นางร้ายสายสตอ(ฮาเร็ม)ภาค3

ตอนที่ 56 : ครอบครัว+ความทรงจำชาติที่9ที่เริ่มกลับมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,245
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 272 ครั้ง
    28 พ.ย. 61

"เตรียมตัวพร้อมยังจ๊ะ"เสียงของทีน่านักแต่งเพลงสาวประจำตัวคาร์มินัสถามอย่างตื่นเต้น

เพราะวันนี้เป็นงานเลี้ยงที่อาณาจักรปีศาจน่ะสิ ทุกคนถึงได้กระตือรือร้นเป็นพิเศษ

คาร์มินัสส่ายหน้าระอาก่อนจะไปนั่งเครื่องบินที่จะใช้ไปในอาณาจักรมาคาเรียสโดยเฉพาะ

หลังจากนั้นไม่นานทุกคนก็ขึ้นเครื่องกันทุกคนก่อนจะเริ่มเดินทางกัน

5ชั่วโมงผ่านไป

ทุกคนก็มาถึงจุดหมาย

พอลงจากเครื่องก็มีคนของอาณาจักรมาต้อนรับ ทานสิใครเอ่ย?

สปิน บุคคลที่ไม่เชื่อในคำพูดเธอเมื่อตอนนั้นทำให้เธอตายเร็วเพราะคำยุยงไหนจะเหตุผลทั้ง108ประการของคนๆนี้

เพราะสปินรักเลล่า หลงเลล่า จนเธอแทบจะฆ่าชายตรงหน้าให้ตายคาที่

แต่ดูท่าแล้วหลังจากหลับไปคงฉลาดขึ้นมาบ้างละนะ

"ยินดีต้อนรับครับ"สปินทักทายทุกคนด้วยรอยยิ้ม

"เช่นกันค่ะ"พวกผู้จัดการเธอตอบพร้อมกัน

"งั้นเชิญทุกท่านนั่งรถม้าครับ"สปินพูดจบก็ผายมือเชิญทุกคน

เธอเดินตามทุกคนไปก่อนจะนั่งลงที่เบาะคนเดียวเพราะพวกผู้จัดการจะไปนั่งอีกคันเพราะไม่อยากรบกวนเธอ

และตอนนี้สปินก็ขึ้นมานั่งบนรถกับเธอ

บรรยากาศในรถม้าเงียบงันแม้แต่เสียงลมหายใจยังไม่ได้ยินด้วยซ้ำ

"องค์ราชินี"สปินพูดเสียงเบาหวิว

คาร์มินัสปรายตามองก่อนจะถอดแว่นออกแล้วเลิกคิ้วเป็นเชิงคำถามว่ามีอะไร

"กระหม่อมผิดไปแล้ว ขอได้โปรดพระองค์ลงโทษกระหม่อมเถอะพะยะค่ะ ที่เขลาเกินไป"สปินคุกเขาข้างหน้าคาร์มินัสแล้วพูดอย่างสำนึกผิด

"หึ คุณลุกเถอะ ฉันไม่มีอะไรจะลงโทษทั้งนั้น"เธอบอกเสียงเย็นก่อนจะมองทิวทัศน์ผ่านหน้าต่าง

ใช่ ไม่มีอะไรลงโทษตามร่างกายหรอกนอกจากลงโทษที่ใจให้เจ็บเจียนตายปนทรมานยากจะลืม

นั่นแหละที่เธอชอบ

30นาที

รถม้าหยุดลงที่หน้าปราสาท

ทุกคนลงจากรถก่อนจะแยกย้ายกันเก็บข้าวของแล้วไปพักผ่อนเพราะตอนเย็นจะมีงานเลี้ยงอีก

ร่างบางเลือกที่จะมาเดินดูตามสวนดอกไม้ที่เคยปลูกไว้ของชาติก่อน

ภาพต่างๆเธอจำได้ไม่ลืมไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์มักจะอยู่ที่ตรงนี้เสมอ

เคลื่อนสายตามองไปที่ศาลาก็ยังคงอยู่ที่เดิมเพิ่มเติมคือมีมิกะยืนอยู่

มิกะคือสาวใช้ประจำตัวเธอที่เคยซื่อสัตย์แต่ตอนนี้ไปรับใช้เลล่าและเป็นชนเผ่าเงือก

ร่างบางแสยะยิ้มก่อนจะตรงเข้าไปที่ศาลา

"ไม่เคยรู้ว่าแค่นางรับใช้มีสิทธิ์มายืนเป็นนางเอกเอ็มวีได้"เธอพูดเสียงเรียบ

"เจ้า..อะ..องค์ราชินี"มิกะหน้าเจื่อนลง

"ฉันไม่ใช่"เธอบอกตามความจริงก่อนจะมองร่างมิกะที่สั่นเทาด้วยความหวาดกลัวเธอ

"หนาวหรอ?"เธอแสร้งถามขณะปล่อยแรงกดดันออกมาพร้อมรังสีฆ่าฟัน

ตุบ

มิกะทรุดลงก่อนจะไอออกมาเป็นเลือดแล้วมองเธออย่างรู้สึกผิด ขอโทษก่อนจะเปลี่ยนเป็นเรียบเฉย

อัก!

มิกะไอเป็นเลือดออกมาเพิ่มเพราะรังสีฆ่าฟันเพิ่มมากขึ้นก่อนจะหายไปเพราะเมสันเข้ามา

"กุหลาบน้อย เป็นอะไรหรือเปล่า"เมสันเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง

"นัส เป็นอะไรมั้ย"โลคาซันเดอร์ก็ไม่น้อยหน้าผลักเมสันออกก่อนเจ้าตัวจะตรวจดูบาดแผลรอบตัวคาร์มินัส

"เปล่าหรอกซัน เมสัน ฉันสบายดี"เธอส่ายหน้าปฏิเสธ

"หรอ แล้วใครกันปล่อยรังสีฆ่าฟันออกมา?"เมสันขมวดคิ้ว

"งั้นหรอ คงเป็นคนที่ปองร้ายฉันละมั้ง"เธอแสร้งทำเป็นตกใจ

"นัสต้องระวังนะ อยู่กับฉันอย่าให้ห่าง"โลคาซันเดอร์รีบบอก

"อยู่กับแกบ้าอะไรละ กุหลาบน้อยต้องอยู่กับผมนะเพราะถ้าอยู่กับนายจะอันตราย"เมสันหันไปด่าโลคาซันเดอร์ก่อนจะหันมาพูดกับคาร์มินัส

"แกก็อันตราย นัส อยู่กับฉันนะ"โลคาซันเดอร์เถียงกลับก่อนจะมาพูดกับเธออย่างออดอ้อน

คาร์มินัสส่ายหน้าระอาก่อนจะสงบศึกทั้งสองแล้วบอกว่าจะอยู่กับฟูยุแทน

ทางมิกะก็มองอดีตนายตนที่ลืมเธอไปแล้วว่ายังอยู่ตรงนี้ด้วยแววตาซึ้งใจก่อนจะก้มหน้าลงเก็บซ่อนมันไว้

เธออยากจะช่วยเจ้านายแทบแย่แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนั้นราชาไดม่อนสั่งเธอให้เธอไปสืบข่าวเกี่ยวกับเลล่ามา

จากนั้นเธอก็แสร้งทรยศเจ้านายเหนือหัวตนไปอยู่กับอีกคนเพื่อล้วงความลับแต่มันสายเกินไปเพราะนายเหนือหัวตายตกในวันนั้น

ไม่มีวันไหนที่เธอไม่รู้สึกผิดแต่เพื่อเจ้านาย เธอจะทำ เพื่อไม่ให้นายเหนือหัวที่กลับมาเกิดใหม่แล้วเป็นอันตรายต้องตายเหมือนครั้งนั้น

มิกะเงยหน้าขึ้นมองเจ้านายที่เดินไปกับชายทั้งสองที่ตนไม่รู้จัก

"องค์หญิงน้อยของมิกะ"มิกะพูดเสียงสั่นก่อนจะเก็บอาการเหล่านั้นไว้ก่อนจะหายไปทำหน้าที่หนอนต่อ

คาร์มินัสปรายตามองร่างคนใช้ที่หายไปก่อนจะหันมาเดินต่อไป

เธอรู้แล้วว่าเธอไม่ใช่คนทรยศ..มิกะ

ถ้าถามว่าคาร์มินัสรู้ได้ไงก็เป็นเพราะเธอใช้ความสามารถของเธอตรวจสมองมองดูความทรงจำคนอื่นได้เพียงเพราะเขาสบตาของเธอ

"นะ...นัส นัส"

เสียงเรียกทำให้เธอหลุดออกจากภวังค์ก่อนจะมองดูโลคาซันเดอร์ที่คิ้วขมวดเป็นปม

"มีอะไรหรอซัน"คาร์มินัสถามพลางเอียงคอ

อึก

ดาเมจของคาร์มินัสก็ยังไม่หมด สามารถทำให้ทั้งสองสตั้นได้อีกตามเคย หัวใจสั่นสะท้านรุนแรงจนโลคาซันเดอร์กระแอมก่อนจะปรับสีหน้า

"นัสเป็นอะไรหรือเปล่า เห็นเหม่อๆ"โลคาซันเดอร์ถามอย่างเป็นห่วง

"อ้อ เปล่าน่ะ"ร่างบางส่ายหน้าก่อนจะขอตัวเดินไปอีกทาง

คาร์มินัสยังเดินต่อมาเรื่อยๆเพราะยังชำนาญทางที่นี่อยู่ก่อนจะหยุดลงอีกฟากของปราสาท

สายตาคาร์มินัสกวาดมองดูรอบๆอีกครั้งก่อนจะเจอป้ายตรงหน้า

"ต้องห้าม ห้ามเข้า"

ชื่อป้ายเตือนยิ่งตอกย้ำว่าที่นี่คือที่ๆเธอในสมัยนั้นถูกสั่งห้าม ว่าห้ามเข้าเด็ดขาด

เธอก็อยากรู้เหมือนกันอะไรอยู่ในนั้น

คาร์มินัสเดินเข้าไปก่อนจะพบกับอีกที่ ที่ต่างจากภายนอกโดยสิ้นเชิงเพราะในนี้มีซอมบี้ที่เธอเคยเห็นผ่านในหนัง

ฟุบๆๆๆๆ

บ้างก็มีสัตว์ประหลาดเดินผ่านเธอไปมา

สงสัยว่าพวกมันคงจะใช้ตามองไม่ได้แล้ว แล้วการได้ยินล่ะ?

คาร์มินัสเมื่อคิดได้ก็โยนก้อนหินไปอีกทาง

ตุบ ฟิ้ว

ทุกอย่างเร็วมากเนื่องจากพอเธอขว้างหินไปใส่ต้นไม้เสร็จพวกนี้ก็หายไปจากตรงนั้นก่อนจะปรากฏตรงจุดต้นไม้

แต่ตาเธอดีกว่าคนทั่วไปก็เห็นว่าพวกมันวิ่งเอาซึ่งพวกมันวิ่งเร็วมาก

หมับ

ไดม่อนเข้าจับมือเธออย่างรวดเร็วส่วนเธอก็ง้างหมัดเตรียมต่อยไดม่อน

ไดม่อนเอามือจุ๊ปากไว้ก่อนจะพาเธอออกจากบาเรียลตรงนี้

พอออกมาถึงไดม่อนก็ไม่พูดอะไรหาแต่ร่องรอยบาดเจ็บของเธอ

"อย่าเข้าไปอีก ข้าบอกกี่ครั้งแล้ว"ไดม่อนเอ็ดก่อนจะมองหน้าเธออย่างคาดโทษ

"ท่านบอกฉันด้วยหรือ อ้อ ฉันไม่เคยจำน่ะ"เธอบอกเสียงยียวนก่อนจะสะบัดแขนออกจากการกอบกุมของไดม่อน

"เฟียร์ อย่าดื้อ "

"ฉันไม่ใช่เด็ก"นางบอกก่อนจะกอดอกมองดูไดม่อน

"เฟียร์ หากเจ้าเป็นอะไรไปข้าจะทำอย่างไร?"ไดม่อนถอนหายใจก่อนจะพูดกับเธออย่างใจเย็น

"ฉันก็เจ็บ แต่ไม่ตายไงล่ะ"เธอบอกก่อนจะมองดูไดม่อนที่มองเธออย่างเรียบเฉย

"เจ้านี่นะ ข้าเตือนอะไรก็ไม่เอา มานี่"ไดม่อนพูดจบก็กระชากแขนเธออย่างแรงก่อนจะใช้ริมปากครอบลงบนปากบาง

ลิ้นหนาขบเม้นผ่านริมฝีปากแต่ปากบางก็ไม่เปิดทำให้ไดม่อนเข้าซุกที่ซอกคอคาร์มินัสแทน

"อ่ะ"คาร์มินัสสะดุ้งก่อนจะเตรียมผลักไดม่อนแต่ไดม่อนเร็วกว่าคือจับแขนทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะก่อนจะส่งลิ้นร้อนไปควานทั่วริมฝีปากโดยมีสายตาคู่หนึ่งมองอยู่

หลังจากนั้นไดม่อนก็ผละออกจากการจูบปากคาร์มินัส

เพียะ!!

คาร์มินัสตบไดม่อนก่อนจะมองดูผลงานตัวเองที่มีรอยนิ้วมืออยู่ครบทั้งห้า

ไดม่อนดุนปากก่อนจะกดศีรษะคาร์มินัสลงมาแล้วบดขยี้ริมฝีปากอย่างเอาแต่ใจ

"อื้อ"คาร์มินัสขัดขืนเต็มที่แต่ไดม่อนก็กอดคาร์มินัสแน่นขึ้นก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากอย่างรุนแรงจนได้กลิ่นคาวทั่วปาก

ไดม่อนผละออกก่อนจะมองดูผลงานของตนที่ริมฝีปากคาร์มินัสที่บวดเจ่อ

คาร์มินัสมองไดม่อนก่อนจะเดินออกจากตรงนั้นให้เร็วที่สุดก่อนจะรู้สึกปวดหัวขึ้นมา

ร่างบางกุมศีรษะก่อนจะเอนพิงต้นไม้ข้างๆแล้วทรุดตัวลงก่อนจะสลบไป

ปีแอร์ออกจากหลังต้นไม้ก่อนจะช้อนตัวคาร์มินัสขึ้นแล้วพาเทเลพอทไปที่วังของตน

"โรเซ่ ผ่านความทรงจำชาติที่9ให้ได้นะ ไม่มีอะไรมากหรอกนะ ไม่หนักหรอก ผมจะอยู่กับเธอ"ปีแอร์วางคาร์มินัสลงที่เตียงอย่างเบามือก่อนจะลูบผมร่างบางอย่างรักใคร่ก่อนจะเปลี่ยนมากุมมือแทน

ในฝัน

"นี่ นานี่ สักวันถ้าผมเก็บเงินได้มากพอผมจะขอคุณแต่งงานแหละ"เสียงของชายผมม่วงทำให้คาร์มินัสที่ยืนอยู่หันไปมองทั้งสองคน

"จริงนะ ดีใจจัง"สาวผมทองพูดอย่างตื้นตัน

"จริงสิ ผมสัญญา"

แล้วภาพก็ตัดมาตอนสาวผมทองถูกจับตัวไปพร้อมชายผมม่วง

"หึหึ นานี่ หึ เธอต้องตาย ตายทั้งเป็นเหมือนที่ครอบครัวเธอทำไว้กับฉัน!!"เสียงหญิงสาวผมดำกล่าวไว้

"ฮึก อย่านะแกรน ใจเย็นๆนะ อีกอย่างครอบครัวฉันไม่ได้ทำ"นานี่ส่ายหน้าน้ำตาอาบแก้มสองข้าง

"งั้นหรอ? อย่ามาไร้สาระนะ เธอนั่นแหละ ครอบครัวเธอนั่นแหละที่ทำแบบนี้ "สาวผมดำยังไม่ยอมรับยังคงโทษสาวผมทองอยู่

"แกรน ตั้งสตินะ พวกฉันไม่ได้ทำอะไรเลยแกรน"นานี่พยายามเกลี้ยกล่อมขณะเริ่มตัดเชือกด้านหลัง

"หึ แกจะโกหกฉันอีกเมื่อไหร่กัน ได้ ถ้าแกอยากโกหกฉันจะฆ่าคนรักแกซะ"ว่าแล้วสาวผมดำก็จ่อปืนไปที่คนรักของสาวผมทอง

หมับ

นานี่วิ่งไปคว้าเข้าที่ปืนก่อนทั้งสองจะยื้อยุดกันไปมา

ทางชายผมม่วงรีบมาช่วยคนรักตนในการแย่งปืนก่อนปืนจะลั่นขึ้น

ปัง

ทั้งสามมองหน้ากันก่อนนานี่จะทรุดตัวลง

หมับ

ชายผมม่วงเบิกตากว้างก่อนจะสับคอของสาวผมดำให้สลบก่อนจะช้อนตัวคนรัก

"นานี่ ไม่เอานะ อย่าทิ้งผมนะ"ชายผมม่วงบอก

"อึก ละ...ลี โอ ฉัน คงจะอยู่กับนายต่อไม่ได้ อึก"สาวผมทองเรียกชื่อคนรักก่อนจะกัดปากตนข่มกลั้นความเจ็บ

"ไม่นะ ผมจะเรียกรถพยาบาลรอก่อนนะ"ชายผมม่วงรีบบอกก่อนจะถือสมาทโฟนไว้แล้วกดโทรเรียกรถพยาบาล

อึก

"มะ..ไม่ต้องหรอกนะ ฉันคงอยู่ได้ไม่นาน ฉันน่ะเป็นโรคหัวใจระยะสุดท้าย แต่ฉันเลือกที่จะไม่เปลี่ยน เพราะ อึก...."

"มะ..ไม่ต้องพูดแล้วนานี่ คนดีของผม ไม่พูดแล้ว"ชายผมม่วงส่ายหน้าไปมา

"เพราะ ฉันกลัวว่าใจฉันจะเปลี่ยนไป ฮึก ขอบคุณนะลีโอ ขอบคุณที่ทำให้ฉันมีความสุขในเวลา อึก อันสั้นนี้ ขอโทษที่ฉันทำตามสัญญาที่ให้ไว้ไม่ได้ วะ...ว่าจะอยู่กับนายตลอดไป ฮึก ฉันน่ะ..."สาวผมทองพูดไปขณะที่น้ำตาไหลลงมาไม่ขาดสาย

"อยู่ต่อนะลีโอ อยู่แทนฉันนะ ฉันน่ะรักนายมากนะ รักมาก"สาวผมทองยิ้มทั้งน้ำตาก่อนจะหมดลมหายใจไป

"มะ..ไม่นะ ไม่นะนานี่ ม่ายยยยยย"เสียงร้องของชายผมม่วงดังก้อง

น้ำตาลูกผู้ชายหยดแล้วหยดเล่าไหลลงอาบแก้มก่อนจะก้มจูบหน้าผากมนของหญิงที่รัก

"ผมก็รักคุณนานี่"ชายผมม่วงบอกก่อนจะช้อนสาวคนรักแล้วเดินไปตามทางเรื่อยๆ

2ชม.ผ่านไป

คาร์มินัสสะดุ้งตื่นขึ้นก่อนจะมองปีแอร์ที่หลับข้างเธอแล้วมองไปทั่วห้อง

"ปีแอร์"คาร์มินัสเรียกปีแอร์เสียงเบาแต่ปีแอร์ก็ได้ยิน

"โรเซ่ เป็นไงบ้าง"ปีแอร์รีบถาม

"ไม่เป็นอะไรหรอกนะ ชาติที่9ไม่หนักหนาหรอก"เธอส่ายหน้าก่อนจะมองปีแอร์ที่จ้องตาเธอ

"ผมน่ะ รักเธอมากนะโรเซ่"ปีแอร์พูดเสียงจริงจังก่อนจะเคลื่อนใบหน้าเข้าจูบริมฝีปากอย่างอ่อนโยน

ลิ้นร้อนแทรกเข้าไปในโพลงปากก่อนจะเกี่ยวรัดลิ้นบางไว้อย่างอ่อนโยน

การจูบผ่านไปเนิ่นนานจนปีแอร์ถอดจูบออกมา

"ผมจะรอวันที่เธอบอกรักผม"ปีแอร์บอกเสียงอ่อนโยนก่อนจะจูบขมับคาร์มินัส

"พักก่อนนะ ผมจะเอาอาหารมาให้"ปีแอร์บอกก่อนจะรีบไปทำอาหารมาให้เธอ

ตึกตักๆๆๆ

เสียงหัวใจคาร์มินัสเต้นผิดจังหวะจนเจ้าตัวจับที่ใจตนเอง

"ความรู้สึกนี้....เหมือนเคยสัมผัสมาก่อน"คาร์มินัสพึมพำก่อนจะล้มตัวลงแล้วนอนคิดกับชาติที่9

ดูก็รู้ว่าชาติที่9คือลีโออย่างไม่ต้องสงสัย และ....เธอจะทำยังไงต่อไปกัน

ทางลีโอ

หลังจากที่สลบไป2ชม.เต็มก็ลุกขึ้นมาก่อนจะจับใจความได้

"คาร์มินัสคือคนรักในอดีตชาติเรางั้นหรอ งั้นเราก็คงมีหวังแล้ว"ลีโอพึมพำก่อนจะนึกถึงเรื่องที่ฝัน

"นานี่งั้นหรอ ไม่ว่าจะนานี่หรือคาร์มินัสผมก็รักเธออยู่ดีนั่นแหละ"ลีโอระบายยิ้มอย่างมีความสุขก่อนจะลุกจากเตียงแล้วเตรียมเค้กให้คาร์มินัสไว้รอ

.......

....

..

หลังจากที่คาร์มินัสทานอาหารเสร็จก็กลับมาที่วังตามเดิมก่อนจะเดินไปที่สระน้ำก่อนจะมองดูใต้ล่างสระน้ำ

ตรงนี้เป็นประตูเชื่อมสำหรับเจ้าหญิงเงือกหรือก็คือสำหรับตัวเธอที่แต่ก่อนไปมาระหว่างบ้านและที่นี่

แต่ตอนนี้เธอไม่สามารถที่จะกลับไปได้แล้วล่ะนะ

เพราะว่าตัวเธอแต่ก่อนตายไปแล้ว

มีเพียงคาร์มินัสที่เป็นลูกครึ่งเจ้านรกและเงือกเท่านั้น

ตึกๆๆๆ

เสียงวิ่งมาแต่ไกลก่อนจะหยุดลง

เธอหันไปมองผู้มาใหม่ก็เจอกับมิกะที่วิ่งหอบมา

"อะ..องค์ราชินี"มิกะพูดเสียงสั่น

เธอมองดูมิกะอย่างเรียบเฉยก่อนจะหันหลังกลับ

"เดี๋ยวก่อนเพคะ พระองค์อยากจะไปที่บ้านของพระองค์หรือไม่เพคะ"มิกะยื้อไว้

'ขอละ ขอให้องค์หญิงน้อยกลับไปบ้างก็ดี เพราะคนในอาณาจักรแห่งนั้นยังเศร้าโศกกับการจากไปขององค์หญิงน้อยอยู่จนถึงตอนนี้'

มิกะภาวนาอยู่ในใจ

คาร์มินัสหันกลับมาก่อนจะพยักหน้าลง

'อย่างน้อยๆก็ไปดูหน้าทุกคนก่อนแล้วกัน'คาร์มินัสคิดในใจก่อนจะโดดลงน้ำแล้วปลดผนึกที่แม่ของเธอหรือดัชเชสเอธาเลียห์ที่ปิดผนึกร่างเงือกเธอไว้เพราะน้ำกับไฟไม่ถูกกัน

มิกะมองการเปลี่ยนแปลงของคาร์มินัสแล้วน้ำตาไหลก่อนจะมองดูทุกอย่างที่เปลี่ยนไปจากคลีบสีเขียวตอนนี้กลายเป็นสีฟ้าจากผมสีแดงกลายเป็นสีเทาแต่สิ่งที่เห็นได้คือดวงตาที่มีตราวงแหวนนั่นยังไม่หายไปไหนจึงทำให้ดูได้ไม่ยาก

แต่จากที่ดู ก็รู้แล้วว่าองค์หญิงน้อยคือองค์หญิงเงือกบริสุทธิ์แห่งอาณาจักรสคอร์น ที่ซึ่งเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์และพลังบริสุทธิ์แตกต่างที่นี่อย่างสิ้นเชิง

ทั้งสองแหวกว่ายมาอาณาจักรแครินแห่งนี้อย่างเร็วแต่คาร์มินัสก็ต้องหยุดลงเมื่อเห็นพี่สาวอีกคนของเธอถูกขึงไว้กับโซ่และพี่สาวอีกคนที่ถูกสาหร่ายพิษมัดตัวไว้

"ปล่อยข้านะ ข้าจะไปช่วยเควิน"ลูน่า พี่สาวคนกลางที่ถูกขึงไว้ตะคอกใส่เงือกอีกตน

"หึ ข้าคงจะทำให้ไม่ได้องค์หญิง พระองค์เป็นคู่หมั่นของข้าแต่กลับไปรักชายอีกคน ผิดกฏเงือกยิ่งนัก ข้าจึงสามารถลงโทษอะไรท่านก็ได้ และท่านต้องเข้าพิธีวิวาห์กับข้าด้วย"เงือกตนนั้นกล่าวอย่างใจเย็นดวงตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

"ปล่อยทีน่านะเจ้าพวกชั่ว"ฟูริกะ พี่สาวคนโตของราชวงศ์ที่ถูกสาหร่ายพิษจับตัวไว้ตะคอกออกมา

"นี่ก็คงจะไม่ได้เช่นกันองค์หญิง พระองค์มีความผิดที่นอกใจกระหม่อมเช่นกันทั้งที่เราจะแต่งงานกันแล้ววันพรุ่งนี้"เงือกอีกตนพูดเสียงเรียบ

"องค์ราชินี จะทำอย่างไรเพคะ"มิกะถามร้อนรนเมื่อเห็นคาร์มินัสกลับมองดูเฉยๆ

กฏของที่นี่ก็มีเหมือนกัน เมื่อใดที่เรามีคู่หมายเราไม่สามารถไปรักคนอื่นได้ หากเราทำเราก็จะถูกคู่หมายลงโทษแบบใดก็ได้และแน่นอน ชายชู้ก็จะถูกทำโทษไปด้วย

"นี่สเกา เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้คิดอะไรกับเขา"ฟูริกะบอกไป

"ข้าเชื่อในสิ่งที่เห็นองค์หญิง"คู่หมายของฟูริกะหรือสเกาบอกเสียงเรียบ

"ข้าก็ไม่ได้คิดอะไรกับเควินทั้งนั้น เขาเป็นเพียงเพื่อนที่ดีนะ มาร์ค"ลูน่าก็บอกอย่างใจเย็น

"ข้าไม่เชื่อ"มาร์คส่ายหน้าก่อนจะทำโทษโดยให้กระแสไฟฟ้าแทรกผ่านโซ่

ชาวบ้านต่างมองดูด้วยสายตาเวทนาบ้างก็สะใจโดยไม่สนใจผู้มาใหม่สักคน

กรี๊ดดดด

เสียงร้องของทั้งสองดังระงมด้วยความเจ็บปวดก่อนจะกระอักเลือดออกมา

"พอได้แล้ว"เสียงใสกังวาลดั่งระฆังทำให้ทั้งสองหยุดกันก่อนจะมองผู้มาใหม่ที่ว่ายน้ำมาตรงหน้าทีน่า

"เจ้าเป็นใคร"สเกาถามเสียงเรียบ

"เราหรือคือใคร?นั่นสินะ...เราเป็นทั้งองค์หญิงคนเดียวของราชวงศ์สคอร์น เป็นทั้งองค์หญิงคนเล็กของที่นี่เฟริต้าไงละ"เมื่อพูดจบทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ

"เป็นไปไม่ได้ องค์หญิงน้อยสิ้นพระชนไปแล้ว"มาร์คบอกเสียงสั่น

อึก

"เฟริต้า"เสียงเรียกของลูน่าทำให้เธอหันกลับมามองหน้าพี่สาวของเธอ

"ฮึก น้องจริงๆด้วย เจ้ากลับมาเกิดใหม่แล้ว ฮึก"ทีน่าร้องไห้โฮออกมาพยายามที่จะเข้ามากอด

"ฮึก เฟ เฟน้องพี่"ฟูริกะร้องไห้อาบแก้ม

คาร์มินัสส่งยิ้มให้ทั้งสองคนก่อนจะมองหน้าคู่หมายทั้งสอง

"อย่าให้ต้องซ้ำรอยกับเราเลย บางทีสิ่งที่เห็นอาจไม่ใช่ความจริงทุกอย่างเสมอไปนะ หากพวกเจ้ายังลงโทษพี่หญิงอยู่แบบนี้ แล้วหากพี่หญิงตายไปพวกเจ้าจะทำอย่างไร? รักได้ ห่วงได้ หวงได้ แต่ต้องมีเหตุผล มีความเชื่อใจกัน เข้าใจหรือไม่?"นางบอกเสียงเรียบก่อนจะใช้พลังธาตุมืดตัดทั้งโซ่และสาหร่ายพิษจนหมด

"อย่าให้ซ้ำรอยกับเราเลย เราอยากให้ทั้ง4คนมีความสุข"เธอบอกเสียงอ่อนลงก่อนจะเข้ากอดพี่สาวทั้งสอง

ปู้นนนนนนน

"ราชาและราชินีเสด็จ"เสียงประกาศดังลั่นทำให้ทุกคนเงียบกริบทำความเคารพ

"เฟริต้า"เสียงสองเสียงประสานกันทำให้คาร์มินัสหันมาหาทั้งสองคนก่อนจะระบายยิ้มให้

"ค่ะ"คาร์มินัสขานรับก่อนจะมองดูบุคคลทั้งสองที่เข้ามากอดเธอ

หมับ

"ฮึก กลับมาแล้ว ลูกกลับมาแล้ว"ราชินีร้องไห้โฮ


"กลับมาแล้วสินะ"องค์ราชาลูบหัวลูกตน


"ค่ะ"เธอพยักหน้าก่อนทั้ง4คนจะเข้ากอดเธอ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 272 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,416 ความคิดเห็น

  1. #1978 ผู้อยู่เหนือกาลเวลา (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 17:20
    นี่มันชุดนางเงือกของเกมนิกกี้นิกกี้ ที่เราเสียตังค์เติมเพชรไปเยอะเมื่อหลายวันที่แล้วนิ 555
    #1,978
    0
  2. #1934 MHEEPQ12 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 14:35
    ตบจูบ? นี้เอ๊ะอ่ะ น้องเสียตัว555
    #1,934
    0
  3. #1932 Timpanteen (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 19:32
    ร่างเงือกสวยมากกกกก
    #1,932
    0
  4. #1931 Rita-Dion (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 07:15
    รออ่านอนู่นะคะ
    #1,931
    0
  5. #1930 CarelyPaweena (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 21:53
    รอออออออ อยากอ่านต่อค่ะ
    #1,930
    0
  6. #1929 คืนพระจันทร์สีเลือด (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 15:11

    คคิดเหมือนความเห็น1927เจ้าค่ะ อยากให้มีบทลงโทษแบบนี้ แต่เราอยากให้มีบทลงโทษพวกที่เชื่อในสิ่งที่เห็น คือถ้าเชื่อในสิ่งที่เห็นมันคือ"ควาย"ของจริงเหมือนไดม่อน ใจข้าอยากให้ทุกคนเจ็บที่จิตใจเหมือนตายทั้งเป็นเลย

    #1,929
    1
    • #1929-1 Fuyuki 098(จากตอนที่ 56)
      10 มิถุนายน 2561 / 18:30
      จัดไป เดี๋ยวไรท์จัดให้555
      #1929-1
  7. #1928 Pim&Nancy (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 14:13
    รออ่านอยู่นะคะมาต่อเร็วนะคะสนุกมากๆเลย
    #1,928
    0
  8. #1927 Kistun (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 13:56

    รอตอนต่อไป น่าจะมีให้ผู้หญิงลงโทษผู้ชายที่มีชู้มั่งนึกถึงตอนที่ไดม่อนไม่มั่วผู้หญิงเพราะเข้าใจผิด มันไม่เห็นจะได้รับโทษเลย คือบอกตามตรงเกลียด-ไดม่อนจริงๆ

    #1,927
    0
  9. #1926 151119 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 13:22
    ขอบคุณนะคะ ^*_______^* รออออออ
    #1,926
    0
  10. #1925 minmime (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 11:35
    รออ.อ่านนะคะ
    #1,925
    0
  11. #1924 SasiprapaSutaram (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 11:24
    รอต่อนะ
    #1,924
    0
  12. #1923 ♥ Ray ♥ (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 11:06
    รอต่อนะคะ ชอบมากๆๆ
    #1,923
    0
  13. #1922 WandeeMangsri (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 10:56

    รอต่อนะคะ

    #1,922
    0
  14. #1921 pandaphone1126 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 10:44
    เมื้อจะเป้นคนแรกซะที~~
    #1,921
    2
    • #1921-1 Fuyuki 098(จากตอนที่ 56)
      10 มิถุนายน 2561 / 10:45
      พยายามค่ะ อิอิ
      #1921-1
    • #1921-2 pandaphone1126(จากตอนที่ 56)
      10 มิถุนายน 2561 / 10:47
      ง่ะ ฮือ~~~
      #1921-2
  15. #1920 ยัยแมงป่องที่รัก (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 10:30
    เม้นแรก~
    #1,920
    0