นางร้ายสายสตอ(ฮาเร็ม)ภาค3

ตอนที่ 57 : หนี้เลือดระดับ0

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,255
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 301 ครั้ง
    28 พ.ย. 61

"คาร์มินัส!! "เสียงร้องมาแต่ไกลทำให้คาร์มินัสผละออกจากอ้อมกอดพ่อและแม่ก่อนจะมองผู้มาใหม่ด้วยความตะลึง

ทายสิว่าใคร?

"เสด็จตา"คาร์มินัสเรียกผู้มาใหม่ก่อนจะว่ายน้ำไปหาตาตน

"มานี่เลยยัยหลานดื้อ รู้มั้ยตารอเช้ารอเย็นให้เจ้ามาหา แต่เจ้ากลับไม่หาตาแก่ๆคนนี้3ปีเต็มเลยนะ"ตาบ่นอุบอิบ

"ขอประทานอภัยเพคะ แต่หลานไม่ว่าง"เธอบอกตามจริง

"ไม่ว่างหรือเจ้ามัวแต่เที่ยวจนลืมตาเล่า"ตาบ่นอุบอิบ

"ไม่ว่างเพคะเสด็จตา เอาเป็นว่าปิดเทอมนี้หลานจะไปหาเสด็จตาเลยเพคะ"คาร์มินัสบอกอย่างเอาใจคนชรา

"ดีมาก ว่าแต่มาทำอะไรที่นี่ล่ะ"ว่าแล้วราชาคิงก็มองดูรอบๆที่มีคนมารวมกันที่ใจกลางเมืองด้วยความสงสัย

"คือ... หลานมาเที่ยวเพคะ"เธอบอกก่อนจะมองพ่อแม่ของตนที่มองตนอย่างเสียดาย

"งั้นหรือ... อ้อ! ทักทายราชาคาร์ก"เสด็จตาทักทายพ่อเธอในชาติที่10

"เช่นกันราชาคิง"ราชาคาร์กตั้งสติก่อนจะพยักหน้า

"อ้อ นี่ไงหลานข้าที่เล่าให้ฟังว่าเป็นดาราคนนั้นไง ลูกของเอธาเลียห์กับเจ้าชายซาแมน"เสด็จตาได้ทีก็โอ้อวด

อึก

"งดงามยิ่งนัก สมกับคำร่ำลือเลยนะ"เสด็จพ่อเอ่ยชม

เธอระบายยิ้มให้บางๆก่อนจะมองตาตน

"หากไม่รังเกียจมาพักที่พักกับเราสักครู่ก็ได้นะ"ราชินีซินี่กล่าวก่อนจะมองเธออย่างมีความหวัง

"หลานว่าพักที่นี่สักครู่ดีหรือไม่เพคะเสด็จตา เพราะว่าวันนี้หลานต้องไปที่อาณาจักรมาคาเรียสอีก"เธอรีบเอ่ยปากชวน

"หืม... เอาสิ!  ตาอยากดูหลานเต้นแบบชัดๆ ฮ่าๆๆ"องค์ราชาคิงหัวเราะอย่างพอใจ

และแล้วการชลมุนก็แยกย้ายแตกกระจายกันไปทุกคนก็ไปรวมกันที่วัง

มีลูน่า ฟูริกะ สเกา มาร์ค คาร์มินัส ราชาคิง ราชาคาร์ก ราชินีซินี่

ทั้ง8คนมานั่งอยู่ที่ห้องรับรองกัน

"พวกเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง"ราชาคิงถามราชาและราชินีของที่นี่

"พวกเราสบายดี หากแต่ไม่ดีก็คงเป็นลูกสาวคนเล็กของเราจากไป"ราชาคิงตอบก่อนจะมองที่เธอ

"อือ มันกี่ปีกันแล้วล่ะที่ลูกสาวเจ้าจากไปน่ะ"ราชาคิงกล่าว

"จะร้อยปีแล้วล่ะค่ะ"ราชินีตอบเสียงสั่น

"อือ เรายังเชื่อว่าเฟริต้าไม่มีทางทำแบบนั้นแน่"ราชาคิงบอก

"ใช่แล้ว ลูกเราไม่ทำอะไรต่ำๆแบบนั้นหรอก"ราชาคาร์กกล่าวเสียงเย็นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์วันนั้น

"อือ เอาเถอะ ปล่อยวางเสียบ้าง ข้าว่าหนูเฟริต้าคงไปเกิดใหม่แล้วละ"ราชาคิงพูดให้กำลังใจ

"ลูกเรามาเกิดใหม่แล้วแหละ"ราชาคาร์กตอบก่อนจะมองคาร์มินัส

ราชาคิงพยักหน้าแต่ไม่ได้สังเกตอะไรสักอย่าง

"จริงสิคามิ พ่อเราเป็นยังไงบ้างล่ะ?"ราชาคิงถามหลานรัก

"ท่านพ่อสบายดีค่ะ สุขภาพก็ดีออกมาเต้นเพลงหลานทุกวันหลังจากงานเสร็จ คิคิ"คาร์มินัสแสร้งหัวเราะ

"หืม เจ้าซาแมนหนักขึ้นทุกวันละ ฮ่าๆๆ "ราชาคิงหัวเราะชอบใจ

คาร์มินัสระบายยิ้มให้ถึงจะเป็นการเสแสร้งก็ตามทีก่อนจะมองหน้าทุกคนที่มองเธออย่างน้อยใจ

"แล้ว..ท่านพี่ลูน่าสบายดีมั้ยคะ"เธอหันไปถามพอเป็นมารยาท

"สบายดีจ่ะ เฟ..เอ่อ..คาร์มินัสก็คงสบายดีสินะ"ลูน่ารีบตอบแบบผิดถูก

"หืม ทั้งสองรู้จักกันเหรอ?"ตาเธอถามพลางขมวดคิ้ว

"เพคะเสด็จตา พวกเราก็เหมือนพี่น้องกันนั่นแหละเพคะ หลานนับพวกเขาเหมือนพี่แท้ๆเพคะ อีกอย่างเวลาไปไหนมาไหนเราก็เจอกันบ่อยๆจนสนิทกัน ไม่แปลกที่จะสนิทกัน"เธอโกหกไปคำโต

"ใช่แล้ว แล้วเราก็เอ็นดูหนูคาร์มินัสเหมือนลูกแท้ๆเลยล่ะ"ราชินีซินี่กล่าวต่อ

"ฮะๆๆดีแล้วล่ะ อยู่ด้วยกันแบบนี้แหละเพราะอาณาจักรเราก็เหลือเพียงสองอาณาจักรรักกันไว้ดีกว่าชัง"ราชาคิงหัวเราะสุขใจ

ตู๊ดดดดดดด

เสียงเตือนจากนาฬิกาของเหล่าดาร์เรนดังขึ้นทำให้คาร์มินัสนำออกมาดู

"คามิ อยู่ไหนจ๊ะ"เสียงของจินนี่นักเขียนบทของเธอถามขึ้น

"อ้อ ฉันอยู่ที่ใต้ท้องทะเลน่ะ มีอะไรหรอ?"เธอถาม

"ได้เวลาแล้วจ่ะ มาเตรียมตัว"

"ทราบ"

เธอวางสายลงก่อนจะขอตัวกลับแต่ไม่วายทุกคนก็ตามเธอมายังดินแดนปีศาจอยู่ดี

"งั้นหม่อมฉันทูลลาเพคะ"เธอบอกก่อนจะเดินไปอีกที่ส่วนบุคคลที่มาด้วยก็ไปที่ห้องพักซึ่งไดม่อนไม่สามารถปฏิเสธอะไรได้เลย

คาร์มินัสเดินมาจนถึงห้องเสื้อแล้วจัดการแต่งตัวแล้วเดินไปอีกที่

"โรส"เสียงซีโน่ดังขึ้นทำให้เธอหันไปหาซีโน่ในร่างคน

"ซีโน่"เธอเดินไปหาซีโน่

"เตรียมตัวพร้อมยัง การแสดงน่ะ"ซีโน่ถาม

"แน่นอน นางร้ายแบบฉันมันสายสตอนิ"คาร์มินัสแสยะยิ้มก่อนจะรับของจากซีโน่

"ผมจะรอนะ หนี้เลือดครั้งนี้ขอให้สนุก"ซีโน่อวยพรก่อนจะหายไป

คาร์มินัสแสยะยิ้มก่อนจะปรับหน้าตนให้เป็นเซ็กซี่ก่อนจะเดินไปยังห้องโถงที่ซึ่งเป็นการจัดงานครั้งนี้

ชุดที่คาร์มินัสใส่คือชุดเดรสสีชมพูที่มีลูกไม้ตรงอก ผมรวบขึ้นโดยการถักเปียครึ่งหัวและเครื่องประดับอีกนิดหน่อยยิ่งเสริมความงามให้คาร์มินัส


เธอต้องการให้ทุกคนแทบจะช็อคตายนั่นยิ่งเพิ่มความดาเมจที่รุนแรงอีกเท่าตัวของเธอ


งานเลี้ยงวันนี้เป็นวันรวมตัวกันหรือยังไงกันแน่เพราะไม่ได้จัดแค่การทำการต่อสัญญาเป็นพันธมิตรแต่ว่างานนี้ยังรวมงานเปิดตัวที่เมืองนี้ ไม่สิ อาณาจักรแห่งนี้กลับมาอีกครั้ง

และไม่ใช่มีแค่แขกของอาณาจักรเธอแต่มีทุกอาณาจักรและเธอจะใช้งานครั้งนี้แหละที่จะทำเรื่องสนุก

ร่างบางแสยะยิ้มอย่างน่ากลัวก่อนจะปรับสีหน้าแล้วเคลื่อนตัวไปในงาน

แกร๊ก

เสียงประตูดังขึ้นทำให้ทุกคนหันมามองผู้มาใหม่หากแต่แทบหยุดหายใจเมื่อพบหน้าของคาร์มินัสและรอยยิ้มที่เซ็กซี่เกินใคร

ร่างบางเคลื่อนตัวมาหยุดอยู่บัลลังก์ก่อนจะจีบกระโปรงแล้วทำความเคารพอย่างสง่างาม

ไดม่อนมองดูร่างบางที่ทำความเคารพด้วยแววตาบอกไม่ถูกก่อนจะพยักหน้าเหมมือนคนอื่นๆ

"ในเมื่อมากันครบแล้วเริ่มงานเลยแล้วกัน"ไดม่อนเอ่ยขึ้นก่อนพวกลีโอจะขึ้นไปร้องเต้นทำให้งานเลี้ยงเฮฮาก่อนจะจบลงตามด้วยคนสุดท้ายคือคาร์มินัส

ร่างบางตรงไปที่เวทีก่อนจะมองดูสตาฟซึ่งพวกเขาส่งสัญญาณให้เธอว่าพร้อมแล้ว

너의 싸늘해진 그 눈빛이
 นอ เอ ซา นึล แฮ จิน กือ นุน บี ชี
나를 죽이는 거야
 นา รึล ชู กี นึน กอ ยา
커지던 니 맘의 불씨
 คอ จี ตอน นี มา เม พุล ชี
재만 남은 거야 왜
 แช มัน นา มึน กอ ยา แว

시간이 약인가 봐
 ชี กา นี ยา กิน กา บวา
어째 갈수록 나 약하잖아
 ออ แจ คัล ซู รก นา ยา คา ชา นา
슬픈 아픔도
 ซึล พึน อา พึม โด
함께 무뎌지는 거야
 ฮัม เก มู ดยอ ชี นึน กอ ยา

좋아 이젠 너를 잊을 수 있게
โช อา อี เจน นอ รึล อี จึล ซู อิท เก
꽃같이 살래 나답게
โกท กา ชี ซัล แร นา ดับ เก

Can’t nobody stop me now no try me 

ร้องท่อนนี้คาร์มินัสก็ลงจากเวทีก่อนจะจับคางลีโอแล้วเกลี่ยไปมา

나의 향길 원해 모두가
นา เอ ฮยัง กิล วอน แฮ โม ดู กา
바보처럼 왜 너만 몰라
พา โบ ชอ รอม แว นอ มัน มล รา
정말 미친 거 아냐 넌 
ชอง มัล มี ชิน กอ อา นยา นอน


왜 예쁜 날 두고 가시나
 แว เย ปึน นัล ดู โก กา ชี นา

ถึงท่อนนี้คาร์มินัสก็เดินไปหาอีเมอร์สันที่มองเธอตาไม่กระพริบ

เธอเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะจับใบหน้าคมสันก่อนจะผละออก


날 두고 가시나
นัล ดู โก กา ชี นา
왜 예쁜 날 두고 가시나
แว เย ปึน นัล ดู โก กา ชี นา
날 두고 떠나가시나
นัล ทู โก ตอ นา กา ชี นา
그리 쉽게 떠나가시나
คือ รี ชวิบ เก ตอ นา กา ชี นา
같이 가자고
คา ชี คา จา โก
약속해놓고
ยัก โซ แค โน โค
가시나 가시나 
คา ชี นา คา ชี นา


날카로운 날 보고 넌
นัล คา โร อุน นัล โบ โก นอน
고개 숙일 거야
โค แก ซู กิล กอ ยา
가시 난 내 모습이
ชา ชี นัน แน โม ซือ บี
더 깊숙이 파고들 거야 eh
ดอ คิบ ซู กี พา โก ดึล กอ ยา eh

ถึงท่อนนี้ร่างบางก็เคลื่อนตัวหาโลคาซันเดอร์ก่อนจะลูบแผงอกก่อนจะกัดปากเล็กน้อยเป็นการยั่ว

이미 꺾은 거잖아
อี มี กอ กึน กอ จา นา
굳이 미안해하지 마
คู ดี มี อัน แฮ ฮา จี มา
정말 꺾인 건 지금 내가
ชอง มัล กอ กิน กอน ชี กึม แน กา
아냐 바로 너야
อา นยา บา โร นอ ยา

좋아 이젠 너를 잊을 수 있게
โช อา อี เจน นอ รึล อี จึล ซู อิท เก
꽃같이 살래 나답게
กท กา ชี ซัล แร นา ดับ เก

Can’t nobody stop me now no try me 

พอท่อนนี้มาถึงเธอก็เดินไปหาเกรย์ก่อนจะขยิบตาให้แล้วเต้นต่อกลางงาน

나의 향길 원해 모두가
นา เอ ฮยัง กิล วอน แฮ โม ทู กา
바보처럼 왜 너만 몰라
พา โบ ชอ รอม แว นอ มัน มล รา
정말 미친 거 아냐 넌 
ชอง มัล มี ชิน กอ อา นยา นอน


왜 예쁜 날 두고 가시나
 แว เย ปึน นัล ดู โก กา ชี นา

ร้องมาถึงสักพักก็มองหน้าเมสันก่อนจะส่งจูบแบบยั่วยวนไปให้

날 두고 가시나
นัล ดู โก กา ชี นา
왜 예쁜 날 두고 가시나
แว เย ปึน นัล ดู โก กา ชี นา
날 두고 떠나가시나
นัล ทู โก ตอ นา กา ชี นา
그리 쉽게 떠나가시나
คือ รี ชวิบ เก ตอ นา กา ชี นา
같이 가자고
คา ชี คา จา โก
약속해놓고
ยัก โซ แค โน โค
가시나 가시나 
คา ชี นา คา ชี นา
너는 졌고 나는 폈어
นอ นึน ชยอท โก นา นึน พยอ ซอ

คาร์มินัสร้องถึงท่อนนี้ก็เต้นยั่วปีแอร์ข้างบนก่อนจะใช้นิ้วกวักเรียก

And it’s over

다시 돌아온다 해도
ทา ชี โด รา อน ดา แฮ โด
지금 당장은 나 없이
ชี กึม ทัง จัง งึน นา ออบ ชี
매일 잘 살 수 있을 것 같지
แม อิล จัล ซัล ซู อี ซึล กอ กัท ชี
암만 생각해봐도 미친 거 아냐 넌
อัม มัน แซง กา แค บวา โด มี ชิน กอ อา นยา นอน

ร่างบางเคลื่อนตัวไปใกล้ไมค์ก่อนจะคล้องคอแล้วโยกไปมา

왜 예쁜 날 두고 가시나
 แว เย ปึน นัล ดู โก กา ชี นา

날 두고 가시나
นัล ดู โก กา ชี นา
왜 예쁜 날 두고 가시나
แว เย ปึน นัล ดู โก กา ชี นา
날 두고 떠나가시나
นัล ทู โก ตอ นา กา ชี นา
그리 쉽게 떠나가시나
คือ รี ชวิบ เก ตอ นา กา ชี นา
같이 가자고
คา ชี คา จา โก
약속해놓고
ยัก โซ แค โน โค
가시나 가시나 
คา ชี นา คา ชี นา

ปล.เนื้อเพลง Gashina (가시나) : Sunmi

พอท่อนสุดท้ายมาถึงเธอก็หยุดลงก่อนจะมองหน้าไดม่อนที่ตอนนี้มองหน้าเธออย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อกันให้ได้ซึ่งเธอไม่สนใจก่อนจะทำความเคารพทุกคน

แปะๆๆๆๆๆๆๆ

เสียงปรบมือดังสนั่นขึ้นเธอยิ้มพอใจก่อนจะเดินไปรวมตัวกับพวกฟูยุ

"นัสจัง เก่งจังนะยั่วขนาดนั้น"ฟูยุพูดอย่างเชยชม

"เบสิคจ่ะ"เธอบอกก่อนจะขยิบตาให้

"อ๊ะ!  ท่านหญิงเราพบกันอีกแล้วนะคะ"ทุกคนมองดูเลล่าเป็นตาเดียวก่อนจะมองเธอเป็นเชิงคำถาม

"อ้อ นี่คุณเลล่าน่ะจ่ะ เราพบกันที่ห้างเพราะความไม่ระวังของเธอเอง"เธอแนะนำตามมารยาทก่อนจะมองทุกคนที่เข้าใจความหมายดี

"อ้อ!  ยินดีที่ได้พบคุณเลล่า ดิฉันเจ้าหญิงฟูยุจ่ะ"ฟูยุแนะนำตัวแบ๊วน่ารักจนเลล่าหน้าถอดสี

"เช่นกันเพคะองค์หญิง"เลล่าพยักหน้าย่อตัวลงเก็บสีหน้าอิจฉาไว้

มีหรือจะพ้นตาของเหล่านักเรียนนักฆ่าได้?

ทุกคนพยักหน้ากันเบาๆก่อนจะเริ่มต่อ

"ว่าแต่คุณเลล่ามีอะไรกับพวกเราหรือเปล่าคะ"ฟูยุถาม

"เอ่อ..เปล่าค่ะ เพียงมาทักทายท่านหญิงและทุกคนเท่านั้น"เลล่าพูดจบก็มองเมสันอย่างเขินอายแต่เมสันก็ไม่แม้จะปรายตามองจนฟูยุเกือบขำลั่น

"อ้อ หากหมดธุระแล้วก็เชิญเถอะจ่ะ"ฟูยุเอ่ยปากไล่

"ค่ะ ขอตัว"เลล่ากัดฟันพูดก่อนจะส่งยิ้มให้ทุกคนแล้วเดินออกมาเพียงไม่กี่ก้าวก็พบกับพนักงานเสริฟน้ำทำให้เลล่าแสยะยิ้มก่อนจะใช้เวทย์มายาของเธอให้พนักงานเสิร์ฟน้ำล้มลงแล้วเทน้ำมาใส่เธอ

ซ่า!!


"ขะ..ขออภัยครับ"พนักงานเสิร์ฟก้มหัวขอโทษ

"มะ..ไม่เป็นไรหรอกจ่ะ"เลล่าแสร้งทำเป็นนางฟ้าใจดีก่อนจะลุกขึ้นแล้วใช้เวทย์มายาทำชุดใหม่ตนก่อนจะยิ้มเย้ยขึ้นอย่างมีชัยเพราะไม่มีใครมีธาตุมายาแบบเธอ

"หึ"คาร์มินัสแสยะยิ้มก่อนจะแสร้งทำแก้วแตก

"โอ้ย"คาร์มินัสร้องออกมาก่อนจะมองดูเลือดที่ไหลออกจากเท้าเพราะใส่ส้นสูงแล้วพอแก้วแตกมันก็กระเด็นบาดก็แค่นั้น

"คามิ คามิส นัส มิมิ"เสียงของแต่ละคนดังขึ้นก่อนจะเข้ามาดูคาร์มินัส

"ทำยังไงให้แก้วแตกละห๊ะ"โลคาซันเดอร์พูดอย่างฉุนเฉียว

"ก็อยู่ๆก็ไม่มีแรงจับแก้วอ่ะ เลยพลาดหลุดมือลง"เธอแสร้งทำเป็นไม่มีแรงก่อนจะมองเลล่าที่ยืนกำมือแน่น

"มานี่ เดี๋ยวผมรักษามิมิเอง"อีเมอร์สันกล่าวก่อนจะใช้ธาตุแสงรักษาเธอ

ไม่นานแผลก็หายไปก่อนลีโอจะพยุงเธอขึ้น

"หายแล้วนะ"เมสันบอกอย่างโล่งใจ

"อือ แต่แก้วฉันแตกหมดเลยอ่ะ"คาร์มินัสพูดอย่างเสียดาย

"นี่ค่ะท่านหญิง ดิฉันนำมาให้"เลล่าเดินเข้ามาแล้วนำไวน์มาให้

"ขอบใจจ่ะ"เธอบอกอย่างสุภาพแล้วส่งยิ้มให้ก่อนจะดื่มลงไปจิบหนึ่งแล้วมองทุกคนที่เริ่มไปหาอะไรทานบ้างก่อนมือเรียวจะหยิบซองสีขาวขึ้นมาใส่ในแก้วก่อนจะดื่มเข้าไป

อึก อัก แค่กๆๆๆ

คาร์มินัสแสร้งล้มลงก่อนจะใช้มือปิดปากก่อนจะมองดูเลือดที่ออกจากปากอย่างตะลึง(แสร้งตะลึง)

"มิมิ"อีเมอร์สันที่เห็นเหตุการณ์ก็รีบวิ่งมาดู

"ฉะ..ฉันถูกพิษ แค่กๆ"คาร์มินัสไอออกมาเป็นเลือดก่อนจะมองดูเลล่าที่ตะลึงไม่หาย

"ธะ...เธอวางยาฉัน เลล่า"เธอบอกก่อนจะแสร้งสลบไป

"ทหาร เอาตัวเลล่าไปคุมขัง!!"เสียงไดม่อนพูดอย่างโกรธจัดก่อนจะรีบไปดูอาการของคาร์มินัสแต่ต้องชะงักเมื่อมีคนช้อนตัวคาร์มินัสไปที่ห้อง

ไดม่อนกำมือแน่นก่อนจะให้องครักษ์ทั้ง5จัดการงานที่เหลือ

ระหว่างที่ทุกคนเป็นห่วงคาร์มินัส เธอก็ใช้จังหวะนั้นปาซองยาไปอีกทางซึ่งมีเสือตัวน้อยหลบอยู่มุมมืด

เมื่อมาถึงหมอยังไม่มาทำให้อีเมอร์สันตรวจอาการของคาร์มินัสก่อน

"มิมิถูกพิษที่ทำให้หลอดเสียงอักเสบไปอาทิตย์กว่าเลยล่ะ"อีเมอร์สันบอกทุกคนต่างหน้าดำคล้ำก่อนที่จะพูดกันต่อ

"ฉันว่าเลล่าอะไรนั้นต้องอิจฉานัสแน่"โลคาซันเดอร์พูดเสียงเย็น

"ใช่ ผู้หญิงแบบนี้ปล่อยไว้ไม่ได้"ลีโอบอกเสียงเย็นไม่แพ้กัน

"แบบนี้คงต้องสั่งสอนซะแล้วละ"ไมค์ก็เอากับเขาด้วย

"จากนั้นก็คงต้องขอเธอไปเป็นหนูทดลองเอ้ย!!เป็นคนใจกว้างในการสละร่างกายแล้วล่ะครับ"เกรย์พูดเสียงเหี้ยม

"แบบนั้นง่ายไปฉันขอเล่น เอ้ย ทดสอบความอดทนของเลล่าเป็นไง"อีเมอร์สันก็พูดเสียงเรียบ

"หึๆๆๆๆๆๆๆ"ทุกคนในห้องต่างหัวเราะกันอย่างสยดสยอง

ไม่นานบรรยากาศนี้ก็หายไปเมื่อหมอหลวงมา

หลังจากหมอกลับไปดยุกซาแมนกับเอเดนก็เข้ามาหาลูกตนและน้องตน

เฝ้าสักพักทุกคนก็ออกไปจนเหลือแต่คาร์มินัส

คาร์มินัสลืมตาขึ้าก่อนจะแสยะยิ้ม

"ซีโน่ ข้างนอกเป็นไงบ้าง"คาร์มินัสถาม

อย่าตกใจไป พิษแค่นี้ทำอะไรเธอไม่ได้แม้แต่นิดที่กระอักเลือดมันก็แค่การตอแหลก็แค่นั้น

"เรียบร้อย หลักฐานแน่นหนา งานนี้ยัยนั่นคงรอดยาก"ซีโน่แสยะยิ้ม

"หึ ฉันจะไปที่ห้องขัง"คาร์มินัสแสยะยิ้มก่อนจะเทเลพอทมาที่ห้องขัง

เลล่าถูกโซ่ล่ามไว้ โซ่ผนึกพลังที่คนตรงหน้าไม่สามารถใช้พลังได้เลย

"หึหึ เลล่าเป็นไงบ้างละ"คาร์มินัสถามเสียงเย็น

เลล่าหันมองคาร์มินัสด้วยสายตาอาฆาตแล้วจิกมือแน่น

"หึหึ นี่แค่เบสิคนะ ฉันไม่ต้องทำอะไรเธอเลยเดี๋ยวเธอก็ได้ระดับ0เองแหละ แต่ไม่ใช่จากฉันนะ แต่เป็น....คนของฉัน"คาร์มินัสแสยะยิ้มก่อนจะจับเรียวหน้าบางก่อนจะบีบแน่น

"หึหึ จริงนะ หรือจะเอากับฉันก่อนละ?"คาร์มินัสแสยะยิ้ม

"แก...ฉันเกลียดแก"เลล่าเผยธาตุแท้ออกมา

"หึหึ ฉันก็เกลียดแก ขยะแขยงแก ยัยขยะข้างทาง"คาร์มินัสพูดเสียงรังเกียจก่อนจะหยิบคีมออกมา

"กะ...แกจะทำอะไร"เลล่าถามเสียงสั่น

"นั่นสิ ฉันจะทำอะไรละ?"คาร์มินัสแสยะยิ้มก่อนจะใช้คีมลูบกรอบหน้า

ผลัวะ

คีมเหล็กถูกฟาดเข้าไปหน้าของเลล่าเต็มๆทำให้เลล่าลงไปจูบกับพื้น

เลือดต่างไหลออกจากศีรษะเลล่าอย่างหนักทำให้เลล่าสลบไป

"หึ นี่แค่ระดับ0ของหนี้เลือดแล้ว มันไม่หนักหรอกนะ ไม่หนักเลย"คาร์มินัสแสยะยิ้มก่อนจะหายไปจากตรงนั้นเพียงเสี้ยววิพวกเมสันก็มาถึง

คาร์มินัสล้างมือให้สะอาดก่อนจะแสร้งหลับไปเมื่อดวงตาแห่งการมอง เห็นคนเดินมา

แอ็ด

เสียงประตูเปิดขึ้นทำให้เห็นชายผมดำย่างก้าวเข้ามาก่อนจะลูบหัวคาร์มินัส

"เฟียร์ ข้าขอโทษ"ไดม่อนบอกเสียงเบาหวิวก่อนจะจูบขมับเธอแล้วจากไป

คาร์มินัมองคนที่ออกไปด้วยสายตาอ่านไม่ออกก่อนที่เจ้าตัวจะทรุดตัวนอนลงแล้วหลับไป

พรุ่งนี้ข่าวคงใหญ่น่าดูที่เธอถูดวางยาพิษและยัยนั่นคงไม่มีที่ยืนในสังคมนานๆหรอกนะ.... 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 301 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,416 ความคิดเห็น

  1. #1943 โฮคาบากิ (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 20:26
    เราหมั่นไส้เดม่อนอะ ไม่เอานางเข้าฮาเร็มไม่ได้หรอ
    #1,943
    0
  2. #1938 Kistun (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 23:18

    คนที่น่าแก้แค้นที่สุดคือไดม่อน เพราะมันคนเดียวเลย เฮ้อ รอตอนต่อไปค่ะ

    #1,938
    0
  3. #1937 AmmYAnna (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 21:31
    แก้วค่ะไม่ใช่แก้ส
    ปล. แก้คำผิดให้
    #1,937
    0
  4. #1936 minmime (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 16:03
    รอออออออคะ
    #1,936
    0
  5. #1935 MHEEPQ12 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 14:49
    คือที่ยาวนี้ไม่ใช่ไรนะ เนื้อเพลง5555
    #1,935
    0
  6. #1933 0928637971 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 09:33
    หนุกคะ เอาอีกสักตอนหน่าาาากำลังหนุกสะใจมากกก
    #1,933
    0