exo | daydream (ฝันเฟื่อง) .chanbaek ( e-book )

ตอนที่ 5 : - daydream : 04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,566
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    17 มิ.ย. 58

Daydream

- ฝันเฟื่อง -

Chanyeol x Baekyhun by เจนจิรา.

 

 

CHAPTER 04

 

 
 

                “ สวัสดีครับทุกคน...ก่อนอื่นขอแนะนำตัวก่อนนะครับ ครูชื่อ บยอน แบคฮยอนนะ ปกติจะสอนน้องๆ ประถมยังไม่มีโอกาสได้สอน ม.ปลายเลย  ทุกคนคงจะรู้กันแล้วคุณครูโบราลาคลอดเป็นเวลาสามเดือน ช่วงนี้ครูเลยจะมาเป็นที่ปรึกษาให้ห้องนี้ชั่วคราว”  เป็นไปตามคาด เด็กนักเรียนห้องนี้เรียบร้อยน่ารัก ไม่มีอาการโหวกเหวกโวยวาย เหมือนอย่างพวกซีรีย์วัยรุ่นชอบทำออกมา...
 

                ผมเขียนชื่อตัวเองลงบนไวท์บอร์ดหน้าชั้นเรียน.... พร้อมทั้งเบอร์โทรศัพท์สำหรับติดต่อเป็นการส่วนตัว ความจริงไม่จำเป็นต้องให้ก็ได้ แต่ผมมีความทรงจำที่ดีกับครูท่านหนึ่ง เขาให้เบอร์โทรไว้แล้วบอกว่าถ้ามีปัญหาอะไรโทรหาครูได้เสมอ ผมรู้สึกว่าเขาไม่ได้เป็นครูแค่ในห้องเรียนเท่านั้น และผมก็เคารพรักครูคนนั้นมากๆ ด้วย
 

                “ นี่เบอร์โทรศัพท์ครูนะ...มีปัญหาก็โทรมาได้ แต่อย่าดึกมากเพราะครูนอนเร็ว อ้อ! เรื่องยืมเงินนี่ก็ไม่ได้นะ เพราะครูเองก็ไม่มีเหมือนกัน” ผมเอ่ยยิ้มๆ แอบเห็นนักเรียนบางคนยิ้มตามด้วยเหมือนกัน  ผมเหลือบสายตาไปมองทางประตูแล้วก็เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าลืมเรื่องสำคัญไปอีกเรื่อง...
 

                “ ลืมไป...วันนี้ครูเรื่องสำคัญจะแจ้งให้ทราบนะ พวกเรารู้หรือเปล่าว่าจะมีนักเรียนย้ายเข้าใหม่”  แค่นั้นแหละ...เสียงพูดคุยจอแจก็ดังขึ้นทันที แน่นอนว่าเรื่องแบบนี้มันต้องเป็นประเด็นน่าสนใจมากกว่าที่ปรึกษาคนใหม่อย่างผมอยู่แล้ว  แต่เพียงแค่กระแอมเบาๆ เด็กๆ ในห้องก็เริ่มกลับมาเรียบร้อยเหมือนเดิม  ผมหันไปส่งสายตาให้นายปาร์ค ชานยอลเข้ามาได้แล้ว และเหมือนว่าเขาก็รู้งานอยู่พอสมควร... เดินเข้ามาก็แนะนำตัวเองอย่างร่าเริงเสร็จสรรพ
 

                “ สวัสดีทุกคน...ผมชื่อปาร์ค ชานยอล ยังไงก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคร๊าบบบบ...”  ท่าทางที่ดูเป็นมิตรและไม่ถือตัวของชานยอลทำให้บรรยากาศค่อยข้างไปได้สวย ผมเองก็แอบโล่งใจ... เห็นนักเรียนหญิงบางกลุ่มหันไปซุบซิบกันอย่างตื่นเต้นก็พอจะเดาได้เลยว่า นายคนนี้คงจะกลายเป็นหนุ่มฮอตในไม่ช้า  ก็ใช่สิ...หน้าตาหล่อเหลาเหมือนคุณปาร์คเสียขนาดนั้น...  
 

                “ ให้ชานยอลนั่งตรงนั้นแล้วกันนะ...เหลือที่ว่างอยู่พอดี”  ที่ว่างที่ว่าเป็นที่ติดหน้าต่าง...ข้างๆ เป็นหนุ่มเนิร์ดใส่แว่นซึ่งก็ดูไม่ได้เดือดร้อนอะไรกับการที่จะมีคนไปนั่งด้วย
 

                “ ไปนั่งที่ซะสิชานยอล....”  ผมพูดเบาๆ แค่พอให้เขาได้ยิน... เขาก็พยักหน้ารับรู้แล้วเดินไปนั่งที่ตามคำสั่งอย่างว่าง่าย นั่งแล้วก็เอาโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่นเฉยเลย... เอาเถอะ! ผมก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้วเหมือนกัน
 

                “ เอาเป็นว่าวันนี้ไม่มีอะไรแล้วเนอะ...” 
 

 

                ผมยิ้มให้นักเรียนที่น่ารักของผมทุกๆ คนอีกครั้ง...ก่อนจะเก็บเอกสารทั้งหลายที่ถือมาเพื่อที่จะเตรียมตัวไปสอนต่อ แอบถอนใจเบาๆ ด้วยความโล่งอก...  ภารกิจวันนี้กำลังผ่านไปอีกหนึ่งอย่าง
 

                แต่ก็ยังมีอีกเรื่องที่ค้างคาใจอยู่ไม่หาย...
 

 

                ทำไมเด็กคนนั้นถึงได้หน้าเหมือนคุณปาร์คขนาดนั้น... ผมไม่เคยมีความคิดว่าจะฝันเห็นใครติดต่อกันทุกคืนจนจำหน้า เสียง หรือแม้แต่กลิ่นของเขาได้ขึ้นใจ  อันนี้ก็เป็นเรื่องเหลือเชื่อมากๆ แล้วสำหรับผม  แต่สิ่งที่ผมได้เจอวันนี้มันยิ่งไปกว่านั้นอีก มันมีคนที่หน้าเหมือนกันทุกกระเบียดนิ้วกับคนในความฝันของผมอยู่จริงๆ แต่เขาไม่รู้จักผมมาก่อน และผมก็ไม่เคยได้ยินแม้แต่ชื่อของเขาเลยด้วยซ้ำ...

 

                โลกเรามันลึกลับ....หรือว่าจิตของเรามันซับซ้อน 

 

                .................................................................................

 

 

 

                “ แบคฮยอน...เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมหน้าเครียดๆ”  คยองซูเอ่ยถามขึ้นหลังจากนั่งมองแบคฮยอนเขี่ยอาหารในจานตัวเองมาได้สักพัก แถมสายตายังเหม่อลอยเหมือนคนกำลังคิดอะไรอยู่
 

                “ นั่นสิ...เมื่อวานก็เหมือนไม่สบาย วันนี้ยังทำเหมือนมีเรื่องกลุ้มใจ มีอะไรก็ปรึกษาพวกเราได้นะ”  จงอินที่นั่งอยู่ข้างแบคฮยอนก็เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงอีกคน.... ถึงปกติแบคฮยอนจะชอบเหม่อลอยอยู่ประจำ แต่วันนี้มันก็ดูเยอะไป เหมือนวิญญาณออกจากร่าง...
 

                “ คือ...ฉันกลุ้มใจอ่ะ บ้านที่ฉันเช่าอยู่ตอนนี้...อยู่ดีๆ ป้าที่ดูแลบ้านแกก็มาบอกว่าเจ้าของจะขาย ให้ฉันรีบย้ายออกภายในวันนี้ แล้ววันนี้เจ้าของบ้านจะมาด้วย ฉันคิดไม่ตกเลยว่าจะทำยังไงดี”  พูดแล้วก็ถอนหายใจออกมาอีกเฮือกใหญ่ ตอนนี้กลุ้มใจจนคิดไม่ตก... ไม่รู้จะคุยกับเจ้าของบ้านยังไง  แล้วถ้าต้องออกจริงๆ จะไปอยู่ที่ไหน


 

                “ ทำไมนายไม่ซื้อไว้เองเลยล่ะ...”  คยองซูพูดขึ้นเรียบๆ... แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นสบตาคยองซูที่นั่งอยู่ตรงข้ามทันที นี่ถ้าแบคฮยอนไม่ใช่คนใจเย็นเขาคงด่าเพื่อนคนนี้ไปแล้ว
 

                “ มันไม่ใช่ถูกๆ นะคยองซู...ถ้าฉันรวยขนาดนั้นก็คงไม่มานั่งคิดมากแบบนี้หรอก”  แค่ค่าเช่าบ้านทุกวันนี้ก็แทบจะเข้าเนื้ออยู่แล้ว จะให้ซื้อไว้จะไปหาเงินที่ไหนมาจ่ายล่ะ....
 

                “ อืม...ถ้าต้องออกจริงๆ ย้ายมาอยู่อพาร์ทเมนท์เดียวกับฉันไหมล่ะ เห็นว่ามีห้องว่างอยู่นะ” ข้อเสนอของคิมจงอินค่อยดูเข้าท่าขึ้นมาบ้าง  แต่ถ้าเป็นไปได้ แบคฮยอนก็อยากจะอยู่ที่เดิมมากว่า...

 

 

                ก็ถ้าย้ายออกไป...ก็ไม่รู้ว่าจะได้เจอคุณปาร์คอีกไหม


 

                “ คงต้องลองคุยกับเจ้าของบ้านดูก่อน...เขาอาจจะเห็นใจฉันก็ได้” แบคฮยอนได้แต่พูดปลอบใจตัวเองไป... ส่วนจะได้หรือไม่ได้ยังไงนั้นก็คงต้องรอดูเย็นนี้อีกที คิดแล้วก็ถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่สามสิบแปดของวัน
 

                “ แล้ววันก่อน...ที่ ผอ. เรียกนายเข้าพบล่ะ มีอะไรหรือเปล่า” คยองซูยังคงถามต่อไป...เห็นหน้านิ่งๆ อย่างนี้ก็เถอะ ช่างถามช่างซักอยู่ไม่น้อยเหมอืนกัน      
 

                “ ก็ไม่มีอะไรมากหรอก... ก็ที่คุณโบราเธอลาคลอดนั่นแหละ ผอ. เลยให้ฉันไปเป็นที่ปรึกษา ม.6 ห้อง A แทนคุณโบราเขา ไม่มีอะไรมากหรอก”
 

                “ เห็นว่ามีนักเรียนย้ายเข้ามาใหม่ด้วยนี่...” จงอินพูดแล้วก็ตักอาหารเข้าปากคำโต... แบคฮยอนถอนใจหายอย่างแรงออกมาอีกครั้ง  พูดถึงนักเรียนใหม่ หน้านายชานยอลนั่นก็ลอยเข้าหัวมาทันที
 

                นี่ก็เป็นอีกอย่างที่เขากำลังคิดหนักอยู่เหมือนกัน....

 

                ทำไมเรื่องยุ่งๆ ต้องเข้ามาในชีวิตพร้อมๆ  กันทุกทีเลย

               

 

                .................................................................................


               

                เวลาเลิกงานมาถึงสักที....

 

ผมรีบเก็บงาน การบ้านต่างๆ ที่จะต้องเอาไปตรวจที่บ้านเข้ากระเป๋า และด้วยความรีบ อยากประหยัดเวลาเลยเดินไปยัดของใส่กระเป๋าไปด้วย เฮ้อ...จะว่าไปมันก็ทุลักทุเลอยู่พอสมควรเหมือนกันนะ สอนตั้งหลายห้อง งานก็เยอะ แถมยังปั่นจักรยานอีก สงสัยอาจจะต้องไปขอยืมรถที่บ้านมาใช้สักคันแล้วล่ะ ถ้าแบกพะรุงพะรังขนาดนี้ของร่วงกระจัดกระจายแน่ๆ

พูดยังไม่ทันขาดคำ งานนักเรียนก็ร่วงลงพื้นจนได้ แต่ก็ยังไม่ทันที่ผมจะได้ก้มลงเก็บ...ก็มีเด็กนักเรียนดีมาช่วยเก็บเสียก่อน แต่พอเขาเงยหน้าขึ้นมาเท่านั้นแหละ 


 

ปาร์ค ชานยอล... 

 

ช่วยอยู่ให้ห่างจากผมทีเหอะ ผมเห็นหน้าเขาทีไรก็คิดถึงคุณปาร์คใจแทบขาด! อยากกลับไปนอนเร็วๆ แต่เห็นทีว่าวันนี้คงจะไม่ได้นอนง่ายๆ ผมเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเห็นหน้าเด็กคนนี้แล้วต้องหงุดหงิดด้วย ทั้งที่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรให้ผมสักหน่อย

 

“ ขอบใจมาก ชานยอล” 

“ คุณครูถือของเยอะขนาดนี้ทุกวันเลยเหรอครับ สนใจรับสมัครคนช่วยถือของสักคนไหมครับ” ผมมองหน้านายชานยอลนิ่ง นี่เห็นผมเป็นเพื่อนเล่นงั้นเหรอ! มาหยอดมุกทีเล่นทีจริง ใช้ภาษากันเองกับผมแบบนี้ได้ยังไง  ถ้าเป็นปกติผมคงไม่ว่าอะไรหรอก แต่วันนี้ผมอารมณ์ไม่ดี ไม่เล่น! 


 

“ ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้ผมถือเองได้...”  และถึงแม้ว่าผมจะอารมณ์ร้อน ผมก็ไม่สามารถจะแสดงออกมากกว่านี้ได้หรอกครับ...นักเรียนกับครู มันมีเส้นกั้นประหลาดๆ อยู่เส้นหนึ่ง เส้นที่ครูพยายามจะไม่ก้าวข้ามไป ในขณะที่นักเรียนมักจะพยายามก้าวข้ามมา ยังไงดีล่ะ...ครูต้องพยายามไม่ให้สนิทกับนักเรียนมากไป แต่นักเรียนมักจะอยากสนิทกับครูอยู่เสมอ ผมเข้าใจดีครับ เพราะตอนอยู่มัธยมผมเองก็เป็นเหมือนกัน

 

“ โธ่...คุณครูตัวเล็กนิดเดียวเอง ผมเห็นแล้วอยากช่วยถือทุกที” ผมถอนหายใจเบาๆ อย่างพยายามจะอดทน ถึงเขาจะตัวเล็กกว่านายชานยอลนั่นมากก็จริง แต่ผมก็เป็นผู้ชาย ไม่ได้อ่อนแอขนาดที่ว่าถือของแค่นี้ไม่ได้หรอกนะ

 

“ ผมถือของผมอยู่ทุกวัน ไม่ได้ลำบากอะไร ขอบคุณที่อยากช่วยนะ แต่วันนี้ผมรีบ ขอตัวก่อนล่ะ”

ผมพูดแล้วก็เดินหนีมาเลย อาจจะดูเป็นครูที่แย่ไปหน่อย แต่ขอเถอะวันนี้อารมณ์ไม่ดีจริงๆ อย่าเพิ่งมากวนใจกันเลย

 

ผมจัดการเอาของทั้งหมดใส่กระเป๋าผ้าเสียใหม่ ไม่งั้นเดี๋ยวก็จะมีอันนั้นอันนึ้หล่นให้ผมหงุดหงิดใจเล่นอีก พอจัดระเบียบกระเป๋าเรียบแล้วผมก็ปั่นจักรยานกลับบ้านทันที นี่เป็นครั้งแรกเลย ที่ผมไม่สนใจวิวข้างทาง บอกตรงๆ ว่าไม่มีอารมณ์

 

พอมาถึงบ้านก็เจอป้าซังมียืนอยู่ราวกับภาพเดจาวู... ผมเองก็รีบตรงเข้าไปหาแกด้วยความร้อนรน สายตาก็สอดส่ายหาเจ้าของบ้าน แต่ก็เหมือนว่าจะไม่มีวี่แวว

 

“ เจ้าของบ้านยังไม่มาเหรอครับป้า” ผมเอ่ยถามด้วยใจหวั่นๆ...ภาวนาให้เขาเปลี่ยนใจทีเถอะ

 

“ ค่ะ...แต่เพิ่งคุยกันเมื่อกี๊นี้ เห็นว่าก็ใกล้จะมาถึงแล้วนะคะ เห็นว่าถึงโรงเรียนแล้ว”  โรงเรียนที่ว่าก็คงหมายถึงโรงเรียนที่ผมสอนอยู่สินะ...

 

“ แล้วป้าได้คุยต่อรองกับเขาบ้างหรือยังครับ”

 

“ ป้าคุยแล้วค่ะ...แต่คุณเขาบอกว่าเดี๋ยวจะมาคุยกับคุณเอง” ตอนนี้ผมก็เลยทำได้แค่รอ...ความจริงโรงเรียนก็ไม่ไกลจากบ้านหลังนี้มาก รถก็ไม่ได้ติดอะไร ความจริงถ้าขับรถยนต์มาก็น่าจะมาถึงแล้วนะ 

และไวเท่าความคิด BMW สีขาวคันหนึ่งก็ขับมาจอดลงตรงหน้าบ้านผมพอดิบพอดี ก่อนที่คนขับรถจะลงมาเปิดประตูด้านหลังออก ปรากฏร่างของหญิงสาววัยกลางคน แต่งตัวดูดีเดินลงจากรถมา...

 

แต่เดี๋ยวนะ... เด็กผู้ชายที่เปิดประตูรถอีกฝั่ง แล้วเดินตามมาด้วยนั่นมัน ชานยอล ไม่ใช่เหรอ อย่าบอกนะว่าชานยอลเป็นลูกชายของเจ้าของบ้านหลังนี้ ภาพและเสียงของ คุณปาร์ค... ที่เคยพูดว่าเขาเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ ไหลผ่านเข้ามาในหัวของผมทันที  เรื่องนี้มันต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกับคุณปาร์คของผมแน่ๆ มันบังเอิญเกินไปแล้ว

 

“ คุณครู!! ครูอยู่บ้านหลังนี้เหรอครับ...แม่ครับๆ นี่ครูแบคฮยอน เป็นที่ปรึกษาผมเอง”  นายชานยอลเขย่าแขนแม่ตัวเองทันทีที่มองเห็นหน้าผม ส่วนผมก็ได้แต่อ้าปากพะงาบๆ เพราะพูดไรไม่ออก...

 

ถ้ารู้ว่าเขาเป็นลูกเจ้าของบ้านหลังนี้.... ผมจะใจดีกับเขาให้มากกว่านี้  แต่วันนี้เหวี่ยงใส่ลูกเขาทั้งวันเลย ตายๆ... แบคฮยอนคนโง่! ทั้งชักสีหน้า ทั้งปฏิเสธความช่วยเหลือทุกอย่าง

 

“ อ้าว...คุณเป็นที่ปรึกษาของชานยอลเหรอคะ ตายจริง ทำไมบังเอิญขนาดนี้” คุณผู้หญิงยกมือขึ้นทาบอก ก่อนจะมองหน้าผมสลับกับมองหน้าลูกชายตัวเอง

 

“ ใช่ครับ”

 

“ เฮ้อ...คุณครูคะ ดิฉันเสียใจจริงๆ นะคะที่จะต้องพูดคำนี้ ดิฉันมีความคิดว่าจะขายบ้านหลังนี้แล้วล่ะค่ะ เพราะมีคนมาติดต่อซื้อ และให้ราคาสูงด้วย ดิฉันต้องขอโทษคุณครูด้วยจริงๆ นะคะ” ผมได้ฟังแล้วก็ถึงกับใจหาย นี่แปลว่าผมต้องย้ายออกไปจริงๆ เหรอเนี่ย

 

“ แม่ครับ...เราไม่ขายไม่ได้เหรอ”   อยู่ดีๆ ชานยอลก็พูดขึ้น ผมเองก็ไม่รู้หรอกนะครับว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่ถ้าอ้อนแม่ไม่ให้ขายบ้านได้ เขาก็ถือเป็นผู้มีพระคุณของผมอีกคนเลยก็ว่าได้

 

“ จะเก็บไว้ทำไมล่ะลูก...เสียค่าจ้างคนมาดูแล แถมค่าเช่าก็ได้น้อย ขายไปได้กำไรกว่าเยอะนะคะลูก” คนเป็นแม่ก็เอาเรื่องธุรกิจมาสู้ อยากจะอ้าปากแย้งบ้าง แต่เอาเข้าจริงๆ ผมกลับไม่กล้าพูดอะไรเลย  ค่าเช่าอันน้อยนิดของผม( แต่เกือบครึ่งของเงินเดือน)คงไม่มีความหมายเลยจริงๆ นั่นแหละ

 

“ แล้วคุณครูจะไปอยู่ที่ไหนล่ะครับ” อันที่จริงผมก็เพิ่งจะเจอกับเขาวันนี้เป็นวันแรก... ไม่มีความจำเป็นอะไรที่เขาต้องมาช่วยผมขนาดนี้เลยแท้ๆ ถึงจะเป็นครูที่ปรึกษาเขาก็เถอะ 

 

“ โธ่...คุณครูเขาก็โตแล้ว หาทางออกได้อยู่แล้วแหละใช่ไหมคะคุณครู” ผมได้แต่ยิ้มแห้งๆ เป็นคำตอบ... ถ้าพูดออกมาว่าไม่ใช่คงจะแหกหน้ากันเกินไปหน่อย

 

“ คุณแม่อ่า...สงสารคุณครูนะครับ อย่าขายเลย ให้คุณครูอยู่เถอะ” 

 

ผมคงต้องมองชานยอลใหม่ซะแล้วมั้ง...

 

“ อย่าทำให้แม่ลำบากใจสิชานยอล”

 

“ เอาอย่างนี้ไหมครับแม่! คอนโดใกล้ๆ โรงเรียนที่ผมบอกว่าอยากได้ แล้วคุณแม่บอกว่าจะซื้อให้ ผมไม่เอาแล้วก็ได้ เดี๋ยวมาแชร์บ้านอยู่กับคุณครูแบคฮยอนแทน”  หา!? อะไรนะ... เดี๋ยวสิ! ถามความสมัครใจของผมบ้างหรือยัง ถึงผมจะอยากอยู่บ้านหลังนี้มาก แต่ก็ไม่ได้แปลว่าอยู่กับใครก็ได้นะเว้ย!

 

แต่....

 

“ แล้วเบนซ์สปอร์ตก็ไม่เอาแล้วด้วย...ขอเป็นจักรยานคันเดียวก็พอ!”   จะบ้าเหรอ...ยอมไม่เอาคอนโด ไม่เอารถยนต์ที่แม่จะซื้อให้ เพื่อที่จะให้แม่ไม่ต้องขายบ้านหลังนี้เนี่ยนะ เด็กคนนี้เขาคิดอะไรอยู่กันแน่...

 

“ โอ๊ย! ไม่ได้หรอก...แม่ทนเห็นลูกลำบากขนาดนั้นไม่ได้” ผมขอเบะปากหนึ่งทีให้กับตรรกะนี้ของคุณแม่....รักลูกไม่ถูกทางจริงๆ เด็กทุกวันนี้มันเสียผู้เสียคนก็เพราะว่าพ่อแม่คิดอย่างนี้เนี่ยแหละครับ

 

“ เนี่ย...คอนโดกับเบนซ์สปอร์ตก็เท่ากับราคาบ้านหลังนี้แล้ว อย่าขายเลยนะครับแม่ นะๆๆ...ให้ผมอยู่กับคุณครูที่นี่แหละ”  เดี๋ยว! ก็บอกแล้วไงว่าให้ถามผมบ้าง...ห้องนอนก็มีแค่ห้องเดียวจะมาอยู่ด้วยกันได้ยังไง!

 

“ โถ...ชานยอลลูกแม่ทำไมเป็นคนดีอย่างนี้ละคะ ก็ได้ๆ แล้วเดี๋ยวคืนนี้แม่จะรีบให้คนของข้าวของจำเป็นของลูกมาให้นะคะ”  ถามผมสักคำหรือยัง ว่าตกลงไหม โอเคกับสิ่งที่แม่ลูกเขาตกลงกันหรือเปล่า  มาเจรจากับผมหรือว่ามาคุยกับลูกชายให้ผมฟังกันครับ...ตอนนี้ผมเหมือนเป็นใบ้ ไม่รู้จะไปแทรกบทสนทนาของสองแม่ลูกคู่นี้ตรงไหนจริงๆ

 

“ ถ้าอย่างนั้น....ต่อไปไม่ต้องเก็บค่าเช่าบ้านจากคุณครูแล้วดีกว่า ฝากดูแลชานยอลด้วยนะคะคุณครู”

 

 

“ ไม่ได้นะครับ!”  ผมโพล่งออกไปทันทีแบบที่ห้ามปากตัวเองไม่ทัน...

 

 

“ เอ๋...ทำไมคะ ?” พอเห็นสายตาของเธอแล้วผมก็ต้องกลืนคำพูดลงคอไปทันที ก็ลูกชายเขาช่วยขนาดนี้แล้ว จะให้ผมพูดออกไปว่าไม่อยากอยู่ร่วมชายคากับลูกเขามันก็จะยังไงๆ อยู่

 

 

“ คือ...ผมเกรงใจครับ ให้จ่ายค่าเช่าเหมือนเดิมดีกว่า”

 

“ งั้นให้ครูจ่ายแค่ครึ่งเดียวดีไหมครับคุณแม่...”

 

“ ชานยอลลูกแม่ฉลาดจังเลย...ตกลงตามนั้นแล้วกันนะคะ”

 

ผมไม่เคยคิดเลยว่าเซนส์ตัวเองมันจะแม่นขนาดนี้ หมดกันความเป็นส่วนตัวและชีวิตที่แสนสงบสุขของผม ไอ้เด็กมัธยมนี่กำลังจะทำมันพัง....

 

ฮือ....คุณปาร์ค ผมจะทำยังไงดีครับ

 

 

                TBC.

 

 

                Let’s talk  : อะไรจะบังเอิญขนาดนั้น...ยังกับละครไทยก็มิปาน 555555555555 ไทยให้สมชื่อเรื่อง ฝันเฟื่อง กันไปเลยค่ะ! ขอบคุณทุกคอมเม้นที่เป็นกำลังใจให้ครีมเขียนต่อนะคะ จุ๊บๆ >3<

                ทุกทวิตติดแท็ก #ฟิคฝันเฟื่อง ด้วยค่ะ

 

 

                ปล. ไหนใครไปคอน EXO บ้างงงงงงงงงงง! ><

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

1,027 ความคิดเห็น

  1. #1012 Mintnanti (@Mintnanti) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 14:35
    หื้มมมมมมม คิดไรไม่ออกแน้ววว
    #1012
    0
  2. #1000 c9us6n4 (@ninnnmheefan_) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 22:39
    หรือชานยอลก็ฝันแบบแบคอ่ะ..
    #1000
    0
  3. #999 c9us6n4 (@ninnnmheefan_) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 22:39
    แล้วแบบนี้จะฝันถึงคุณปาร์คมั้ยเนี่ยย มีตัวจริงมาอยู่ข้างหน้าแล้ววงือ
    #999
    0
  4. #965 real__nightt (@real__nightt) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 07:19
    แล้วแบคยังจะฝันถึงคุณปาร์คอีกมั้ยหน่าาาาา
    #965
    0
  5. #956 Nabeecy61 (@Nabeecy61) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 13:14
    ชานยอลน่ารัก55555นิสัยเดียวกับคุณปาร์คเลยย ><
    #956
    0
  6. #950 Tipphy_614 (@Tipphy_614) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 15:52
    นั่นไง! เปนแบบที่คิดเลย โป้ะเชะ????
    #950
    0
  7. #920 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 15:20
    เหมือนฝันเป็นลางเลยอ่ะ
    #920
    0
  8. #894 riddle_girl (@riddle_girl) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 11:33
    นี้มันก็เหมือนกับในฝันแบคเลยนะ ลุ้นว่ะ
    #894
    0
  9. #876 เจ้าครีม (@z-1036-none) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 21:46
    ชานยอลดูอย่างข้องเกี่ยวกับแบคมากอ่ะ มากจนเกินไป จนน่าสงสัย
    #876
    0
  10. #831 ๐Cullen๐ (@pcy614) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 10:59
    อยากรู้อะว่าคุณปาร์คจำแบคได้มั้ย แต่นี่ว่าจำได้อะถึงขอย้ายมา ไม่งั้นไม่เป็นเรื่องราวขนาดนี้ ลุ้นโคตรๆอะ
    #831
    0
  11. วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 01:15
    ลุ้นนนนน สุด ><
    #630
    0
  12. #590 shadow (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 03:34
    นี่ว่าชานยอลจำแบคฮยอลไดแหละ พอจะเข้าใจตรงที่ หรือเรียกอีกทีว่าเดา (ที่ตอนก่อนหน้านี้คืองงมาก) จากทรงแล้วชานยาลนางจำได้ทุกอย่าง แต่เพราะคิดไม่ต่างจากแบคเท่าไหร่ ก็คือ คนตรงหน้าใช่คนๆเดียวกับในฝันหรือเปล่า หรือเผอิญหน้าและชื่อเหมือนกัน ไรงี้ โอ้ยยยย เดาสนุกมาก 555555555 ชอบเรื่องนี้ง่ะ ><
    #590
    0
  13. #467 monikaka (@monicacaca) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กันยายน 2558 / 22:30
    คุณปาร์คค่ะ เมื่อชานอยลมาคุณปาร์คจะหายไปมั้ย
    #467
    0
  14. #395 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 01:24
    คึ่บี๋ ฝันไปโลกอนาคตหรา รึยังไง รึชายยอลก้ฝันถึงบี๋เหมือนกัน แต่ในฝันตัวเองโตแล้ว รึยังไง โอ๊ยยยย
    #395
    0
  15. #319 Koapai44 (@Koapai44) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2558 / 08:20
    โอ้ยยยย ถ้าสมมติว่าคุณปาร์คกับนายปาร์คนี่คนล่ะคนกันจะทะเลาะกันไหมเนี่ยยย
    #319
    0
  16. #274 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 12:05
    แบคโดนมัดมือชกเลย 5555

    #274
    0
  17. #183 Meanwoo (@mareenmeanwoo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2558 / 21:09
    แบคฮยอนทำยังไงถึงฝันถึงคุณปาร์คได้ทุกคืน อิจฉาค่ะ ขอฝันถึงแบบนี้ซักคนสิคะ 55555555555
    #183
    0
  18. #161 phakh (@nu_phakh) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 13:23
    หูย.......เข้าล็อค กินเด็กเป็นอมตะนะแบค....จงแด#fictaxi เคยกล่าวไว้55
    #161
    0
  19. #135 2twinss (@2twinss) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2558 / 01:49
    สัมผัสได้ถึงคุณปาร์คในตัวชานยอล
    #135
    0
  20. #126 tenly0627 (@tenly0627) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 02:03
    กี๊สสสสสส ชานยอลจะมาอยู่ด้วยจ้า55555555555
    #126
    0
  21. #116 0506_B (@19920506b) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2558 / 16:29
    คุณครูแบคสู้ๆนะ นร.ชานจะมาป่วนแล้ววววว
    #116
    0
  22. #58 kwan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2558 / 19:31
    ขุ่นแม่รวยไปนะคะ ขอสักหมื่นนึงเป็นทุนการศึกษาให้เด็กตัวน้อยๆคนนี้ได้มั้ยยย -..-

    ชานยอลชอบแบคแน่ๆ กรี๊ดดดดดดดด หรือชานยอลก็ฝันเหมือนแบค? แต่ทำไมไม่ตกใจตอนเจอกัน? หรือไม่ได้ฝัน?

    โอ๊ยยย สงสัย สับสน ขอตอนต่อไปด่วนค่าาาา

    ปล.เรียนมาเครียดๆ เห็นฟิคอัพแล้วมันสดชื่นรื่นรมย์ยิ่งกว่าเห็นซิกแพคปู้ชายหล่ออีกค่ะ
    #58
    0
  23. #57 SophJee (@soya12) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2558 / 02:55
    ตอนคุณปาร์คจะกลับมาอยู่ด้วยหล่อนก็ต่อต้านย่ะ ฉันจำได้
    ตอนนี้ทำมาต่อต้านชานยอล เดี๋ยวหล่อนก็เสร็จเขายัยแบค 5555555
    #57
    0
  24. #56 bouiii (@numklueaii) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2558 / 02:20
    คนเดียวกันหรือเปล่านะ ชานยอลเจอคู่วันแรกก็อ่อยเลยนะ ยอมมาอยู่ด้วย ชอบเขาล่ะสิ
    #56
    0
  25. #55 Purr~Purr (@at-the-mom3nt) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2558 / 02:04
    เรื่องมันซับซ้อนเหลือเกิน หรือเราจะคิดเยอะไป @_@ 
    สรุปคุณปาร์คในฝันคืออะไร หรือจะเป็นแค่ฝันของแบคคนเดียว @_@
    ติดตามค่ะ ><
    #55
    0