดียว แต่ถึงอย่างนั้นพี่ก็ไม่คิดจะเลิกหรอกนะ”

“แล้วแต่พี่ชะเถอะค่ะ...” น้ำเสียงอ่อนหวานนั้น กลับฟังไม่มีเขาในใจเลยสักนิด

“ได้เวลาเฟื่องเข้าบ้านแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ” ร่างบอบบางทำท่าจะลุกขึ้น ชยภัทรรีบดึงข้อมือไว้

“พี่เหงานะ” คุณเฟื่องโน้มตัวลงมาแตะแก้มเขาครั้งเดียว แต่ดูเหมือนจะทำให้ดวงตาสีน้ำตาลนั้นดูเจิดจ้าขึ้นอย่างกับแสงตะวัน

“ถึงพรุ่งนี้เรียนบ่าย ก็อย่าหนักนักนะคะ เฟื่องเป็นห่วง....”

“โถ....จริงใจบ้างยาหยี” เสียงทุ้ม ๆ นั่นเย้า แต่คนชื่อยาหยีจริง ๆ เกือบทำถาดหลุดมือ

เมื่อคนสวยในชุดลูกไม้ดูน่าทะนุถนอมทั้งตัวเดินจากไป กรกนกถึงเห็นสายตาเหงา ๆ นั่น มองหลังเธอจนลับตา ชยภัทรช่างเป็นตัวอย่างของคนรัก....ข้างเดียว

และในวันที่สิบที่เขาได้ทำความรู้จักกับเธอ....ก็เพราะการวางแผนจากเจ้านาย ในตอนดึกเมื่อผับเลิกจะมีการว่าจ้างผู้ชายท่าทางน่ากลัวให้ลวนลามฉุดรั้งกรกนก คุณเฟื่องบอกแผนคร่าว ๆ เท่านั้น ว่าจะมีคนลวนลามเธอ ไม่บอกว่าใคร ไม่วัน ไม่บอกเวลา ไม่เจาะจงสถานที่ ดังนั้นเสียงกรีดร้องของกรกนกจึงสมจริงนัก และ...ชยภัทรก็เข้ามาช่วยตามการคาดการณ์ของคุณเฟื่อง....

นั่นเป็นครั้งแรกที่หญิงสาวรู้สึกว่า....เขาช่างน่าสงสารเหลือเกิน

 

“ไม่ต้องกลัว....คุยกันแล้ว เขาเข้าใจ” ชยภัทรพาเธอกลับเข้ามาในห้องพักของพนักงานในผับ เพราะเรื่องเกิดที่ตรอกข้างผับนี่เอง

“บอกมิสเตอร์บราว์แล้ว เขาก็เข้าใจ ไม่มีอะไรหรอก เรื่องงานก็ไม่กระทบนะ” กรกนกก็ยังเงียบ

“นี่ก็คิดว่าเห็นน้องมาสักพักแล้วนะ แต่ไม่เคยได้คุยด้วย นึกว่าคนเวียดนามเสียอีก ปกติรู้ว่าคนไทยด้วยกันก็น่าจะเข้ามาทักทายกันบ้างสิ” กรกนกเงยหน้าขึ้นทำตาโตเมื่อเขาเดาถูกว่าเป็นคนไทย

“แหม...ก็ร้องช่วยด้วยค่า เสียงหลงเลย” ดวงตาเรียวหางตาเชิด ดูยิบหยียามเขาหัวเราะ คนหางตาสูงดูหยิ่ง ๆ กลับดูใจดีมาก ๆ ตอนยิ้มนี่แหละ

“ขอบคุณค่ะ” กรกนกไหว้แล้วพูดได้เท่านั้น ด้วยในใจรู้สึกกระอักกระอ่วนความผิดของตนเองอยู่ลึก ๆ

“เรียนแถวนี้เหรอ ถึงมาทำงานที่นี่”

“ทำงานอย่างเดียวค่ะ”

“เอ๋... พอเหรอ...เห็นเขาฮิตทำร้านอาหารกันมากกว่านะ เงินดีด้วย”

“เอ่อ...มีคนฝากให้ค่ะ เพิ่งมาถึงที่นี่ไม่กี่เดือน”

“อ้อ....ถึงว่า....สวยขนาดนี้กลุ่มนักเรียนไทยไม่เห็นมีใครพูดถึง ป่ะ พักแถวไหน พี่ไปส่งเอง มันดึกมากแล้วรถหมดแล้วมั้ง”

“อยู่ใกล้ ๆ นี่เองค่ะ”

หญิงสาวบอกชื่อที่พักให้เขาทราบ ได้ยินเสียงบ่นอุบอิบในลำคอ แพงนะนั่นคนมีชนักปักหลังก็เผลอทำคอย่นชยภัทรเดินนำเธอเงียบ ๆ จนถึงหน้าตึก เขาไม่ละลาบล้วงว่าพักที่ห้องไหน ทำเพียงส่องดูทางเดินขึ้นห้องเห็นแสงสว่างดีก็ไม่เอ่ยติอะไรอีก ก่อนจะยิ้มสดใสให้เธออีกครั้ง

“พี่ชื่อชยภัทร ชื่ออะไรล่ะเราน่ะ”

“ยาหยีค่ะ” ลูกตาเขาดูวิบวับ คล้ายตื่นเต้นเมื่อได้รู้จักกัน

“อืม...ยาหยี เจอกันพรุ่งนี้ครับ”

ร่างสูงหันหลังเดินกลับไปที่ลานจอดรถของเขาผับแล้ว เธอเองก็เดินขึ้นมาถึงห้องตัวเองแล้ว จัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อย จนเอนตัวที่เตียงน้อยเรียบร้อย....แต่ยังหยุดหัวใจที่เต้นตึกตักไม่ได้เลย

 

 


อีพี่ชะ อันนี้ไม่น่ายาวนะคะ จะลงให้โหลดฟรีในเมพค่ะ

ส่วนเล่ม ที่มีกับไร้ท์ ของมีขายตามนี้นะคะ อย่าลืมกดใช้โปรส่งฟรีนะคะ


https://shopee.co.th/katack0001?smtt=0.0.9&fbclid=IwAR0lD7N_7jay49x0-WsNWAgne_A-t5tW5rcAiTua5xW2cFSb7U18HYqbxgM

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 112 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #12 kankaew (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 12:52

    แง้ รอพี่ชะะะะะ

    #12
    0
  2. #10 satamsomtua (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 01:24
    5555 พี่ชะ ช่างน่าสงสารจริง เฟื่องนี่แสบไม่เบา dna พ่อกันต์

    อยากอ่านเรื่องของแฟรงค์แล้วเมื่อไหร่จะได้อ่านคะไรท์
    #10
    0
  3. #9 นุ้ย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 23:01

    พี่ชะผู้น่าฉงฉาน

    #9
    0
  4. #8 fsn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 18:25

    นางอะ น่าสงสาร พ่อแม่รักลำเอียง บางที่คำว่ากตัญญูควรใช้ถึงขั้นไหนบ้างนะ

    #8
    0
  5. #6 สุวธันย์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 13:32

    ตอนอ่านเรื่องสายฟ้า พี่ชะก็งั้นๆ พอมาเป็นพระเอก อ่านไปได้แว่บหนึ่งพี่ชะทำไมหล่อว้าาา55

    #6
    0
  6. #4 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 07:46
    แผนจับคู่เหรอค่ะแฝดเฟื่อง
    #4
    0
  7. #3 Babe2012 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 07:14
    มิน่าใครๆก็ว่าคุณเฟื่องร้าย รอเอาใจช่วยพี่ชะกับยาหยีค่ะ😊
    #3
    0