ชยภัทร ชุดแผนการรัก

ตอนที่ 1 : ตอนที่ยังไม่ได้ตั้งชื่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 499
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    2 เม.ย. 62

ถึงจะทำใจมาแล้ว กรกนกก็ยังขาสั่นยามที่ถูกมือใหญ่หนากว่าตนเองสองเท่า ลากจูงออกจากร้าน เขาจ่ายให้เธอแล้ว....และเธอจำเป็นต้องใช้เงิน ถึงจะท่องในใจไว้อย่างนั้น แต่หญิงสาวก็ห้ามน้ำตาที่ร่วงผล็อยไม่หยุด...ห้ามไม่ได้จริง ๆ เธอพยายามบิดมือออกจากการเกาะกุม เหมือนคนจูงมือจะรู้ตัว เขาสะบัดมือเธอแล้วย้ายมากุมตรงข้อมือ รัดแน่นเข้าออกแรงลากกรกนกมากขึ้น แรงนั้นส่งหญิงสาวให้ล้มคะมำไปข้างหน้า

Get on that car!” เขาเสียงดังมากขึ้น ชี้นิ้วไปทางรถคันที่จอดหน้าร้าน แต่เพราะตกใจกรกนกเลยฟังจับใจความไม่ได้ หญิงสาวได้แต่ร้องไห้ส่ายหน้าไปมา

เขาออกแรงดึงกรกนกขึ้นมา ยิ่งเขาเสียงดังหญิงสาวก็ยิ่งกลัว พาลให้แข้งขาสั่นจนลุกไม่ขึ้น เขากระชากเธอแรงจนหญิงสาวเจ็บที่หัวไหล่....กิริยานั้นทำให้คนที่กลัวจนขาสั่นถึงกับปล่อยโฮลั่น

ต่อจากนั้นก็เกิดเสียงดังทะเลาะเบาะแว้ง มีคนในชุดเสื้อยืดสีดำกางเกงวอร์มสีดำ  ตัวสูงใหญ่ถึงสามคน เข้ามายืนล้อมผลักอกผู้ชายคนนั้น คนที่จับตัวเธอไว้ก็ตัวใหญ่หนาไม่แพ้กัน เขาสะบัดมือเธอทิ้ง เดินเข้าไปชนอกสักคนในกลุ่มชุดดำนั้น จนได้ยินเสียงแว้ด ๆ ของน้านิ่มออกมายืนที่หน้าร้าน

“โอ๊ย....ไม่ต่อยตีกันนะคะ ยู รีฟันด์ได้น้า ไอ เปย์ ยู ดับเบิ้ลเลย พลีส” พอน้านิ่มพูดแบบนั้น คนตัวใหญ่ที่อยากได้เธอเมื่อสักครู่ ก็พูดรัวกับกลุ่มคนตัวสูงชุดดำนั้น พวกเขาเอียงหูฟังไม่กี่มากน้อย แต่ก็ไม่ตอบอะไร ทำเพียงหันหน้ากลับไปที่ร้านเท่านั้น

“เอ๊!! อย่ามองมาทางพี่สิคะ....เจ้านายคุณบอกจะจ่ายนี่”

“อย่างนั้นก็ได้ค่ะ...” เสียงใสอ่อนหวาน ที่เอ่ยออกมาด้านหลังของน้านิ่ม...ฟังกังวาล แม้เจ้าตัวจะไม่ได้ออกแรงส่งเสียงดังมากนัก แต่เพราะบรรยากาศเริ่มเย็นลงแล้ว ประกอบกับทุกคนหยุดฟัง เสียงหวานฟังดูนุ่มนวลนั้น...ถึงดังฟังชัด

“เฟื่องจัดการให้ได้...คุณนิ่มเรียกเค้ามาคืนเงินได้เลยค่ะ หรือเขาต้องการคนอื่นก็ได้ เฟื่องจ่ายให้ได้ หรือเขาอยากได้สักสองคนก็ไม่เป็นไรค่ะ”

หญิงสาวตัวขาวนวล รูปร่างสมส่วน และดูเหมือนส่วนสูงก็อยู่ในมาตรฐานคนเอเชียเท่านั้น แต่ดวงตากลมโต หางตาตกนิด ๆ ทำให้ใบหน้าหมดจด ดูเศร้าสร้อย... เครื่องแต่งกายที่เข้ารูปพอดี เนื้อผ้าหนา ถูกตัดเย็บด้วยความประณีต กระโปรงยาวคลุมเข่าสีเปลือกไข่ที่ไม่หวงเนื้อผ้า กางออกรอบสะโพกผายขับให้เอวเล็กนั้นดูคอดกิ่ว....หญิงสาวที่ยืนด้านหลังน้านิ่มของเธอ....จึงคล้ายนางฟ้านางสวรรค์ ที่ไม่น่าจะปรากฏตัวในตรอกที่เต็มไปด้วยธุรกิจสีเทาแบบนี้....และนางฟ้าที่กรกนกคิดว่ามีเมตตาเข้ามาช่วยเหลือเธอ....ก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานละมุนว่า

“คนนี้เฟื่องซื้อเอง...”

 

“ทำงานนวดที่นี่....ทิปไม่พอเหรอ?”

พอมาเห็นใกล้ ๆ ร่างเล็กบอบบางนั้น ดูเล็กจ้อยลงไปอีก ยิ่งเจ้าตัวนั่งอยู่บนเก้าอี้นวมตัวโต ซึ่งมันเหลือพื้นที่รอบที่นั่งเยอะมาก หากแต่กิริยาสักอย่าง....ที่ทำให้ทุกคนในห้องรู้สึกว่า ....คนตัวขาวในชุดสีเปลือกไข่แสนสุภาพนี่แหละ...ใหญ่คับห้องที่สุด

“ต้องใช้เงินค่ะ...ฮึก...” กรกนกตอบไปตามตรง....แต่เหตุการณ์ชวนผวานั้นยังให้เธอหยุดสะอื้นเป็นเด็ก ๆ ไม่ได้

“มากหรือเปล่า...เท่าไหร่?” หญิงสาวบนเก้าอี้แดงถามเอื่อย ๆ

“มะ มะ ไม่ทราบค่ะ....น้องชาย....ติดคุก”

“คดี?”

“ยาเสพติดค่ะ...”

“อ่า...ที่ไทยโทษหนักด้วยสิ....” หญิงสาวเปรยออกมาด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน เอนศอกพักไว้ที่เท้าแขนบนเก้าอี้ข้างหนึ่ง มือข้างที่ว่างยกนิ้วขึ้นมาส่องดูสีเล็บ....ไม่สนใจคนที่นั่งเก้าอี้ตรงกันข้าม ที่ก้มลงน้ำตาร่วงอีกครั้งเมื่อพูดถึงโทษที่น้องชายอาจจะได้รับ

“เลยต้องขายเหรอ?” กรกรนกพยักหน้ารับ

“อายุเท่าไหร่แล้วล่ะ...”

“เดือนหน้าจะยี่สิบแล้วค่ะ” ได้ยินถอนหายใจยาว นิ้วเรียวเคลือบเล็กสีไข่มุกอ่อนหวานนั้น ยกนิ้วมาปิดปากทำท่าทางสะเทือนอกสะเทือนใจ

“ยังไม่เต็มยี่สิบด้วยซ้ำ คุณนิ่มนี่อย่างไร เห็นขยันทำมาหากินดีแท้ ๆ ไม่คิดว่าจะเป็นคนอย่างนี้”

“มะ...มะ ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ....ทีแรกก็มาทำงานนวดค่ะ....คือเพราะเรื่อง....เอ่อ น้องชาย ...น้านิ่มก็เลยเสนอ...” กรกนกแก้ตัวให้ญาติ แต่กลับเห็นวงหน้าหวานหยดนั้นเชิดหน้าขึ้น ส่งสายตาเหยียดหยาม

“ถ้าไม่ทำเป็นปรกติ เรื่องแค่นี้เค้าจะมีช่องทางเสนอหรือจ๊ะ เฮ้อ...ยังจะไปออกตัวแทนให้”

“ขอโทษค่ะ” ไม่กล้าว่าอะไร แม้จะดูตัวนิดเดียวหน้าตาท่าทางเศร้าสร้อย แต่คำพูดคำจาเชือดเฉือน ซ้ำยังมีคนตัวสูงยืนล้อมหน้าล้อมหลัง กรกนกเลยไม่กล้าขัดอะไรเธอ

“งั้น...ในเมื่อคิดจะขายแล้ว ร้องห่มร้องไห้ที่หน้าร้านทำไมเล่า รู้ไหมว่าย่านนี้ตำรวจเขาเล็งอยู่ สะกิดให้มีเรื่องนิดหน่อยก็หวอโร่มาเลยนะ”

“ขอโทษค่ะ” หญิงสาวหาคำอื่นที่จะมาสนทนากับหญิงสาวคนนี้ไม่ได้แล้วจริง ๆ

“ครั้งแรกรึ?” หญิงสาวที่ก้มหน้า ก้มลงต่ำอีกเพื่อพยักหน้ารับ ละอายจนไม่กล้าจะเงยหน้าสบตาใคร

“แต่พลาดจากคนนี้ไปแล้ว ก็ยังต้องขายอยู่ดีใช่มั้ย”

“ยะ....อย่างน้อยต้องหาเงินสู้คดีก่อนค่ะ....”

“โดนยัดยาหรือ?”

“ปะ เปล่าค่ะ...ขะ ขายค่ะ”

“โห...ขนาดนั้นยังต้องสู้คดีให้เขาอยู่หรือ?” กรกนกทำน้ำตาหยดอีกครั้ง ก่อนจะพยักหน้าซ้ำ

“แม่....ร่างกายไม่แข็งแรงนัก อย่างน้อยน้องชายจะได้ดูแลแม่”

หญิงสาวบนเก้าอี้แดงทำทีเอานิ้วปิดปากอีกครั้ง ไม่รู้ว่าปิดเพราะต้องการปิดบังสีหน้าหยามหยันเธออีกครั้งหรือเปล่า

กรกนกรู้....น้องชายไม่เอาอ่าว...ไม่สมควรที่เธอจะต้องมาทำอะไรอย่างนี้เลยแม้สักเสี้ยววินาที แต่มารดาของเธอรักลูกคนนี้มาก มากจนยอมปล่อยให้เธอมาเผชิญชะตากรรมในตางแดน ใช้แรงงานแบบที่ลึก ๆ ในใจ มารดาย่อมรู้ดีว่ามันจะจบลงที่อาชีพใด แต่ความกตัญญูทำให้เธอกล้ำกลืนมันไป คิดง่าย ๆ เองว่า ถ้า....มีเงินน้องชายเธอก็อาจจะนั่ง ๆ นอน ๆ ใช้เงินอยู่บ้านให้แม่สบายใจ เขาย่อมต้องดูแลมารดาหากต้องการเงินจุนเจือจากเธอ

ถ้าไม่ติดคุกก่อนนะ....

“ฉันชื่อเฟื่อง....อายุมากกว่าเธอสองปี....ฉันซื้อชั่วโมงเธอแทนนายขนดกคนนั้น เธอรู้อยู่ใช่มั้ย” กรกนกพยักหน้ารับ

“ชื่ออะไรล่ะเรา?” นอกจากอายุมากกว่า ยังยกตัวสูงกว่าโดยอัตโนมัติ ภายใต้หน้าตาอ่อนโยนดูยอมคนนั่นแหละ

“กรกนกค่ะ”

“ไม่มีชื่อเล่นหรือ? ทำงานแบบนี้เธอไม่ควรบอกชื่อจริงกับใครนะ”

“ขอโทษค่ะ....ชื่อเล่น ชื่อยาหยีค่ะ”

“โอเคหยี....ฉันขอซื้อเธอให้ผู้ชายคนหนึ่งที่น่าจะสุภาพใจดีกว่าอีตาขนดกคนเมื่อกี้เยอะ และถ้าเธอตกลง ภายใต้สัญญานี้ ฉันจะพยายามเอาน้องชายเธอออกจากคุกให้ได้ แม้ว่าเขาจะไม่สมควรออกมาเดินลอยชายข้างนอกแม้แต่น้อยก็ตาม”

กรกนกได้แต่ทำตาปริบ ๆ เมื่อคนหน้าหวานเอ่ยออกมา

“และ...ครั้งแรกของเธอ ฉันอนุญาตให้เธอเป็นฝ่ายพร้อมเอง เพราะเขาจะไม่ใช้กำลังข่มขืนปลุกปล้ำเธอเด็ดขาด เพียงแต่อาจจะต้องสร้างสถานการณ์ในการทำความรู้จักกันเสียหน่อย วันพรุ่งนี้จะให้คนมาช่วยขนของ เธอต้องย้ายไปอยู่ที่หอพักที่ฉันจัดหาให้ ถือว่าจบงานกับคุณนิ่มแล้ว คุณนิ่มรู้จักฉัน หยีไว้ใจฉันได้ แล้วก็....เอาบัญชีมาก่อน ถ้าเธอรู้รายละเอียดคดี พรุ่งนี้ค่อยแจ้งกับคนที่มาช่วยขนของนะ”

“ดะ ดะ เดี๋ยวก่อนค่ะ” กรกนกเอ่ย เพราะจับใจความไม่ทัน

“เอ๋ จะไม่รับงานหรือ? หยี....เธอคือต่างด้าวในดินแดนนี้นะจ๊ะ ไอ้ที่เธอทำไปสักครู่นั่น ฉันยกหูกริ๊กเดียว บ้านเธอคงได้ติดคุกกันทุกคนแน่ ฉันรับรองว่าขายให้ผู้ชายคนนี้มันไม่เลวร้ายหรอกน่า...”

แค่....ตั้งใจจะให้พูดช้าลงเพราะเธอยังตั้งสติไม่ทันเท่านั้น กลับถูกข่มขู่จนสติหลุดไปอีกครั้ง

“ขะ เขาเป็นใครคะ?”

“แฟนของฉันเอง”



อีพี่ชะ อันนี้ไม่น่ายาวนะคะ จะลงให้โหลดฟรีในเมพค่ะ

ส่วนเล่ม ที่มีกับไร้ท์ ของมีขายตามนี้นะคะ อย่าลืมกดใช้โปรส่งฟรีนะคะ


https://shopee.co.th/katack0001?smtt=0.0.9&fbclid=IwAR0lD7N_7jay49x0-WsNWAgne_A-t5tW5rcAiTua5xW2cFSb7U18HYqbxgM

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12 ความคิดเห็น

  1. #7 fsn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 18:25

    โห ร้ายอะ รู้มั้ยอะพี่ฟ้า

    #7
    0
  2. #5 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 07:55
    พี่ชะรู้จะยังไงนร้าาาา
    #5
    0
  3. #2 satamsomtua (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 23:32
    รอค่า

    ยัยตัวร้ายของพี่สายฟ้า แผลงฤทธิ์ใส่พี่ชะ
    #2
    0
  4. #1 นุ้ย (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 23:11

    รอๆๆๆ ค่ะ

    #1
    0