exo | daydream (ฝันเฟื่อง) .chanbaek ( e-book )

ตอนที่ 10 : - daydream : 09

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    7 ก.ค. 58

Daydream

- ฝันเฟื่อง -

Chanyeol x Baekyhun by เจนจิรา.

 

 

CHAPTER 09

 

 



 

    “ พี่...มันเกร็งไปอ่ะ เหมือนมาถ่ายรูปติดบัตรอะไรสักอย่างเลย” 

 

            แบคฮยอนถอนหายใจพร้อมทั้งยกมือยอมแพ้ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น... ก็บอกไปตั้งหลายรอบแล้วว่าไม่เคยถ่ายรูปๆ พอยืนหน้ากล้องแล้วก็เลยเกิดอาการเกร็งขึ้นมาทั้งตัวทั้งหน้า ยืนนิ่งเหมือนตู้ไปรษณีย์ ยิ้มก็แห้งเหมือนโดนบังคับยิ้ม  ถึงฉากหลังจะเป็นทะเลที่สวยขนาดไหน แต่นายแบบแข็งทื่อแบบนี้รูปก็คงออกมาไม่สวยแน่ๆ

            ไม่เอาแล้ว ฉันไม่ถ่ายแล้ว” แบคฮยอนพูดแล้วเดินเตะทรายหนีกล้องไปอีกทาง เดือนร้อนให้ชานยอลต้องรีบหอบอุปกรณ์ที่ใช้กับกล้องของเขาเดินตามเสียยกใหญ่


สถานที่ที่ปาร์คชานยอลเลือกมาเป็นที่ถ่ายรูปนั้นคือชายหาดที่อยู่ใกล้กับบ้านพัก ซึ่งไม่ค่อยมีนักท่องเที่ยวหรือผู้คนพลุกพล่าน โดยรวมภาพถ่ายจะออกมาเพอร์เฟกต์มากถ้านายแบบให้ความรวมมือมากกว่านี้

 

สงสัยถ่ายแบบนี้จะไม่รอด... 

ชานยอลคงต้องหาวิธีแอบถ่ายหรือไม่ก็คงต้องเปลี่ยนตัวนายแบบ

 

แบคฮยอนเดินเร็วๆ หวังจะเดินกลับบ้านเสียเลย แต่สายตาก็ดันไปสะดุดเข้ากับเด็กผู้หญิงตัวน้อยที่หน้าตาคุ้นๆ กำลังก่อกองทรายเล่นอยู่เพียงลำพัง จึงเข้าไปนั่งยองๆ ลงข้างๆ แล้วเอ่ยทักทาย

 

“ มินอา...มากับใครครับ” เด็กน้อยได้ยินเสียงที่คุ้นเคยก็เงยหน้า ขึ้นมาด้วยความดีใจทันที  ส่วนชานยอลที่ยืนฟังอยู่ไม่ไกลนักก็สะดุ้งเล็กน้อย เพราะเด็กคนนี้ชื่อเหมือนสาวที่เขากำลังคุยๆ ด้วยอยู่นั่นเอง

 

“ มินอามากับคุณแม่ค่ะ แต่คุณแม่ไปซื้อน้ำ บอกว่าให้มินอารออยู่ตรงนี้” เด็กน้อยตอบเสียงเจื้อยแจ้ว แบคฮยอนยิ้มรับก่อนจะหันมาสนใจกองทรายที่เด็กน้อยกำลังก่อขึ้น

 

“ แล้วนี่กำลังก่อทรายเป็นรูปอะไรเอ่ย” แบคฮยอนถนัดนักล่ะ กับการพูดคุยกับเด็ก ยิ่งถ้าเป็นเรื่องของศิลปะ งานฝีมือ เขายิ่งชอบไปใหญ่  ไม่แปลกเลยที่ตอนนึ้แบคฮยอนจะดูมีความสุขมากๆ 

 

จนชานยอลต้องรีบหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายเก็บไว้รัวๆ หลายๆ ช็อต... เพื่อเก็บภาพรอยยิ้มที่สดใสของแบคฮยอนเอาไว้ 

 

“ ก่อเป็นรูปบ้านมินอาเองค่ะ”  แม้มันจะไม่ได้สวยงามในสายตาคนอื่นทั่วไป แต่หากเราใช้สายตาของความเป็นเด็กที่ไร้เดียงสามองแล้ว มันคือสิ่งที่สวยงามมากกว่าสิ่งอื่นๆ

 

“ สวยมากๆ เลย... มินอาเก่งจังเลย” คำชมก็เป็นอีกอย่างที่แบคฮยอนพูดกับเด็กประถมจนชินปาก เพื่อเป็นการเสริมแรงให้เด็กๆ แสดงพฤติกรรมด้านดีออกมามากๆ

 

“ คุณครูคะ...มีคนแอบถ่ายรูปเราค่ะ!” มินอาทำหน้าตกใจเมื่อมองเห็นชานยอล ก่อนจะชี้มือไปที่เขา แล้วเรียกให้คุณครูของเธอดู...

 

“ ชานยอล! ใครให้ถ่ายเนี่ย...”  แบคฮยอนถึงกับเหวอเมื่อรู้ว่าโดนแอบถ่าย จึงส่งสายตาดุๆ ไปหาชานยอลทันที ซึ่งอีกฝ่ายก็ยิ้มร่าอย่างไม่รู้สึกรู้สา เพราะตอนนี้เขาได้รูปสวยๆ มาเพียบ

 

“ แค่นิดๆ หน่อยเองพี่...ก็น้องมินอาน่ารัก เลยอยากถ่ายไว้” ชานยอลกลบเกลื่อน ทำเป็นอ้างว่าถ่ายเด็กต่างหาก พร้อมทั้งเก็บกล้องลงกระเป๋าแต่โดยดี แล้วลงมานั่งก่อกองทรายด้วยอีกคนจนเด็กน้อยช่างพูดเอ่ยถาม

 

“ พี่เป็นใครเหรอคะ”

 

“ พี่ชื่อชานยอลคนหล่อครับน้องมินอา” ชานยอลเอ่ยพร้อมโชว์ยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร แบคฮยอนส่ายหัวเบาๆ อย่างไม่อยากจะสนใจกับคนหลงตัวเอง...

 

“ พี่รู้ชื่อมินอาได้ไงคะ”

 

“ พี่ได้ยินพี่แบคฮยอนเรียกหนูค่ะ”   ชานยอลพูดเพราะกับเด็กอย่างที่แบคฮยอนไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองสักเท่าไหร่  กับสาวๆ นี่ก็คงพูดแบบนึ้เหมือนกันสินะ

 

“ พี่เป็นน้องชายคุณครูแบคฮยอนเหรอคะ” เด็กน้อยเข้าใจไปเองเพราะได้ยินชานยอลเรียกคุณครูของเขาว่าพี่ เลยคิดว่าคงเป็นพี่น้องกัน

 

“ อ่า...ใช่ครับ” แบคฮยอนหันมาแยกเขี้ยวใส่ปาร์คชานยอลทันที ...ไปโกหกเด็กทำไม!

 

“ ทำไมน้องชายถึงตัวสูงกว่าพี่ชายได้ล่ะคะ”  ชานยอลได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับนอนลงที่พื้นทรายแล้วหัวเราะไม่ยอมหยุด ส่วนแบคฮยอนก็หน้าชาสนิท  คงเป็นความผิดของเขาเองสินะที่ตอนเด็กๆ ไม่ค่อยชอบกินนม ได้แต่กดเก็บความแค้นครั้งนี้เอาไว้ในใจเท่านั้น! เด็กไม่ผิดหรอก...แต่ไอ้คนที่หัวเราะแบบไม่เกรงใจนี่มันน่านัก....

 

ไม่นานแม่ของมินอาก็กลับมา พร้อมทั้งเอ่ยขอบคุณแบคฮยอนและชานยอลที่อยู่กับมินอา เพราะตัวเธอเองก็นึกรู้สึกผิดที่ปล่อยลูกเอาไว้คนเดียว แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ก็ตาม แบคฮยอนกับชานยอลยิ้มให้ตามมารยาทก่อนจะเดินแยกออกมากันสองคน...

 

“ พี่จะไปไหนต่อไหมอ่ะ กลับบ้านเลยไหม”

 

“ อื้ม...ก็คงอย่างนั้นแหละ”  เขาติดบ้านขนาดที่ว่า ถ้าให้ออกจากบ้านไปที่ไหนสักที่ๆ ไม่ใช่โรงเรียน เขาก็คิดไม่ออกเลยล่ะว่ามันมีที่ไหนพอจะให้ไปได้บ้าง...

“ พี่นี่ติดบ้านเนอะ...”

“ อื้ม”

“ แล้วปกติวันหยุดแบบนี้...อยู่บ้านทำไรอ่ะ ไม่เบื่อเหรอ” ชานยอลถามเพราะอยากรู้ว่าคนที่โลกส่วนตัวสูงอย่างแบคฮยอนนี่วันๆ ทำอะไรบ้าง โทรศัพท์ก็ไม่ค่อยเล่น ทีวีก็ไม่ค่อยดู...

“ นอนอ่ะ...”  แบคฮยอนตอบออกไปตามความจริง...

“ โหยพี่...ขี้เซาว่ะ  จะนอนอะไรเยอะแยะ ชีวิตมีอะไรให้ทำอีกตั้งเยอะ” แบคฮยอนถอนหายใจทันทีที่ได้ยินดังนั้น เพราะชานยอลกำลังพูดทั้งๆ ที่ตัวเองไม่รู้อะไรอีกแล้ว...

“ ฉันก็แค่ทำอะไรที่ทำแล้วมีความสุข...มันผิดเหรอ” แบคฮยอนหยุดเดินแล้วหันมาประจันหน้ากับชานยอล สาบานว่าไม่ได้จะหาเรื่องแต่อย่างใด ก็แค่พูดในสิ่งที่เขาคิด

“ ก็ไม่ผิด...แค่อยากลองชวนไปทำอย่างอื่นดู ไปเที่ยว ไปเล่นนั่นนี่ ไปออกกำลังกาย บางทีพี่อาจจะรู้สึกว่ามันมีความสุขมากกว่าการนอนก็ได้นะ...” 

“ คิดว่าฉันไม่เคยเที่ยว ไม่เคยออกไปไหนเลยหรือไง...ฉันเคยทำหมดแหละ ก็แค่ไม่ชอบ” แบคฮยอนรู้สึกว่าการที่เขาได้อยู่กับตัวเองมันมีความสุขกว่าก็เท่านั้น

“ โลกส่วนตัวสูงจังวะพี่เนี่ย... ไม่อยากรู้บ้างเหรอว่าโลกของคนอื่นเป็นยังไงบ้าง” ชานยอลที่พยายามจะทลายกำแพงของอีกฝ่ายอยู่ตลอดเวลา ก็ยังคงพยายามอยู่อย่างนั้น...

“ ต่อให้โลกข้างนอกมันสนุกแค่ไหน...สุดท้ายนายก็ต้องอยู่กับตัวเองอยู่ดีนั่นแหละ”  ชานยอลถอนหายใจอย่างยอมแพ้ ไม่รู้ว่าเพราะเขาตื๊ออีกฝ่ายมากเกินไป หรือว่าแบคฮยอนไม่ยอมเปิดใจรับฟังความคิดเห็นของเขาบ้างเลย...

“ ผมก็เคยอยู่คนเดียวนะ...มันเหงาว่ะพี่  พี่ไม่เหงาเลยเหรอ”  น้ำเสียงที่เจือความเศร้าเล็กๆ เอาไว้นั้นทำให้แบคฮยอนนิ่งไปเล็กน้อย  เด็กนี่จะมาไม้ไหนอีกล่ะ  เปลี่ยนอารมณ์ไปมาจนเขาปรับตามไม่ทันแล้วนะ

“ ก็เหงา...แต่ความเหงามันก็ไม่เคยทำให้ตายนะ”  ถึงจะดูเป็นคำพูดที่แรง...แต่มันก็คือสิ่งที่แบคฮยอนเชื่อ และคิดว่าชานยอลคงจะเด็กเกินกว่าจะจัดการกับความเหงาพวกนั้นได้

แต่เขาได้ผ่านมันมาแล้ว... 

“ พี่อ่ะ...ทำไมพูดจาเย็นชาจังวะ” ชานยอลเม้มปากแน่น... เขารู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่ามีบางอย่างที่กั้นระหว่างเขากับแบคฮยอนเอาไว้ เป็นเขตแดนที่เขาไม่สามารถจะข้ามฝากไปได้เลย ทั้งที่เขาก็พยายามที่จะตีสนิทกับแบคฮยอนขนาดนี้แล้วแท้ๆ

“ ฉันก็แค่พูดอย่างที่คิด...”

“ ผมก็แค่อยากเข้าใจพี่บ้าง...”

“ .....”  แบคฮยอนชะงักเมื่อได้ยินประโยคดังกล่าว... เขาไม่เคยคิดว่าวันนึงจะมีคนมาวอแว มายุ่งกับชีวิตเขา โลกส่วนตัวของเขา หรืออยากจะมาเข้าใจความคิดของเขา

“ พี่รู้ตัวป่ะ ว่าพี่แม่งเป็นคนเข้าใจยากโคตรๆ” 

“ เฮ้อ...พูดไปนายก็ไม่เข้าใจหรอกชานยอล”

“ พี่ก็คิดแต่ว่าผมจะไม่เข้าใจ... ทั้งที่ยังไม่เปิดโอกาสให้ผมเข้าไปทำความเข้าใจด้วยซ้ำ”  แบคฮยอนถึงกับกล้ามเนื้อหน้ากระตุก...ทำไมประโยคนี้ของชานยอลมันถึงได้ดูตัดพ้อแปลกๆ เหมือนกำลังขอร้อง แต่เขาไม่เข้าใจ ว่าจะทำไปเพื่ออะไร

            “ ฉันไม่ใช่คนที่นายอยากจะเข้าใจหรอกชานยอล...” 

            นั่นคือประโยคสุดท้าย...ก่อนที่ต่างคนจะต่างเดินกลับบ้านอย่างไม่พูดไม่จา ความรู้สึกของทั้งคู่อึมครึมเพราะต่างก็จมอยู่กับความคิดของตัวเอง  คนหนึ่งรู้สึกอยากถอดใจที่จะสนิทสนมกับอีกฝ่าย แม้ว่าเขาจะพยายามแค่ไหนแต่ก็ดูไร้ความหมายเหลือเกินเมื่ออีกฝ่ายคือแบคฮยอน  ส่วนอีกคนเต็มไปด้วยความต่อต้าน และพยายามจะสร้างกำแพงที่หนามากกว่าเดิม...

            โดยที่เขาไม่ได้รู้ตัวเลยว่า...นั่นเป็นสัญญาณว่าเขากำลังกลัว และปฏิเสธตัวเอง  กลัวว่าจะเผลอใจ กลัวว่าสักวันจะพ่ายแพ้ให้กับความพยายามที่จะเข้ามาทำความเข้าใจโลกของเขา


 

            โลกที่มีแค่เขากับคุณปาร์คเท่านั้น....

 

          .................................................................... .. ... .

 

            “ จะไปไหนอ่ะ...” 

          แม้จะกลัวว่าจะโดนสวนกลับว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัว แต่แบคฮยอนก็คิดว่าเป็นสิ่งที่เขาควรจะถาม เมื่อชานยอลที่เพิ่งเข้าบ้านมาไม่ทันไร ก็สะพายกระเป๋าคล้ายจะออกไปข้างนอกอีกแล้ว

            “ ออกไปหาเพื่อน...”  แบคฮยอนได้รับคำตอบก็เพียงแค่พยักหน้ารับรู้ ส่วนชานยอลก็เดินออกจากบ้านไปด้วยสีหน้าอ่านยาก  ไม่รู้ว่ากำลังโกรธ หรือว่าไม่รู้สึกอะไรเลยกันแน่ คว้าจักรยานคันหล่อของตัวเองได้ก็ออกไปทันที... แบคฮยอนมองตามอย่างอดไม่ได้ที่จะสงสัย

            แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่แบคฮยอนควรจะสนใจ... เด็กมันก็คงออกไปหาเพื่อนตามประสาวัยรุ่นอย่างที่ว่านั่นแหละ แต่เขาก็แค่แปลกใจที่เด็กที่เพิ่งย้ายเข้ามาอย่างชานยอล ทำไมถึงได้สนิทกับเพื่อนเร็วขนาดชวนกันออกไปเที่ยวกันในวันหยุดแบบนี้...



            หรือเป็นเขาเองที่สนิทกับคนอื่นยากเกินไป

 
 

            จะทำอะไรดีนะ...


            ถ้าเป็นปกติเขาคงเลือกที่จะล้มตัวลงนอน แต่ตอนนี้เขายังไม่ค่อยง่วงเท่าไหร่ คงเป็นเพราะว่าได้ตื่นนอนขึ้นมาแล้ว ตาสว่างขนาดนี้คงหลับไม่ลง....

 

            “ แบคฮยอนวาดรูปคุณปาร์คให้หน่อยสิ ”   

 

            อยู่ๆ คำขอร้องของคุณปาร์คก็ผ่านเข้ามาในหัว... แบคฮยอนยิ้มกับตัวเองเมื่อคิดถึงคุณปาร์ค เขามองหาขาตั้งกระดานวาดภาพที่ไม่ได้ใช้ซะนาน ก่อนจะหาที่ตั้งที่เหมาะสม ซึ่งนี่เป็นปัญหาใหญ่มากๆ จะเอาไปตั้งตรงไหนชานยอลถึงจะไม่เห็น เพราะถ้าเขามาเห็นต้องเกิดความเข้าใจผิดแน่ๆ


            ในบ้านของเขาก็ไม่ใช่ว่ามีพื้นที่กว้างขวางอะไร... มีแค่ห้องนอนหนึ่งห้อง ห้องน้ำ ห้องครัวและห้องนั่งเล่นเท่านั้น  เขายังบ่นอุบอิบในทีแรกอยู่เลยว่าบ้านหลังแค่นี้ทำไมถึงได้ค่าเช่าแพงนัก และก็ได้คำตอบว่าเป็นเพราะวิวในจากห้องนอนที่มองเห็นทะเลนั่นแหละ...

            ซึ่งเขาเองก็คิดว่ามันคุ้มอยู่พอสมควร...

 

            จนแล้วจนรอดก็หาที่เหมาะๆ ไม่ได้จริงๆ ...สงสัยว่าคงจะต้องไปใช้บริการมินิแกลเลอรี่ที่โรงเรียนเสียแล้ว ซึ่งสถานที่ดังกล่าวเป็นพื้นที่ของหมวดศิลปะที่โรงเรียน ที่ใช้เป็นทั้งที่สร้างสรรค์ผลงานและจัดแสดงผลงานในที่เดียวกัน... ซึ่งหลังๆ ก็ไม่ค่อยมีคนเข้าไปใช้เท่าไหร่นัก 


            แบคฮยอนยิ้มกับตัวเองเมื่อคิดไว้ว่าจะวาดรูปคุณปาร์คแล้วเอามาเซอร์ไพรส์เจ้าตัว...

 

            แบคฮยอนหยิบงานนักเรียนออกมาตรวจซ้ำอีกครั้ง และกรอกคะแนนลงฟอร์ม ความจริงเขาตรวจไปแล้วหนึ่งรอบเพียงแค่ยังไม่ได้กรอกคะแนนลงเท่านั้น แต่การได้ชื่นชมผลงานเด็กๆ ก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้แบคฮยอนยิ้มได้ทุกครั้ง ทั้งผลงานและคำอธิบาย...


เด็กมีจินตนาการที่ใสซื่อและบริสุทธิ์อย่างที่ผู้ใหญ่ไม่สามารถทำได้ พวกเขายังเป็นผ้าขาวที่รอการแต่งเติมสีสัน  ในขณะที่ผู้ใหญ่คือผ้าที่เปื้อนไปด้วยหลากสีสัน จนไม่สามารถกลับไปเป็นผ้าขาวได้อีกแล้ว

 

            ไม่นานนักแบคฮยอนก็กลับมาว่างงานอีกครั้ง... ท้องไส้เริ่มประท้วงเมื่อนาฬิกาบอกเวลาว่าใกล้จะถึงช่วงเย็นของวันแล้ว เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างบานกระจกใส เขาก็พบว่าท้องฟ้าวันนี้มืดครึ้มเร็วกว่าปกติ กลุ่มเมฆสีเทาก่อตัวขึ้นหนาเป็นกลุ่มใหญ่... ฝนอาจจะตกในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

            แบคฮยอนบิดขี้เกียจเล็กน้อยเพราะนั่งมาเป็นเวลานาน ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหาอาหารแช่แข็งทาน จัดการใส่เข้าไม่โครเวฟไม่กี่นาทีก็ได้อาหารร้อนๆ พร้อมทาน  แบคฮยอนถือมันออกมานั่งกินหน้าทีวี เพราะอยู่ๆ ก็นึกอยากดูข่าวขึ้นมาเสียอย่างนั้น

 

            และก็เป็นอย่างที่แบคฮยอนคิดเอาไว้...พยากรณ์อากาศวันนี้บอกว่าจะมีพายุเข้า ฝนจะตกหนักไปจนถึงช่วงเช้า เตือนไม่ให้ชาวประมงนำเรือเล็กออกจากฝั่งเพราะอาจจะเกิดอันตรายขึ้นได้

            ตาเรียวเล็กมองออกไปทางประตูบ้านคล้ายจะมองหาใครสักคน... 

            “ เมื่อไหร่จะกลับวะ...”   ปากเล็กพึมพำกับตัวเองเบาๆ  เด็กนั่นต้องไม่รู้แน่ๆ ว่าพายุจะเข้า...แล้วถ้าไม่รีบกลับบ้านตั้งแต่ตอนนี้ เขาจะต้องไม่สบายเพราะปั่นจักรยานตากฝนกลับมาแน่ๆ


            แถวนี้ไม่ค่อยมีแท็กซี่ผ่านมาเสียด้วยสิ...

 

            แบคฮยอนสะบัดหัวไล่ความคิดดังกล่าวออกไปให้หมด... อีกฝ่ายก็เป็นเด็กผู้ชาย มันคงไม่อ่อนแอขนาดนั้นหรอก โตก็โตแล้วด้วย ฟ้าครึ้มขนาดนี้ก็คงรู้และว่าต้องรีบกลับบ้าน หรือไม่ก็ถ้าฝนตกขึ้นมาก็คงไม่บ้าบิ่นถึงกับปั่นจักรยานฝ่าสายฝนกลับมาหรอก  คงจะหาที่หลบฝนเองนั่นแหละ


            แต่ฝนจะตกหนักจนถึงเช้าเลยนะ...

 

            “ โธ่เว้ย!”  แทบจะถึงหัวตัวเองเมื่อสลัดความคิดออกไปไม่ได้... ว่าแล้วก็เปิดช่องหนีข่าวซะเลย ไม่รู้ว่าจะช่วยอะไรได้ไหม แต่เอาเป็นว่าตอนนี้ไม่อยากดูข่าวแล้ว


            ปี๊บ!

            พอเปลี่ยนช่องมาก็ดันมาเจอการ์ตูน BEN10 อีก... แบคฮยอนถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะกดปิดโทรทัศน์ไปเสียเลย  พอความเงียบเข้าปกคลุมบ้าน แบคฮยอนถึงได้รู้ว่าตอนนี้ฝนเริ่มจะลงเม็ดแล้ว...

 

            แปะๆๆ.. .

 

            ความกังวลใจของเขายิ่งมากขึ้นไปอีกเมื่อฝนที่ลงเม็ดกลายเป็นเทโครมลงมาราวฟ้าจะถล่ม ฝนตกหนักจนน่ากลัว แบคฮยอนที่กินข้าวไปได้แค่ครึ่งเดียวเดินกลับเข้าห้องตัวเองเพื่อไปคว้าเอาโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่โต๊ะข้างเตียงขึ้นมา....


            พอจะกดโทรหาชานยอลเขาถึงเพิ่งจะรู้ตัวว่าเขาไม่มีเบอร์เด็กคนนั้น...

 

            “ บ้าเอ๊ย!...ทำไมไม่รีบกลับบ้านวะ ไม่เห็นหรือไงว่าฝนตก”  ปากเล็กพึมพำเบาๆ ก่อนจะกัดแน่นด้วยความกังวลใจ  หัวก็คิดไปว่าจะทำยังไงดีถึงจะติดต่อเด็กคนนั้นได้....

           

            ผมทักพี่ไปด้วยนะ...ไม่เห็นตอบผมเลย ว่าจะชวนไปเดินตลาดนัดตอนเย็นด้วยกันซะหน่อย

          นายแอดฉันมาได้ยังไง...

          ก็พี่เขียนเบอร์ตัวเองไว้บนกระดานไง...ลืมแล้วเหรอ ? โธ่...สงสัยจะแก่แล้วจริงๆ นะเนี่ย ฮ่าๆ



 

            บทสนทนาระหว่างเขากับชานยอลเมื่อวันก่อนผ่านเข้ามาในหัว...ทำให้แบคฮยอนนึกขึ้นได้ว่าในแอพพลิเคชั่นคุยแชทนั่นเขามีชานยอลเป็นเพื่อนอยู่นี่นา!


            มือเล็กกดเข้าแอพนั้นอย่างไม่ลังเล เลื่อนนิ้วดูประวัติการแชทที่มีแต่ข่าวสารกับโฆษณาก่อนที่สายตาจะสะดุดกับห้องแชทที่เขาไม่ได้อ่าน...

 

            PCY : พี่! ผมเองนะ...

            PCY : ฮาโหล...ตอบหน่อยสิ

            PCY : โธ่...คนแก่ไม่เล่นไลน์เหรอเนี่ย เซ็งเลย

 

            ข้อความจากปาร์คชานยอลที่เขาไม่ได้อ่าน ตอนนี้ขึ้นว่า read แล้วเรียบร้อย... แบคฮยอนรีบพิมพ์ข้อความอย่างเงอะๆ งะๆ ลงไปในช่องพิมพ์ข้อความทันที ก่อนจะกดส่งไป


            BHY : อยู่ไหน

 

            แบคฮยอนนั่งลงบนเตียงพร้อมทั้งนั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์เพราะรอให้อีกฝ่ายตอบ แต่ผ่านไปห้านาทีก็ยังไม่ขึ้นแม้แต่คำว่า read  แบคฮยอนแทบถอนหายใจด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก


            ทีกับคนอื่นทำไมตอบเร็วนักนะ!

 

            โมโหเว้ย! 


 

          TBC.

 

            #ฟิคฝันเฟื่อง

 

            เด็กนี่ทำให้ผู้ใหญ่เขาเป็นห่วงจนได้นะคะ อิอิ .  

O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

1,027 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 14 กันยายน 2562 / 18:55
    ชานยอลไปแอ้มสาวอยู่มั้งพี่
    #1023
    0
  2. #970 luluhan777 (@luhanreloaded) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มกราคม 2561 / 00:34
    โอ่ยย ห่วงก็ห่วงสิพี่แบค ฮือออ น้องชานยอล
    #970
    0
  3. #925 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 16:50
    บอกไปสิว่าเป็นห่วง
    #925
    0
  4. #899 riddle_girl (@riddle_girl) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 13:12
    นี่แอบกลัวใจชานยอลกับมินอาน่ะ
    #899
    0
  5. #881 เจ้าครีม (@z-1036-none) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 21:52
    ห่วงเขาก็บอก
    #881
    0
  6. #836 ๐Cullen๐ (@pcy614) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 11:30
    เป็นห่วงเขาก็ปากแข็งเนาะคนเรา
    #836
    0
  7. วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 16:48
    แกเริ่มใจอ่อนแล้วใช่ปะล้าาา
    #637
    0
  8. #476 monikaka (@monicacaca) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กันยายน 2558 / 23:14
    นี่ว่าแบคเริ่มมีอาการล่ะ55555555555
    #476
    0
  9. #400 veszhezaa (@veszhezaa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 02:27
    ชีวิตบี๋ ม๊างงงงงวุ่นวายชิฟ
    #400
    0
  10. #323 Koapai44 (@Koapai44) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2558 / 10:15
    โหววววว พี่ครีมตกลงแบคฝันถึงคุณปาร์คอีกไหมเนี่ยยย แล้วยอลจะกลับมาไหมม
    #323
    0
  11. #279 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 14:15
    แบคเปิดใจหน่อยอยู่กับโลกแห่งความเป็นจริงบ้าง เอะอะ อะไรจะนอนฝันแล้วไปอยู่กับคุณปาร์คอย่างเดียวเลย คนที่เขาอยู่ด้วยมันอึดอัดนะ
    #279
    0
  12. #250 Wuniiz_KR (@wuniiz-kr) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2558 / 13:42


    ชานจะทำให้เเบคไม่คิดถึงคุนปาร์คใช่ไหม ทุกทีแบคต้องนอน เเต่กลับนั่งห่วงชาน


    #250
    0
  13. #205 bigbadbgirl (@-axxvvxx95) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2558 / 16:18
    แอบเป็นห่วงเด็กสินะคุณครู ..
    #205
    0
  14. #204 kwan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2558 / 09:41
    ชานไปหาหญิง? - -++

    แบคใจเย็นนะลูกนะ
    #204
    0
  15. #203 Fio Ai Calet (@tiwa-lovely) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 12:25
    คุณปาร์ค.. เชียร์สุดใจขาดดิ้น พฮรือออออ
    #203
    0
  16. #202 Be_goong (@be-gong) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2558 / 23:23
    ไม่อ่านไลน์แล้วโมโห 55555 ทีตัวเองไม่อ่านล่ะ แหมะๆๆๆ เด๋วให้เด็กนักเรียนทำโทษเลย
    #202
    0
  17. #201 2twinss (@2twinss) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2558 / 21:43
    ยังเชียร์คุณปาร์คอยู่นะ ฮืออออ แต่ชานยอลก็น่ารักดี // หวั่นไหวไปพร้อมกับแบคฮยอนนนน
    #201
    0
  18. #200 Ploy Thanaporn (@baekhyun_ploy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2558 / 21:05
    แหม่รุณครู ห่วงจนได้สิน้า ชานยอลตอบไลน์เร็วๆซี่ๆ...
    #200
    0
  19. #199 phakh (@nu_phakh) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2558 / 13:03
    พยายามไม่สนแต่มันก็อดห่วงไม่ได้เนอะ
    #199
    0
  20. #198 0506_B (@19920506b) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2558 / 10:43
    ชานไปไหน แบคเป็นห่วงนะ
    #198
    0
  21. #197 cblyx (@tenly0627) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2558 / 04:39
    ฮันแหน่ชานยอลเริ่มมีอิทธิพลกับแบคแล้วน่อวววว แบคเป็นห่วงล่ะสิ ถถถถถถถ
    #197
    0
  22. #195 SophJee (@soya12) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2558 / 04:29
    ออกไปหาเพื่อนที่ไหนล่ะยะ ญหรือชล่ะคุณยอลลล พี่แบคก็ทำตัวห่างเหินเขาเองนะ พอเขานิ่งไปดันห่วงซะงั้นนน,
    #195
    0
  23. #193 EunJoy (@eunjoy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2558 / 01:02
    แบคเริ่มแล้ว เป็นห่วงขนาดนี้
    #193
    0
  24. #192 bouiii (@numklueaii) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2558 / 00:40
    แบคเริ่มหวั่นไหวแหละ ชานยอลรีบกลับมาเร็ว ต้องเข้าใจ แบคโลกส่วนตัวสูงมาก
    #192
    0
  25. #191 ♡bbh♡ (@xoxo_b) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2558 / 00:30
    น่านนน พยายามเข้านะชานยอล สักวันชานยอลต้องทลายกำแพงนั้นได้แน่ๆ ส่วนแบคแบคต้องพยายามทำความรู้จักโลกของคนอื่นบ้างแบบที่ชานยอลบอกนะ55555 คือเราอ่านแล้วรู้สึกเข้าใจทั้ง2ฝ่ายมากๆ แต่แบคจะอยู่แต่กับคุ ณปาร์คไม่ได้น้าาา T_T ถึงแม้ว่าจะทำให้มีความสุขแต่นั่นมันคือฝันนะแบคคคค
    #191
    0