exo | daydream (ฝันเฟื่อง) .chanbaek ( e-book )

ตอนที่ 3 : - daydream : 02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,879
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    27 ก.ย. 58

Daydream

- ฝันเฟื่อง -

Chanyeol x Baekyhun by เจนจิรา.

 

 
 

CHAPTER 02

 


 

                แสงแดดในยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านสีขาวผืนบางเข้ามามากจนพอจะทำให้แสบตาได้... แต่นั่นก็ไม่ทำให้แบคฮยอนรู้สึกตัวเลยสักนิด เพียงแค่พลิกตัวตะแคงข้างหันหลังให้หน้าต่างเสียก็สิ้นเรื่องแล้ว ง่ายจะตายไป...  ยิ่งเมื่อถูกวงแขนแกร่งโอบรอบเอวเอาไว้หลวมๆ แบบนี้ด้วยแล้ว  หัวทุยๆ ของแบคฮยอนจึงยิ่งเบียดซบแผงอกกว้านั่นเข้าไปใหญ่

                แต่เมื่อมือใหญ่เริ่มซุกซน...ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนมือ เสียงครางอื้ออึงก็ดังขึ้นอย่างน่ารัก คนกระทำก็ได้แต่ยิ้มร่าอย่างมีความสุข ในชณะที่คนถูกกระทำหน้ามุ่ยเพราะถูกรบกวนการนอน...

                “ แบคฮยอน...ตื่นได้แล้วครับ”  เสียงทุ้มต่ำกระซิบเบาๆ ...

                “ ฮือ...คุณปาร์ค ผมง่วงนอน”  คนตัวเล็กกว่างอแงเหมือนเด็กๆ เมื่อถูกรบกวน

ได้ยินดังนั้น มือหนาจึงเลื่อนต่ำลงมาจนถึงช่วงเอว ก่อนจะมาเกาะแกะแถวขอบยางยืดของเจ้ากางเกงนอนตัวบาง...  แล้วค่อยๆ สอดมือเข้าไปช้าๆ จนอีกฝ่ายต้องร่นตัวเพื่อถอยหนี

                “ คุณปาร์คคคค...”  เสียงขู่คำรามดังในลำคอของคนที่กำลังเพิ่มความหงุดหงิดขึ้นมาทีละน้อย...

                “ ยังไม่อยากตื่นใช่ไหมครับ...แต่คุณปาร์คตื่นแล้วอ่ะ  ทำยังไงดี”

 

                เฮือก!

 

                ลมหายใจของแบคฮยอนขาดช่วงทันที...เมื่ออยู่ๆ ร่างของเขาก็ถูกพลิกให้นอนหงายเสียดื้อๆ ก่อนที่เสื้อยืดสีขาวตัวบางจะถูกรั้งขึ้นสูง ตามมาด้วยสัมผัสเปียกชื้นบริเวณจุดไวสัมผัสบนหน้าอก...  

                “ อื้อ..คุณปาร์ค...”  ปลายลิ้นชื้นแฉะหยอกล้อวนเวียนคล้ายว่ากำลังสนุกสนาน... แต่คนโดนทำสนุกด้วยซะที่ไหนกันล่ะ  แบบนี้มัน...มันเสียวนะคุณปาร์ค!

                ปลายจมูกโด่งเลื่อนขึ้นมาสูดความหอมบริเวณลำคอขาวผ่องอย่างอดใจไม่ไหว... ก่อนจะเคลื่อนขึ้นไปสูงกว่านั้น แล้วประกบจูบอย่างอ่อนโยนบนปากนุ่มนิ่มของแบคฮยอน ซึ่งเขาเองก็ตอบรับอย่างดี... คุณปาร์คจูบเก่งมากๆ แบคฮยอนรู้สึกไร้เรี่ยวแรงทุกครั้งที่โดนคุณปาร์คกดจูบ  เคลิ้มทุกที...

                “ ให้คุณปาร์คทำนะ...”   พูดแล้วก็เคลื่อนตัวลงต่ำลงไป...ซึ่งแบคฮยอนก็รู้ดีว่าประโยคนั้นหมายความว่าอะไร ครั้นจะเอ่ยปากห้ามก็คงจะฝืนความต้องการของตัวเองจนเกินไป...

                “ อ๊ะ...อืม...”  

 

 

แต่ทว่า....

 

 

                กริ๊งงงงงงงงงงงงงงง!!!

               

                เสียง Old phone ที่แสนจะบาดแก้วหูที่แบคฮยอนตั้งเอาไว้ให้เป็นเสียงนาฬิกาปลุกในโทรศัพท์ยี่ห้อผลไม้ชนิดหนึ่งก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะได้ทันเวลาพอดี... ดวงตาเล็กเบิกโพลงพร้อมหอบหายใจถี่แรง ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดเสียงนาฬิกาปลุกที่ดังอย่างไม่รู้จักคำว่าเหน็ดเหนื่อยเอาเสียเลย  แต่กลับเป็นเขาเองที่รู้สึกเหนื่อยกับความฝันเมื่อครู่มาก แม้ว่าจะยังไม่ได้ทำอะไรถึงไหนเลยก็เหอะ!

            ...นี่ผมฝันเห็นคุณปาร์คอีกแล้วเหรอ ? ... 

 

            มองไปที่ข้างเตียงก็พบเพียงความว่างเปล่าเท่านั้น... แรกๆ ก็รู้สึกหลอนๆ อยู่เหมือนกัน แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนเป็นความเคยชินไปเสียแล้ว ที่เขาจะต้องฝันเห็นคุณปาร์คทุกคืน  และในหลายๆ ครั้งก็ฝันว่าเรากำลังมีอะไรกันอยู่ด้วย  แต่ความเป็นจริงแบคฮยอนก็ไม่ได้มีอะไรกับใครมานานมากแล้ว มากกจนเหมือนจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าความรู้สึกพวกนั้นมันเป็นยังไง... 

                ก็มีคุณปาร์คนี่แหละ...ที่มาทำให้ความรู้สึกแบบนั้นหวนกลับมาได้อีกครั้ง  แบคฮยอนแอบคิดอยู่บ่อยๆ เหมือนกันว่าเขาอาจจะเป็นบ้าหรือเปล่า ...หรือไม่ก็โรคจิต โรคประสาทอะไรสักอย่างที่ทำให้เขาฝันเห็นคุณปาร์คติดต่อกันแบบนี้ แต่จะให้ไปหาหมอก็ยังไม่มีเวลาขนาดนั้น  เอาตามตรงก็อายด้วยแหละที่จะต้องไปเล่าให้หมอฟัง

 

                ได้แต่สะบัดหัวไล่ความคิดทั้งหมดออกไป... ก่อนจะลุกออกจากเตียงนอนไปอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายแล้วเตรียมไปโรงเรียน  เดี๋ยวไปสายจะโดนต่อว่าเอาได้ เพราะเพิ่งเข้ามาสอนได้ไม่นานนัก ก็เลยโดนเพ่งเล็งจากผู้ใหญ่มากเป็นพิเศษ ถึงเขาจะใจดี...แต่ก็ไม่อยากทำตัวให้พวกเขาต้องผิดหวัง 

 

                ช่วงเวลาที่แบคฮยอนชอบมากๆ ในการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ก็คือ... เขาเดินทางไปโรงเรียนโดยการปั่นจักรยาน ใช้เวลาประมาณ 15 นาทีจากบ้านพักก็ถึงโรงเรียน  ระหว่างทางนั้นเขาจะมองเห็นทะเลอยู่ข้างทางตลอด ยิ่งยามเช้าที่เงียบสงบ เขาได้ยินเสียงคลื่นซัดสาดเข้าชายฝั่ง บวกกับลมอ่อนๆ ได้กลิ่นทะเลจางๆ เหมือนเติมพลังชีวิตให้เขาทุกเช้า

                พอมาถึงโรงเรียน นักเรียนของเขาก็จะทักทายเขาแทบทุกคน อาจจะดูหลงตัวเองไปสักหน่อย แต่เขาคิดว่าเด็กๆ ก็ชอบเขาพอสมควร  เป็นธรรมดาที่เด็กจะชอบวิชาศิลปะ และคุณครูสอนศิลปะ  เพราะศิลปะคือสิ่งที่เยียวยาจิตใจของคนทุกคนได้  เราจะมีความรู้สึกว่าได้ปลดปล่อยความคิดสร้างสรรค์และจินตนาการทุกครั้งที่ได้วาดรูป หรือทำงานศิลปะอื่นๆ เพราะเหตุนี้เองเขาจึงตัดสินใจเลือกเรียนสายศิลปกรรม

               

                วันนี้คาบแรกของคุณครูแบคฮยอน รับหน้าที่สอนนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 วัยกำลังดื้อกำลังซน กำลังเรียนรู้โลกกว้างและความเลอะเทอะกันเลยทีเดียว การสอนเด็กประถมเป็นอะไรที่จะว่าง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็ยาก ไม่ได้ยากตรงเนื้อหาที่สอน แต่ยากตรงที่ต้องคุมชั้นเรียนให้อยู่ เพราะมันจะมีปัญหายิบย่อยอยู่เสมอ...

                “ คุณครูแบคคะ!... ฮรึก! มินโฮเขาเอาสีแดงของหนูไป” เด็กผู้หญิงตัวขาวอวบคนนี้เธอชื่อว่า มินอา ครับ...เป็นเด็กที่น่ารักมาก ผมจำเธอได้เป็นคนแรกๆ เลย  วันนี้ก็วิ่งน้ำตาคลอมาฟ้องเรื่องโดนเด็กชายมินโฮแกล้งอีกแล้ว

                “ ขอยืมแค่นี้ก็ไม่ได้! ขี้หวง”  เด็กชายผู้ถูกกล่าวหา เอาดินสอสีแดงมาคืนเจ้าตัว แล้วก็แลบลิ้นปลิ้นตาใส่...

                “ ก็เราจะระบายพระอาทิตย์นี่! พระอาทิตย์ต้องระบายสีแดง...”

                “ เราก็แค่ยืมมาระบายพระอาทิตย์ของเราเหมือนกัน!

                “ ทำไมไม่ซื้อเองล่ะ!

                “ มันหาย!” 

 

                เอาเป็นว่า...แบคฮยอนต้องเจอกับเหตุการณ์ประมาณนี้แทบทุกครั้งที่ต้องสอนเด็กประถมห้องต่างๆ แต่เป็นเด็กมันก็ดีตรงที่ ตอนเช้าทะเลาะกัน สุดท้ายตอนเย็นก็กลับมาเล่นด้วยกันเหมือนเดิม ผิดกับผู้ใหญ่ที่นับวันยิ่งให้อภัยกันยากขึ้นไปทุกที โกรธกันก็กลายเป็นคนไม่รู้จักกันไปเลย

 

                “ หมดเวลาแล้วนะเด็กๆ...เอาภาพวาดมาส่งได้แล้วครับ  เดี๋ยวคุณครูจะเอาไปตรวจให้คะแนน”  พอเห็นว่าเหลือเวลาอีกห้านาที แบคฮยอนจึงรีบบอกเด็กๆ ให้เตรียมตัวส่งผลงาน เพราะแน่นอนว่าบางคนก็จะขอต่อเวลาอีกสี่ห้านาที ในการระบายสีพระอาทิตย์บ้างล่ะ ทะเลบ้างล่ะ  เพราะใครๆ ก็อยากให้ผลงานตัวเองออกมาดูดีทั้งนั้น

               

                ก๊อกๆ...

 

                เสียงเคาะประตูดังขึ้น แบคฮยอนหันไปมองแล้วพบว่า เป็นคยองซู...เพื่อนครูที่อายุไล่เลี่ยกันกับเขา สอนวิชาวิทยาศาสตร์ มายืนรอเหมือนมีธุระสำคัญ เขาจึงปลีกตัวออกจากเด็กๆ มาก่อน...

                “ มีอะไรหรือเปล่า...คยองซู”

                “ ผอ. เรียกนายเข้าพบ  ไม่แน่ใจว่ามีเรื่องอะไร แต่เห็นว่าด่วน...บอกว่าถ้านายสอนคาบนี้เสร็จแล้วให้รีบไปเข้าพบทันทีเลย ฉันก็เลยรีบมาบอกไว้”  สีหน้าของคยองซูอาจจะเหมือนมีเรื่องกลุ้มใจอยู่ตลอดเวลา แรกๆ แบคฮยอนก็ไม่ค่อยชิน แต่ตอนนี้ก็รู้แล้วว่านั่นคือสีหน้าปกติของเขา

                “ โอเค...เดี๋ยวเก็บงานนักเรียนเสร็จแล้วจะรีบไปนะ ขอบใจมากที่มาบอก”  คยองซูยิ้มรับบางๆ ก่อนจะเดินจากไป  ภารกิจต่อไปของแบคฮยอนคือต้องรีบเร่งให้เด็กๆ เอางานมาส่งให้ครบ...

                “ คุณครูคะ! ของมินอาเสร็จแล้วค่ะ...”  พูดไม่ทันขาดคำ...เด็กน้อยก็เรียงแถวกันมาส่งงานอย่างน่ารัก

 

 

                ........................................................................

 

                “ อ้าว...มาแล้วเหรอคุณแบคฮยอน ขอโทษนะที่ต้องเรียกมาพบกะทันหัน พอดีมีเรื่องด่วนนิดหน่อย” นี่คือคุณ ผอ. จุนโฮผู้ใจดีครับ ไม่น่าเชื่อว่าอายุก็ไม่เยอะมาก จะเป็นถึงผู้อำนวยการโรงเรียนแห่งนี้

                “ ไม่เป็นไรครับ...”  แบคฮยอนเอ่ยยิ้มๆ... ความจริงแล้วเขาก็ประหม่าเล็กน้อย เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ได้เข้าพบ ผอ. แบบตัวต่อตัว  ปกติจะเป็นการประชุมรวมๆ เสียมากกว่า

                “ คือ...ที่ผมเรียกคุณมาวันนี้เนี่ย เพราะว่า...ผมอยากจะให้คุณ ไปเป็นที่ปรึกษาของห้อง ม.6 ห้อง A ให้หน่อย พอดีว่าครูโบราที่เคยเป็นที่ปรึกษาห้องนั้น เธอลาคลอด เรื่องมันก็ประมาณนี้แหละ” ผอ. จุนโฮเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แบคฮยอนแอบถอนหายใจเบาๆ ด้วยความโล่งใจ  เพราะทีแรกนึกว่าจะมีเรื่องอะไรร้ายแรงกว่านั้นเสียอีก

                ม.6 ห้อง A ก็เป็นห้องเรียนดีมากๆ ถ้ามีจัดห้องคิงก็คงหนีไม่พ้นห้องนี้แน่ๆ... แต่นโยบายของโรงเรียนนี้คือไม่อยากแบ่งแยกนักเรียนแบบนั้น  เด็กเรียนส่วนมากก็มักจะเรียบร้อย คงไม่มีปัญหาอะไรให้แบคฮยอนปวดหัว

                “ เริ่มเข้าโฮมรูมพรุ่งนี้เลยนะครับ...”

                “ ครับ...” 

                “ เอ้อ!...มีอีกเรื่องนึง คุณแบคฮยอน” แบคฮยอนที่กำลังจะลุกจากเก้าอีกก็ต้องชะงัก...แล้วนั่งให้เรียบร้อยเหมือนเดิม  ใจก็อดเต้นไม่ได้...เพราะลุ้นว่าไอ้เรื่องที่ ผอ. กำลังจะพูดนี่มันเรื่องอะไร ทำไม่รู้สึกใจคอไม่ดียังไงชอบกล

                “ อะ..อะไรเหรอครับ”

                “ พรุ่งนี้น่ะ...ม.6 ห้อง A จะมีนักเรียนย้ายเข้ามาใหม่ด้วยหนึ่งคน ยังไงก็ฝากดูแลเขาเป็นพิเศษหน่อยนะครับ ย้ายเข้ามาตอน ม.6 แบบนี้อาจจะเข้ากับเพื่อนลำบาก กลัวว่าจะมีปัญหาเอา” 

                “ ได้ครับ...”  ถึงใจจะแอบหวั่นๆ แต่ก็คงปฏิเสธอะไรไม่ได้อยู่แล้วแหละ

                “ อย่ากังวลไปเลยคุณแบคฮยอน เห็นว่าผลการเรียนดีเยี่ยม...ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรหรอกครับ ผมก็แค่พูดเผื่อเอาไว้เฉยๆ คุณแบคฮยอนไม่ต้องเครียดนะครับ ฮ่าๆ" ผอ. พูดอย่างอารมณ์ดี... แบคฮยอนพอจะรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง ยิ้มคุณจุนโฮอีกที ก่อนจะเดินออกจากห้องมา...

 

                เฮ้อ... อยากกลับไปนอนแล้ว คิดถึงคุณปาร์คจัง

                 

                ก็ทำได้แค่คิด...เพราะหน้าที่มันสำคัญกว่าความฝันเสมอ  ผมยังต้องสอนอีกหลายคาบกว่าวันนี้จะหมดไป... แต่ยังดีนะครับที่อย่างน้อยหน้าที่ของผม มันก็เป็นสิ่งที่ผมรัก ผมรักงานศิลปะพอๆ กับที่รักเด็กๆ การได้สอนศิลปะและอยู่กับเด็กๆ ไปพร้อมๆ กัน... มันก็เลยทำให้ผมลืมความเหนื่อยล้าลงไปได้ง่ายดาย

 

                “ แบคฮยอน...เย็นนี้ไปเดินตลาดนัดด้วยกันมะ!”  คิม จงอิน ครูสอนพละจอมแอคทีฟ...กระตือรือร้นอยู่ตลอดเวลา อิจฉาเหมือนกันนะครับบางที เพราะผมมันเป็นพวกเอื่อยเฉื่อยเอามากๆ

                “ ไม่ดีกว่า...ฉันอยากรีบกลับบ้านไปนอนอ่ะ รู้สึกไม่ค่อยสบายตัวเลย”

                “ จริงเหรอ...เสียดายจัง ฉันอุตส่าห์ชวนคยองซูไว้แล้ว ทำไงดี” จงอินเม้มปากแน่นคล้ายว่าจะเป็นกังวล... สองคนนั้นสนิทกันแค่ไหนผมไม่รู้ แต่มีแค่พวกเราสามคนที่ไปไหนมาไหนด้วยกันอยู่บ่อยๆ เพราะอายุใกล้เคียงกัน เลยคิดซะว่าเป็นเพื่อนกันไปซะเลย

                “ ก็ไปกันสองคนสิ...ไม่เห็นจะเป็นไรเลย”

                “ มัน...จะไม่ดูแปลกๆ เหรอ  ไปเดินตลาดด้วยกันสองคนเนี่ย” ผมหลุดขำออกมาเล็กน้อย...ไม่คิดว่าคนอย่างคิม จงอินจะคิดเล็กคิดน้อยกับอะไรพวกนี้ด้วย  ทั้งที่คยองซูคงไม่สังเกตคนรอบข้างด้วยซ้ำ

                “ อย่าคิดมากน่า...ไปเถอะๆ ไว้คราวหน้าฉันจะไปด้วยแล้วกันนะ  ขอบใจมากที่ชวน”   จงอินยิ้มรับก่อนจะเดินจากไป... ผมล่ะสงสัยจริงๆ ว่าคนอย่างคยองซูนี่จะรู้ไหมนะว่าจงอินรู้สึกยังไง

 

            คนหนึ่งตรงๆ โผงผาง...ส่วนอีกคน (เกือบจะ) ตายด้าน ไม่เคยแสดงออกถึงความรู้สึกตัวเอง 

 

 

                วันนี้ผมก็กลับมาบ้านเร็วเหมือนกับทุกๆ วัน... แต่แปลกที่วันนี้คุณป้าซังมีมานั่งรอผมที่หน้าบ้าน สีหน้าแกดูเหมือนมีเรื่องกังวลใจอะไรบางอย่าง ผมจอดจักรยานเอาไว้แล้วเดินเข้าไปหาป้าซังมีทันที

                “ ป้าซังมี...มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ”  สีหน้าแกดูร้อนใจเหลือเกิน... ทำเอาผมใจคอไม่ดีไปด้วยอีกคน

                “ คุณแบคฮยอนคะ...คือ ป้ามีเรื่องจะบอกคุณแบคฮยอนอ่ะค่ะ”  ป้าซังมีเอื้อมมือมาจับมือผมแล้วก็เขย่าๆ แอบตกใจอยู่เหมือนกัน.... แต่ก็พยายามจะใจเย็นเอาไว้ก่อน

                “ อะไรเหรอครับ...ป้าใจเย็นๆ ก่อนนะครับ ค่อยๆ พูดนะครับ” 

                “ คุณแบคฮยอน...ป้าขอโทษจริงๆ ป้าไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้เลย” ป้าครับ...มีอะไรก็รีบพูดเถอะ ยิ่งเกริ่นเยอะขนาดนี้ ใจคอผมยิ่งไม่ค่อยจะดีเลย...

                “ อะไรครับป้า...ป้าพูดมาเถอะ”

                “ คือ...ป้าไม่รู้มาก่อนว่า เจ้าของบ้านเขาจะขายบ้านหลังนี้... คุณแบคฮยอนคงต้องย้ายออกจากที่นี่แล้วล่ะค่ะ” ใจของผมหล่นลงไปอยู่ตาตุ่มจริงๆ... ผมไม่รู้จะพูดอะไรต่อไปเลย ความรู้สึกตอนนี้คือช็อคมาก

                จะให้ผมย้ายออกจากที่นี่...แล้วผมจะไปอยู่ที่ไหน  ให้หาที่พักแถวนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ แถมข้าวของผมก็เต็มบ้านไปหมด และที่สำคัญที่สุด  ...คุณปาร์ค...  ถ้าย้ายออกจากที่นี่ไป  ผมจะยังได้เจอกับคุณปาร์คอยู่ไหม

                แล้วถ้าไม่เจอล่ะ...ผมจะทำยังไงดีเนี่ย! ไหนคุณปาร์คบอกว่าเป็นเจ้าของบ้านไง... มาช่วยผมทีสิคุณปาร์ค เขากำลังจะไล่ให้ผมออกจากบ้านแล้วเนี่ย ทำยังไงดี...

                “ แล้วผมจะไปอยู่ที่ไหนล่ะครับป้าซังมี...”

                “ เจ้าของบ้านจะให้คุณแบคฮยอนย้ายออกวันพรุ่งนี้เลย...ป้าขอโทษจริงๆ นะคะ”  จะบ้าตาย! ไอ้เจ้าของบ้านคนนั้นมันเป็นใคร ทำไมถึงได้ใจร้ายใจดำขนาดนี้วะ.... ปกติเขาไม่ใช่คนอารมณ์ร้อนอะไรนะ แต่ได้ฟังแบบนี้มันก็อดโมโหไม่ได้จริงๆ มีอย่างที่ไหนจะมาให้ย้ายออกปุบปับกะทันหันขนาดนี้

                “ พรุ่งนี้!... คุณป้าครับ ช่วยคุยกับเจ้าของบ้านให้หน่อยได้ไหมครับ ช่วยต่อรองให้ผมหน่อย...อย่างน้อยก็ขอเวลาให้ผมได้เก็บของ แล้วก็หาที่พักใหม่ก่อน แบบนี้มันกะทันหันเกินไป”  ถ้าให้ขนของออกแล้วจะให้เขาเอาไปไว้ที่ไหน... ริมชายหาดเหรอ! บ้าไปแล้ว...

                “ คือ...เจ้าของบ้านเขาจะมาที่นี่พรุ่งนี้ ถ้ายังไง...คุณแบคฮยอนรอคุยกับเขาเองได้ไหมคะ ป้าเองก็จนปัญญาแล้วค่ะ พูดอะไรไปเขาก็ไม่ฟังเลย”  ผมได้แต่ถอนหายใจเมื่อมองหน้าเศร้าๆ ของป้าซังมี... ก็เห็นใจนะครับ  แต่ตัวผมเองก็เดือดร้อนเหมือนกัน  แอบเสียความรู้สึกกับป้าเล็กน้อย  แต่ก็ไม่อยากจะต่อว่าอะไรป้าแกไปมากกว่านี้ เพราะแกก็คงโดนมาหนักพอสมควรแล้วเหมือนกัน

                “ ได้ครับป้า...เดี๋ยวผมคุยกับเขาเอง”  ความจริงผมก็ไม่มั่นใจหรอกว่าจะสามารถต่อรองกับเจ้าของบ้านได้จริงๆ แต่ตอนนี้คงไม่มีทางออกที่ดีไปกว่านี้แล้ว  ถ้าโตๆ กันแล้วก็น่าจะคุยกันด้วยเหตุผลได้...

                “ ป้าขอโทษจริงๆ นะคะคุณแบคฮยอน...”

                “ ไม่เป็นไรครับป้า...ป้ากลับไปพักผ่อนอยู่บ้านเถอะครับ อย่าคิดมากเลย”

                “ งั้นป้าไปก่อนนะคะคุณแบคฮยอน...เดี๋ยวพรุ่งนี้เย็นๆ ก่อนจะเจ้าของบ้านจะมาถึง ป้าจะมาหาอีกทีนะคะ” คุณป้าโบกมือลาก่อนจะเดินจากไป  ผมถอนหายใจอีกเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยใจ...

 

                เมื่อเข้ายังมีความสุขอยู่แท้ๆ... ตกเย็นก็มีเรื่องวุ่นวายเข้ามาอีกแล้ว ชีวิตคนเรานี่มันไม่มีอะไรแน่นอนจริงๆ แต่ก็เอาเถอะ ไม่แน่นะ พรุ่งนี้เขาอาจจะต่อรองกับเจ้าของบ้านสำเร็จก็ได้ ใครจะไปรู้...

                ส่วนตอนนี้ขอตัวไปรีบตรวจงานนักเรียน เตรียมการสอนพรุ่งนี้ แล้วก็อาบน้ำเข้านอนเร็วๆ ดีกว่า... คิดถึงคุณปาร์คจะแย่แล้ว  ถ้าคุณปาร์คอยู่ตรงนี้ผมคงหายเครียดแน่ๆ  เฮ้อ! คุณปาร์คมาช่วยแบคฮยอนที....

 

                TBC.

 

                Let’s talk : ฟิคเรื่องนี้แต่ละตอนจะไม่ยาวมากนะคะ... อ่านสบายๆ กันเนอะ   

                เฝ้ารอคอมเม้นอย่างใจจดจ่อทุกวินาทีค่ะ 555555555555555

                ฝากแท็ก #ฟิคฝันเฟื่อง ด้วยนะคะ 

 

 

 

 

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

1,027 ความคิดเห็น

  1. #1016 Me_onyourmind (@Me_onyourmind) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 14:08
    เราว่าที่ย้ายมาใหม่น่าจะเป็นชานยอลป้ะ ฮือออ ลุ้นน
    #1016
    0
  2. #997 c9us6n4 (@ninnnmheefan_) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 22:31
    ... อ่านมาตอนแรกหนูหลอนมากเลยหนูขอโทษ ฮือ แต่ตอนนี้หนูหัวจัยมันกระสับกระส๋ายย
    #997
    0
  3. #949 Tipphy_614 (@Tipphy_614) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 15:28
    เดกที่ย้ายมาใหม่กับเจ้าของบ้านใหม่คือตาปาร์ค(ชานยอล)แน่ๆ งื้อออ ทำไมพึ่งเจอเรื่องนี้
    #949
    0
  4. #944 baeqool (@bouquet23381) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 21:40
    ปาร์คตัวจริงกับในฝันคนละนิสัยกันแน่ๆ
    #944
    0
  5. #918 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 14:50
    อ้าวววว แล้วแบคจะไปอยู่ไหนอ่าาา เด็กที่มาใหม่คุณปาร์คแน่ๆ
    #918
    0
  6. #892 riddle_girl (@riddle_girl) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 10:18
    คนที่จะย้ายมาต้องเป็นคุณปาร์คแน่
    #892
    0
  7. #874 เจ้าครีม (@z-1036-none) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 21:45
    คุณปาร์คคือดีต่อใจอ่ะ ผู้ชายอ่อนโยน จริงๆเป็นใครกันแน่
    #874
    0
  8. วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 00:45
    หรือว่าคุณปาร์คกำลังจะมา ? #มโนแปป 55555
    #629
    0
  9. #620 Lamiaceae (@mintpatwee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 10:15
    เสียตัวในฝันนี่ถือว่าเสียตัวจริงๆมั้ยคะ คือเราสงสัย 5555

    #620
    0
  10. #588 shadow (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 03:17
    ฮั่นแหน่ เจ้าบ้านความจริงจะใช่คนเดียวกับคนในฝันหรือเปล่าน้า~~~
    #588
    0
  11. #566 นวศาจิบิ (@nawapatz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 01:28
    ลางไม่ค่อยดีเลยเเฮะ
    #566
    0
  12. #561 Lovely_Luhan (@mindsa123) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กันยายน 2558 / 22:50
    คุณเจ้าของบ้านจะเป็นใครน้าาาาา
    เดาว่าชานยอลแน่ๆ แต่คาแรกเตอร์คงไม่เหมือนคุณปาร์คในความฝันของแบคแน่ๆเลย 55555
    #561
    0
  13. #464 monikaka (@monicacaca) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กันยายน 2558 / 22:18
    คุณเจ้าของบ้านมาแล้ววววว. ตอนแรกนี่คิดว่าเป็นผีซะอีก555555555555
    #464
    0
  14. #463 monikaka (@monicacaca) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กันยายน 2558 / 22:17
    คุณเจ้าบ้านมาแล้ววววว ตอนแรกนี่คิดว่าเป็นผีซะอีก555555555555
    #463
    0
  15. #393 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 01:04
    นักเรียนใหม่เป็นไค เจ้าของบ้านร่ะเป็นไค ลุ็นนนนนนนนนอ่า
    #393
    0
  16. #284 rabbit_yeol (@rabbit_yeol) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 14:44
    ไหนคุณปาร์คบอกเป็นเจ้าของบ้านไง
    #284
    0
  17. #272 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 11:56
    เจ้าของบ้านจะย้ายกลับมาอยู่เหรอ
    #272
    0
  18. #248 Wuniiz_KR (@wuniiz-kr) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2558 / 12:49
    นักเรียนใหม่นี่คือคุณปาร์คหรือป่าว 555+
    #248
    0
  19. #225 `พ่อตาสระอิ:') (@yayie1210) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2558 / 20:40
    งือออแล้วคุณปาร์คในฝันของนางอยู่ไหนน คุณปาร์คคนนั้นไปไหนนนคุณปาร์คคนนั้นจริงๆแล้วเป็นใครรรรร
    #225
    0
  20. #181 Meanwoo (@mareenmeanwoo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2558 / 21:07
    ชอบวิธีการเล่าของพี่มากเลย มันลื่น น่าติดตาม สู้ๆค่ะ
    #181
    0
  21. #159 phakh (@nu_phakh) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 13:04
    คุณปาร์คคนี่คือเจ้าของบ้านคนใหม่คนเดียวกับนักเรียนที่เข้าใหม่ ม.6 ป่ะ???? #พ่อกุเป็นโคนัน 555
    #159
    0
  22. #134 2twinss (@2twinss) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2558 / 01:39
    จะได้เจอกันแล้ว กรี็ดดดด
    #134
    0
  23. #124 tenly0627 (@tenly0627) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 01:46
    เดี๋ยวๆคนที่จะย้ายมาอยู่ใหม่นี่ใช่คุณปาร์คตัวจริงมั้ยอะ จะสวยหรูเหมือนในฝันมั้ย5555555555
    #124
    0
  24. #113 0506_B (@19920506b) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2558 / 16:02
    เจ้าของบ้านจะมาแล้ววว
    #113
    0
  25. #61 mamama (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 20:06
    ใครน้า ใจร้ายกับแบคได้ พี่ปาร์คมาช่วยหน่อยเร็ว
    #61
    0