exo | daydream (ฝันเฟื่อง) .chanbaek ( e-book )

ตอนที่ 7 : - daydream : 06

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,337
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    27 มิ.ย. 58

Daydream

- ฝันเฟื่อง -

Chanyeol x Baekyhun by เจนจิรา.

 

 

 

CHAPTER 06

 

ปาร์ค ชานยอล...

 

ชื่อนี้วนลูปในหัวแบคฮยอนเป็นหลายสิบรอบ ราวกับว่าสมองของเขาไม่ยอมประมวลผลสิ่งที่รับมา ถ้าเป็นคอมพิวเตอร์ตอนนี้มันก็คงกำลัง ERROR! 

 

“ แบคฮยอน...ทำไมนิ่งไปอย่างนั้นล่ะ ชื่อคุณปาร์คมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ”

 

“ ปะ...เปล่าครับคุณปาร์ค” แบคฮยอนได้สติก็รีบเอ่ยปฏิเสธทันที 

 

“ อืม...คุณปาร์คบอกชื่อจริงไปแล้ว  ก่อนหน้านี้แบคฮยอนบอกว่าจะเอาอะไรมาเป็นข้อแลกเปลี่ยนน้า”

คุณปาร์คเอ่ยด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเจ้าเล่ห์ ซึ่งเป็นสิ่งที่เห็นได้ไม่บ่อยนัก

 

“ คุณปาร์คจะให้ผมทำอะไรล่ะครับ”   

 

                “ อ่า...ไม่กล้าพูดอ่ะ เขินจัง”  คุณปาร์คยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาแนบแก้มอย่างน่ารัก ทำเอาคนมองอดยิ้มไม่ได้จริงๆ ทำไมถึงได้เป็นผู้ชายที่ดูดีไปหมดทุกการกระทำขนาดนี้นะคุณปาร์ค

                “ ถ้าไม่พูด...ผมก็ไม่ทำนะ”

                “ นี่ไม่ง้อกันบ้างเลยเหรอ...”  คุณปาร์คทำหน้าเศร้า...แบบที่ดูก็รู้ว่าแกล้งทำ  

                “ ง้อก็ได้ครับ...โอ๋เอ๋นะครับคุณปาร์คของผม อยากให้ผมทำอะไรก็บอกมาเลยครับ”

                “ คุณปาร์คอยากให้...เอ่อ...แบคฮยอน” พูดไปก็กัดปากไป คล้ายว่ากำลังประหม่าและไม่รู้ว่าจะพูดออกไปดีไหม

                “ นี่...เราเป็นแฟนกันนะครับ ยังมีอะไรให้ต้องเขินอีกเหรอ”

                “ แบคฮยอนวาดรูปคุณปาร์คให้หน่อยสิ ”   คุณปาร์คกลั้นใจพูดมันออกไป...ทำเอาคนฟังถึงนิ่งไปในทันที  วาดรูปเหรอ วาดรูปคุณปาร์ค...

                “ ทำไมนิ่งไปเลยล่ะ...”  คุณปาร์คเอียงคอถามด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าตัวเองจะเป็นฝ่ายกดดันคนรักมากเกินไป  ถ้าอีกฝ่ายไม่อยากวาด ก็คงไม่ดีถ้าจะไปบังคับ

                “ ปะ...เปล่าครับ  แค่...กลัววาดออกมาไม่หล่อเหมือนตัวจริง ฮ่าๆ”  แบคฮยอนพูดแล้วก็หัวเราะเบาๆ

                “ นั่นสินะ...ปกติแบคฮยอนวาดแต่รูปทะเลนี่นา กับพวกสิ่งของที่ไม่มีชีวิต ไม่เห็นเคยวาดคนเลยอ่ะ” คุณปาร์คพูดแล้วมองไปรอบๆ ห้องที่มีผลงานของแบคฮยอนติดอยู่บนผนัง ความจริงก็มีติดอยู่แทบทุกส่วนของบ้าน แต่กลับไม่มีภาพวาดคนอยู่เลยสักภาพเดียว... 

                “ ผมไม่ค่อยชอบวาดคนเท่าไหร่อ่ะครับ...” 

                “ ทำไมอ่ะ...”

                “ อืม...ไม่รู้เหมือนกันครับ”  แบคฮยอนส่ายหน้าเบาๆ เพราะตัวเองก็ลืมเหตุผลที่ทำให้ชอบวาดภาพวิวทิวทัศน์มากกว่าไปแล้ว... อาจจะเป็นเพราะเขาอยู่คนเดียวมานานแล้วล่ะมั้ง เลยไม่รู้ว่าจะวาดภาพให้ใครดี

                “ งั้นแปลว่าจะวาดรูปคุณปาร์คเป็นคนแรกเลยใช่ไหม”  คุณปาร์คยิ้มอย่างภาคภูมิใจเมื่อคิดไปว่า คนรักจะวาดรูปเหมือนของเขาเป็นคนแรก...

                “ อ่า...ก็ไม่ใช่คนแรกหรอกครับคุณปาร์ค”  เหมือนแบคฮยอนเอาเข็มมาเจาะลูกโป่งแห่งความหวังของคุณปาร์คให้แตกโพล๊ะ! กลางอากาศอย่างกะทันหัน... รอยยิ้มกว้างๆ หุบลงทันทีอย่างน่าสงสาร

                “ แบคฮยอนอ่า...อย่างน้อยก็โกหกให้คุณปาร์คดีใจไม่ได้หรือไง”

                “ คุณปาร์คอยากให้ผมโกหกเหรอครับ ?” 

                “ มันก็ไม่เชิงหรอก...คุณปาร์คก็แค่คาดหวัง เท่านั้นแหละ”  คุณปาร์คระบายยิ้มบางๆ ให้แบคฮยอนสบายใจ มันเป็นเรื่องยากที่จะพูดว่า  อยากให้อีกฝ่ายโกหกเพื่อให้เรามีความสุข ...เพราะเอาเข้าจริงๆ แล้ว คนเราก็อาจจะรู้สึกแย่กว่าเมื่อถึงวันที่ได้รู้ความจริง และรู้ว่าคำพูดที่เราเคยฟังแล้วมีความสุขนั้น เป็นแค่คำโกหกเท่านั้น

            ยิ่งเป็นคำโกหกจากปากคนรัก...คงไม่ต้องบอกว่าจะเจ็บปวดขนาดไหน

                “ ขอโทษที่ทำให้คุณปาร์คต้องผิดหวังนะครับ...”

                “ ไม่เป็นไรหรอก...แค่แบคฮยอนบอกว่าจะวาดรูปให้  แค่นี้คุณปาร์คก็ดีใจแล้ว” คุณปาร์คเอื้อมมือไปหยิกแก้มคนรักเบาๆ แล้วยิ้มกว้าง  แบคฮยอนเองก็เลยอดยิ้มตามไม่ได้ ถึงจะเจ็บอยู่หน่อยๆ แต่ก็ไม่เป็นไร

                “ คุณปาร์ค...” แบคฮยอนซุกตัวเข้าหาคุณปาร์คอีกครั้งคล้ายว่าอยากจะอ้อนเอาอะไรสักอย่าง...

                “ ครับ ?” 

                “ ผมจะได้เจอกับคุณปาร์คทุกวัน...ตลอดไปไหมครับ”  แบคฮยอนหลับตาแน่น... เกิดวันนึงที่เขาหลับตาลงแล้วไม่เจอคุณปาร์คจะเป็นยังไงนะ  เขาไม่รู้เลยว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง...

                กลัวว่าพอเขาได้เจอกับปาร์คชานยอลอีกคนแล้ว...

            เขาจะไม่เจอกับคุณปาร์คในฝันอีกต่อไป

                “ ตราบใดที่แบคฮยอนยังอยากจะเจอคุณปาร์ค...คุณปาร์คก็จะอยู่กับแบคฮยอนตลอดไป” คุณปาร์คเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นราวกับว่ามันเป็นคำมั่นสัญญา แต่กลับเจือไปด้วยความเศร้า...

                เพราะถ้าวันนึง...แบคฮยอนไม่ต้องการเขาแล้ว เขาก็คงไม่มีสิทธิ์มาเจอคนรักอีกต่อไป

 

            “ ผมอยากเจอคุณปาร์คทุกวันอยู่แล้วล่ะครับ...” 

 

                ..................................................................... .. .

 

                กริ๊งงงง.. .

 

                แบคฮยอนฝืนลืมตาขึ้นมาเพื่อปิดนาฬิกาปลุก...ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อคิดถึงความฝัน ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเองก็แอบหวังอยู่ทุกวันว่าตัวเองจะไม่ต้องตื่นขึ้นมา หรือไม่ก็ให้ตื่นมาเจอกับคุณปาร์คตัวเป็นๆ...

                เดี๋ยวนะ....คุณปาร์คตัวเป็นๆ งั้นเหรอ ?

                แบคฮยอนทวนความคิดของตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะชะเง้อมองไปยังโซฟา ที่ตอนนี้มีแค่หมอนใบโต กับผ้าห่มยับยู่ยี่กองเอาไว้อย่างลวกๆ พลางคิดในใจว่าเด็กนั่นดูแล้วไม่น่าจะเป็นคนที่ตื่นเช้าได้ขนาดนั้นเลยนะ

                แต่พอเดินออกมาจากห้องนอนก็ได้กลิ่นหอมโชยมาจากในครัว...

                นี่อย่าบอกนะว่าทำอาหารน่ะ!

 

                “ ทำอะไร ?”  แบคฮยอนที่ย่องเข้ามาเงียบๆ เอ่ยถามเสียงดุจนคนที่กำลังง่วนอยู่กับการคนบางสิ่งบางอย่างในหม้อถึงกับสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ

                “ โหยพี่! ...เป็นผีหรือเปล่าเนี่ย โผล่มาไม่ให้ซุ่มให้เสียงเลย ตกใจหมด”  ชานยอลที่ยังอยู่ในชุดนอนตบอกตัวเองเบาๆ พร้อมทั้งเป่าลมออกจากปากด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามาคือแบคฮยอน ไม่ใช่ผีที่ไหน

                “ ฉันถามว่านายทำอะไร...”

                “ ทำกับข้าวไงพี่ ข้าวเช้าสำคัญนะรู้หรือเปล่า”

                “ จะทำให้เสียเวลาทำไม ที่โรงเรียนก็มีโรงอาหาร”  ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ...แต่แบคฮยอนก็อดกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้จริงๆ ครัวเขานี่แทบจะฝุ่นเกาะอยู่แล้วเพราะไม่ได้ทำครัวมานาน

                “ ทำเองมันอร่อยกว่านี่พี่...”

                “ แล้วทำอะไรกิน...จำได้ว่าในตู้เย็นไม่มีของสด”  มีแต่อาหารแช่แข็ง นม แล้วก็น้ำผลไม้เท่านั้น...

                “ ตอนนี้มีเต็มตู้แล้วล่ะครับ...ผมปั่นจักรยานไปซื้อมาแต่เช้าเลย”  ชานยอลหันมายิ้มกว้างคล้ายกับว่าภาคภูมิใจในสิ่งที่ตัวเองทำนักหนา... แบคฮยอนได้แต่อ้าปากค้าง ไม่คิดว่าลูกคุณหนูแบบนี้จะทำอะไรเป็น แต่กลับทำได้หลายอย่างกว่าเขาเสียอีก

                “ แล้วตกลงทำอะไรกิน...”

                “ ข้าวต้มหมูครับ...” 

 

                ข้าวต้มหมู...งั้นเหรอ เหตุการณ์ในครั้งแรกที่เขาได้เจอกับคุณปาร์คแว๊บผ่านเข้ามาในหัวทันทีที่ได้ยินคำนั้น หรือว่าฝันพวกนั้นจะเป็นฝันที่บอกอนาคตงั้นเหรอ  ไม่สิ...ไม่ใช่หรอก ก็คุณปาร์ค กับปาร์คชานยอลนิสัยต่างกันอย่างกับอะไรดี ถ้าบอกอนาคตจริง...มันก็ควรจะเหมือนกันมากกว่านี้ไม่ใช่หรือไง 

                “ เสร็จแล้วนะพี่...รีบมากินสิ เดี๋ยวก็ไปโรงเรียนสายหรอก”

                “ รู้แล้วน่า...ฉันไม่ไปสายหรอก” เห็นอย่างนี้แบคฮยอนไม่เคยเข้าโรงเรียนสายเลยแม้แต่ครั้งเดียว  

                ระหว่างที่กินข้าวไป ชานยอลก็พูดนั่นพูดนี่ไปเรื่อยเปื่อยไม่ยอมหยุด จนแบคฮยอนอดสงสัยไม่ได้ว่าเด็กคนนี้มันหายใจทางหู หรือว่าทางผิวหนังหรือเปล่า ทำไมถึงได้พูดมากขนาดนี้นะ  ส่วนเขาก็อือๆ ออๆ ไปตามประสาคนไม่ค่อยพูด มีความสุขกับความสงบเงียบในยามเช้ามาตลอด  แต่ต่อไปจากนี้ไปคงไม่มีความงบในบ้านหลังนี้อีกแล้ว

                “ อันที่จริง...ผมว่าจะปลุกพี่แล้วนะเมื่อเช้า”  ชานยอลพูดแล้วก็ตักข้าวต้มคำสุดท้ายเข้าปากไป...

                “ แล้วยังไง...”  แบคฮยอนเองก็เหลือเป็นคำสุดท้ายแล้วเข่นเดียวกัน...

                “ แต่พี่ดูมีความสุขมากเลยอ่ะ สงสัยกำลังฝันดี ผมเลยไม่อยากปลุก”  แบคฮยอนยกแก้วน้ำขึ้นดื่มเพื่อกลบเกลื่อนสีหน้าของตัวเอง เพราะตอนนี้เขาไม่รู้ว่าควรจะแสดงสีหน้าแบบไหนออกไป

                “ อืม...”

                “ ฝันถึงใครเหรอพี่!”  ชานยอลพยายามจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ แต่แบคฮยอนก็เบี่ยงตัวหลบ

                “ ไม่รู้...จำไม่ได้” ไม่มีใครจำความฝันได้ทุกคนหรอกจริงไหมล่ะ...

                “ แต่...พี่ดูมีความสุขมากจริงๆ นะ  ยิ้มแบบ...โคตรมีความสุขอ่ะ”  แบคฮยอนกัดปากตัวเองเบาๆ ...พร้อมทั้งมีความคิดที่จะไล่ชานยอลออกมานอนที่ห้องนั่งเล่นซะ! จะได้ไม่มาจ้องจับผิดหน้าเขาตอนหลับแบบนั้น

                “ ก็บอกว่าไม่รู้ไงเล่า!...นายจำเรื่องที่ฝันได้ทุกคืนเลยหรือไง”  แบคฮยอนชักสีหน้าพร้อมทั้งทำเสียงดุใส่... ถามมากก็กระตุ้นต่อมโมโหได้นะไม่รู้หรือไงไอ้เด็กนี่!

                “ โหย...ถามแค่นี้ไม่เห็นต้องดุเลย  ผมไม่เคยฝันนี่” 

                “ ไม่เคยเลยเหรอ...”  เป็นไปได้เหรอ...คนเราจะไม่เคยฝันเลยหรือไง

                “ ไม่อ่ะ...หรือฝันแต่จำไม่ได้ก็ไม่รู้ แต่ผมว่าผมหลับสนิทมากอ่ะ ก็เลยไม่ฝันมั้ง” ชานยอลพูดแล้วก็พยักหน้าเบาๆ คล้ายจะเพิ่มความมั่นใจให้กับข้อสันนิษฐานของตัวเอง

                “ ......”  แบคฮยอนเองก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ได้แต่พยักหน้าตามเหมือนกัน

                “ เออพี่...ผมว่าจะถามพี่อยู่อย่างหนึ่ง แต่เมื่อวานลืมถาม”  แบคฮยอนที่กำลังจะลุกก็ต้องชะงักเพราะโดนเรียกอีกครั้ง... ไอ้เด็กนี่มันจะถามอะไรนักหนาวะ  เป็นนักข่าวหรือว่านักสืบหรือไง

                “ อะไรอีกล่ะ...”

                “ อย่าเพิ่งรำคาญสิพี่”

                “ พูดมาเร็วๆ...ไม่งั้นจะรำคาญจริงๆ ละ”  จะถามแล้วยังจะลีลามากเรื่องอยู่ได้ สงสัยวันนี้จะได้ไปโรงเรียนสายจริงๆ แล้วล่ะมั้งเนี่ย  น้ำก็ยังไม่อาบเลย...


                “ พี่มีแฟนยังอ่ะ!”  

 

                “ ทะ..ทำไม ...ถามทำไม”  สารภาพว่าตกใจที่อยู่ๆ เด็กนี่ก็ถามออกมาแบบนั้น...

                “ ถามไม่ได้เหรอ...ก็เห็นพี่อยู่คนเดียวอ่ะ ก็เลยสงสัยว่าไม่มีแฟนเหรอ”  ชานยอลยักไหล่คล้ายจะบอกว่าก็ถามไปอย่างนั้นแหละ ไม่ได้มีความนัยแฝงอะไรสักนิดเลย

                “ มีแล้ว...”

                “ หา...พี่มีแฟนแล้วเหรอ ?”  ตาที่โตอยู่แล้วของชานยอลยิ่งเบิกกว้างขึ้นไปอีก...

                “ นี่...อย่าเสียมารยาทน่า ทำไมเหรอ...คนอย่างฉันมีแฟนไม่ได้หรือไง” 

                “ เปล่าครับพี่...ก็แค่ตกใจ”

                “ จะตกใจอะไรนักหนา...ฉันมีแฟนแล้วมันผิดตรงไหน  ใครๆ ก็มีไม่ใช่หรือไง”  พูดแล้วก็อารมณ์เสีย...ไอ้ท่าทางไม่อยากจะเชื่อว่าเขามีแฟนแล้วแบบนั้นมันหมายความว่ายังไงกัน

                “ ก็...ก็พี่ดูโลกส่วนตัวสูงจะตาย ผมก็เลยสงสัย”

                “ สงสัยว่า...”

                “ ว่าแฟนพี่จะเป็นคนแบบไหนเนี่ยสิ...” 


                “ รู้ว่าฉันโลกส่วนตัวสูง...ก็ช่วยอย่าล้ำเส้นให้มันมาก ขอร้องล่ะ”  พูดแล้วก็เดินออกไปเลย...เฮ้อ! ดูนาฬิกาแล้วก็เดาได้เลยว่าวันนี้เขาต้องทั้งรีบทั้งลนแน่ๆ  บ้าเอ๊ย

 

                ..................................................................... .. .

 

                แบคฮยอนมาถึงโรงเรียนทันเวลาแบบเฉียดฉิว ซ้ำยังหอบแฮ่กๆ เพราะปั่นจักรยารมาด้วยความเร็วสุดชีวิต  แถมยังโดนไอ้เด็กชานยอลปั่นแซงหน้าไปเพราะความได้เปรียบเรื่องช่วงขาที่ยาวกว่ามาก....

บ้าเอ๊ย! เป็นเพราะเด็กนั่นมาชวนคุย ถามนั่นถามนี่เยอะแยะไปหมดนั่นแหละเขาถึงได้มาโรงเรียนสายขนาดนี้  

 

“ แปลกจัง ทำไมวันนี้มาสายล่ะ” เมื่อเดินเข้ามายังห้องทำงาน คยองซูที่อยู่โต๊ะข้างๆ  ก็เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงทันที เพราะปกติแบคฮยอนจะมาก่อนเวลาพอสมควร ทั้งยังมาด้วยท่าทีสบายๆ ไม่ได้เร่งรีบขนาดนี้

 

“ คือ...ฉันท้องเสียน่ะ  ก็เลยมาสาย” จะบอกไปได้ยังไงล่ะว่ามัวเถียงกับเด็กนั่นอยู่  ถ้าใครรู้ว่าอยู่บ้านเดียวกันต้องดูไม่ดีแน่ๆ ก็เลยต้องโกหกไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

 

“ อ้าว...ท้องเสียเหรอ โอเคไหมแบคฮยอน จริงๆ ลาป่วยก็ได้นี่” จงอินที่นั่งอยู่โต๊ะตรงกันข้ามก็เอ่ยด้วยความเป็นห่วงเป็นใยเช่นกัน

 

“ อ๋อ...ก็ไม่ได้เป็นอะไรนักมากหรอกจงอิน ฉันกินยาแล้วก็เกลือแร่แล้ว ตอนนี้โอเคขึ้นมากแล้วแหละ” แบคฮยอนยิ้มรับแห้งๆ ความจริงก็ไม่อยากจะโกหกเพื่อนเลย แต่มันช่วยไม่ได้นี่นา

 

“ แล้วนี่รู้ยัง งานเข้านายอีกแล้วนะ” คยองซูเอ่ยเรียบๆ แต่ทำเอาใจแบคฮยอนหล่นวูบลงไปกองที่ตาตุ่ม  นี่มีเรื่องอีกแล้วเหรอ  ช่วงนี้เขาดวงซวยเกินไปแล้วนะ

 

“ หา...อะไรอีกล่ะ”

 

“ คือ ผอ. เขาฝากฉันมาบอกนายว่า ให้นายช่วยสอนแทนครูชอนจีที แม่เขาป่วยเลยต้องย้ายไปอยู่ใกล้ๆ ตอนนี้ ผอ. กำลังเปิดรับครูสอนศิลปะเพิ่มอยู่  แต่ระหว่างนี้ก็อยากให้นายช่วยสอนแทนไปก่อน” พอได้ฟังดังนั้น แบคฮยอนก็ถึงกับกุมขมับทันที ก็ครูชอนจีที่ว่าน่ะ  สอนเด็ก ม.6 แล้วแปลว่าเขาก็ต้องเจอชานยอลในห้องเรียนด้วยงั้นเหรอ ตายๆๆ..เจอที่บ้านก็ปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว ยังจะต้องมาสอนอีก เกิดเผลอพูดอะไรให้คนอื่นสงสัยไปจะทำยังไงเนี่ย

 

“ แล้วทำไมต้องฉันด้วยอ่ะ...ครูชางโจ ครูฮโยริน คนอื่นก็มีนี่นา” ปกติแบคฮยอนไม่ใช่คนเกี่ยงงานอะไร แต่ครั้งนี้อยากปฏิเสธจริงๆ ผอ. ก็เห็นว่าเขาเป็นคนง่ายๆ ไม่ค่อยเถียงด้วยล่ะมั้ง มีงานอะไรก็ถึงได้โยนมาให้เขาหมดทุกอย่างขนาดนี้ คิดแล้วก็อดจะหงุดหงิดไม่ได้เหมือน  เฮ้อ! แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่คิด เขามีสิทธิ์พูดอะไรซะที่ไหน

 

“ ก็นายสอนน้อยสุดนี่นา...อีกอย่าง นายก็เด็กกว่าคนอื่นๆ ด้วย  บ่นไปก็ไม่ได้อะไรหรอกแบคฮยอน นายกล้าขัดใจ ผอ. หรือไง ทำๆ ไปเหอะน่าแบคฮยอน ไฟท์ติ้ง” คยองซูได้แต่เอื้อมมือมาตบบ่าเพื่อนรักเพื่อให้กำลังใจ  เพราะเขารู้ดีว่าช่วงนี้แบคฮยอนก็มีปัญหาเยอะอยู่เหมือนกัน สีหน้าไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่

 

“ เออ...แล้วเรื่องบ้านเป็นยังไงบ้างอ่ะ” จงอินถามขึ้นมาเมื่อได้จังหวะ  แต่กลับเป็นคำถามที่ทำเอาแบคฮยอนต้องถอนใจเฮือกใหญ่

 

“ ก็...เจ้าของบ้านไม่ขายแล้ว ฉันได้อยู่นั่นต่อ” 

 

“ เฮ้ย! ก็ดีอ่ะดิ..ทำไมทำหน้าไม่ดีใจเลยล่ะ”  จงอินทำหน้าดีใจเสียยิ่งกว่าเจ้าตัวเองเสียอีก

 

“ จงอิน...แบคฮยอนก็บอกอยู่ว่าท้องเสียมา คนไม่สบายจะให้ทำหน้าดีใจแค่ไหนกันล่ะ ถามไม่คิดเลย!” คยองซูหันไปแยกเขี้ยวใส่จงอินจนหงอไปเลย  จงอินก็ยอมคยองซูทุกอย่างจริงๆ

 

“ อ่า...ฉันก็แค่ไม่สบายใจที่เห็นแบคฮยอนสีหน้าไม่ดี”

 

“ พอเถอะๆ ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก” 

 

“ งั้นเย็นนี้ไปเดินตลาดนัดกันไหมแบคฮยอน! ไปเถอะนะๆ...นายไม่ไปไหนกะพวกเรามานานแล้วนะ” จงอินคะยั้นคะยอ บวกๆ กับอ้อนวอนให้แบคฮยอนไปด้วยกัน จำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่แบคฮยอนยอมไปด้วยก็คงเป็นวันแรกๆ ที่เข้ามาสอนที่นี่ล่ะมั้ง ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่ไปด้วยอีกเลย บ่ายเบี่ยงตลอด เอะอะก็รีบกลับบ้าน

 

“ อ่า...เอาสิ ฉันก็อยากไปเดินเล่นเหมือนกัน”

 

“ เฮ้ย! เป็นไปได้ไงเนี่ย ฉันหูฝาดไปหรือเปล่า” คยองซูใช้ตาโตๆ มองหน้าเพื่อนอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าจะได้ยินคำนี้ นึกว่าจะบอกว่าไม่ไปเหมือนทุกทีซะอีก

 

“ หรือนายอยากไปกับจงอินสองคนมากกว่าล่ะ”  แบคฮยอนเอ่ยพร้อมรอยยิ้มกวนๆ เพื่อแกล้งคยองซู แต่กลับโดนฝ่ามือพิฆาตตีเข้าให้ที่แขนเสียเต็มแรง

 

“ ใครบอกล่ะ...ฉันเบื่อหน้าหมอนี่จะตายชัก” 

 

“ เฮ้! ฉันนั่งอยู่ตรงนี้ได้ยินนะ...ใจร้ายจริงๆ เลย”  เสียงจงอินทำให้คยองซูและแบคฮยอนหัวเราะออกมาพร้อมกันอย่างมิได้นัดหมาย  นินทาจงอินแบบเผาขนนี่มันสนุกจริงๆ

 

“ เดี๋ยวฉันไปสอนก่อนนะ...” 

 

 

                TBC. 

 

                #ฟิคฝันเฟื่อง 

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

1,027 ความคิดเห็น

  1. #1008 julyr5 (@julyr5) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 23:17
    รู้สึกว่าแบคฮยอนกั้นตัวเองจากชานยอลเกินไปอ่ะ ฮืออออ น้องเปิดใจหน่อยลูก
    #1008
    0
  2. #1006 buakaiyuan (@buakaiyuan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 17:52
    มันเป็นที่บอกอนาคตว่าแบคกับชานยอลจะเป็นคู่กันในชีวิตจริงป้ะ นักเรียนชานยอลไม่เคยฝันจริงอะ ถ้าไม่เคยฝันเลยจริงๆนี่ แสดงวันชานยอลไปอยู่ในฝันของอีกคน คนคนนั้นก็เป็นแบคฮยอน โหยยยยย ความฝันของแบคนี่มันโลกคู่ขนานชัดๆ แต่เราชอบคุณปาร์คมากจริงๆ โคตรเป็นผู้ใหญ่ เป็นรนอบอุ่นมากกกก นักเรียนชานยอลก็ดูเป็นเด็กกวนๆ น่ารัก ดีทั้งสองคนเลยยยย
    #1006
    0
  3. #984 conysuho (@049910bxl) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 13:19
    เราว่าสุดท้ายแบคก็คู่กับชานยอลตัวจริง ส่วนชานยอลในฝันก็แห้วกันไปตามระเบียบ หรือไม่ก็ มีอะไรซักอย่างที่ทำให้คลายปมว่าจริงๆแล้วเป็นคนๆเดียวกัน
    #984
    0
  4. #945 baeqool (@bouquet23381) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 22:08
    หรือเขาวาร์ปมาหากันในฝันคะ
    #945
    0
  5. #922 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 15:51
    คนนึงไม่เคยฝันเลย อีกคนก็ฝันถึงตลอด
    #922
    0
  6. #896 riddle_girl (@riddle_girl) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 12:06
    ชานไม่เคยฝันแต่นางมาโผล่ในฝันของแบคเฉย
    #896
    0
  7. #878 เจ้าครีม (@z-1036-none) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 21:48
    ชานยอลเรียลจะเคยรู้จักกับแบคมาก่อนมั้ยอ่ะ บอกไม่ถูกอ่ะ แต่สับสนไปหมด
    #878
    0
  8. #833 ๐Cullen๐ (@pcy614) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 11:12
    เหมือนโลกคู่ขนานเลยอะ แต่เหตุการณ์ในฝันกับเรียลนี่เหมือนกันเลยนะ แต่เปลี่ยนแค่นิสัยของชานยอลเฉยๆ อยากรู้แบคฮยอนจะใจอ่อนมาชอบชานยอลเรียลหรือป่าววว
    #833
    0
  9. วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 07:03
    เปิดใจรับนังชานยอลบ้างก็ดีนะแบค ดูนางอ่อยแกมากอ่ะ 55555
    #632
    0
  10. #471 monikaka (@monicacaca) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กันยายน 2558 / 22:46
    แบคแม่งโชคดีสัส เรานี่ฝันถึฃคนนึง ตื่นมาเจอยายแก่ๆบ่นให้ฟัง55555555แม่เราเอง แต่แม่น่ารักนะเฟ้ยยยยยยย
    #471
    0
  11. #470 monikaka (@monicacaca) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กันยายน 2558 / 22:45
    อยากฝันแล้วตื่นมาเจอแบบแบคฮยอน5555555555
    #470
    0
  12. #397 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 01:49
    คอดดด กวนอะ ชายปาร์ค
    #397
    0
  13. #321 Koapai44 (@Koapai44) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2558 / 09:50
    เห็นเขาบอกว่าถ้าเราไม่ฝัน แสดงว่าเราไปอยู่ในฝันคนอื่นย้ากกกกกก ยอลแน่ๆ
    #321
    0
  14. #276 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 13:16
    ชานยอลในฝันกับชานยอลในความเป็นจริงมันต่างกันสุดขั้วเลยนะ
    #276
    0
  15. #185 Meanwoo (@mareenmeanwoo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2558 / 21:13
    แล้วมีโอกาสมั้ยที่แบคจะตกหลุมรักนักเรียนปาร์คชานยอล แล้วคุณปาร์คจะหายไปมั้ยอ่ะ TOT
    #185
    0
  16. #163 phakh (@nu_phakh) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 13:39
    หูย....เรื่องในฝันมันเริ่มใกล้เคียงความจริงขึ้นทุกที
    #163
    0
  17. #137 2twinss (@2twinss) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2558 / 02:00
    หวังไว้ว่าคุณปาร์คกับชานยอลคือคนเดียวกัน ชอบทั้งสองคน แง้ๆ
    #137
    0
  18. #130 AingByun96 (@aiing961228) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 12:19
    คุณปาร์คนี่มีตัวตนอยู่จริงมั้ยเนี่ยยยยย เห้อมม55555555555
    #130
    0
  19. #128 tenly0627 (@tenly0627) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 02:19
    ชานยอลตัวจริงก็ทำอาหารเป็นนะเหวยยยย แค่นิสัยไม่เหมือนกัน แต่แบคยึดติดกับคุณปาร์คในฝันเกินไปอะพอมาเจอชานยอลแบบตัวจริงงี้เลยรู้สึกแบบทำไมเค้าไม่เหมือนในฝันไรประมาณนี้ป้ะ55555555
    #128
    0
  20. #118 0506_B (@19920506b) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2558 / 17:17
    ถ้าแบคขอบนร.ปาร์ค คุณปาร์คในฝันจะหายไปมั้ย
    #118
    0
  21. #105 bigbadbgirl (@-axxvvxx95) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2558 / 03:35
    ตอนคุณปาร์คบอกถ้าแบคไม่อยากเจอเขาก็เรียกร้องไม่ได้ ..
    มันทำให้รู้สึกว่าชานยอลกับคุณปาร์คนี่คนละคนจริงๆแฮะ ..
    แต่เด็กแบบชานยอลน่ารักนะพี่แบค ><
    #105
    0
  22. #98 Sepaihun🎈 (@08402193241) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2558 / 10:21
    เฉดดดดดดด เค้าขอสารภาพ อ่านเพลินมากไม่ได้แวะเม้นเลย ตอนแรกก็พยายามอ่านหลังๆนี่ติดงอมแงมอ่านยังไม่ถึงชั่วโมงเลยเนี่ย ติดแล้วๆ อยากอ่านต่อ งื้อๆๆๆ มันอบอุ่นๆฟินๆ สู้ๆนะฮับผมมมมม เราจะรอ เฟบรัวๆๆๆ
    #98
    0
  23. #97 Sepaihun🎈 (@08402193241) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2558 / 10:20
    เฉดดดดกด เค้าขอสารภาพ อ่านเพลินมากไม่ได้แวะเม้นเลย ตอนแรกก็พยายามอ่านหลังๆนี่ติดงอมแงมอ่านยังไม่ถึงชั่วโมงเลยเนี่ย ติดแล้วๆ อยากอ่านต่อ งื้อๆๆๆ มันอบอุ่นๆฟินๆ สู้ๆนะฮับผมมมมม เราจะรอ เฟบรัวๆๆๆ
    #97
    0
  24. #95 SophJee (@soya12) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2558 / 01:22
    ชานยอลเหมือนกุมความลับอะไรสักอย่างไว้ มโน555555
    #95
    0
  25. #94 SophJee (@soya12) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2558 / 01:22
    ชานยอลเหมือนกุมความลับอะไรสักอย่างไว้ มโน555555
    #94
    0