นางร้ายผู้เปลี่ยนไป ภาค2

ตอนที่ 70 : องค์ชายเก้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,948
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 441 ครั้ง
    27 พ.ย. 61

"เออจริงสิทำไมองค์หญิงแบบพวกมึงมีแต่เสวี่ยละว่ะ?"เพ่ยอิน

"ใช่ กูก็สงสัยนะ มีราชวงศ์มึงนี่แหละที่มีแต่เสวี่ยกันหมด"เพ่นซาน

"ไม่รู้หรอ?ก็พวกกูเกิดฤดูตงเทียนกันหมดไง เลยเป็นเสวี่ยที่แปลว่าหิมะ กูเสวี่ยเหมยที่เป็นดอกเหมยหิมะไง ดอกเหมยที่มันเกิดตอนมีหิมะอ่ะ แล้วก็มีกูแค่คนเดียวด้วย กูเลยชื่อเสวี่ยเหมย"ข้าไขความกระจ่างให้คนโง่ ฮ่าๆๆๆ

"กูรู้อีเหมย อีดอก มึงอย่าว่ามึงไม่คิดนะว่ามึงด่าว่าพวกกูโง่ กูรู้มึงคิด"เพ่นซานชี้หน้านางอย่างจับผิด

"เรื่องของกู"ข้าตอบกวนๆ

"อีสัส"เพ่นซานด่าข้า

ทุกคนต่างขบขันกับทั้ง2คนที่เป็นเพื่อนรักกันและเป็นคู่กัดกันตลอด แต่พอมีเรื่องเดือดร้อนมาทั้งสองก็ช่วยกันเสมอ

"เฮ้อ พวกมึงนี่นะ แล้วไม่ไปเรียนอะไรหรอว่ะในสำนักงี้?"เหวินซานส่ายหน้าระอาก่อนจะถามสิ่งที่คาใจ

"ไม่เอา"ทุกคนต่างตอบเสียงดังฟังชัด

"แล้วพวกมึงจะป่วนยุทธภพและหาเรื่องอย่างเดียวชิมิ?"เหยียนไฉถาม

"Yes!!! "เสวี่ยเหมย เพ่นซานและเพ่ยอินประสานเสียง

"อือ ข้าคิดว่าดี หากไปที่สำนักข้ากลัวว่าใครจะติดใจเหมยเหมยของข้า และข้ากลัวว่าไม่ใช่แค่สำนักที่ข้าจะทำลาย แต่หากใครยุ่งหรือมองเหมยเหมยของข้า เกรงว่าข้าต้องฆ่าพวกมันให้หมดสำนัก"ซานเย่พยักหน้าเห็นด้วยและพูดสิ่งที่คิดออกมาไม่อายใคร

"ข้าเห็นด้วย"เหล่าสามีทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วย

"งั้นสามีเป็นประมุขมารหมื่นพิษ ภรรยาคนนี้ขอสมุนไพรและของต่างๆในการปรุงเล่นนะเจ้าคะ"ข้าอ้อนถึงแม้กำไลที่ท่นยมจะมีทั้งหมดก็เถอะ

"ได้เสมอ หากเจ้าต้องการอะไรข้าย่อมให้ทุกอย่างที่รัก"ซานเย่พยักหน้าแล้วพูดอย่างร้อนรนว่าร่างบางอยากได้อะไรอีก

"พอแล้วเจ้าค่ะ ข้ายังไม่อยากได้อะไรต่อหรอกนะ"ข้าบอกไป

"ได้ หากต้องการบอกข้า ข้าจะหามาให้"ซานเย่พยักหน้ารับรู้ก่อนจิบชาต่อ

"เอาล่ะ หมดทุกอย่างแล้วแยกย้าย ข้าจะนอน"ร่างยางพูดก่อนจะลุกขึ้น

"อือ"ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย

"ข้าไปละดาร์ลิ้ง ดูแลตัวเองด้วย"

จุ๊บ

ข้าพูดก่อนจะจุ๊บริมฝีปากของซานเย่ก่อนจะเดินออกจากห้อง

ทุกคนต่างร่ำลากัน

ซานเย่ยิ้มอย่างสุขใจก่อนจะใส่หน้ากากแล้วตีหน้าขรึมแล้วทะยานออกไปที่พรรคของตน

ทางเสวี่ยเหมยเมื่อเดินออกมาก็ขึ้นเกี้ยวทันที

เมื่อมาถึงตำหนักก็นั่งพักที่ศาลาเล่นอย่างสบายใจ

"ไทฮองไทเฮา ฮองไทเฮา เสด็จ~"ขันทีประกาศลั่น

ข้ารีบลุกขึ้นก่อนจะมองหญิงชราที่วางมือจากวังหลังไปนานแต่ก็ยังเป็นตรีที่ใหญ่ที่สุดอยู่ดี

"ถวายบังคมเพคะ ไทฮองไทเฮา ฮองไทเฮา ขอพระองค์ทรงพระเจริญ หมื่นปีหมื่นๆปี"ร่างบางย่อทำความเคารพอย่างสง่างามแล้วประดับยิ้มน่ารักๆให้หญิงชราทั้งสอง

"อย่ามากความเหมยเอ๋อร์เรียกเหมือนเดิมเถอะ"เสี่ยวจวงไทฮองไทเฮาบอกอย่างไม่จริงจัง

"เพคะ"ข้าลุกขึ้นก่อนจะประคองย่าทวดและย่านั่งที่เก้าอี้ก่อนจะเคลื่อนตัวนั่งตามทันที

"เป็นอย่างไรบ้างเหมยเอ๋อร์ เจ็บหรือไม่?"ไทฮองไทเฮาถามอย่างเป็นห่วง

"ตอบเสด็จย่าทวด ตอนนี้หลานไม่เป็นอะไรแล้วเพคะ หากแต่จิตใจนั้นไม่เหมือนเดิม"ข้าแสร้งพูดเศร้าแล้วส่ายหน้า

"โธ่!!หลานย่า เจ้าลูกนั้นไม่รักดี ไม่เห็นความรักและความพยายามของเจ้า ไม่เป็นไรนะ ย่าอยู่ตรงนี้"เสด็จย่าด่าฮ่องเต้ที่เป็นลูกตนก่อนจะพูดกับข้าอย่างอ่อนโยน

"เพคะ เสด็จย่า"ข้าแสร้งยิ้มอย่างฝืนใจก่อนจะเป็นร่างเริง

สตรีชราทั้ง2ต่างมองหน้าหลานตนก่อนจะถอนหายใจแต่ใครเล่าจะรู้ว่านั้นคือการเสแสร้งแกล้งทำทั้งหมด

"อย่าฝืนเลยเหมยเอ๋อร์ ร้องเถอะหากเจ้าอยากร้อง"ไทฮองไทเฮาพูดก่อนจะตบมือหลานตนเองอย่างเจ็บปวด

"ฮึก เสด็จย่า เสด็จย่าทวด ฮือ"ได้ทีข้าก็แสร้งร้องไห้อย่างหนักก่อนจะกอดย่าทวดตน

หญิงชราน้ำตาซึมเพราะได้แต่กอดตอบร่างบางอย่างเจ็บปวดไม่สามารถทำอะไรได้หากแต่ยังมีแค่อำนาจให้หลานน้อยได้ใช้อย่างสุขใจก็ดีแล้ว

"ฮึก หลานเป็นคนเลวขนาดนั้นเลยหรือเพคะขนาดเสด็จพ่อก็ไม่เชื่อ และไม่สืบหาความจริงนำหลานไปขังคุกให้ทหารมองดูแคลนเล่น ฮึก หลานเป็นสวะหรือเสด็จพ่อและทุกคนจึงไม่ใส่ใจ ฮือ"ข้าได้ทีก็พูดสิ่งที่ร่างบางเก็บความน้อยใจนั้นระบายออกมา

หลังจากร้องไห้จนพอใจข้าก็เช็ดหน้าเช็ดตาแต่โดยดี

"เหมยเอ๋อร์ ไม่ว่าอย่างไรหลานก็เป็นหลานที่เรารักที่สุดนะ"ไทฮองไทเฮาบอก

"เพคะ"ข้าพยักหน้ารับรู้

"จำไว้นะ หลานยังมีเรา"ฮองไทเฮาพูดอย่างอ่อนโยน

"เพคะ"ข้าก็พยักหน้าตอบไปอีก

หลังจากหญิงชราทั้งสองไปแล้วอิงอิงและว่านว่านที่มองดูตั้งแต่ต้นก็มององค์หญิงตนอย่างสงสารจับใจ

"องค์หญิงเพคะ ไม่ว่าอย่างไรพระองค์ก็ทรงมีถิงถิงและว่านว่านนะเพคะ"ถิงถิงบอกทั้งน้ำตา

"อือ เปิ่นกงรู้"ข้าพยักหน้าก่อนจะนั่งอยู่ศาลาเงียบๆต่อไป

แต่ไม่นานข่าวการหายไปของเสวี่ยฉุนก็ดังขึ้นในวังหลวง

"ว่านว่าน ที่เสวี่ยฉุนหายไปจริงหรือ?"ข้าถามเรื่องของน้องสาวต่างแม่ที่หายไปและเป็นคนที่ตัวข้าแต่ก่อนที่เกลียดนักหนา

"เพคะ เห็นมาวันนี้องค์หญิงเสวี่ยฉุนไปตลาดเพื่อไปหอการค้าหอสมุนไพร เพื่อซื้อสมุนไพรเพคะ แต่หากตอนกลับก็ถูกจับตัวไปโดยโจรฝีมือดี แม้แต่เงาที่คุ้มกันก็สู้ไม่ได้เพคะ"ว่านว่านรายงานจนหมด

"อือ ช่างนางเถอะอย่างไรแม่ทัพใหญ่อย่างหยางหลงเซิงคงจะไปช่วย และเหล่าทหารของเสด็จพ่ออีก"ร่างบางพูดอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะจิบชาต่อ

"พระองค์ไม่รู้หรือเพคะว่าแม่ทัพหลงเซิงไปอยู่ชายแดนเมื่อวันก่อน"ว่านว่านถามด้วยความสงสัย

"เปิ่นกงไม่จำและไม่คิดที่จะจำเพราะมันไม่มีประโยชน์ ที่จะจำคนแบบนั้นไว้ในสมอง"ร่างบางพูดเสียงเรียบ

ว่านว่านขมวดคิ้ว

จะเป็นไปได้อย่างไรในเมื่อองค์หญิงของตนรักแม่ทัพหมดหัวใจไม่ว่าแม่ทัพอยู่ที่ใดองค์หญิงจะเป็นคนแรกที่รู้เสมอ

"แต่พระองค์ทรงรักแม่ทัพนิเพคะ"ถิงถิงถามแทรกขึ้น

"อย่าไปบอกใครเชียวว่าเปิ่นกงรักแม่ทัพใหญ่ เปิ่นกงเพียงสนใจเท่านั้น แต่ตอนนี้เปิ่นกงไม่สนใจอะไรแล้ว เปิ่นกงจะหาคนใหม่"ข้ารีบโกหกออกไปทันที ถ้าซานเย่ได้ยินเรื่องนี้เข้า ข้ากลัวสามีเข้าใจผิด

"เพคะ"ว่านว่านและถิงถิงพยักหน้า

มันจะเป็นไปได้อย่างไรในเมื่อองค์หญิงเคยบอกพวกนางว่ารักท่านแม่ทัพ?

นางกำนัลขมวดคิ้ว

"เฮ้อ เปิ่นกงแค่เคยรักน่ะ ตอนนี้เปิ่นกงหาได้รักแม่ทัพนั่นแล้ว เพราะเปิ่นกงจะตัดใจ เปิ่นกงขอร้องอย่าพูดชื่อบุรุษผู้นี้ให้เปิ่นกงได้ยินอีก"ข้าแสร้งพูดเสียงสั่นแล้วน้ำตาคลอหน่วยและแสร้งพูดฝืนใจตัวเอง

"เพคะองค์หญิง"ว่านว่านและถิงถิงพยักหน้าแล้วก้มหน้ารู้สึกผิดหากพวกตนไม่ทวนองค์หญิงคงจะไม่เศร้าขนาดนี้

ไม่นานข้าก็ไล่นางกำนัลทั้งสองออกไปก่อนจะนั่งจิบชาอย่างเหนื่อยหน่าย

ทางนางกำนัลทั้งสองต่างบอกนางกำนัลและทหารทุกคนว่าห้ามพูดชื่อแม่ทัพนั่นออกมาอีก แม้แต่คิดก็ห้าม

ข้านั่งจิบชาเล่นก่อนจะมองทิวทัศน์รอบตัวอย่างเหมอลอยแต่ข้าก็รู้สึกว่ามีคนแอบซ่อนอยู่

คนนั้นค่อยๆย่องมาหาข้าดูก็รู้ว่าไม่ใช่นักฆ่า ข้าเลยเอาอาวุธลง

"แฮร่ เสด็จพี่หญิง"ร่างเด็กชาย14หนาวเข้ามาทำให้นางตกใจเล่น

ข้ามองนิ่งๆก่อนจะดีดหน้าผากเด็กตรงหน้า

"โอ๊ย"องค์ชายเก้าร้องโอดโอยอย่างหนัก

"เจ้าเก้า! คิดจะทำให้เปิ่นกงอกแตกตายหรือ?"ข้าเอ็ด

แต่ข้ากลับเอ็นดูน้องตรงหน้าคงเพราะความรู้สึกตรงหน้าด้วยละมั้ง??

"ขอประทานอภัยพะยะค่ะ แต่ข้าคิดถึงเสด็จพี่"องค์ชายเก้าที่ได้ขึ้นชื่อว่าเย็นชาจนหญิงสาวแต่ละนางล้วนถอดใจกันหมดแต่พออยู่กับพี่สาวต่างเป็นคนละคนกันอย่างไม่น่าเชื่อ

"หึ เจ้าลูกหมา อ้อนแต่เปิ่นกงมีอะไรอีกล่ะ"ข้าพูดอย่างรู้ทัน

"เสด็จพี่ ข้าไม่ใช่ลูกหมานะ อีกอย่างข้าคิดถึงเสด็จพี่อย่างไรล่ะพะยะค่ะ"องค์ชายเก้าพูดด้วยเสียงกระเง้ากระงอนก่อนจะอ้อนคำสุดท้าย

"ไม่ลูกหมาก็ไม่ลูกหมา มา มาให้เปิ่นกงกอดหน่อย"ข้าพูดก่อนจะสวมกอดน้องรักตรงหน้า

องค์ชายที่ถูกกอดก็ผงะไปก่อนจะกอดตอบ

เพราะพี่หญิงตรงหน้าไม่เคยกอดเขาน่ะสิ แต่แบบนี้เขาก็ชอบ

"พอแล้ว"ร่างบางบอกก่อนจะนั่งลงตามด้วยองค์ชายเก้าที่นั่งตาม

"เสด็จพี่รู้หรือไม่พะยะค่ะ ตอนนี้เสวี่ยฉุนถูกจับไป"องค์ชายเก้าพูดอย่างเยาะเย้ยและเหยียดหยาม

"หลงเอ๋อร์ อย่างไรนั่นก็เป็นพี่เจ้าถึงจะคนละแม่ ก็ควรเรียกให้ถูกนะ มีมารยาทบ้าง"ข้าเอ็ดไปอย่างไม่จริงจัง

"พะยะค่ะ"องค์ชายเก้ารับคำแล้วก้มหน้าลง

"มีอะไรล่ะหืม?"ข้าถามขึ้น

"ข้าอยากไปดูว่าพวกเสด็จพ่อจะช่วยเสวี่ย...เอ่อ เสด็จพี่เสวี่ยฉุนอย่างไรพะยะค่ะ"องค์ชายเก้าเมื่อพูดผิดก็เปลี่ยนคำทันที

"ไปทำไม? อันตราย อย่าเลยดีกว่า"ข้าปฏิเสธถึงมันไม่อันตรายสำหรับข้าแต่อันตรายสำหรับน้องของข้า

"พะยะค่ะ"องค์ชายเก้าพยักหน้ารับรู้แล้วเศร้าลง

ข้ามองแล้วถอนหายใจก่อนจะจิบชาต่อแล้วพูดขึ้น

"หลงเอ๋อร์ เอาแบบนี้หรือไม่หากเจ้าอยากดู อีก2วันจะมีการประลองใหญ่เพื่อชิงแกนอสูรที่หายากเลือดตาแทบกระเด็นกัน ไปหรือไม่?"ข้าถาม

"ไปพะยะค่ะ ไป หม่อมฉันจะไป"องค์ชายเก้าพยักหน้าอย่างตื่นเต้น

ข้าระบายยิ้มส่งไปให้ก่อนจะจิบชาต่อ

เพียงไม่นานองค์ชายเก้าก็เสด็จกลับตำหนักแล้วบอกนางว่าจะมาหาใหม่ในวันพรุ่ง

"ว่านว่านไปเตรียมน้ำข้าจะอาบ"ร่างบางบอกเสียงเรียบ

"เพคะ"ว่านว่านรับคำก่อนจะเดินออกไป

ไม่นานน้ำก็เตรียมเสร็จข้าอาบน้ำจนพอใจก่อนจะแต่งกายอย่างเรียบง่ายแล้วทานอาหารตรงหน้า

หลังจากทานเสร็จข้าก็ออกมานั่งที่ศาลาริมน้ำอีกที่ก่อนจะเข้าไปนอนตามเดิม

.............

ตงเทียน=ฤดูหนาว





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 441 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,743 ความคิดเห็น

  1. #1126 Kn_nann (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 10:31
    องค์ชายเก้า พิมเป็นตัวหนังสือภาษาจะสวยกว่าเนอะ
    #1,126
    0
  2. #763 0934730045 (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 22:31
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    (รอออค่าาา)
    #763
    0
  3. #762 sevenroses (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 22:17

    สายเปย์ตัวจริงมาแล้วว

    #762
    0
  4. #760 Zero.pan (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 20:12
    รอนะคะไรท์//มันดี~~
    #760
    0
  5. #759 Matchima123 (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 16:50
    แหม่ม ท่านประมุขพรรคมาร เมียขออะไรนี้เปย์หมดทุกอย่างเลยจริงๆ
    #759
    0
  6. #758 ในวันที่ฝนตก (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 15:37
    โถ่ องค์ชายของบ่าว ถ้าเหมยๆ ไม่พาไปก็อย่าเศร้าเลยมามะ มาให้พี่สาว กอดปลอบดีกว่า น่าเสียดาย
    ที่เหมยๆ เปลี่ยนใจพาไปเที่ยวอีกที่แทน รอค่ะไรท์สู้ๆ
    #758
    0
  7. #757 bluemarrypink (จากตอนที่ 70)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 15:17
    อัพฮูหยินด้วยสิอยากอ่านมากๆๆ
    #757
    0