exo | daydream (ฝันเฟื่อง) .chanbaek ( e-book )

ตอนที่ 2 : - daydream : 01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,215
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    12 มิ.ย. 58

Daydream

- ฝันเฟื่อง -

Chanyeol x Baekyhun by เจนจิรา.

 

CHAPTER 01


 

 

 

ชีวิตมหาวิทยาที่แสนเรียบง่ายของผมจบลงอย่างรวดเร็ว ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น ไม่มีอะไรหวือหวา ไม่ได้เป็นคนเด่นดังมีชื่อเสียงหรือมีคนรู้จักมากมาย  เคยมีแฟน... แต่พอขึ้นปีสองก็ต้องเลิกกันเพราะผมไม่มีเวลาให้เขา  ถามว่าเสียใจไหมก็เสียใจครับคิดเอาไว้ว่าจะคบคนนี้เป็นคนสุดท้าย แต่ในเมื่อเขาไม่เข้าใจว่าทำไมผมถึงไม่มีเวลาให้ เราก็คงไปด้วยกันไม่รอดหรอกจริงไหมครับ   . ผมมีเพื่อนสนิทอยู่สองคน แต่พอเรียนจบต่างคนก็ต่างต้องแยกกันไปบรรจุอยู่ตามโรงเรียนต่างๆ

 

                ผมเองก็เช่นกันครับ... สอบคัดเลือกได้มาบรรจุอยู่ที่อำเภอเล็กๆ ที่มีเขตพื้นที่ติดทะเล ห่างจากโรงเรียนไปประมาณห้ากิโลเมตร ค่อนข้างเงียบสงบครับ  ผมมาบรรจุเป็นครูสอนศิลปะในโรงเรียนเล็กๆ ที่ทั้งโรงเรียนมีครูอยู่ไม่ถึงสามสิบคน แต่อบอุ่นมากครับ ทุกคนให้การต้อนรับผมเป็นอย่างดี ส่วนใหญ่ก็รุ่นคุณพ่อคุณแม่ทั้งนั้น  แต่ก็มีที่รุ่นราวคราวเดียวกันอยู่คนสองคน ที่เพิ่งบรรจุเข้ามาไม่นานเหมือนกัน...

 

                ผมเช่าบ้านหลังเล็กๆ ติดชายทะเลอยู่ครับ ตอนเช้าตื่นขึ้นมาได้กลิ่นลมทะเลอ่อนๆ แล้วรู้สึกมีพลังในการดำเนินชีวิตต่อไปได้ . ชีวิตของผมน่าเบื่อมากครับสำหรับคนที่ต้องการความตื่นเต้นในชีวิต แต่สำหรับผมนั้นมันสงบมากๆ รู้สึกว่าชีวิตไม่ต้องเร่งรีบเหมือนตอนเรียนมหาวิทยาลัย ไม่ต้องแข่งขัน ต้องแก่งแย่งอะไรทั้งนั้น  ผมลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่ ครั้งสุดท้ายที่ผมอารมณ์เสียคือตอนไหน...

 

                และเพราะความมีเวลาว่างมากจนเกินไปอีกนี่แหละครับ ชีวิตผมส่วนใหญ่จึงหมดไปกับการนอน ... และเรื่องมันก็เกิดขึ้นในคืนวันนั้น วันศุกร์ที่ 13 ตุลาคม .. ผมกลับจากเดินตลาดนัดในตัวเมืองกับเพื่อนที่เป็นครูที่โรงเรียนเดียวกัน ผมอาบน้ำอย่างใจเย็น เปิดดูรายการโทรทัศน์ก่อนนอน... แล้วก็เผลอหลับไปอย่างไม่รู้ตัว

 

                ตื่นมาอีกทีก็ตอนที่รู้สึกว่า...มีใครสักคนกำลังสะกิดตัวผมอยู่ ผมกระพริบตาถี่ยิบ...และเมื่อเห็นว่าใครเป็นเจ้าของมือที่สะกิดผมจนตื่นขึ้นมา ผมก็สะดุ้งลุกขึ้นสุดตัว!

 

                “ คะ...คุณเป็นใคร ? ”  ..เสียงของผมแหบพร่าด้วยความที่เพิ่งตื่นนอน  แต่เดี๋ยวนะ ผมเพิ่งจะหลับไปไม่นานเองไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมเช้าแล้ว ? แล้วคนตรงหน้านี้...เข้ามาในบ้านของผมได้ยังไงกัน ? ขโมยเหรอ...ก็ไม่น่าใช่นะ ขโมยที่ไหนจะมาปลุกเจ้าของบ้านให้ตื่นขึ้นมาแล้วยิ้มแป้นให้แบบนี้กันล่ะ...

 

                “ ผม...เป็นโฮสต์คุณไง เป็นเจ้าบ้านอะไรประมาณนั้น”  โฮสต์เหรอ... เดี๋ยวนะ...ก็ไหนป้าซังมีบอกว่าบ้านนี้ไม่มีคนอยู่ไง  นี่กลายเป็นว่าผมมาขอแชร์บ้านของผู้ชายคนนี้อยู่งั้นเหรอ ตลกน่า...มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ

 

                “ ......” 

 

                “ ผมชื่อปาร์ค เรียกคุณปาร์คก็ได้”  ผมพยายามสำรวจร่างตรงหน้าอย่างตั้งใจ...เขาสูงกว่าผมมาก ผมสีดำสนิทตัดสั้นเรียบร้อย ดวงตากลมโตที่ดูมีประกาย รอยยิ้มอ่อนโยนที่ดูไร้พิษภัย... น้ำเสียงทุ้มใหญ่ที่ฟังดูอบอุ่น

 

                “ ผะ..ผม บยอนแบคฮยอนครับ..” ทั้งที่ยังงงๆ อยู่ว่านี่มันเรื่องอะไรกัน แต่ก็เผลอแนะนำตัวตอบไปตามมารยาท คนตรงหน้านี้เหมือนมีพลังอำนาจอะไรสักอย่างที่สามารถสะกดผมได้อยู่ตลอดเวลา... ดูเหมือนคนใหญ่คนโตอะไรประมาณนั้น...

 

                “ พอดี...ผมเพิ่งกลับมาจากต่างจังหวัด เพิ่งรู้ว่ามีคนมาเช่าบ้านอยู่ด้วย”

 

                “ ตะ..แต่ผมไม่เห็นรู้เลย ว่ามีคนอื่นอยู่บ้านหลังนี้ด้วย  ผมเข้าใจว่าผมเช่าบ้านกับคุณป้าซังมีเพื่อมาอยู่คนเดียวเสียอีก...”  ผมอยู่มาตั้งหลายเดือน วันดีคืนดีมีคนโผล่มาปลุกถึงบนที่นอนแล้วบอกว่าอยู่บ้านหลังนี้เหมือนกันเนี่ยนะ ? ผมงงไปหมดแล้ว... คุณป้าซังมีหลอกผมหรือยังไงกัน

 

                “ บ้านหลังนี้เป็นบ้านของผม...”

 

                “ แต่....” 

 

                “ งั้นคงเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันแล้ว... บ้านหลังนี้เป็นบ้านของผม คุณป้าอะไรที่คุณพูดถึงคือคนที่ดูแลบ้านหลังนี้ให้ผมเองแหละ ค่าเช่าที่คุณจ่าย ผมได้รับครบทุกเดือน... ตอนนี้ผมกลับมาแล้ว ก็เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมลดค่าเช่าให้ครึ่งหนึ่งก็แล้วกัน โอเคหรือเปล่า ?

 

                “ แต่บ้านหลังนี้มีห้องนอนแค่ห้องเดียว!.. เราจะอยู่ด้วยกันได้ยังไง”

 

                “ เตียงก็ใหญ่ออก... ก็นอนด้วยกันก็ได้นี่ครับ ผมไม่ถือ...” คุณปาร์คพูดด้วยสีหน้าอ่อนโยนและน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ว่าจะบ้าเหรอ! จะมานอนเตียงเดียวกันได้ยังไง ผมอุตส่าห์หาบ้านที่คิดว่าเงียบสงบที่สุดกับค่าเช่าแพงแสนแพง เกือบครึ่งหนึ่งของเงินเดือนก็เพราะว่าต้องการความสงบ อยู่ๆ จะมาบอกว่าต้องนอนร่วมเตียงกับใครที่ไหนก็ไม่รู้เนี่ยนะ ?

 

                “ แต่ผมถือ!

 

                “ อ่า...ใจเย็นๆ สิ  ถ้าคุณรังเกียจผมจะนอนที่โซฟ้าห้องรับแขกก็ได้” ให้ตายเถอะ...ทำไมต้องสุภาพทั้งคำพูด ท่าทางกริยาและน้ำเสียงขนาดนี้ จะทำอะไรผมเลยรู้สึกเกรงใจเขาไปเสียหมด พยายามข่มใจตัวเองให้ใจเย็นลงหน่อยและคิดหาทางแก้ไขว่าจะทำยังไงดี....

 

                “ ผมจะย้ายออก...”  สำหรับผมแล้วความเป็นส่วนตัวมันทีค่ามากกว่าอะไรทั้งนั้น

 

                “ คุณย้ายออกไม่ได้นะ ในสัญญาคุณก็เซ็นไปแล้วนี่ มันเขียนชัดเลยนะว่าจะอยู่ให้ครบปี ไม่ย้ายออกไปไหน และก็ยอมรับหากเจ้าของบ้านกลับมาและต้องอยู่ด้วยกัน  หากผิดสัญญาต้องจ่ายค่าปรับยี่สิบเท่า...”  นี่มันสัญญาบ้าบอคอแตกอะไรกันครับ!! มีด้วยเหรอไอ้ข้อที่บอกว่าถ้าเจ้าของบ้านกลับมาต้องอยู่ด้วยกัน ประสาท! แล้วค่าปรับยี่สิบเท่านี่ผมต้องทำงานอีกกี่เดือนครับถึงจะมีปัญญาเอาเงินมาจ่ายได้...

 

                “ สัญญาบ้าอะไร..”

 

                “ ก็สัญญาของผมเนี่ยแหละ ผมเขียนเอง ฮ่าๆ”  หัวเราะยังดูดี... แต่ก็กวนตีนไปพร้อมๆ กัน!

 

                “ คุณนี่มัน.... คงกะเอาไว้ว่าคนเช่าเป็นสาวสวยตัวคนเดียว แล้วก็ฉวยโอกาสมัดมือชกให้ได้อยู่ด้วยกันใช่ไหมล่ะ ? คนดีๆ เขาไม่ทำกันหรอกนะแบบนี้” .. จบประโยคเสียงระเบิดหัวเราะก็ดังลั่นห้องนอน และยิ่งทำให้ผมปวดหัวขึ้นไปอีก..

 

                “ ก็คิดไว้ว่าอย่างนั้นแหละครับ ฮ่าๆ..” กามจริงๆ เลย...ให้ตายสิหน้าตาก็ดีทำไมถึงเป็นคนแบบนี้กันนะ

 

                “ เสียใจด้วยนะครับ...ที่ผมไม่ใช่สาวสวยอย่างที่คุณหวังเอาไว้” คงจะผิดหวังน่าดู เพราะแทนที่จะเป็นสาวสวยกลับกลายเป็นชายหนุ่มธรรมดาๆ เสียแทน...

 

                “ ไม่เสียใจหรอกครับ... แบคฮยอนก็น่ารัก ไม่รู้สึกเสียใจเลยที่เขียนสัญญาเอาไว้แบบนั้น”  พระเจ้า!...เขากำลังฆ่าผมด้วยสายตาและคำพูด ทำไมต้องพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังแบบนั้น แล้วจ้องตาผมนิ่งแบบนี้... ฆ่ากันใช่ไหม ? ความรู้สึกร้อนวูบวาบบนใบหน้าแผ่ซ่านขึ้นมาทันที ตามมาด้วยเสียงใจเต้นรัวดังกลองศึก...เต้นเร็วเสียจนผมเกือบลืมหายใจ

 

                “ .....” ผมพูดอะไรไม่ออก.. จะกล่าวหาว่าผมเขินผมก็คงต้องยอมจำนนต่อหลักฐานขอสารภาพเลยละกันว่าแพ้ท่าทางแบบนั้นเอาเสียมากๆ .

 

                “ แบคฮยอน...คุณปาร์คขอฝากเนื้อฝากตัวกับแบคฮยอนเลยละกันนะครับ” หรือว่าเขากำลังร่ายมนต์ใส่ผมหรือเปล่านะครับ ?  ทำไมผมรู้สึกแสบตาไปหมดแบบนี้... ความดูดีของเขาทำเอาตาผมพร่ามัว..

 

                “ ครับ... คุณปาร์ค ”  และเผลอตกปากรับคำไปอย่างง่ายดาย...

                .

 

                .

                ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาในตอนเช้าตรู่ ... อาการมึนงงเข้าแทรกอีกครั้ง ผมเริ่มสอดส่าย สายตาเพื่อมองหาร่างสูงๆ ของใครบางคน เดินลงจากเตียง...และเริ่มออกตามหาเขาในบ้าน  คุณปาร์ค... เขาออกไปไหนงั้นเหรอ ?  หรือว่าผมฝันไป... ฝันบ้าอะไรเป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้ แถมเหมือนจริงชะมัด!

 

                วินาทีที่ผมเดินหาร่องรอยของใครอีกคนในบ้านแล้วไม่เจอ... ความรู้สึกหนาวเย็นยะเยือกก็พุ่งเข้าปะทะร่างกาย หรือว่าผมไม่ได้ฝัน ? แต่ผมกำลังโดนสิ่งลี้ลับล้อเล่นอยู่.... ให้ตายเถอะ! ขอให้ฝันก็แล้วกัน ดีกว่าหลอนว่าเป็นผี ไม่เอานะ ..ผมขี้เกียจย้ายออกไปไหนแล้ว มันก็แค่ความฝันที่เหมือนจริงมากๆ แค่นั้นเอง  ใครๆ ก็เคยเป็นกันทั้งนั้นแหละ จริงไหมครับ ?

                .

                .

 

          ผมพยายามบอกตัวเอง... ว่ามันเป็นแค่ฝันธรรมดาทั่วไป ที่ตื่นขึ้นมาทุกอย่างก็จบลง แต่ให้ตายเถอะ ใครไม่เป็นผมก็คงไม่เชื่อหรอกครับ ว่าผมเจอเขาทุกครั้งที่ผมหลับตาลงนอน ผมจะเจอเขา... คุณปาร์ค คนนั้น...  และคืนที่สองที่เราเจอกันคือผมตื่นมาเพราะกลิ่นข้าวต้มที่คุณปาร์คเป็นเป็นคนทำ ผมเดินตามไปถึงห้องครัว...

 

                ภาพที่ผมเห็นช่างสมกับที่มันเป็นความฝันเหลือเกินครับ... ผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาราวเทพบุตร ในเสื้อยืดสีขาวธรรมดากับเกางเกงขายาวสีน้ำเงินเข้ม ที่เอวคาดผ้ากันเปื้อนที่ไม่ได้ดูแอ๊บแบ๊วมากนัก กำลังหันมาส่งยิ้มที่ประกายแพรวพราวส่งมาให้ผม... ให้ตาย! ฆ่ากันเลยดีกว่าแบบนี้

 

                “ ตื่นแล้วเหรอ... คุณปาร์คทำข้าวต้มไว้ให้แบคฮยอนน่ะ กลัวว่าตื่นมาแล้วจะหิว” นอกจากจะหล่อแล้วอย่างช่างเอาอกเอาใจ พูดก็เพราะอีกต่างหาก...

                “ ข้าวต้ม...” ผมทวนคำอีกครั้งเพราะยังรู้สึกมึนๆ อยู่...

                “ ข้าวต้มหมูน่ะ... แบคฮยอนกินผักได้หรือเปล่า ถ้ากินไม่ได้ คุณปาร์คจะได้ไม่ใส่ลงไป กลัวจะทานไม่ได้เยอะ” สาบานได้ว่าแม้แต่แม่ยังไม่เอาอกเอาใจผมขนาดนี้...

                “ กินได้ครับ...”

                “ โอเค...งั้นแบคฮยอนไปนั่งรอที่โต๊ะเลย เดี๋ยวคุณปาร์คยกไปให้เอง”

                .

                .

                เพียงไม่กี่อึดใจ ข้าวต้มร้อนๆ ก็ถูกยกมาวางตรงหน้าผม กลิ่นหอมโชยขึ้นแตะจมูกพร้อมควันอุ่นๆ ทันที... ผมไม่รอช้ารีบหยิบช้อนขึ้นตักทันที แต่ยังไม่ทันจะได้เอาเข้าปาก... ก็ถูกตีมือเข้าเสียก่อน

 

                “ นี่แน่ะ! มันร้อนนะ... คนก่อนสิ เป่าด้วย...แบบนี้” คุณปาร์คสาธิตประกอบคำอธิบาย มือใหญ่จับช้อนคนข้าวต้มช้าๆ ก่อนจะตักขึ้นมาจ่อปากตัวเอง แล้วเป่าเบาๆ ก่อนจะยื่นมาตรงหน้าผม...

 

                “ เอ้า... ทานสิ  หายร้อนแล้ว คุณปาร์ครับประกันเลย ถ้าร้อนให้ตีคุณปาร์คได้หนึ่งที”  ทำไมผมถึงได้รู้สึกเขินแบบนี้ล่ะ... แต่ก็ต้องอ้าปากรับข้าวต้มเข้าปากแต่โดยดี ... โห! อร่อยสุดๆ ไปเลย...

 

                “ อร่อยใช่ไหมล่ะ... หน้าแบคฮยอนมันฟ้อง ฮ่าๆ”

 

                “ ถ้าบอกไม่อร่อย... คุณปาร์คจะว่าไงล่ะครับ”  จะไปทำให้ไหมหรือเปล่า ฮ่าๆ... แต่อร่อยจริงๆ ครับ

 

                “ คุณปาร์คก็จะบอกว่า... แบคฮยอนโกหกน่ะสิ ฮ่าๆ  มาๆ...ทานข้าวกัน” คุณปาร์คว่าแล้วก็นั่งลงตรงที่นั่งตรงข้าม ยิ้มให้ผมอีกแล้ว...

 

                “ ผมกำลังฝันอยู่ใช่ไหม....”   อยู่ดีๆ ผมก็เผลอพูดความคิดของตัวเองออกมา... คุณปาร์คขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ..

 

                “ อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอแบคฮยอน  เดี๋ยวคุณปาร์คทำให้กินทุกวันเลยเอาไหม ฮ่าๆ” ภาพข้างหน้ามันเหมือนจริงเกินไป... ผมต้องฝันอยู่สิ

 

                “ ผม...อยู่ที่นี่มากี่วันแล้วครับ คุณปาร์ค”  คืนนี้เป็นคืนที่สอง...ที่ผมฝัน

 

                “ อาทิตย์หนึ่งแล้ว...ตั้งแต่คุณปาร์คกลับมา ก่อนหน้านั้นก็เกือบปีหนึ่งที่คุณปาร์คไม่ได้อยู่ด้วย”  อาทิตย์หนึ่งงั้นเหรอ ? ...ผมเคยดูหนังย้อนเวลา หรือทะลุมิติอะไรพวกนี้มาเยอะเหมือนกันนะ หรือมันจะมีจริงๆ หรือเปล่า ?ฝันติดกันสองคืนนี้นี่ก็ไม่ถือว่าปกติแล้วล่ะครับ  หรือพอตื่นแล้วผมจะไปหาจิตแพทย์ดี ?

 

                “ อยู่คนเดียวเหงามากไหม ? ..” 

 

                “ มะ... ไม่เหงาครับ”  ดูเหมือนคุณปาร์คจะไม่ค่อยพอใจในคำตอบของผมสักเท่าไหร่นะครับ ดูทำหน้างอนเป็นเด็กๆ ไปเลย....

 

                “ ทำไมตอบแบบนั้นล่ะ  เหมือนรำคาญคุณปาร์คเลยนะ  แบคฮยอนต้องตอบประมาณว่า เหงามากเลยครับ...ดีใจมากๆ เลยที่มีคุณปาร์คมาอยู่ด้วย... ตอบแบบนี้คุณปาร์คงอนนะ”  ผมล่ะอดขำไม่ได้...อะไรจะน่ารักขนาดนั้นกันนะ ฮ่าๆ

 

                “ ก็ได้ครับๆ.. ดีใจมากเลยที่มีคุณปาร์คมาอยู่ด้วย”

 

                “ เชอะ! แบบนั้นมันดูไม่จริงใจเลยนะแบคฮยอน”  ผมทำเป็นไม่ได้ยินแล้วอมยิ้มก้มหน้าก้มตาตักข้าวต้มเข้าปากไปหลายคำใหญ่ ..

 

                นานแค่ไหนแล้วนะ...ที่ไม่มีคนมาทำดีด้วยขนาดนี้ ไม่มีคนมาเอาอกเอาใจ มาง้อมางอนแบบนี้... ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นต้นไม้ที่กำลังจะตาย ที่มีคนมาดูแลอีกครั้ง... มารดน้ำพรวนดินให้ ...ต้นไม้ต้นนี้กำลังจะออกดอกผลิใบอีกครั้ง

 

                “ ถึงแบคฮยอนจะไม่เหงา...แต่คุณปาร์คเหงามากเลยรู้ไหม”

 

                “ ทำไมล่ะครับ...”  อย่างคุณปาร์คเนี่ยเหรอเหงา ? ออกจะดูร่าเริง ท่าทางน่าจะเข้ากับคนง่ายดีออกไม่ใช่เหรอ...

 

            “ คุณปาร์คอยากมีแฟน...” 

 

                .. . อยากมีแฟนก็อยากมีสิ ทำไมต้องจ้องหน้ากันแบบนี้ด้วยเล่า  จะให้หาให้หรือยังไงกัน ?  ..

 

                “ แบคฮยอนมีแฟนหรือยัง ?

 

                “ ...ไม่ครับ ไม่มี”

 

                “ นี่...รู้หรือเปล่า ว่าถ้าไม่ชอบ...ไม่สนใจ ไม่มีใครเขาถามเรื่องแฟนกันหรอกนะ ”

 

                รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วหน้าและทั่วร่างกายเลยครับ  ลองมาโดนสายตาหยาดเยิ้มแบบนั้นจ้องแล้วจะเข้าใจ  ...นี่มันไม่ต่างอะไรกับการบอกว่าชอบผมเลยนะ  ..

 

 

                “ ไม่...ไม่รู้ครับ”

 

                “ งั้นก็รู้ไว้ซะ... ว่าคุณปาร์ค กำลังสนใจในตัวแบคฮยอนอยู่นะ...” 

 

                .

                .

                แล้วผมก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง  จำไม่ได้ว่าตอบไปว่าอะไรยังไงบ้าง  ความฝันพวกนี้มันมีผลต่อจิตใจของผมเหลือ ทำเอาซะผมไม่มีสมาธิเลยทั้งวัน... ดีหน่อยที่ผมสอนศิลปะ  ไม่ได้พูดอะไรเยอะ 

 

                ส่วนใหญ่จะเป็นการบอกเทคนิคในการปฏิบัติและให้คำแนะนำกับเด็กๆ เขาเสียมากกว่า... ชีวิตประจำวันของผมดำเนินไปอย่างเป็นปกติ จะไม่ปกติก็ตอนหลับตานอนเนี่ยแหละ ผมไม่แปลกใจหรอกที่ผมจะฝัน... แต่ที่แปลกใจคือฝันของผมมันปะติดปะต่อกันเป็นเรื่องราว ราวกับว่าผมไม่ได้ฝัน... เหมือนผมถูกดึงไปอยู่ในอีกมิติหนึ่งเสียมากกว่า แต่มันเหมือนช่วงเวลามันไม่เท่ากัน  เวลาที่โลกของผมมันเพิ่งจะผ่านไปแค่ไม่กี่ชั่วโมง แต่ในฝันมันกลับผ่านไปหลายวันแล้ว

 

                และที่ผมหงุดหงิดใจที่สุดคือ... ครั้งต่อมาที่ผมฝันเห็นคุณปาร์ค

 

                เราก็กลายเป็นแฟนกันแล้ว...

 

            ผมไปตกลงตอนไหนนะ  ? ทำไมจำไม่ได้.... เขาขอผมเป็นแฟนตอนไหนกัน แล้วทำไมผมถึงได้รู้สึกผูกพันและรู้สึกดีกับเขาขนาดนี้นะ...ผมไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจ! ทำไมถึงมีแค่ครั้งนั้นครั้งเดียวที่ผมนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

                หรือฝันของผมมันจะถูกตัดตอนไปกันนะ....

 

 

                .

                .

 

                “ แบคฮยอน...” 

                “ อ๊ะ! คุณปาร์ค...ตกใจหมดเลย”  อยู่ๆ ก็เข้ามากอดจากด้านหลังแบบนี้ ผมยิ่งชอบเหม่ออยู่ด้วย

 

                “ ทำอะไรครับ...ทิ้งคุณปาร์คให้เหงาจะแย่”  น่ารัก...คนอะไรทำไมถึงได้ขี้อ้อนแบบนี้นะ...กอดไม่พอ ยังจะมาซุกไซ้คลอเคลียเหมือนแมวอีก ขี้อ้อนซะไม่มี...

 

                “ กำลังตรวจงานนักเรียนครับ... เนี่ย เยอะแยะไปหมดเลย”  ผมชี้ให้คุณปาร์คมองดูกองกระดาษที่เป็นผลงานของนักเรียน...

 

                “ ไหน...ให้คุณปาร์คช่วยตรวจไหม”  แฟนผมเขาหยิบภาพวาดขึ้นมาดู...แล้วก็ขมวดคิ้วแน่นผมล่ะอยากจะขำจริงๆ จะช่วยตรวจยังไงของเขากัน มันไม่ใช่ข้อสอบนะ...จะได้ตรวจได้ง่ายๆ ฮ่าๆ

 

                “ เป็นไงครับ... รูปนี้ให้เท่าไหร่ดี” 

 

                “ อ่า... ไม่รู้อ่ะ  คุณปาร์คดูรูปวาดไม่เป็น  ...แต่คุณปาร์ครู้ว่า รูปที่แบคฮยอนวาดอ่ะ สวยทุกรูป...คะแนนเต็มสิบ คุณปาร์คจะให้เต็มร้อยทุกรูปเลย...”  พูดจบ คนอารมณ์ดีเขาก็หอมแก้มผมซ้ายขวาอย่างไม่ให้ผมได้ทันตั้งตัว... แต่ผมก็ไม่ถือหรอกครับ  ..ทำมากกว่านี้ก็ไม่เป็นไร

 

                “ ปากหวานอีกละ...”

 

                “ ปากหวานไม่เท่า...ไม่เท่าปากแบคฮยอนหรอก”

 

                ” อ๊ะ!” ..

 

 

                ริมฝีปากอุ่นทาบลงมาอย่างที่ผมไม่ได้ตั้งตัว... ก่อนที่ลิ้นอุ่นๆ ที่ผมรู้สึกคุ้นเคยเหลือเกินจะค่อยๆ แตะเคาะริมฝีปากเบาๆ เหมือนเป็นการเคาะประตูเพื่อขออนุญาตเข้าไปข้างใน  ริมฝีปากบางจึงเปิดทางให้ลิ้นอุ่นร้อนเข้ามาลิ้มชิมรสหวานจากเรียวลิ้นของอีกฝ่าย ลามไล้ไปทั่วเรียวลิ้นอย่างใจเย็นและอ่อนโยนที่สุด  พร้อมกับวงแขนที่โอบกระชับเอวบางเข้ามาให้แนบชิดกันมากยิ่งขึ้น... ลมหายใจผมสะดุดขัด... หัวใจของผมเต้นรัวจนได้ยินเสียงของมันก้องอยู่ข้างในหู

 

                . .  .  เพราะลิ้นของแบคฮยอนหวานจนคุณปาร์คไม่เคยจะห้ามใจได้เลย ขอขโมยจูบทุกวัน วันละสามเวลาหลังอาหารเลยละกันนะครับ . . .

 

TBC.

 

 

Let’s talk

อยากบอกว่าเนื้อเรื่องอาจจะดูสลับไปมา...และเหมือนจะดำเนินเรื่องเร็วมาก ยังไงดีล่ะ กลัวคนอ่านจะงง 555555 แต่มันอารมณ์เหมือนจะเจอกันเฉพาะตอนในฝัน... และแค่อยากปูพื้นให้ว่าเจอกันครั้งแรกยังไง แต่อยากให้โฟกัสไปที่ตอนเป็นแฟนกันแล้วเลย ...ซึ่งก็คือเป็นแล้วนะ 55555 คุณปาร์คก็คือ...ปาร์คชานยอลนะคะ  ><’/

                ตอนนี้ได้เอามารีไรท์นิดหน่อย...แล้วเดี๋ยวตอนต่อไปจะรีบตามมาค่ะ J

                ฝากแท็ก #ฟิคฝันเฟื่อง ด้วยนะคะ  รักคนอ่านเสมอค่ะ จุ๊บๆ.      




 

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

1,027 ความคิดเห็น

  1. #1015 Me_onyourmind (@Me_onyourmind) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 13:59
    มีตัวตนจริงๆไหมคุณณณ
    #1015
    0
  2. #954 คาวาอิแปลว่าน่ารัก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 17:06
    คุณปาร์คเป็นใครอ่ะ มาโผล่ในฝันบยอนได้ไง
    #954
    0
  3. #917 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 14:21
    คุณปาร์คมีจริงไหม หรืออะไรยังไง
    #917
    0
  4. #891 riddle_girl (@riddle_girl) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 09:52
    คุณปาร์คเป็นใครกันแน่แล้วในชีวิตจริงมีคุณปาร์คไหม อืมมน่าคิด
    #891
    0
  5. #873 เจ้าครีม (@z-1036-none) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 21:44
    ทำไมรู้สึกหลอนนน
    #873
    0
  6. #869 Kemo19 (@mo-wkm) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 23:20
    ทำไมเราหลอน ๆ แปลกๆ แล้วคุณปาร์คนี่มีจริงมั้ยเนี่ยยย :)
    #869
    0
  7. #859 ByunNisarat (@nisarat_smile) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 18:23
    อืมม สนุกน่ะ... แต่หลอนแบบแปลกๆ 5555
    #859
    0
  8. #830 ๐Cullen๐ (@pcy614) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 10:40
    โรแมนติกอะฮืออออ คุณแาร์คน่ารักมากเลย แต่เราสยองคุณปาร์คมากกว่า คุณปาร์คเป็นผีหรือป่าวอะ ขนลุกเลย บรรยกาศดูเย็นๆ
    #830
    0
  9. วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 00:30
    ทำไมรู้สึกสยองในตัวคุณปาร์คจัง 5555 หรือเรากลัวอ่าอ่านเรื่องแบบนี้ตอนกลางคืนเผื่อเราเก็บไปฝันล่ะ 5555 #แต่พี่ครีมแต่งเก่งจริงๆค่ะ ชอบอ่ะเรื่องนี้เคยเฟ้บไว้ตั้งแต่พี่ครีมดองเรื่องนี้ เข้ามาอีกที อ้าว อัพแล้วหรอ ไม่ได้ๆต้องอ่านด่วน 555.
    #628
    0
  10. #587 shadow (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 03:10
    ทำไมรู้สึกเกลียดเวลาพี่ชานแทนตัวเองว่าคุณปาร์ค 555555555555555555555555555 หมั่นไส้มากกกกก 555555555555555
    #587
    0
  11. #560 Lovely_Luhan (@mindsa123) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กันยายน 2558 / 22:41
    คือชานยอลน่ารักมาก อบอุ่นที่สุด ฮรืออออ
    #560
    0
  12. #462 monikaka (@monicacaca) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กันยายน 2558 / 22:13
    พี่ปาร์คเป็นผีเจ้าของบ้านคนเก่าไรงี้ป่ะ ตกหลุมรักแบคไรงี้555555555555
    #462
    0
  13. #461 monikaka (@monicacaca) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กันยายน 2558 / 22:12
    พี่ปาร์คเป็นเจ้าของบ้านคนเก่าป่ะ อีนี่มั่วอีกเช่นเคย
    #461
    0
  14. #392 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 00:57
    คุนปาร์ค ม๊างงงงงื้ออออออ้อนส่ะ
    #392
    0
  15. #283 rabbit_yeol (@rabbit_yeol) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 14:42
    คุณปาร์คอาจจะถอดจิตมาจากที่ไหนสักที่ก็ได้นะ 55
    #283
    0
  16. #271 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 11:50
    คุณปาร์คเป็นใครเนี้ยผีเหรอ 
    #271
    0
  17. #224 `พ่อตาสระอิ:') (@yayie1210) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2558 / 20:13
    ผีหรอ5555ตอนจบจิดราม่ามั้ยเนี่ยยย
    #224
    0
  18. #158 phakh (@nu_phakh) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 12:54
    แบคมันไปตอบตกลงเป็นแฟนกะคุณปาร์คตอนไหนมันยังไม่รุตัวเล๊ยยย .....คุณปาร์คนี่ไวจริง555
    #158
    0
  19. #133 2twinss (@2twinss) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2558 / 01:35
    เขินมากมายยยย
    #133
    0
  20. #123 tenly0627 (@tenly0627) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 01:39
    สรุปเจอกันจริงๆหรือเจอในฝันง่าาาา
    #123
    0
  21. #112 0506_B (@19920506b) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2558 / 15:49
    แทนตัว กันน่ารักมากๆๆ
    #112
    0
  22. #60 mamama (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 19:58
    สรุปว่าผีอำ?
    #60
    0
  23. #49 Ploy Thanaporn (@baekhyun_ploy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2558 / 21:17
    อ่าาาา คุณปาร์คน่ารัก อยากให้เป็นจรืง อยากมีฝันแบบนี้จังค่ะ ฮือ
    #49
    0
  24. #45 nyjdr (@eauxoxo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2558 / 00:38
    เนื้อเรื่องสลับไปมา แต่ไม่งงค่ะ สนุกมากๆค่ะ ติดตามๆ><
    #45
    0
  25. #18 bouiii (@numklueaii) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 02:45
    แบคคงสับสน สรุปคุณปาร์คมาไงเนี๊ยะ น่าติดตามมากค่ะ
    #18
    0