exo | daydream (ฝันเฟื่อง) .chanbaek ( e-book )

ตอนที่ 11 : - daydream : 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,009
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    13 ก.ค. 58

Daydream

- ฝันเฟื่อง -

Chanyeol x Baekyhun by เจนจิรา.

 

 

CHAPTER 10

 

 

 

          สายฝนที่กระหน่ำเทลงมาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เสียงดังจนกลบเพลงเพราะๆ ในร้านกาแฟได้สนิท... ปาร์คชานยอลมองออกไปนอกหน้าต่างของร้านแล้วก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ถ้าอีกครึ่งชั่วโมงฝนยังไม่หยุดตกเขาคงต้องปั่นจักรยานฝ่าสายฝนกลับบ้าน


            ดีหน่อยที่มินอากลับไปก่อนหน้านี้แล้ว...ใช่แล้วล่ะ  เพื่อนที่ปาร์ค ชานยอลหมายถึงก็คือมินอา เธอชวนเขามานั่งที่ร้านกาแฟที่อยู่ห่างจากโรงเรียนออกไปอีกนิดหน่อย นั่งคุยกันอยู่พักใหญ่ๆ ก่อนเธอจะขอตัวกลับก่อนเพราะต้องไปธุระกับคุณแม่ ส่วนชานยอลที่ยังไม่ค่อยอยากกลับ เลยคิดว่าจะนั่งแช่อยู่ในร้านกาแฟต่ออีกสักหน่อย... สุดท้ายก็เลยติดฝน ไปไหนไม่ได้อยู่แบบนี้  

 

            ตึ๊ง!

 

            เสียงโปรแกรมแชทคุ้นหูดังขึ้น ชานยอลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูทันที พอเห็นว่าเป็นข้อความจากใครก็กลั้นยิ้มแทบไม่อยู่ แต่ด้วยความที่ยังงอนอยู่เลยคิดว่าจะรอสักห้านาทีค่อยเปิดอ่านก็แล้วกัน


BHY : อยู่ไหน


เป็นคำสั้นๆ ที่เขารู้สึกได้ถึงความเป็นห่วงจากอีกฝ่าย พอคิดว่าเท่านี้คงเพียงพอแล้วสำหรับการแกล้งให้อีกฝ่ายรอ ชานยอลจึงหยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อความตอบกลับไป


PCY : อยู่ร้านกาแฟแถวโรงเรียนครับ


รออยู่ไม่นานนักคนแก่กว่าก็อ่านแล้วตอบข้อความกลับมา...

           

BHY : ฝนตก

PCY : รู้แล้วครับ

BHY : พายุเข้า...ฝนจะตกหนักถึงวันพรุ่งนี้เช้า

PCY : อ่า...แย่จัง สงสัยต้องตากฝนกลับ

BHY : รีบกลับนะ...ระวังๆ ด้วย

PCY : เป็นห่วงเหรอ

 

จบบทสนทนาที่แบคฮยอนอ่านข้อความสุดท้ายที่ชานยอลส่งไป... แล้วก็ไม่ตอบอะไรมาอีกแล้ว ชานยอลยิ้มกับตัวเองเพราะรู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายคงไม่ตอบอะไรกลับมาหรอก แต่การที่แบคฮยอนที่ไม่ชอบเล่นโทรศัพท์ อุตส่าห์ทักมาถามว่าเขาอยู่ไหนเนี่ย  มันก็อดมีความหวังไม่ได้จริงๆ นะ   ความหวังที่เราจะสนิทกันมากกว่านี้

ชานยอลรู้ดีว่าเขาไม่ควรจะคิดอะไรกับแบคฮยอนเกินไปกว่าคำว่าพี่น้อง... เพราะอีกฝ่ายก็มีคนรักอยู่แล้วด้วย  คิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจยาวๆ ราวกับสับสนในความรู้สึกของตัวเอง

 

ชอบไม่ได้นะ...พี่เขามีแฟนแล้วเว้ย!

 

            ........................................................................... .. .

 

            ชานยอลปั่นจักรยานฝ่าสายฝนกลับมาบ้านจริงๆ อย่างไร้ทางเลือก...เพราะต่อให้นั่งรอไปก็ดูเหมือนฝนจะยิ่งตกหนักกว่าเดิม ดีหน่อยที่เมืองนี้รถไม่เยอะมาก ไม่งั้นเขาอาจจะเกิดอุบัติเหตุระหว่างทางกลับบ้านก็เป็นได้ 

            เขาเปิดประตูบ้านเข้ามาด้วยสภาพที่เปียกตั้งแต่หัวจรดเท้า ซ้ำยังมีหยดน้ำจากร่างกายของเขาไหลลงพื้นอยู่ตลอดเวลา แบคฮยอนที่นั่งรออยู่แล้วลุกขึ้นยืนอย่างลืมตัวเมื่อเห็นว่าชานยอลเดินเข้าบ้านมา สีหน้าของเขาปิดความเป็นห่วงเอาไว้แทบไม่มิด...

            “ รีบไปอาบน้ำเถอะ...เดี๋ยวจะไม่สบาย”  ดีหน่อยที่พรุ่งนี้ก็ยังเป็นวันหยุดอีกวัน ชานยอลน่าจะได้นอนพักยาวๆ ไปถึงสายๆ ของวันพรุ่งนี้เลย

            ชานยอลยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเดินไปอาบน้ำอย่างว่าง่าย... ไม่นานนักก็ออกมาในสภาพที่ดูสดชื่นขึ้นกว่าเดิม แบคฮยอนเห็นอย่างนั้นแล้วก็โล่งใจ ดูท่าทางแล้วคงจะไม่เป็นหวัดง่ายๆ หรอกมั้งแบบนั้น

            “ ทำไมพี่อ่านไลน์ผมแล้วไม่ตอบอ่ะ...”  ประโยคแรกที่พูดหลังจากเดินออกจากห้องน้ำมา ทำเอาแบคฮยอนถึงกับเบือนหน้าหนี

 

            เป็นห่วงเหรอ ? ’

 

            จะให้ตอบกลับไปว่ายังไงล่ะ... 

 

            “ ก็แค่ตอบว่า อืม... ใช่ อะไรอย่างนี้ก็ได้นี่”  ชานยอลเดินมาทิ้งตัวลงข้างๆ แบคฮยอนที่นั่งอยู่บนโซฟา ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาซักไซ้คนแก่กว่าต่อไป

            “ ก็...”

            “ ก็....” เด็กแสบทวนคำเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่อ้ำอึ้ง...  นึกสนุกอยู่ในใจเพราะไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นแบคฮยอนไปไม่เป็นแบบนี้

            “ ก็รู้อยู่แล้วนี่! ฉันดูข่าวแล้วเห็นว่าพายุเข้า แล้วนายก็ออกไปข้างนอก เกิดเป็นอะไรขึ้นมาแล้วแม่นายมาโวยวายกับฉันจะทำยังไง ฉันก็แค่ห่วงตามหน้าที่เท่านั้นแหละ”  แบคฮยอนพูดออกไปรัวๆ ทั้งที่ตัวเองก็ใจเต้นแรงไม่หยุด  พอต้องพูดเยอะๆ ทีไรเขาก็รู้สึกประหม่าอย่างนี้ทุกที

            “ อ๋อ...ห่วงตามหน้าที่”

            “ ใช่!

            “ ครับๆ... เข้าใจแล้ว  ขอบคุณนะครับ”  ชานยอลยักไหล่กวนๆ เหมือนไม่อยากต่อล้อต่อเถียงด้วยแล้ว... ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องเพื่อชวนคุยต่อไป

 

            “ พี่กินข้าวยังอ่ะ...” 

            “ กินแล้ว...นายนั่นแหละกินหรือยัง ร้านกาแฟมีข้าวกินหรือเปล่า”  แบคฮยอนพูดนิ่งๆ แต่ชานยอลก็ยังคงยิ้มไม่หุบ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเหมือนกัน

            “ กินไปหลายอย่างแล้วครับ...ยังอิ่มอยู่เลย” 

            “ อืม... งั้นก็ดีแล้วแหละ”

           

            ชานยอลเม้มปากแน่นเมื่ออยู่ๆ ก็คิดคำที่จะพูดไม่ออก... สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่มันตึงๆ ระหว่างเขากับแบคฮยอนได้ชัดเจน ไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายไม่ยอมคุยด้วย แต่วิธีการพูดคุยของแบคฮยอนมันเย็นชาและเหมือนจะฝืนมากเกินไป


            ชานยอลควรจะรู้ตัวได้ตั้งนานแล้ว....

 

            “ งั้นฉันไปนอนก่อนนะ...”  จบบทสนนาทั้งหมดของวันนี้ไว้เพียงแค่นั้น...

 

            ........................................................................... .. .

 

            “ แบคฮยอน...” 

เสียงทุ้มที่คุ้นเคยกระซิบอยู่ข้างหู... แบคฮยอนที่แม้ยังหลับตาแต่ก็จำได้ว่าเป็นคุณปาร์ค จึงยิ้มออกมาจนแก้มแทบปริ แต่ก็ไม่ยอมที่จะลืมตาขึ้นมาสักที...

            “ ตื่นแล้วก็ลืมตาสักทีสิครับ...”  คุณปาร์คใช้นิ้วชี้สะกิดปลายจมูกคนรักเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ให้แบคฮยอนต้องลืมตาขึ้นมาจนได้

            “ อากาศกำลังดีเลยครับ...นอนต่ออีกสักนิดเถอะ”  แบคฮยอนพูดแล้วก็ดึงคุณปาร์คมาเป็นหมอนข้างให้ตัวเองอีกตามเคย

            “ ไม่เอาสิ...นอนเยอะจะโง่นะรู้ไหม”  แบคฮยอนรีบดีดตัวขึ้นมาจากเตียงทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ส่วนคุณปาร์คที่เห็นท่าทางตลกๆ ของคนรักก็หัวเราะชอบใจออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่

            “ หลอกผมเหรอ...”

            “ เปล่า...ไม่ได้หลอกนะ นอนเยอะๆ จะสมองฝ่อ ความจำไม่ดี” 

            “ จริงเหรอ...”

            “ จริงสิครับ เชื่อคุณปาร์คสิ คุณปาร์คอ่านมา”  แบคฮยอนถึงกับเงียบไป...เพราะเอาจริงๆ แล้วเขานอนเยอะมากๆ เพราะอยากเจอคุณปาร์คนานๆ บางวันนอนมากกว่า 12 ชั่วโมงด้วยซ้ำไป

            “ ดูทำหน้าเข้า... ไม่เป็นไรหรอก แบคฮยอนของคุณปาร์คฉลาดจะตาย”  กลัวคนรักจะคิดมากไปกว่านี้แบคฮยอนเลยต้องรีบแก้ต่างให้...

            “ เฮ้อ...”  แบคฮยอนถอนหายใจออกมาเมื่ออยู่ๆ ภาพของชานยอลอีกคนก็ไหลผ่านเข้ามาในหัวแบบที่แบคฮยอนไม่ทันได้ตั้งตัว และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาคิดถึงคนอื่นขณะที่อยู่กับคุณปาร์คแบบนี้


 

          คุณปาร์ค...ผมขอโทษครับ 

 

          “ เป็นอะไร...ถอนหายใจทำไมครับ ไหนดูซิ...คิดมากอะไรอีกล่ะครับทีนี้”  แบคฮยอนโผเข้ากอดคุณปาร์คเอาไว้แน่นๆ ทันที... ไม่รู้เพราะความรู้สึกผิดหรืออะไรก็ตาม

            แต่เขาไม่ได้รักคุณปาร์คน้อยลงไปเลยนะ...

            “ เปล่าครับ...อยู่ๆ ก็เบื่อๆ เฉยๆ” 

            “ เบื่อ... เบื่อคุณปาร์คเหรอ ?”  คนฟังใจหายวูบ...เขาไม่ค่อยได้ยินคำนี้จากแบคฮยอนในเวลาที่อยู่ด้วยกันเท่าไหร่นัก กลัวว่าวันนั้นที่เขานึกกลัวมันจะมาถึง

            กลัวว่าสักวัน...แบคฮยอนจะเบื่อคุณปาร์ค 

            “ บ้า...ผมจะเบื่อคุณปาร์คได้ยังไงล่ะครับ”

            “ งั้นเป็นอะไรล่ะครับ...”

            “ ไม่รู้สิครับ...มันรู้สึกโหวงๆ แปลกๆ  บอกไม่ถูกอ่ะครับคุณปาร์ค คงเพราะฝนตกมั้งครับ”  แบคฮยอนไม่แน่ใจว่าจะมีคนอื่นเป็นของตัวเองหรือเปล่า...

            เวลาที่ได้ยินเสียงฝน ได้กลิ่นฝน หรือแม้แต่นั่งมองสายฝนที่ตกลงมาอย่างต่อเนื่อง แล้วจิตใจมันจะพาลเศร้าสร้อยหดหู่ คล้ายว่าเรากำลังเศร้าอย่างไร้ที่มาที่ไปและเหตุผลใดๆ

            “ มีคุณปาร์คทั้งคน...ยังรู้สึกแบบนั้นอยู่เหรอครับ”

            “ บางที...ผมก็รู้สึกว่าคุณปาร์คอยู่ข้างๆ ผมตลอด  แต่บางครั้งคุณปาร์คก็ไม่ได้อยู่กับผมเลย...” แบคฮยอนที่เหมือนโดนสะกดจิตให้พูดอะไรตามความคิดของตัวเองออกไป เล่นเอาคนฟังถึงกับขมวดคิ้วมุ่นกับคำพูดที่เข้าใจยากของแฟนตัวเอง

            ก็พอจะรู้นะว่าแบคฮยอนเป็นคนเข้าใจยาก...แต่ก็ไม่คิดว่าจะขนาดนี้

            “ คุณปาร์คไม่เข้าใจครับ...คุณปาร์คก็อยู่กับแบคฮยอนตลอด ไม่ได้ไปไหน แล้วทำไมถึงได้คิดแบบนั้นล่ะครับคนดี หืม...”  มือใหญ่เอื้อมไปลูบศีรษะเล็กคล้ายว่าอยากให้อีกคนผ่อนคลาย... แต่แบคฮยอนกลับถอนหายใจออกมาอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้


          อึดอัด...

          ที่พูดอะไรออกไปไม่ได้เลย...เพราะพูดไปคุณปาร์คก็คงไม่เข้าใจ

          เหมือนเราอยู่กันคนละโลก....

 

          “ คุณปาร์คไม่เข้าใจหรอกครับ...”  ขอบตาแบคฮยอนร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ด้วยความหงุดหงิดใจ... โกรธทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเขา เรื่องบ้าๆ ทั้งหมดนี้มันทำให้เขาทั้งสุขและทุกข์ไปพร้อมๆ กัน

            สิ่งบ้าๆ ที่คนทั่วไปเรียกมันว่าความรัก

            “ ไม่เอาสิ...อย่าร้องสิครับ คุณปาร์คขอโทษนะ ที่เข้าใจแบคฮยอนทุกอย่างไม่ได้ แต่คุณปาร์คก็จะพยายามนะครับ แค่แบคฮยอนเปิดใจมากกว่านี้”  แบคฮยอนช้อนนัยน์ตาที่เปียกชื้นขึ้นมองสบตากับคนรัก เมื่อคำพูดเหล่านั้นมันรู้สึกคุ้นหูอย่างประหลาด

          เปิดใจมากกว่านี้...งั้นเหรอ

            “ เปิดใจ...”

            “ ใช่ครับ..เปิดใจ  แบคฮยอนยังมีเรื่องที่ไม่ได้บอกคุณปาร์คใช่ไหมล่ะ คุณปาร์คก็เลยไม่เข้าใจแบคฮยอน คุณปาร์ครู้ว่าตอนนี้แบคฮยอนอาจจะยังไม่อยากพูด แต่ยังไงคุณปาร์คก็จะรอวันที่แบคฮยอนพร้อมนะครับ วันนั้นคุณปาร์คจะได้เข้าใจแบคฮยอนมากขึ้นไง”  รอยยิ้มและน้ำเสียงที่อ่อนโยน...ทำเอาแบคฮยอนกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป...


            มันไม่ใช่น้ำตาที่เกิดจากความโกรธ หรือเสียใจ  แต่ก็ไม่ใช่น้ำตาแห่งความสุขหรือความดีใจ มันคือน้ำตาแห่งความอึดอัดใจ อัดอั้นตันใจในสิ่งที่ไม่สามารถพูดได้


            กับคุณปาร์ค...เขาพูดไม่ได้ว่าคุณปาร์คเป็นแค่ความฝัน

          กับชานยอล...เขาพูดไม่ได้ว่าเขามีความสุขกับความฝันของเขาแค่ไหน

 

            เลยไม่แปลก...ถ้าจะไม่มีใครเข้าใจเขาเลย เพราะเขาไม่สามารถพูดอะไรออกไปในตอนนี้ได้ เขาเหมือนคนหูหนวก ตาบอด และเป็นใบ้



            ไม่ยอมรับฟังในสิ่งที่คนอื่นพยายามจะพูดให้เขาเปิดใจ

          มองไม่เห็นในสิ่งที่แบ่งระหว่างความจริงกับความฝัน

          และไม่สามารถพูดทุกสิ่งทุกอย่างที่ใจอยากพูดออกไปได้ทั้งหมด

 

          เมื่อเขาเลือกที่จะใช้หัวใจและความรู้สึกมากกว่าสิ่งอื่นใด...พระเจ้าเลยพรากประสาทสัมผัสอย่างอื่นที่เขาไม่เห็นค่า ให้จากเขาไปในที่สุด

           

            ........................................................................... .. .

 

            “ พี่!...พี่.. . พี่เป็นอะไรอ่ะ”  เสียงแหบพร่าน่ากลัวดังขึ้นพร้อมกับแรงเขย่าบริเวณต้นแขน แบคฮยอนลืมตาตื่นขึ้นมาทันทีเมื่อรู้สึกตัว

            และพบว่าใบหน้าตัวเองเปียกชื้นไปด้วยน้ำตา...

            นี่เขาร้องไห้ออกมาจริงๆ ด้วยสินะ


            “ พี่ร้องไห้ทำไมอ่ะ..สะอื้นเสียงดังด้วย ผมเป็นห่วง”  แบคฮยอนมองดูชานยอลที่ดูแปลกตาไป... ใบหน้าของเขาซีดเผือด โดยเฉพาะริมฝีปาก  อีกทั้งเสียงที่เปล่งออกมายังแหบพร่าชอบกล

            “ นะ...นาย  นายไม่สบายเหรอ”  เมื่อคืนยังดีๆ อยู่เลยนี่...

            “ ไม่เป็นไรมากหรอก...กินยาเดี๋ยวก็หาย พี่เถอะ...เป็นอะไรอ่ะ ฝันร้ายอีกแล้วเหรอ ทำไมร้องไห้สะอื้นดังไม่หยุดเลย... ผมตกใจแทบแย่”   คนที่สภาพไม่ค่อยจะดีนัก ก็ยังมีแก่จิตแก่ใจจะห่วงคนอื่นอีก แบคฮยอนถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อคิดว่าเด็กนี่จะต้องไม่สบายแน่ๆ...

            “ อื้ม...ก็แค่ฝันร้าย  นายห่วงตัวเองเถอะ หน้าซีดขนาดนั้น กินข้าวกินยาหรือยัง”  อยากจะเอื้อมมือไปแตะหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิคร่าวๆ แต่ก็คิดว่าคงไม่ควร..

            แค่มือที่เขย่าแขนเขาเมื่อครู่ก็พอจะบอกได้แล้วล่ะว่าอีกฝ่ายตัวร้อนแค่ไหน

            “ ยังเลยอ่ะ...ก็จะรอกินพร้อมพี่นั่นแหละ”  ชานยอลยิ้มแห้งๆ ที่ทำเอาแบคฮยอนส่ายหัว...

            “ งั้นก็ไปนั่งรอที่ห้องนั่งเล่นไป...เดี๋ยวฉันทำกับข้าวเอง นายพักเยอะๆ ดีกว่า”  ถึงจะทำอาหารไม่เก่ง แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยทำเสียทีเดียว...

            แค่ข้าวต้ม...มันคงไม่ยากสักเท่าไหร่ ใส่ๆ ไปเดี๋ยวก็คงอร่อยเอง

            “ จะกินได้ป่ะพี่...”

            “ ทำให้กินก็กินๆ ไปเหอะ  อย่าเรื่องมาก”

 

            แบคฮยอนเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อหยิบของสดๆ ต่างๆ มาเตรียมทำข้าวต้มให้คนป่วย... พอเห็นว่าลับตาอีกฝ่ายแล้ว จึงแอบหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเปิดดูสูตรสำหรับทำข้าวต้ม ไล่อ่านทำความเข้าใจอยู่สักพักก็เก็บมันเข้ากระเป๋าตามเดิม แล้วลงมือทำข้าวต้มแบบสุ่มๆ เดาๆ


            เคร้ง!

         

          “ เห้ย! พี่ไหวป่ะ...ให้ผมทำก็ได้นะ”  คนตัวสูงโผล่หน้าเข้ามาในครัวเมื่อได้ยินเสียงของตกลงพื้นเสียงดัง แบคฮยอนรีบหยิบหม้อสแตนเลสขึ้นมาจากพื้นโดยเร็ว

            “ มันหลุดมือเฉยๆ! ไปๆ...กลับไปนั่ง ได้ยินเสียงอะไรก็ไม่ต้องเดินมาถ้าฉันไม่ได้เรียก นั่งรออยู่เฉยๆ นั่นแหละ เข้าใจไหม”  ชานยอลพยักหน้างงๆ เมื่ออยู่ๆ เขาก็โดนดุเสียอย่างนั้น

            ก็แค่อยากช่วยเฉยๆ ทำไมต้องดุด้วยวะ...

            จากนั้นแบคฮยอนก็ทำทุกอย่างด้วยความระมัดระวังทุกขั้นตอน เพราะไม่อยากให้ชานยอลต้องเดินเข้ามาเห็นความอับอายที่เขาก่ออีกเป็นครั้งที่สอง  แบคฮยอนยืนอยู่หน้าเตาจนเหงื่อตก... ไม่คิดมาก่อนว่าการทำอาหารจะเหนื่อยขนาดนี้  นี่แค่ทำกินเองนะ ไม่อยากจะคิดถึงสภาพคนที่เปิดร้านอาหารเลย

            ไม่นานนักข้าวต้มหน้าตาพอไปวัดไปวาได้ก็ถูกตักใส่ถ้วยพร้อมเสิร์ฟ... แบคฮยอนยกไปให้ชานยอลพร้อมกับยาลดไข้และน้ำดื่มอุณหภูมิห้อง  แต่ก็พบว่าอีกฝ่ายนอนหลับไปแล้ว...

 

            “ แล้วทำเป็นอวดเก่ง...ไม่สบายแท้ๆ”  แบคฮยอนพึมพำออกมาเบาๆ เมื่อเห็นสภาพอีกฝ่ายที่นอนหายใจรวยริน ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้คนที่กำลังนอนหลับ

            ใบหน้ายามหลับใหลของอีกฝ่ายเหมือนคุณปาร์คอย่างไม่มีผิดเพี้ยน... .

            หลังฝ่ามือเล็กๆ ของแบคฮยอนถูกส่งไปอังหน้าผากอีกฝ่ายอย่างเบามือ และพบว่ามันร้อนจี๋จนเผลอชักมือกลับอย่างรวดเร็ว  แบคฮยอนอุทานลั่นในใจ

            ตายละ...นี่เป็นหนักขนาดนี้เลยเหรอ ดูไม่ออกเลย

            “ ชานยอล...”  แต่ยังไงก็ต้องปลุกให้ตื่นมากินข้าวกินยาให้ได้เสียก่อน ไม่อย่างนั้นคืนนี้อาการอาจจะทรุดหนักกว่าเดิมได้

            “ ชานยอล...ตื่นมากินข้าวก่อนสิ”  คราวนี้ใช้มือตีเบาๆ ไปที่ต้นแขนของอีกฝ่าย ซึ่งมันได้ผลเสียด้วย ขานยอลที่ดูสลึมสลือ ลืมตาขึ้นมามองหน้าแบคฮยอนงงๆ

            “ พี่...” 

            “ ก็ฉันนี่แหละ...นี่เป็นหนักขนาดนี้ทำไมไม่บอก ไปหาหมอไหม ?”   ถึงจะพูดแบบนั้นแต่คำถามต่อไปในใจก็คือ ถ้าต้องไปหาหมอจริงๆ จะไปยังไง จักรยานเหรอ... ไม่น่าจะรอดนะ

            “ ไม่หรอกพี่...นิดหน่อยเอง” เสียงแหบพร่ายังคงเถียงเก่งเหมือนเดิม... ริมฝีปากแห้งผากนั้นก็ยังพยายามที่จะยิ้มให้แบคฮยอนเช่นกัน

            “ กินข้าวซะ...จะได้กินยา” 

            “ โห...ทำเสร็จจนได้เนอะ ถึงว่าพี่จะทำครัวไฟไหม้ไปซะก่อน”  แบคฮยอนแยกเขี้ยวใส่ให้กับความกวนตีนเสมอต้นเสมอปลายของชานยอล  ที่ขนาดป่วยก็ยังไม่ลดลงสักนิด

            “ จะกินไม่กิน...” 

            “ กินสิครับ...กินๆๆ” 

            “ งั้นก็รีบกินซะสิ...” 

            “ พี่ป้อนหน่อยสิ...”  แบคฮยอนถึงร้องหาออกมาด้วยความไม่เชื่อหู... เมื่อกี๊ไอ้เด็กนี่มันบอกให้เขาป้อนจริงๆ ใช่ไหม  จะบ้าเหรอไง!

            “ จะบ้าเหรอ...มือก็มี กินเองสิ อุตส่าห์ทำมาให้แล้วเนี่ย”


            “ แต่พี่ครับ...ผมป่วยอยู่นะ”  สีหน้าแววตาเหมือนลูกหมาน้อยถูกส่งมาอย่างที่แบคฮยอนไม่คาดคิด...และตั้งรับไม่ทัน  สุดท้ายก็ต้องเลยต้องถอนหายใจอีกเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้

 

            ช่วยไม่ได้...นี่เห็นว่าป่วยหรอกนะชานยอล!

 

            TBC

 

            เรามาแล้ว . หายไปนาน วุ่นวายกับการขนของกลับหอที่มหาลัยค่ะ อิอิ กลับ ม.ขอนแก่นแล้วจ้า แต่ยังไม่เปิดเทอมเลย แล้วจะรีบปั่น รีบมาอัพตอนต่อไปนะคะ

            ดีใจที่มีคนชอบค่ะ จุ๊บๆ

 

          #ฟิคฝันเฟื่อง  

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

1,027 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 14 กันยายน 2562 / 19:04
    สับสนแทนแบคฮยอนเลยแฮะ
    #1024
    0
  2. #1009 julyr5 (@julyr5) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 23:34
    อึดอัดแทน
    #1009
    0
  3. #971 luluhan777 (@luhanreloaded) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 00:40
    ฮือออ เครียดอะ เครียดๆๆๆๆๆๆ
    #971
    0
  4. #926 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 17:47
    ฮื่ออออ
    #926
    0
  5. #900 riddle_girl (@riddle_girl) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 13:28
    สงสารแบคว่ะ
    #900
    0
  6. #882 เจ้าครีม (@z-1036-none) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 21:52
    เด็กมันอ้อนนน ถถถถถ
    #882
    0
  7. #837 ๐Cullen๐ (@pcy614) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 11:35
    เหมือนเป็นการแข่งขันระหว่างคุณปาร์คเรียลกับคุณปาร์คดรีม อยู่ที่ว่าคุณปาร์คไหนจะดึงแบคฮยอนไปได้มากกว่ากัน
    #837
    0
  8. วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 17:01
    ถ้าคุณปาร์คหายไปจริงๆ ชานยอลก็ยังอยู่นะ 55555
    #638
    0
  9. #599 shadow (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 12:08
    เหมือนทั้งคู่ขยับเข้าใกล้กันนิดหน่อยแล้ว อ่า~~เมื่อไรกำแพงนั้นจะหายไปให้พ้นๆสักทีน้า~~
    #599
    0
  10. #563 Lovely_Luhan (@mindsa123) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กันยายน 2558 / 23:49
    คือเรื่องในความฝันกับความจริงมันคล้ายกันมากเลย ยังกับเดจาวู
    #563
    0
  11. #477 monikaka (@monicacaca) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กันยายน 2558 / 23:20
    นอนเยอะแล้วโง่ เหมิอนกระจกเลยยยย สะท้อนกูเต็มๆเลยจ้าาาาาา
    #477
    0
  12. #401 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 02:39
    โอ๊๊ยยยยมันหน่วง อยากอยุ่กะคุนปาร์ค ม๊างงงอบอุ่นชิฟ
    #401
    0
  13. #324 Koapai44 (@Koapai44) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2558 / 10:24
    เอ้าาา งั้นแบคร้องไห้ในฝัน ตัวจริฃก็ร้องไห้ด้วย แล้วตอนฝันว่ามีอะไรกัน ตัวจริงไม่อ้ะๆเลยเหรอ555555
    #324
    0
  14. #307 bigbadbgirl (@-axxvvxx95) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 02:20
    ชานยอลชอบแบคฮยอนป่ะ .. ? สู้นะพี่ครีมมมม
    #307
    0
  15. #289 rabbit_yeol (@rabbit_yeol) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 18:07
    ชานยอลเริ่มมีใจให้แบคฮยอนแต่ต้องปิดไว้เพราะคิดว่าอึกคนมีแฟนแล้ว แฟนในฝันของแบคฮยอน คุณปาร์คพูดเหมือนกลัวเเบคฮยอนรู้อะไรสักอย่าง เอ๊ะรึเราคิดไปเอง สู้ๆนะคะพี่ครีม
    #289
    0
  16. #280 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 14:42
    ชานยอลมีความรู้สึกดีๆให้พี่แบคสินะ ไหนๆมีโอกาสทำคะแนนแล้วก็ทำไว้เยอะๆ เผื่อจะช่วยดึงพี่เขาออกมาจากโลกแห่งความฝันได้บ้าง
    #280
    0
  17. #263 cblyx (@tenly0627) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2558 / 12:41
    แหม่ให้ป้อนด้วยยยยย
    #263
    0
  18. #223 kwan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2558 / 11:40
    ดอกไม้เริ่มบานในใจ
    #223
    0
  19. #222 zupernan (@zupernan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 02:51
    #ทีมคุณปาร์ค ถึงจะเป็นแค่คนในฝัน แต่นี่ไง! คนในฝันที่เราอยากให้เป็นความจริง ชานยอลก็ดีนะ ร่าเริงดี แต่คุณปาร์คมาก่อนอ่ะ เราเทใจให้เขาไปแล้ว หวั่นใจกับแบคฮยอนกลัวจะทิ้งคุณปาร์คจัง ม่ายยย
    #222
    0
  20. #221 Meanwoo (@mareenmeanwoo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2558 / 20:36
    โอย จะรักกันแล้วใช่มั้ย แต่จริงๆก็สงสารแบคนะ อึดอัดแย่ บอกใครไม่ได้ซักคนทั้งในฝันและความจริง นี่อาจจะยิ่งเพิ่มความสับสนในความรู้สึกเข้าไปอีกถ้าสนิทกับคนในความจริงมากขึ้น แล้วคนที่อยู่ในฝันละ จะยังไง โอย อยากรู้ๆ
    #221
    0
  21. #220 Ploy Thanaporn (@baekhyun_ploy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2558 / 20:30
    โอ้วจ้อด สงสารแบครึเกิน สับสนชีวิต
    #220
    0
  22. #219 0506_B (@19920506b) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2558 / 17:40
    ชานยอลไม่สบาย ขี้อ้อนนน เดี๋ยวเราเป็นพยาบาลให้ดีมั่ย55
    #219
    0
  23. #218 0506_B (@19920506b) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2558 / 17:39
    น้องปาร์คไม่สบายขี้อ้อน อยากไปดูแล~`
    #218
    0
  24. #217 phakh (@nu_phakh) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2558 / 07:47
    สงสารคุณปาร์คแต่ก็อยากให้แบคได้กับชายยอล55
    #217
    0
  25. #216 bouiii (@numklueaii) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2558 / 02:16
    ถ้าเราเป็นแบคคงสับสนนะ ตื่นเจออีกคน หลับก็เจออีกคน แล้วก็ทำให้จิตใจหวั่นไหวถ้าคู่เลย อยากรู้ว่าที่เคยบอกว่าอันนี้มาจากคนใกล้ตัว เรื่องจริงก็คล้ายๆแบบนี้หรือค่ะ แต่ชอบนะชานยอลดูห่วงใยแบคมาก
    #216
    1
    • #216-1 คุณครูเจนจิรา. (@kat-tun_love) (จากตอนที่ 11)
      14 กรกฎาคม 2558 / 02:58
      เรื่องคนใกล้ตัวนี่ไม่ใช่แบบนี้ค่ะ อันนั้นคือเจอแค่คนในฝันอย่างเดียวเลย... ^^ ที่เหลือนี่ความมโนของคนเขียนล้วนๆ เลยค่ะ 555555555555
      #216-1