ทัณฑ์รักจอมมาร

ตอนที่ 2 : 001 เอามาลงแนะนำตัวละคร ระหว่างรอพี่กันจ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,619
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    13 ธ.ค. 57

 

เสียงสนทนาดังผิดปกติ ทำให้เด็กหนุ่มสูงยาวเก้งก้างวางเกมบอยคัลเลอร์ในมือแล้วเงี่ยหูฟัง รวมทั้งหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ที่นั่งบนโต๊ะอ่านหนังสือด้วย มือหนาคั่นหนังสือไว้แล้วปิดลงก่อนจะเดินมายกเท้าเขี่ยคนบนเตียง

ลงไปดูเดะกาย แม่ทะเลาะกับแด๊ดเปล่าวะร่างสูงใหญ่ของหนุ่มลูกครึ่งตาคมคิ้วเข้มแบบหนุ่มอาหรับ กนต์ธร โรดรีเกซ ลูกชายคนโตของบ้านวัย 17 ที่อยู่ในช่วงอ่านหนังสือเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย เขาค่อนข้างหงุดหงิดที่น้องชายมาป้วนเปี้ยนในห้องนอนของเขา ถึงมันจะเล่นเงียบๆ แต่ก็ค่อนข้างยั่วคนที่ต้องคร่ำเคร่งกับการอ่านหนังสือ...ก็อยากเล่นเกมเหมือนกันนี่หว่า

อยากรู้ก็ลงไปเองเด่ะเด็กหนุ่มตัวเล็กกว่าด้วยเค้าหน้าเดียวกัน กรทัพ โรดรีเกซ ในวัยสิบห้าปี เอนตัวลงหมอนอิงใบโตที่เขาหยิบจากห้องนอนของตัวเอง มาทิ้งไว้ใช้ในห้องของพี่ชาย หากแต่ไม่ทันได้ทิ้งตัวลงไปเต็มที่เมื่อพี่ชายย่ำเท้าลงหนักกว่าเดิม

อ่านหนังสือเห็นไหม ฉันจะบอกแม่ห้ามแกเข้าห้องฉันได้แล้ว กวนสมาธิ ลงไม่ลง!!

กันลูกแหง่ว่ะ ฟ้องแม่ด้วย

ไอ้นี่...ลงไป!

เพราะเสียงเข้มเขียวปั๊ดของคนพี่ กรทัพเลยต้องยอมเคลื่อนย้ายตัวเองลงมาที่ห้องโถงของคฤหาสน์ เสียงสนทนาบางช่วงบางตอนดังก้องด้วยอารมณ์ หนึ่งในนั้นเป็นเสียงของคุณนาย กณิตา โรดรีเกซ มารดาของสองหนุ่มชั้นบนนั่นเอง

ทำถึงขนาดนี้ไม่ต้องกลับไปง้ออีกนะ ไม่งั้นเราเอาถึงตาย นี่หรือลูกผู้ดีตระกูลดัง แกหย่าเรียบร้อยแล้วแน่นะ เอกสารหลานอยู่ไหนมั่งเสียงมารดาของเขาดังกราดเกรี้ยว ไม่กี่ครั้งหรอกที่คุณหญิงของบ้านจะใช้อารมณ์ถึงขนาดนี้ ปกติคนขี้โมโหต้องเป็น กราเวียร์ โรดรีเกซ บิดาของพวกเขาเสียมากกว่า ตอนนี้กลับเป็นบิดาของเขาลูบหลังคนที่ตวาดแว้ดๆ ปลอบเสียงอ่อย

ใจเย็นสิแก้ว...เด็กกลัวหัวหดแล้ว...ไอ้พอร์ช แล้วตายายเขาไม่ว่าอะไรเรอะ

เค้ารีบเซ็นให้ว่ะ ถ้าแม่ยายรู้...สงสัยต้องลักพาตัวลูก ถึงจะได้เลี้ยง

แกจะเอาเวลาไหนเลี้ยง อย่ามามั่วซั่วชีวิตนี่ไม่เคยแพลนอะไรสักอย่าง เดือดร้อนหลานฉันรู้ไหม ไม่รู้ล่ะ ฉันดูแลเองหกขวบแล้วใช่ไหม จะหาโรงเรียนให้ แกกลับไซต์เมื่อไหร่เนี่ย

กำหนดก็มะรืนเสียงทุ้มที่ไม่ใช่เสียงแด๊ดตอบอ่อยๆ

ไอ้พอร์ช! วันมะรืนนี่เองเรอะ จะจัดการเอกสารอย่างไรถึงจะทัน ทำไมแกเป็นคนแบบนี้ไม่เคยเตรียมการอะไรเลย จ่ายแต่เงินง่ายไหมละ เป็นไงล่ะ เขาได้เงินไปเลี้ยงชู้ด้วย ชีวิตง่ายเลยไหม

นี่เราออกมาก็นอกตารางงาน ถ้าพรีมไม่โทรบอกเราก็ไม่รู้เรื่องนะเว้ย แล้วที่แย่คือ...อย่างที่แกเห็นน่ะ เราก็เลย เออ...หย่าเลยแบ่งไปคนละคน

ฉันจะไปตบมันกลับ!!

แก้วจ๋าเสียงดังค่ะ ที่รัก ใจเย็น งานพอร์ชมันเลื่อนไม่ได้...ใจเย็นนะคะ

กราฟ...คุณดูสิคะ เป็นพ่อคนแม่คนแล้วเชียว มันไม่เปลี่ยนแปลงตัวเองเลยน่ะ แล้วยัยคนนั้นตีลูกได้ลงคอ โอย...ฉันอยากร้องไห้ เหมือนความดันจะขึ้น...

แหะๆ ขอโทษนะเพื่อน...พรีมง่วงแล้วเหรอลูก

กรทัพยื่นหน้าเข้าไปที่ประตูใหญ่ห้องโถง ในห้องนั้นมีผู้ชายอีกคน คุณอาพอร์ชนี่นา... เพื่อนสนิทของคุณพ่อคุณแม่...คุณอาหนุ่มวิศวกรปิโตรเลียม ที่นานๆ จะแวะเวียนมาบ้านเขาสักที เพราะหน้าที่การงานทำให้อาพอร์ชต้องออกไซต์อยู่ที่แท่งขุดเจาะน้ำมันคราวละสาม – สี่เดือน

บนตักของอาพอร์ชมีเด็กท่าทางมอมแมมเกรอะกรังทั้งน้ำมูกและน้ำตา เด็กน้อยผิวขาวจัดผมสั้นสีดำขลับม้วนล้อมกรอบหน้าราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ

เอ...เด็กผู้หญิงหรือเด็กผู้ชายวะ ใส่เสื้อยืดลายหมัดดาวเหนือด้วย กางเกงยีนส์ขาสั้นและรองเท้าผ้าใบ เออ...เป็นเด็กผู้ชายที่หน้าตาจิ้มลิ้มน่าดู

เขามองเด็กตัวขาวนั่นเพลินจนมารดาสังเกตเห็นเขาที่ข้างประตู อ้าวกายมาพอดี...มานี่มา แม่วานหน่อยดึกป่านนี้แล้วจะปลุกป้ามณีก็ยังไงอยู่ พาน้องอาบน้ำนอนหน่อยลูก

กรทัพเดินเข้าไปยกมือไหว้อาพอร์ช หน้าคร้ามคมเกรียมแดดจนกลบความเป็นหนุ่มตี๋เกาหลีเยาวราชที่คุณอาเรียกตัวเองอยู่บ่อยๆ มือหนาของคนเป็นพ่อลูบหลังเล็กจิ๋วเบาๆ เขาเห็นพ่อลูกกระซิบกระซาบกันแล้วหน้ากลมก็พยักหน้าหงึกทีเดียวแรงๆ ตัวเล็กปีนลงจากตักแล้วเขย่งหอมแก้มบิดาหนึ่งที

อี๋...เด็กผู้ชายหอมแก้มพ่อด้วยว่ะ เขาคิดถึงตอนตัวเองหอมแก้มแด๊ดไม่ออก...จั๊กจี้พิลึก

คนจิ๋วเดินมายืนเคียงเขาพูดจริงๆ ต้องบอกว่ายืนเคียง ขา เสียมากกว่า คนแคระนั่นสูงเลยเข่าเขามานิดเดียว ดวงตากลมโตที่กินพื้นที่หน้าไปซะเยอะนั่น ช้อนมองหน้าเขาแล้วยกมือไหว้ลวกๆ เมื่อได้มองหน้ากันตรงๆ เขาถึงเห็นแก้มย้อยๆ นั่นมีรอยช้ำจนคล้ำออกสีม่วง กรทัพคว้ามือน้อย...คงต้องพาไปอาบน้ำนอนที่ห้องพักแขกให้ผู้ใหญ่คุยกัน

เสื้อผ้าน้องละครับเด็กหนุ่มถาม เพิ่งนึกออก

แหะๆ ไม่มี...อาถือมาแต่เอกสารสำคัญ

โอ๊ย...ชั้นละกลุ้มกับมันจริงๆ ไอ้พอร์ช...คุณนายแก้วบ่นเสียงแหลม กรทัพเลยรีบคว้าคนจิ๋วขึ้นบ้านไป เปลี่ยนใจจากห้องพักแขกเข้าห้องนอนของเขาท่าจะดีกว่า

 

เปิดอันนี้ กดปิดหันด้านนี้ ไหนเปิดสิมือน้อยกดเปิด – ปิดก๊อกน้ำคล่องแคล่ว หลังจากฟังอธิบายแค่ครั้งเดียว

เออ...ฉลาดใช้ได้ดีๆ มีน้องว่าง่ายเลี้ยงง่าย... เป็นลูกคนเล็กกันมันข่มเอาตั้งแต่เล็กจนโต มีเด็กกว่าเรามั่งก็ดีแฮะ... เขาหยิบผ้าเช็ดตัวมาแขวนไว้ที่ราว ชี้บอกตัวเล็กให้เก็บเสื้อผ้าที่ใช้แล้วลงตะกร้าใบขาว

เดี๋ยวพี่หาเสื้อผ้าให้อาบเองได้ใช่ไหม

หน้ากลมพยักหน้าหงึกทีเดียวกรทัพเลยเบาใจ ออกมาดูเสื้อผ้าตัวเองดูเสื้อตัวที่เล็กที่สุดแล้ว ก็เป็นเสื้อยาวกรอมเท้าเด็กอยู่ดี

ใส่เสื้อตัวเดียวนอนเลยได้ไหมวะ เอาเถอะ...เด็กผู้ชายช้างน้อยเย็นบ้างดีกว่าร้อนมั้ง

เมื่อตัดสินใจได้กรทัพเลยคว้าแค่เสื้อกับแป้งเด็กเข้าไปเผื่อตัวเล็กส่วนตัวเขาเองคิดจะใช้ห้องน้ำเหมือนกัน หากแต่เปิดประตูเข้าไปเจอตัวเล็กกำลังเขย่งหยิบผ้าเช็ดตัวที่เขาแขวนไว้ที่ราวข้างประตู หน้ากลมหันมามองเขาตาแป๋ว แต่กรทัพกลับตกใจอ้าปากค้าง

เชี่ย...ไม่มีจู๋...เด็กผู้หญิงนี่หว่า มองไปแล้วด้วย...

ยัยจิ๋วหยิบผ้าเช็ดตัวมาคลุมตัวเอง โผล่แค่หัวมองหน้าเขาปนสงสัย

เออ...หกขวบนี่คงยังมีคนอาบให้อยู่ ถึงไม่อาย แล้วตูเขินเด็กไปทำไมวะ

ที่น่าตกใจมากกว่านั้นคือ นอกจากรอยสีม่วงบนแก้มย้อยๆ แล้ว ตามสีข้างเห็นซี่โครงบานๆ ยังมีรอยเขียวช้ำเป็นจ้ำอีกหลายแห่ง ที่กลางหลังก็มีรอยช้ำแดงเป็นรอยฝ่ามือ ดูดีๆ แล้ว ที่น่องเล็กๆ นั่นก็มีรอยเหมือนโดนไม้เรียวนับสิบแผล เด็กคนนี้โดนทารุณกรรมมาชัดๆ กรทัพทอดอาลัยสงสารคนจิ๋ว

แต่งตัวเป็นใช่ไหม นี่แป้ง พี่มีเสื้อตัวเดียวใส่ไปก่อนนะ เดี๋ยวกางเกงไปใส่ข้างนอก พี่ยังไม่ได้หา เอ่อ...จะเอายามาทาให้ด้วย แต่งตัวเสร็จแล้วตามมานะหน้ากลมๆ พยักหน้ารับเหมือนเคย

กรทัพวิ่งลงไปหยิบกระเป๋ายา ผ่านห้องโถงที่ผู้ใหญ่ยังคุยกันเครียด เนื้อความบางส่วนดูเหมือนอาพอร์ชตัดสินใจหย่าเพราะแม่ของเด็กทำร้ายลูกด้วย เขาเลยไม่เอารอยช้ำบนตัวเด็กไปรีรันซ้ำให้ผู้ใหญ่ฟังคิดว่าคงรู้กันแล้ว...

ชื่ออะไร...เราน่ะ พี่ชื่อ พี่กาย นะเขาชวนคนจิ๋วคุยระหว่างที่ใส่เบต้าดีนลงน่องเล็กๆ มือน้อยๆ ช่วยม้วนขากางเกงบอลขึ้น เพื่อให้เขาใส่แผล เห็นหน้ากลมๆ นิ่วหน้าเพราะเจ็บแต่ไม่ยอมร้องออกมาสักแอะ

พรีมค่ะ

เด็กผู้หญิงจริงๆ ด้วยพูด ค่ะ ด้วยว่ะ เด็กผู้หญิงอะไรวะ ใส่เสื้อยืดลายหมัดดาวเหนือแทนที่จะเป็นเซเลอร์มูน


อาคิรา ระหว่างรอพี่กัน 555+

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,743 ความคิดเห็น

  1. #1662 ople (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 12:34
    กลับมาอ่านอีกรอบ
    #1,662
    0
  2. #1661 เอ้ก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 09:19
    กลับมาอ่านใหม่ก็สนุก ไร้ท์เขียนเก่งจัง



    ป.ล.คิดถึงอีพี่กันเหมือนกัน แม้จะเกลียดๆมันก็ตามที 55555
    #1,661
    0
  3. #1660 myyoyo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2557 / 08:14
    ยังขำได้นะคุณ อาคิรา55555555กร๊ากก
    #1,660
    0
  4. #1443 noodao (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กันยายน 2557 / 16:46
    น้องพรีมน่าสงสารแต่เด็กเลยแม่คุณ พี่กายเห็นเป็นเด็กผู้ชายซะงั้น
    #1,443
    0
  5. #920 p2506 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2557 / 18:52
    น่าสนุกค่ะ จะตามอ่านต่อ !!
    #920
    0
  6. #727 sata_1965@hotmail.co.th (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 17:31
    น่าจาหนุกๆๆๆๆ
    #727
    0
  7. #364 P_praw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2557 / 16:42
    หมัดดาวเหนือ อย่าว่านะว่าไปอยู่ที่ไหนมา

    เลยเสริ์ทกูเกิล เห็นภาพเลยค้าาา
    #364
    0
  8. #6 fsn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 22:40
    ครอบครัวนี้ น่ารักเชียว สงสารอีกคนที่อยู่กะแม่นะคะ จะโดนซ้อมตลอดเหรอ สุขภาพจิต คงเสียหมด

    ว่าแต่หนูพรีมนี่ เด็กปั้นของพี่กายซิคะ ได้ดั่งใจ (มั้ยนะ)
    #6
    0
  9. #1 แม่มดธรรมดา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2557 / 13:08
    เริ่มต้นมาก็น่าสนุกเลย ตามมาจากเรื่องน้องดินกับพี่แองจี้...^_^ ไม่ใช่แค่น้องดินนะที่เข้าใจผิดว่าพรีมเป็นผู้ชาย พี่กายก็เอากับเค้าด้วย
    #1
    0