exo | daydream (ฝันเฟื่อง) .chanbaek ( e-book )

ตอนที่ 12 : - daydream : 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,891
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    18 ก.ค. 58

Daydream

- ฝันเฟื่อง -

Chanyeol x Baekyhun by เจนจิรา.

 

CHAPTER 11

 


 

            หลังจากที่เวลาผ่านไปได้สัก...แบคฮยอนก็เริ่มรู้สึกว่าการอยู่ร่วมชายคาเดียวกับชานยอลก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไรเท่าไหร่ หลังจากที่เถียงกันคราวนั้น ก็เหมือนต่างคนต่างรู้ลิมิตของอีกฝ่ายว่าล้ำเส้นกันและกันแค่ไหน  ลำพังแบคฮยอนคงไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ เพราะปกติเขาก็ไม่เคยล้ำเส้นชีวิตส่วนตัวของใครอยู่แล้ว  แต่กับอีกคนเรียกได้ว่าเป็นการเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกันผู้อื่นครั้งยิ่งใหญ่เลยก็ว่าได้...

            การไม่ล้ำเส้นกัน เป็นเรื่องจำเป็นมากสำหรับการอยู่ร่วมกัน  เราทำกิจกรรมหลายๆ อย่างร่วมกันได้ในชีวิตประจำวัน... แต่แน่นอนว่าทุกคนย่อมีโลกส่วนตัวที่ไม่อยากให้ใครเข้ามา ซึ่งถ้าอีกฝ่ายยอมรับในจุดนี้ได้ ก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะอยู่ร่วมกันไปยาวๆ 

 

            มีอีกเรื่องที่แบคฮยอนเริ่มมีทัศนคติต่อมันที่ต่างออกไป... คือการสอนนักเรียนของเขา  เขาเพิ่งจะค้นพบว่าการสอนเด็กมัธยมปลายที่เขานึกขยาดมาตลอดนั้นให้อะไรกับเขามากกว่าที่เคยคาดหวังเอาไว้ ผลงานของเด็กแต่ละคนสื่ออะไรออกมาหลายๆ อย่างเกี่ยวกับตัวเด็กนักเรียนของเขา 

           

            ภาพวาดสามารถบอกสภาวะจิตของเจ้าของผลงานได้...

           

            ลายเส้น แสงเงา เรื่องราวรวมไปถึงการลงสีของภาพ ทุกอย่างล้วนแสดงถึงอารมณ์ ความรู้สึก และบางครั้งบอกได้ถึงภูมิหลังของเด็กคนนั้น เพราะนอกจากที่แบคฮยอนจะเรียนวิชาเอกศิลปะแล้ว เขายังเรียนด้านจิตวิทยาการศึกษามาโดยตรง มันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ตรวจผลงานของนักเรียนของเขามากขึ้น  ซึ่งความรู้สึกมันคนละอย่างกับตอนตรวจผลงานของเด็กประถมลิบลับ....

 

            “ แบคฮยอน...เย็นนี้ว่างไหม  ไปร้านกาแฟกัน”  คยองซูเดินเข้ามาแตะไหล่เพื่อนที่กำลังเก็บของเข้ากระเป๋า ก่อนจะเอ่ยชวนไปร้านกาแฟใกล้กับโรงเรียนที่หลังๆ กลายเป็นร้านโปรดของคยองซูไปเสียแล้ว 

            แน่ล่ะ...ทั้งเมืองเล็กๆ นี่มีร้านกาแฟแบบที่เป็นกาแฟสดอยู่แค่ร้านเดียวนี่นา 

            “ ฉันไม่ว่างอ่ะ...เดี๋ยวจะไปห้องศิลปะก่อนอ่ะ แล้วกลับบ้านเลย”  ห้องศิลปะที่ว่าก็คือมินิแกลเลอรี่ของโรงเรียนนั่นแหละ... ซี่งหลายวันมานี้ หลังเลิกเรียน...แบคฮยอนก็เอาแต่ไปขลุกอยู่ที่นั่น

 

          เพื่อสร้างผลงานชิ้นสำคัญ...

 

          “ ไปทุกวันเลยนะช่วงนี้ ทำผลงานเลื่อนขั้นอยู่เหรอ...”  คยองซูเดาว่าเป็นอย่างนั้น...

            “ อื้ม...ประมาณนั้นแหละ”  ไม่รู้ว่าจะตอบไปยังไง เลยตอบรับไปทั้งอย่างนั้นแหละ

            “ แล้วพรุ่งนี้มาโรงเรียนเช้าๆ นะ...เห็นว่า ผอ. เรียกประชุมครูทุกหมวด” แบคฮยอนขมวดคิ้วมุ่นทันทีที่ได้ฟัง... ทำไมเขาถึงไม่รู้เรื่องอีกแล้วล่ะ 

            บางทีแบคฮยอนก็สงสัยว่านี่เขาไม่สนใจโลกขนาดนี้เลยเหรอ... หรือว่าเขาสอนมากเกินไป เลยไม่ทันได้สนใจจดหมายเชิญ หรือว่านัดหมายต่างๆ ที่วางปนกับผลงานนักเขียนอยู่บนโต๊ะของเขา

            “ ประชุมเหรอ...”

            “ ว่าแล้วเชียว...ตกลงฉันเป็นเพื่อนร่วมงานหรือว่าเลขานุการของนายกันแน่เนี่ยแบคฮยอน” คยองซูเอ่ยค้อนอย่างติดตลก แต่ก็ไม่ถือสาจริงจัง... เพราะมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรอยู่แล้ว

            “ ประชุมเรื่องอะไรเหรอ...ครั้งนี้ฉันไม่รู้จริงๆ”

            “ เห็นว่าเป็นเรื่องที่จะพาเด็กประถมไปทัศนศึกษานอกสถานที่นะ... แล้วก็มีเรื่องค่ายศิลปะด้วย อันนี้นายน่าจะพอรู้มาบ้างนะ  ที่เป็นจัดติวพิเศษให้เด็กเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยสำหรับคนที่สนใจเรียนต่อสายศิลปะกับออกแบบอ่ะ งานใหญ่เลยนี่”  แบคฮยอนร้องอ๋อขึ้นมาเบาๆ เพราะเขาจำได้ว่าหัวหน้าหมวดวิชาศิลปะเคยพูดถึงเรื่องนี้ แต่ด้วยที่ครูศิลปะแต่ละคนก็ไม่ค่อยจะสุงสิงกันสักเท่าไหร่ ทำให้เขาไม่รู้ความคืบหน้าอะไรเลย รู้แค่คร่าวๆ เท่านั้น

            ค่าใช้จ่ายสูง...แถมยังต้องเข้าไปในเมืองอีกต่างหาก เพราะต้องจัดร่วมกับหลายๆ โรงเรียน แต่ละปีมีเด็กจากโรงเรียนนี้ไปแค่ไม่กี่คนเท่านั้น  

            “ อ๋อ...ขอบใจมากนะ”


            “ แค่นี้เอง...”  คยองซูตบบ่าเขาทีสองที ก่อนจะเดินออกไป... แบคฮยอนที่เก็บของเสร็จแล้วก็เตรียมตัวไปที่ห้องศิลปะดังเช่นทุกเย็น... แต่ก็บอกกับตัวเองว่าวันนี้คงต้องกลับเร็วหน่อย เพราะว่าพรุ่งนี้ต้องรีบตื่นเช้ามาประชุม

 

            ........................................................................... .. .

 

            ห้องมืดทึบถูกเปิดออกช้าๆ... แน่นอนว่าไม่มีคนอยู่ มือเล็กเอื้อมไปเปิดไฟเพื่อเพิ่มแสงสว่างให้กับห้อง เพราะแม้ข้างนอกจะยังไม่ถึงเวลาที่พระอาทิตย์ตกดิน แต่เพราะผ้าม่านสีหนาทึบนั้นทำให้ห้องมืดไปโดยปริยาย  สองเท้าเดินลงน้ำหนักตรงไปที่กระดานวาดรูปขนาดใหญ่เกือบเท่าตัวที่เขาใช้ผ้าคลุมเอาไว้มิดชิด

            เมื่อผ้าคลุมถูกเปิดออก ก็ปรากฏเป็นแบบร่างด้วยดินสอ 2B จางๆ แบบที่ยังไม่ลงรายละเอียดอะไรมากมาย มองไม่ออกด้วยซ้ำว่าในภาพนี้เป็นผู้หญิงหรือผู้ชายกันแน่ มีเพียงเจ้าของผลงานอย่างแบคฮยอนเท่านั้นที่มองเห็นภาพที่เสร็จสมบูรณ์เรียบร้อยแล้วซ้อนทับกับภาพร่างนี้

 

            ...คุณปาร์คของผม

 

          เขายิ้มออกมาน้อยๆ อย่างไม่รู้ตัว...ก่อนจะเริ่มร่างภาพเพื่อลงรายละเอียดที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เพลิดเพลินเสียจนลืมมองเวลาซึ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว รู้ตัวอีกทีก็ตอนได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นนั่นแหละ


          Rrrr Rrrrr.. Rrrrrr

 

          เห็นว่าหน้าจอขึ้นเป็นชื่อชานยอล ซึ่งเจ้าตัวบังคับให้เมมเอาไว้ และพอกดรับสาย...ยังไม่ทันจะได้อ้าปากพูดอะไร อีกฝ่ายก็สวนมาดังลั่น จนแบคฮยอนต้องวางดินสอทันทีเพราะหมดอารมณ์จะวาดขึ้นมากะทันหัน

 

            “ ฮัลโหล! พี่อยู่ไหนเนี่ย...นี่มันสองทุ่มแล้วนะ ทำไมยังไม่กลับบ้านอีกอ่ะ ไปไหนทำไมไม่เห็นบอกกันบ้างเลย”  ตัวแบคฮยอนเองก็ตกใจเล็กน้อยที่ได้ฟังแบบนั้น  ปกติประมาณหกโมงเย็นเขาก็ออกจากห้องนี้แล้ว แต่วันนี้มันเพลินมือจนลืมเวลาจริงๆ ทั้งที่บอกตัวเองว่าจะรีบกลับแท้ๆ...

            แต่แลกกับการที่แบบร่างภาพนี้เสร็จเรียบแล้วแบคฮยอนก็คิดว่าคุ้ม... เพราะทีนี้ก็เหลือแค่ลงสีเท่านั้น

 

            “ เอ่อ...อยู่โรงเรียนอ่ะ ฉันทำงานจนลืมดูเวลา” แบคฮยอนพูดพลางเริ่มเก็บของ...

            “ ให้ผมไปรับไหม...กลับคนเดียวมันอันตราย”

            “ ไม่ต้อง! กลับเองได้น่า  ฉันก็กลับคนเดียวตลอด ไม่เห็นจะมีอันตรายอะไรเลย แค่นี้แหละกำลังจะกลับ”  พูดจบก็ตัดสายอีกฝ่ายไปทันที  จัดการเก็บของเข้ากระเป๋าให้เรียบร้อย แล้วหยิบผ้าผืนใหญ่มาคลุมทั้งภาพแล้วขาตั้งกระดานเอาไว้ดังเดิม... เช็คความเรียบร้อยอีกครั้ง ก่อนจะปิดไฟและล็อคห้องให้เรียบร้อย

 

 

            ถ้าเอาความจริง...นี่ก็เป็นครั้งแรกที่แบคฮยอนอยู่โรงเรียนจนดึกขนาดนี้คนเดียว แน่นอนว่าบรรยากาศมันก็วังเวงยังไงชอบกล  ยิ่งห้องศิลปะนี้อยู่บนชั้นห้าซึ่งเป็นชั้นสูงสุดของตึกเรียนนี้ ยิ่งเงียบสงัดจนแบคฮยอนนึกขนลุก..

            แต่ไม่หรอก...เขาไม่ใช่คนกลัวผี ไม่กลัวหรอก

 

            ตึก...ตัก...ตึก...ตัก

 

            เสียงหัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะประสานกับเสียงฝีเท้าของเขาเองท่ามกลางความมืด... แบคฮยอนนึกกร่นด่านโยบายประหยัดไฟของโรงเรียนก็วันนี้ เล่นปิดซะมืดไปหมดเลย... แต่ดีที่มือถือเขาก็มีไฟฉายในตัวเลยเอามาใช้ประโยชน์ได้  ฝีเท้าเล็กก้าวเร็วๆ เมื่อเดินลงบันไดไปเรื่อยๆ พยายามไม่คิดถึงเรื่องลี้ลับต่างๆ 

 

            ...อีกสี่ชั้นเอง เดี๋ยวก็ถึงแหละน่า

            ...อีกสามชั้น

            ...อีกสอง


            ...พ้นชั้นนี้ไปก็ถึงข้างล่างแล้ว!

 

 

            “ เฮ้ยยย!!”  แบคฮยอนอุทานลั่นเมื่อเขาลงมาถึงชั้นล่างสุดแล้วเจอเงาตะคุ่มๆ สูงใหญ่รออยู่ก่อนแล้ว...

            “ พี่! อยู่นี่เอง...”  แบคฮยอนถอนใจอย่างโล่งอกเมื่อได้ยินเสียงชานยอล...ที่แท้ก็หมอนี่เองเหรอ ตกใจหมด!

            “ มาไม่ให้ซุ่มให้เสียง...ตกใจหมด! บอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ต้องมา”  แม้จะพูดออกไปแบบนั้น แต่ยอมรับว่าใจจริงก็แอบดีใจที่อีกฝ่ายมาถึงนี่  เพราะบรรยากาศโรงเรียนในตอนกลางคืนนี่ก็ไม่ได้ต่างอะไรกับหนังสยองขวัญเลย...

            “ ก็เป็นห่วงพี่นี่หว่า...พี่ไม่รู้หรือไงว่าตอนดึกๆ มันชอบมีแก๊งวัยรุ่นมามั่วสุมที่โรงเรียนอ่ะ เกิดมันทำอะไรพี่ขึ้นมาทำไง  ตัวก็แค่นี้คงไม่มีแรงไปสู้พวกมันได้หรอก”  ชานยอลพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ คล้ายกับวิ่งมาด้วยความเร็วสูงแล้วเพิ่งจะหยุดพักได้ไม่นาน

            “ จริงเหรอ...ฉันไม่เห็นเคยรู้เลยว่ามีอะไรแบบนั้นด้วย”  แม้ว่าจะชะงักไปตั้งแต่อีกฝ่ายบอกว่าเป็นห่วงแล้ว...แต่ก็พยายามตีหน้ามึนไม่รู้ไม่ชี้อยู่อย่างนั้น

            “ เออน่า...มันมีก็แล้วกัน เรารีบกลับบ้านเหอะ”  ชานยอลพูดแล้วก็ถือวิสาสะดึงมือเล็กๆ ของแบคฮยอนไปจูงหน้าตาเฉย อีกฝ่ายเลยได้แต่อ้าปากพะงาบๆ เพราะพูดไม่ออก แถมยังถูกดึงให้เดินตามแบบไม่ทันตั้งตัว


            สุดท้ายแบคฮยอนก็เลยปล่อยเลยตามเลย...ให้อีกฝ่ายจับมือไปแบบนั้นจนไปถึงรถจักรยานของเขา ก่อนที่ทั้งคู่จะปั่นจักรยานกลับบ้านไปพร้อมๆ กัน  

 

            ........................................................................... .. .

 

            “ พี่มัวทำอะไรอยู่ที่โรงเรียนถึงได้อยู่จนดึกดื่นขนาดนั้น...”  ชานยอลเปิดปากถามทันทีขณะนั่งทานข้าวเย็นที่เจ้าตัวเป็นคนทำเอาไว้รอ

            “ ทำงาน...”  แบคฮยอนตอบเลี่ยงๆ พลางตักข้าวกินอย่างไม่เป็นเดือดเป็นร้อน... ในขณะที่อีกฝ่ายจิ๊ปากอย่างขัดใจที่ได้ยินเช่นนั้น

            “ งานอะไรพี่...ตรวจงานนักเรียนเหรอ ทำไมไม่เอามาตรวจที่บ้านอ่ะ”

            “ เปล่า...ทำผลงานอยู่ จะเอาไปเลื่อนขั้น”  ไหนๆ ก็โกหกคยองซูเอาไว้แบบนั้นแล้วก็เอามาโกหกเด็กนี่อีกคนไปด้วยเลยแล้วกัน จะได้ไม่ต้องแบ่งจำให้ยุ่งยาก

            “ เอามาทำที่บ้านสิพี่...”

            “ ไม่ได้...อุปกรณ์อยู่นี่มันไม่พอ”

            “ งั้นก็เอาอุปกรณ์ของโรงเรียนมาทำที่บ้านสิ...”

            “ แบกใส่จักรยานมาไม่ได้ มันเยอะ...มันใหญ่มากด้วย”  แบคฮยอนถอนหายใจออกมาเมื่อเริ่มจะไปต่อไม่ไหว ไม่รู้จะซักจะถามอะไรละเอียดขนาดนี้ 

            “ เดี๋ยวผมยืมรถคุณแม่มาช่วยขนดีไหม ?

            “ ชานยอล...พอเถอะ ฉันพอใจที่จะทำงานนี้ที่โรงเรียน จบไหม ?”  แบคฮยอนพูดขึ้นเมื่อเริ่มจะรำคาญอีกฝ่ายขึ้นมาหน่อยๆ ปกติเขาออกจะใจเย็น แต่กับชานยอลนี่ทำเขาฟิวส์ขาดไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว...

            “ ก็บอกแค่นี้...”

            “ .....”  แบคฮยอนไม่พูดอะไรต่ออีก...ได้แต่ตั้งหน้าตั้งตากินข้าวต่อไป

            “ ให้ผมไปนั่งเฝ้าได้ไหมวันหลัง จะได้กลับพร้อมกันเลยไง”  แบคฮยอนแทบสำลัก...

            “ ไม่ได้นะ!...ฉัน...ฉันต้องการสมาธิ”  แน่นอนว่าถ้าชานยอลเห็นรูปนั้นคงไม่ตลกแน่ๆ...

 

            ความจริง...เขาเลือกจะไม่วาดก็ได้ แต่ไม่รู้ทำไมพอคิดถึงคุณปาร์คแล้วมันก็อยากทำให้ เพราะตั้งแต่เป็นแฟนกันมา เขาไม่เคยทำอะไรให้คุณปาร์คเป็นชิ้นเป็นอันเลยสักครั้ง

            แล้วเขาจะเอารูปภาพนั้นเข้าไปในฝันได้ไหมนะ

            ค่อยคิดอีกทีก็แล้วกัน....

 

            “ ผมอยู่เงียบๆ ได้น่า...”

            “ บอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้...อย่าให้ต้องพูดซ้ำหลายๆ รอบได้ไหม”  แบคฮยอนเลือกที่จะดุ...ซึ่งหลังๆ มานี้เขาใช้มันกับชานยอลบ่อยเหลือเกิน

            “ ก็ได้ๆ ครับ... งั้นผมขอไปรับพี่นะ”  ชานยอลส่งสายตาอ้อนวอนสุดฤทธิ์จนแบคฮยอนอดใจสั่นไม่ได้... ก็เด็กนี่หน้าเหมือนคุณปาร์คอย่างกับแกะ! เขาจะทนได้ยังไง

            “ เฮ้อ...อื้มๆ ตามใจแล้วกัน”  สุดท้ายก็เลยต้องยอม...

            “ แต่พี่ครับ...พรุ่งนี้ผมคงไม่ได้ไปรับนะ  ผมต้องไปบ้านเพื่อน พี่รีบกลับบ้านนะ”

            “ ไปบ้านเพื่อน ? ไปทำอะไร แล้วกลับตอนไหน บ้านเพื่อนอยู่แถวไหน”  ด้วยความลืมตัวจึงเผลอยิงคำถามออกไปเสียชุดใหญ่ จนอีกฝ่ายยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างชอบอกชอบใจ

            “ พรุ่งนี้งานวันเกิดมินอาครับ...เพื่อนที่นั่งข้างกันอ่ะ  เธอเลยชวนผมกับเพื่อนๆ ในห้องไปงานวันเกิดเธอ คงจะเป็นปาร์ตี้เล็กๆ ไม่น่าจะกลับเกินเที่ยงคืนครับ”  คืนพรุ่งนี้เป็นคืนวันศุกร์พอดี...ซึ่งเหมาะแก่การจัดปาร์ตี้เป็นไหนๆ แบคฮยอนฟังแล้วก็พยักหน้าหงึกหงัก ไม่ได้คิดจะห้ามอะไร เข้าใจว่าเด็กมันก็โตๆ กันแล้ว งานสังสรรค์ก็คงมีบ้างแหละ

            “ อย่าลืมซื้อของขวัญไปให้เธอล่ะ...”

            “ จริงด้วย! เกือบลืมไปเลย  งั้นผมขอปรึกษาพี่เรื่องนี้ด้วย ซื้ออะไรเป็นของขวัญให้มินอาดีอ่ะ”  แบคฮยอนมองหน้าชานยอลแล้วเลิกคิ้วขึ้นด้วยความงงงวย

            “ ถามฉันเนี่ยนะ ?

            “ ก็พี่มีแฟนแล้วนี่...อย่างน้อยก็ต้องรู้บ้างสิว่าผู้หญิงชอบอะไร”  แบคฮยอนแทบจะเอามือขึ้นตบหน้าผาก... เพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าต้องซื้ออะไรให้ผู้หญิง

            “ จะไปรู้ได้ไงเล่า...”

            “ อ้าว...แล้วปกติซื้ออะไรให้แฟน เอ้อ...ไม่เห็นพี่คุยกะแฟนเลยอ่ะ เลิกกันแล้วเหรอ”  จากคำถามหนึ่งกระโดดมาอีกคำถามอย่างรวดเร็ว แบคฮยอนถึงกับไปไม่เป็น....

            “ ก็...ก็ทำไมฉันต้องคุยให้นายเห็นด้วยเล่า! เลิกอะไรล่ะ ยังรักกันดี”

            “ แฟนพี่นี่...ผู้ชายใช่ป่ะ ?”  แบคฮยอนรู้สึกหน้าชาเหมือนโดนตบกลางสี่แยกไฟแดง... เมื่ออยู่ๆ อีกฝ่ายก็พูดแทงใจดำดังฉึกขนาดนี้  แต่เขาก็ไม่ได้คิดว่ามันน่าอายอะไรหรอก

            แค่ไม่เคยโดนถามคำถามตรงๆ แบบนี้มาก่อนเท่านั้น...

            “ อืม...ทำไม ?  กลัวฉันหรือไง...” 

            “ เฮ้ย! เปล่าซะหน่อยพี่... ผมเด็กยุคใหม่ เข้าใจเรื่องความรักมันไม่จำกัดเพศกันแล้ว”  ชานยอลโบกมือปัดรัวๆ นั่นก็ทำให้คนฟังโล่งใจขึ้นมาเปราะหนึ่ง

            “ เฮ้อ...อย่างนี้ผมก็ปรึกษาพี่ไม่ได้แล้วอ่ะดิ ซื้ออะไรดีนะ...”

            “ เบสิคๆ ก็ตุ๊กตาแหละ...เห็นคนอื่นเขาก็ให้กันเยอะแยะ”  แบคฮยอนพูดขึ้นลอยๆ แต่ชานยอลได้ยินก็ดีดนิ้วดังเป๊าะ! ซึ่งแบคฮยอนก็ไม่เข้าใจว่ามันน่าตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอ

            “ จริงด้วย...ให้ตุ๊กตาดีกว่าเนอะพี่ ผู้หญิงชอบตุ๊กตาอยู่แล้แล้วแหละ” 

            “ อืม...”  แค่นี้มันจะคิดไม่ได้เชียวเหรอ...

            “ แล้วนี่ไม่เคยมีแฟนเลยหรือไง...”  แบคฮยอนพยายามบอกตัวเองว่าที่ถามไปนั้นเขาไม่ได้อยากรู้หรอก แค่ไม่อยากให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารมันเงียบเท่านั้นแหละ.... จริงๆ นะ!

            “ เคยสิพี่...แต่ไม่เคยมีแฟนเป็นผู้หญิงอ่ะ  ผมย้ายมาจากโรงเรียนชายล้วนไง”

            “ แต่ก็ชอบผู้หญิงใช่ไหม ?”  ก็คงจะชอบไม่ใช่เหรอ...ไม่งั้นจะไปไหนมาไหนด้วยกันออกจะบ่อยแบบนั้นได้ยังไง  อยู่โรงเรียนบางครั้งแบคฮยอนก็เห็นว่าชานยอลไปกินข้าวกับมินอานะ แต่ก็ไม่อยากพูดถึงเพราะมันก็ไม่ใช่เรื่องของเขา 

 

            แต่ก็ยอมรับว่าหงุดหงิดใจ... ก็เขาเหมือนคุณปาร์คอ่ะ!

          มันทำให้เขาอดรู้สึกเหมือนโดนคุณปาร์คนอกใจไม่ได้... เฮ้อ!

 

            “ ผู้หญิงก็ได้ ผู้ชายก็ได้แหละ...อยู่ที่ว่าคุยกับใครแล้วสบายใจ มันไม่เกี่ยวกับเพศ”  ก็ไม่บ่อยหรอกที่ชานยอลจะพูดอะไรแล้วฟังดูมีสาระ และครั้งนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น

            “ เออ...อีกอย่างที่สงสัย ทำไมย้ายมาเรียนที่นี่ ?” 

            “ ที่นี่เป็นบ้านเกิดคุณพ่อผม...ผมเลยอยากมาเรียนที่นี่ เลยขอคุณแม่มา” พอมีเรื่องครอบครัวเข้ามาเกี่ยว แบคฮยอนเลยไม่อยากจะถามต่อซักเท่าไหร่ เลยทำแค่พยักหน้ารับรู้เท่านั้น

            “ แล้วพรุ่งนี้ไปยังไง...บ้านเพื่อนอ่ะ”

            “ เดี๋ยวให้เพื่อนที่มีรถยนต์ขับมารับครับ...แล้วเดี๋ยวตอนกลับก็ให้มันมาส่ง”  ชานยอลยิ้มกว้างตอนตอบคำถามเหมือนเด็กที่ขออนุญาตผู้ปกครองไปเที่ยวได้สำเร็จ

            “ ดูแลตัวเองด้วยล่ะ...” 

            “ เป็นห่วงผมเหรอพี่ ?” 


            “ .......”  ไม่ตอบแถมลุกขึ้นยืนแล้วเก็บจานข้าวที่กินเสร็จแล้วทั้งของตัวเองและของชานยอลไปอย่างหน้าตาเฉย เอาสิ...ก็แบคฮยอนจะไม่ตอบซะอย่างจะทำไม

 

            “ ไม่อยากดูแลตัวเองแล้วอ่ะ...อยากมีคนดูแล” 

 

            ความเขินทั้งหมดทั้งมวลถูกรวบรวมเข้าไปอยู่ในฟองน้ำล้างจาน ที่กำลังลงแรงกับจานชามหลายใบอย่างไม่ออมมือ  ไอ้เด็กบ้า! กล้ามาหยอดคนแก่กว่าอย่างเขาได้ยังไงกัน!!

 

            ไม่หวั่นไหวเลย...สักนิด!

           

            TBC.

 

            น่ารักเบาๆ. 55555555555555 เนื้อเรื่องแลดูเรื่อยๆ Slow Life มากอ่ะ... อินกระแสสุดๆ  

            ขอบคุณทุกคอมเม้น ทุกทวิตติดแท็ก #ฟิคฝันเฟื่อง มากนะคะ ไม่งั้นคงไม่มีแรงมาอัพเรื่อยๆ แบบนี้ อิอิ อัพทีละ 100% นี่คงจบไวอยู่หรอกเนอะ 55555555555555555555

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

1,027 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 14 กันยายน 2562 / 19:11
    คุณปาร์คคือใครรรร
    #1025
    0
  2. #1010 julyr5 (@julyr5) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 23:38
    เด็กมันร้ายยยย
    #1010
    0
  3. #1007 buakaiyuan (@buakaiyuan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 19:14
    มันต้องมีเงื่อนงำอะไรสักอย่างอะกับคุณปาร์คเนี่ย
    #1007
    0
  4. #972 luluhan777 (@luhanreloaded) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 00:46
    คุณปาร์คคคคค ชานยอลลล ฮืออออ
    #972
    0
  5. #927 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 17:59
    เอ้อออ ไม่หวั่นไหวเล้ยย
    #927
    0
  6. #901 riddle_girl (@riddle_girl) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 13:45
    แอร้แบคหวั่นไหวอะดิ อะโด่ชอบก็บอกก
    #901
    0
  7. #884 เจ้าครีม (@z-1036-none) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 21:53
    ทำไมเราอ่านแล้วเขินน
    #884
    0
  8. #883 เจ้าครีม (@z-1036-none) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 21:53
    เด็กมันร้าย5555555
    #883
    0
  9. #838 ๐Cullen๐ (@pcy614) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 11:42
    ชานยอลเรียลนี่มันร้ายจริงๆ
    #838
    0
  10. วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 17:49
    ชานยอลแอบร้าย 55555
    #639
    0
  11. #600 shadow (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 12:19
    เด็กปาร์คมันร้ายนะคะคุณครู 55555555555 หยอดบ่อยๆแบบนี้เดี๋ยวก็หายฝืน เชื่อพี่ไอ่น้อง 55555
    #600
    0
  12. #478 monikaka (@monicacaca) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กันยายน 2558 / 23:25
    โอ้ยยยยยย น่ารักอ่ะเรื่องนี้
    #478
    0
  13. #402 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 02:49
    ไม่หวั่นไหวเลยสักนิดดดดสสดสดสดสด อร้ายยยยยย
    #402
    0
  14. #325 Koapai44 (@Koapai44) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2558 / 10:35
    เห้ยยย ชานเรียนชายล้วน55 แน่ะเคยคบเคะมาก่ินแน่เลยย
    #325
    0
  15. #308 bigbadbgirl (@-axxvvxx95) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 02:28
    พูดถึงมินอาเพื่อดูปฏิกิริยาแบคฮยอนใช่ไหมชานยอล ..
    #308
    0
  16. #290 rabbit_yeol (@rabbit_yeol) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 19:11
    เด็กบ้า
    #290
    0
  17. #281 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 14:50
    หวั่นไหวบ้างก็ได้ ไม่มีใครว่าหรอก 55555555
    #281
    0
  18. #264 cblyx (@tenly0627) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 12:54
    ฮือน่ารักกกกก เขินโว้ย-///-
    #264
    0
  19. #251 Meanwoo (@mareenmeanwoo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 15:10
    ไม่หวั่นไหวจริงอ่ะ????? 555555555
    #251
    0
  20. #247 AingByun96 (@aiing961228) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2558 / 16:36
    ไม่หวั่นไหวจริงหรอ สักนิดก็ไม่เลยหรอออออ แอร๊ยยย
    #247
    0
  21. #246 phakh (@nu_phakh) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 22:27
    หยอดบ่อยๆนะชานยอล แอบสงสารคุณปาร์คอะ555
    #246
    0
  22. #245 เดียย (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 17:26
    เขินนนนน -///////- ตอนที่ชานมันบอกเคยมีแฟน ไอเราก็นึกว่าในฝันเหอะ 55555555
    #245
    0
  23. #244 zupernan (@zupernan) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 17:11
    หรือคุณปาร์คจะเป็นพ่อของชานยอล? อาจจะเสียชีวิตไปแล้วงี้... นี่ก็เดาไปเรื่อยยยย คิดว่ามันน่าจะมีอะไรเชื่อมโยงกันบ้างแหละหน่า
    #244
    0
  24. #243 kwan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 16:24
    ไม่หวั่นไหวจริงอ่ะ? >///<

    ว่าแต่ช่วยเอามินอาออกไปจากวงโคจรหน่อยได้มั้ยยยยย มันต้องชานแบคสิชานแบคน่ะ งืออออ

    ค่อนข้างดีใจปนแปลกใจอยู่เหมือนกันที่พี่อัพเร็วมากกกก อัพเรื่อยๆไม่มีหาย ปริ่มมากกกกกก ฮรึกกกกก
    #243
    0
  25. #242 Ploy Thanaporn (@baekhyun_ploy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 12:16
    ฮืออออออออออ น่ารักโอ้ยยยยยยย น่ารักมาก ไม่ต้องมีอะไรเยอะเกิน กำลังพอดีๆ ฮือออออออชอบ
    #242
    0