นางร้ายสายสตอ(ฮาเร็ม)ภาค3

ตอนที่ 58 : บทลงโทษของเลล่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,952
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 309 ครั้ง
    28 พ.ย. 61

"คามิ ผมทำอาหารมาให้"ลีโอบอกเธอที่ตอนนี้นั่งอยู่บนเตียงอยู่


เธอพยักหน้าก่อนจะทานอาหารตรงหน้า


หลังจากทานเสร็จก็ลากเวทย์ให้ลีโออ่าน


'อร่อยมากเลย ฉันชอบคนทำอาหารเก่ง'


"ขอบคุณนะนานี่ เอ้ย คามิ"ลีโอพูดผิดก่อนจะมาเรียกชื่อเธอ


อย่าบอกนะว่าลีโอจำอดีตชาติได้แล้ว?


คาร์มินัสแทรกแทรงความทรงจำลีโอแต่ไม่พบอะไรคงเป็นเพราะว่าลีโอปิดผนึกไว้แล้วสินะ


"งั้นผมไปก่อนละ ตอนเที่ยงจะทำเค้กมาให้"ลีโอบอกก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับเงาที่ตามมาเงียบๆ


เงานั้นเป็นใครไม่ได้นอกจากไดม่อนที่แอบตามมา


คาร์มินัสมองดูอย่างเรียบเฉยก่อนจะอาบน้ำแต่งตัวแล้วมานั่งอยู่สวน


"เฟียร์ ข้าปลอกผลไม้มาให้แบบที่เจ้าชอบไง"ไดม่อนพูดอย่างประจบ


คาร์มินัสแสร้งเมินก่อนจะอ่านหนังสือต่อไป


ไดม่อนใช้ส้อมจิ้มผลไม้ก่อนจะจ่อที่ปากหญิงสาว


"ทานหน่อยนะ"ไดม่อนบอกเสียงอ่อนลง


เคร้ง เพล้ง


คาร์มินัสปัดส้อมตกลง ก่อนจะโยนจานอาหารของไดม่อนลงจนแตกกระจายก่อนจะหยัดตัวลุกขึ้น


คาร์มินัสเดินผ่านไดม่อนทั้งยังเหยียบผลไม้ที่ไดม่อนตั้งใจปลอกมาให้


ไม่ใช่ไม่สังเกตุว่ามือเขามีแผล แต่เธอเลือกที่จะเมิน


ไดม่อนมองดูร่างบางที่เดินไปด้วยสายตาเจ็บปวดก่อนจะมองดูผลไม้ที่เละตรงหน้าก่อนจะก้มลงเก็บ


พวกเมดต่างรีบเข้ามาเก็บแต่ไดม่อนก็เลือกที่จะเก็บเอง เขาไม่ยอมหรอก!!


ตอนเที่ยงปีแอร์ก็ทำอาหารมาให้เธอทาน


"พูดได้แล้วมั้ง"ปีแอร์ยิ้มเจ้าเล่ห์


"หึ รู้ทันฉันจัง"คาร์มินัสกระตุกยิ้มอย่างพอใจ


"ผมเป็นพระเจ้า อะไรที่ผมไม่รู้กัน"ปีแอร์ถามอย่างรู้ทัน


"ก็จริง"คาร์มินัสพยักหน้าจากนั้นลีโอก็เข้ามานำอาหารมาให้อีก


หลังจากทานอาหารเสร็จของทั้งสองคนเธอก็เดินไปที่สระน้ำก่อนจะหลับตาพริ้ม


"เฟียร์ ข้าทำเค้กมาให้เจ้า ของโปรดเจ้าด้วย"ไดม่อนพูดอย่างเอาใจ


ร่างบางหยิบเอาจานเค้กมา ทำให้ไดม่อนยิ้มอย่างมีหวัง


ตุบ


แต่ผิดคาดคือคาร์มินัสนำจานเค้กที่มีเค้กอยู่ปาใส่หน้าไดม่อน


เพล้ง


ก่อนจะปาจานแก้วและส้อมใส่ไดม่อนอย่างแรงทำให้จานแก้วกระทบที่ใบหน้าไดม่อนจนเลือดอาบ


คาร์มินัสปรายมองก่อนจะเดินออกไป


ไดม่อนจับศีรษะที่เลือดออกก่อนจะมองร่างบางที่เดินจากไป


"เจ้าคงเกลียดข้าหนักแล้วละ"ไดม่อนกล่าวเย้ยหยันให้กับตนก่อนจะใช้ธาตุมืดรักษาตนเอง


"องค์ราชา พระองค์จะทำอย่างไรต่อไปพะยะค่ะ"ออนซ์เข้ามาถาม


"ข้าไม่รู้ ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก"ไดม่อนพูดอย่างหมายมั่นก่อนจะลุกขึ้นแล้วไปทำงานต่อ


คาร์มินัสเดินจากมาก็หยุดลงที่น้ำพุก่อนร่างบางจะนั่งพักกับขอบน้ำพุ


มือเรียวลูบใบหน้าตนที่น้ำตาอาบแก้มก่อนจะรีบเช็ดให้หมดแล้วถอนหายใจ


อีเมอร์สันเดินเข้ามาหาคาร์มินัสก่อนจะนั่งลงข้างๆ


"มิมิ เป็นอะไรหรือเปล่า"อีเมอร์สันหันมาสบตากับคาร์มินัส


"เปล่าหรอก ฉันเปล่า"คาร์มินัสส่ายหน้าก่อนจะถูดอีเมอร์สันจับใบหน้าหันไปสบตา


อีเมอร์สันเคลื่อนใบหน้าเข้ามาก่อนจะจูบคาร์มินัสอย่างแผวเบาโดยไม่ลึกล้ำใดๆ


ทางคาร์มินัสก็ค่อยๆหลับตาลง


อีเมอร์สันเมื่อคาร์มินัสไม่ได้ผลักไสตนก็ขบเม้มริมฝีปากบางเพื่อให้เธอเผยปาก


ริมฝีปากบางค่อยๆเปิดออกก่อนลิ้นหนาจะเข้ามาในโพลงปากแล้วเริ่มตวัดรัดเกี่ยวลิ้นบาง


ลิ้นหนาดูดดุนความหวานก่อนจะผละออกโดยมีสายตาคู่หนึ่งมองอยู่


เธอลืมตาขึ้นก่อนจะมองอีเมอร์สันที่เคลื่อนหน้าผากมาแนบหน้าผากเธอ


"ถ้าเจ็บก็ร้องเถอะนะมิมิ ผมรู้ ผมมองเห็นอดีตชาติได้"อีเมอร์สันบอกอย่างอบอุ่นทำให้คาร์มินัสพยักหน้าแต่ก็ไม่ร้องอยู่ดี


"ขอบคุณนะเมอร์สัน นายทำให้ฉัน...สบายใจเสมอเวลาอยู่กับนาย"คาร์มินัสก้มหลบสายตาก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วระบายยิ้มให้กับอีเมอร์สันจากใจจริง


อึก


"ไม่เป็นไร"อีเมอร์สันหลบตาด้วยความเขินก่อนจะจ้องตาคาร์มินัส


"มีอะไรหรอ?"เธอถามกลับ


"อย่ายิ้มแบบนี้ให้ใครนะมิมิ ให้ผมแค่คนเดียวก็พอ"อีเมอร์สันพูดเสียงจริงจัง


คาร์มินัสไม่ตอบแต่กับมองหน้าอีเมอร์สันก่อนจะลุกขึ้น


"ฉัน ขอ ปฏิเสธ"คาร์มินัสพูดอย่างช้าๆก่อนจะเดินไปจากตรงนั้นไม่วายยังหันมาขยิบตาให้อีเมอร์สันด้วย


"หึหึ เชื่อเธอเลยสิน่า มามิกะ ไม่สิ คาร์มินัส"อีเมอร์สันหัวเราะก่อนจะมองร่างบางที่เดินหายลับไปด้วยสายตารักใคร่


"จำผมให้ได้นะ"อีเมอร์สันพูดเสียงแผวก่อนจะหายไปจากตรงนี้


เงาที่มองอยู่เผยออกมาเป็นไดม่อนที่มองดูคาร์มินัสด้วยสายตาเจ็บปวด


ไม่มีใครหรอกที่ไม่เจ็บปวดที่เห็นคนที่เคยเป็นของเราไปจูบกับคนอื่น


แต่ก็อย่างว่า....


เขาปล่อยเธอไปแล้วนิ.... 


แต่มันจะไม่มีครั้งที่สองหรอกน่า เฟียร์เป็นของเขา จะทำยังไงเฟียร์ก็เป็นของเขาอยู่ดี!!


คาร์มินัสเดินมาจนถึงห้องนอนก่อนจะเก็บของเพราะวันนี้เธอจะออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด


"ก๊อกๆๆๆ"


คาร์มินัสชะงักก่อนจะเปิดประตูออกมา


ไดม่อนยืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้วถือดอกไม้มาให้


"ข้าให้เจ้า"ไดม่อนพูดจบก็ยื่นดอกไม้ช่อโตมาให้


เธอมองดอกไม้ช่อโตก่อนจะรับมาแล้วปาทิ้งอย่างไม่ใยดี


"อย่ามายุ่งกับฉันอีก"เธอบอกเสียงเรียบ


ตึกๆๆๆ


"คามิ ลูกรัก!!"เสียงดยุกซาแมนดังขึ้น


"ทะ..ท่านพ่อ"คาร์มินัสทำเสียงแหบแห้ง


"โธ่ ลูกรักอย่าฝืนพูดเลยนะลูก หมอบอกว่าลูกจะกลับมาพูดได้1อาทิตย์เพราะฉะนั้นอย่าฝืนเลยค่ะคนเก่งของพ่อ"ดยุกซาแมนบอกอย่างเป็นห่วง


หงึกหงึก


คาร์มินัสผงกหัวก่อนจะมองไดม่อนที่มองเธออย่างไม่วางตา


นัยต์ตาแสดงถึงความเศร้าใจและน้อยใจก่อนร่างสูงจะเดินออกไป


เธอมองร่างที่เดินออกไปก่อนจะเชิญพ่อเธอเข้าห้อง


ไม่นานตาเธอและพ่อแม่ในชาติที่10ก็มาเยี่ยมเธอเราคุยกันไปถึง3ชม.ก่อนทุกคนจะขอตัวออกไป


คาร์มินัสมองสำภาระตรงหน้าที่เก็บยังไม่เสร็จก่อนจะตัดสินใจแขวนไว้ที่ตู้เสื้อผ้าตามเคยก่อนจะตัดสินใจรอบทลงโทษของยัยเลล่าที่รอจนกว่าเธอจะพูดได้แค่นั้น


.......


....


8:00เช้า


คาร์มินัสตื่นขึ้นมาก่อนจะจัดการอาบน้ำแต่งตังแล้วไปร่วมโต๊ะอาหารกับทุกคนแต่ว่าทุกคนกลับกันหมดแล้วเหลือไว้เพียงเธอและผู้จัดการเธอเท่านั้น


แต่พอถามว่าจะทานอาหารเช้าด้วยมั้ย ผู้จัดการก็ปฏิเสธ เห็นบอกว่านัดแฟนไว้ทำให้เธอมาร่วมโต๊ะกับไดม่อนเพียงสองคน


"ขออภัยที่หม่อมฉันมาช้าเพคะ"เธอย่อตัวลงเพียงนิดก่อนจะยืดตัวขึ้น


"ตามสบายเถอะเฟียร์"ไดม่อนระบายยิ้มให้เธอ


"คาร์มินัสเพคะ หม่อมฉันชื่อคาร์มินัส"เธอย้ำเตือนชื่อก่อนจะนั่งลงข้างๆไดม่อน


อึก


ไดม่อนมองคาร์มินัสเศร้าใจก่อนจะบอกให้บรรดานางรับใช้นำอาหารเข้ามา


"ทานสิเฟียร์ ข้าทำของโปรดเจ้าด้วย"ไดม่อนส่งยิ้มจริงใจให้คาร์มินัสแต่เธอแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น


"ขอบพระทัยเพคะ แต่ตอนนี้หม่อมฉันไม่ชอบ"คาร์มินัสบอกเสียงเย็นก่อนจะเลื่อนอาหารที่เคยชอบไปอีกทางแล้วทานแต่อาหารเผ็ดๆและรสจัด


ไดม่อนมองดูก่อนจะจำให้ขึ้นใจว่าตอนนี้คาร์มินัสชอบอะไรก่อนจะทานอาหารของตน


หลังจากทานอาหารเสร็จคาร์มินัสก็ลุกขึ้นหวังจะกลับแต่ไดม่อนก็คว้าเเขนเธอไว้ได้


"เฟียร์ ไปเที่ยวกับข้าในเมืองได้หรือไม่?"ไดม่อนอ้อน


"คนแบบหม่อมฉันไม่เหมาะสมไปกับพระองค์หรอกเพคะ พระองค์คงต้องไปกับคนที่บริสุทธิ์ทั้งกายและใจ"เธอบอกเสียงเรียบแต่ก็จิกกัดไปบ้าง


"ไปเถอะนะเฟียร์"ไดม่อนมองข้ามคำประชดประชันไปก่อนจะอ้อนต่อ


"หม่อมฉันว่าคงไม่เหมาะสมนะเพคะหากหม่อมฉันไปกับพระองค์"เธอบอกเสียงเรียบพลางสะบัดมือออกจากการกอบกุมแต่ไดม่อนก็ไม่ปล่อย


"เหมาะสิ ใครว่าไม่เหมาะก็ช่างเขา แต่ข้าไม่สน"ไดม่อนบอกเสียงเด็ดขาด


"แต่หม่อมฉันสนเพคะ เพราะฉะนั้นพระองค์ปล่อยหม่อมฉันด้วยเพคะ"เธอบอกเสียงเรียบก่อนจะจับมือไดม่อนแล้วบีบข้อมืออย่างแรงแล้วสะบัดข้อมือออหจากการกอบกุม


อึก


ไดม่อนสะดุ้งกับแรงมหาศาลของคาร์มินัสทำให้เผลอคลายมือออกแล้วมองข้อมือตนที่แดงเถือก


"ทูลลาเพคะ"คาร์มินัสบอกอย่างเฉยชาก่อนจะหันหลังเดินไปแต่ต้องชะงักกับคำพูดของไดม่อน


"ข้าจะทำอย่างไร เจ้าถึงจะให้อภัยข้า ข้าจะทำอย่างไรเราถึงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม เจ้าจะให้ข้าทำอย่างไร เฟียร์"ไดม่อนพูดอย่างย่อท้อ


คาร์มินัสหยุดฟังก่อนจะหันไปมองไดม่อน


"ไม่ต้อทำอะไรทั้งนั้น เพราะหม่อมฉันไม่ใช่เฟริต้า คนที่พระองค์คิดว่าอ่อนโยน และรักพระองค์ แต่หม่อมฉันคือคาร์มินัส ท่านหญิงที่เกิดมาพร้อมกับความทรงจำของหลายๆชาติ ที่พร้อมจะฉีกกระฉากหนี้เลือดให้ตายทั้งเป็น เป็นคนที่เย็นชา เป็นนักฆ่าที่ฆ่าได้แม้แต่เด็กและผู้หญิง เพราะฉะนั้น พระองค์ไม่ต้องทำอะไรเพราะหม่อมฉันไม่ใช่เฟริต้า คนที่พระองค์ทำให้ตายไปแล้วด้วยความไม่เชื่อใจ"คาร์มินัสพูดเสียงเรียบจนจบก่อนจะเดินหายไป


ไดม่อนมองร่างบางที่เริ่มเดินหายไปเรื่อยๆด้วยใจหวิวๆ


ถูกของเฟียร์ ไม่สิ คาร์มินัส เฟริต้า...ราชินีของเขาได้ตายเพราะเขาแล้ว


คนที่เขาเผชิญหน้าอยู่คือคาร์มินัสไม่ใช่เฟริต้าอีกต่อไป


"งั้นข้าจะจีบเจ้าละนะ คาร์มินัส"ไดม่อนแสยะยิ้มก่อนจะเรียกให้มือขวาตนไปนำนักโทษมาเพื่อตัดสินโทษ


........


.....


ท้องพระโรง


ตอนนี้มีเหล่าขุนนางปีศาจมารวมตัวกันเพื่อฟังโทษผิดของเลล่าที่กระทำต่อคาร์มินัสที่มีศักดิ์เป็นท่านหญิงที่มีอำนาจในมือมากล้น อีกทั้งยังเป็นหลานรักขององค์ราชาอีริคและเป็นหลานของราชาคิงของชนเผ่าเงือกบริสุทธิ์อีกต่างหาก และยังเป็นหลานรักของราชาแบล็ก ราชาเจ้านรกบริสุทธิ์อีก


แต่ที่ทุกคนรู้อยู่แก่ใจคืออดีตองค์ราชินีที่สิ้นใจไปแล้วด้วยศรที่ปักเข้าหัวใจเต็มๆ


แต่พอเห็นสภาพนักโทษทุกคนต้องผงะเนื่องจากเลล่าหน้าตาเละเทะดูไม่ได้


ผลคงมาจากคีมที่คาร์มินัสใช้ตีหย้าเลล่าวันนั้นตรงหน้าปวมเปง


แต่อย่างอื่นคงเป็นคนอื่นซึ่งเป็นใครไม่ได้นอกจากเหล่าฮาเร็มของคาร์มินัส


ใบหน้าปวมขึ้นมาอีกข้างผลมาจากองค์ชายเกรย์ที่ใช้พิษในการทดลองวิทยาศาสตร์ของตน


ตาปวมทั้งสองข้างและตัวเลล่าที่คล้ายคนหมดอาลัยคงเป็นของโลคาซันเดอร์ที่ใช้พลังแห่งความสิ้นหวังส่วนตาทั้งสองเธอไม่รู้


ผมที่ชี้ฟูยิ่งกว่าผีบ้าและปากของเลล่าก็พึมพำว่า'ฆ่าฉันเถอะ'ซ้ำไปซ้ำมานี่คงเป็นดวงตามายาและพลังแห่งความสิ้นหวังของอีเมอร์สัน


ส่วนหน้าตาที่ถูกเผาจนเป็นแผลเหวอะหวะจนน่ากลัวและตามตัวที่เลือดไหลอาบไม่หยุดนั่นคงเป็นของเมสันที่ใช้เพลิงพินาจ


ส่วนตามผิวที่ไม่มีแผลเกิดจากเมสันกลับเป็นสีม่วงเข้มเป็นจุดๆจนน่ากลัวนี่คงเป็นพิษของลีโอ


ส่วนเท้าที่เล็บหายไปทั้งสิบนิ้วคงเป็นเพราะไมค์ที่ทรมานยัยนี่แน่ๆ


คาร์มินัสพยักหน้าให้กับความคิดตนก่อนจะมองดูการลงโทษต่อ


"โทษของเจ้าที่ลอบทำร้ายเสียงของท่านหญิงคาร์มินัสนั้น เราได้ตกลงกับขุนนางแล้วว่าให้เจ้าไปอยู่ในคุกใต้บาดาลที่มีภูเขาไฟระเบิด ระเบิดตลอดเวลา เป็นเวลา6เดือนเต็ม แต่ว่าก่อนหน้านี้ท่านหญิงคาร์มินัสได้ให้สาดน้ำเกลือใส่เจ้าก่อน5ถัง"ไดม่อนบอกเสียงราบเรียบก่อนจะให้ทหารนำตัวไป


"ไม่นะเพคะองค์ราชา หม่อมฉันไม่ได้ทำ ปล่อยข้าสิ กรี๊ดดดดด"เสียงร้องของเลล่ายังคงดังต่อไปจนเงียบลง


คาร์มินัสเมื่อหมดสิ่งที่ต้องทำของที่นี่แล้วก็ขอตัวกลับซึ่งไดม่อนขออาสาไปส่งเอง


คาร์มินัสส่ายหน้าปฏิเสธก่อนจะเทเลพอทหายไป


ไดม่อนมองร่างบางที่หายไปก่อนจะถอนหายใจแล้วไปทำงานต่อ


"พระองค์จะทำอย่างไรต่อพะยะค่ะ"แบล็คถามขึ้น


"ข้า...คงต้องเริ่มต้นใหม่ตั้งแต่ศูนย์"ไดม่อนบอกเสียงเบาก่อนจะเดินหายไปในห้องทำงาน


ปีศาจทั้ง5เดินออกมามองนายตนก็ได้แต่เศร้าใจตามไปด้วยก่อนจะมองหน้ากัน


"เอาอย่างไรดี"ออนซ์เอ่ยปากถาม


"ไม่รู้หรอก ต่อไปนี้คงแล้วแต่นายท่านเถอะ ส่วนเราทำได้เพียงให้กำลังใจและช่วยอยู่ห่างๆและ...."แบล็คพูดก่อนจะหยุดลง


"รอรับโทษจากองค์ราชินี"สปินพูดเสียงเบาหวิวก่อนทั้ง5จะหายไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 309 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,416 ความคิดเห็น

  1. #2377 com23476 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 08:50
    ไม่เอาอีนี่ได้มั้ย

    อย่าเอาไดม่อนทำสามีเลย

    ให้เป็นสามีน้อยพอ

    #เรือลีโอกับโลคา
    #2,377
    0
  2. #1947 0928637971 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 21:58
    ไรท์หายไปนานจังคนอ่านรอยุ รีบกลับมาต่อไวๆนร้าาาา
    #1,947
    0
  3. #1946 Menota (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 19:07
    รอค่ะ แค่เค้าเริ่มเห็นใจไดม่อนแล้วขอให้หวานกันเร็วๆนะ
    #1,946
    0
  4. #1945 kacu (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 23:16
    พ่อแม่จากชาติที่9รึปล่าวคะ หรือว่าเราอ่านไม่เคลียเอง
    รออ่านนะคะ สู้ๆค่ะ
    #1,945
    1
    • #1945-1 Fuyuki 098(จากตอนที่ 58)
      14 มิถุนายน 2561 / 06:45
      ชาติที่10จ๊ะ รู้สึกว่าอ่านไม่เครียนะ อิอิ
      #1945-1
  5. #1944 minmime (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 20:51
    รอออออออออ
    #1,944
    0
  6. #1942 poppylove103 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 19:25
    ผิดไหมถ้าจะบอกว่า สงสารไดม่อนอ่ะ แต่ก็สาสมกับสิ่งทำอ่ะนะ เฮ้ออออ สองจิตสองใจมากเลยค่ะไรท์ ใจนึงสงสาร ใจนึงสมน้ำหน้าอ่ะ ยังไงก็รอตอนต่อไปนะคะ
    #1,942
    1
    • #1942-1 Fuyuki 098(จากตอนที่ 58)
      13 มิถุนายน 2561 / 21:04
      สงสารเหมือนกันอ่ะ ไรท์แต่งเองยังสะดุ้งเองเลย555
      #1942-1
  7. #1941 Kistun (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 16:39

    นี่แหละที่จะสาสมกับที่เคยทำไว้ ดีต่อใจมากคามินัสสู้ๆ รอคามินัสจำอดีตของฮาเร็มคนอื่นๆ ได้บ้าง รอค่ะ

    #1,941
    0
  8. #1940 กองทัพซึนเดเระ (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 15:22
    จะจีบติดเล้อออ
    #1,940
    0
  9. #1939 MHEEPQ12 (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 15:14
    หื้มมมม55555
    #1,939
    0