Fic Reborn Yaoi Cruel รักลุ่มหลง X18 2718 D18

ตอนที่ 8 : Ep:6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,190
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    27 ธ.ค. 59

Ep:6


"น้องเคียวยะไปไหนมาครับเนี้ย พี่เป็นห่วงนะครับ"

พี่มุคุโร่เดินเข้ามาหาผม ฝามืออบอุ่นลูบหัวของผมเบาๆ

"ผมไปเดินเล่นมา"

ผมตอบพร้อมกับทำเเก้มป่องนิดๆ พี่มุคุโร่นี่จะไม่ให้อิสระผมบ้างเลยรึไง

"คร้าบๆ เขัาใจเเล้ว"

พี่มุคุโร่พูดไปดึงเเก้มผมไป ย๊า! มันเจ็บนะ

"เเล้วเราจะกางเต็นกันตรงไหนดีครับ"

เด็กคนนั้นถามพี่มุคุโร่ เพราะผมกับเค้าช่วยกันถือมาเมื่อกี้ ระหว่างทางกลับเค้า

บอกว่าผ่านที่พักพอดี เราเลยไปขอมาด้วยกัน เพราะนี่ก็เริ่มเย็นเเล้วสงสัย

ผมกับเค้าคงไปเล่นกันนานจริงๆ เเย่จังทำให้พี่มุคุโร่เหงารึเปล่านะ

"เเถวๆนี้ก็ได้นะครับ อากาศดีใช้ได้เลย"เด็กคนนั้นพยักหน้าเล็กน้อย

ก่อนจะค่อยกางเต็นท์สำหรับเด็กออกมาท่าทางเก้ๆกังๆชอบกลเเหะ

ตุ้บ!!

"โอ้ยย!!"

ทั้งๆที่เพิ่งเเกะได้ไม่กี่อย่างเเต่เค้ากลับสะดุดล้มบนพื้นว่างๆ จนพี่มุคุโร่กับผม

ต้องเดินไปช่วยเค้าอีกเเรง เราช่วยกันกางเต้นท์เเบบง่ายๆตามวิธีที่เค้าให้มา 

เเถมยังมีถุงนอนใหญ่ๆที่ผู้ใหญ่นอนได้อีกสามคนมาให้ด้วย 

เเม่ของเด็กคนนี้เตรียมพร้อมจริงๆ

โครกกก!!~

"โอ้ะ! มันไม่ใช่เสียงท้องร้องของพี่เลยนะครับ น้องเคียวยะ เเหะๆ"

พี่มุคุโร่พูดไปหน้าเเดงไป ไม่ทันเเล้วล่ะครับพี่เเสดงออกเเบบไม่ต้อง

เดาเลยล่ะครับ

"อ่า เเม่ผมเอากล่องอาหารมาให้ด้วยน่ะครับ"

เด็กคนนั้นชูกล่องอาหารขึ้นมาให้พี่มุคุโร่ดู กล่องใหญ่จนผมตะลึงเลยล่ะ 

ถ้ากินหมดไป ผมคงต้องอิ่มยันปีหน้าเเน่ๆ พี่มุคุโร่มองมันด้วยสายตาเป็น

ประกาย จัดเเจงช่วยเด็กคนนั้นปูผ้าอย่างเร่งรีบ สงสัยจะหิวมากๆเลยสินะ

"น้องเคียวยะมานั่งเร็วๆสิครับบบ"

พี่มุคุโร่เรียกผมอย่างร่าเริง ตบพื้นด้านข้างดังปุ้ๆ พรางเเกะกล่องที่

เป็นส่วนของข้าวเเจกจ่ายให้กับทุกคน ผมจึงช่วยเเกะส่วนของกับอื่นๆ

ว้าวว น่ากินทั้งนั้นเลยคุณเเม่ของเด็กคนนั้นทำกับข้าวได้น่ากินมาก

มีเเฮมเบิร์กที่ผมชอบด้วยล่ะ! ซุปมิโสะก็มี เเซลม่อนย่างเกลือ 

ออมเล็ต อ้ะ! มีสลัดกับผลไม้เตรียมไว้ด้วย ผมตื่นตาตื่นใจกับอาหาร

ได้ไม่นาน พี่มุคุโร่ก็จัดการป้อนเเฮมเบิร์กเข้าปากผมอย่างรวดเร็ว

"เเค่กๆ พี่ฮะ มันร้อนนะ!"

"โอ้ะ! ร้อนมากเลยหรอครับ น้ำล่ะๆๆๆ"

ผมสำลักจนหน้าเเดง พี่มุคุโร่ที่ตกใจรีบวิ่งไปหาน้ำยกใหญ่ อ๊า! ลิ้นพองเเน่เลย! 

"อ้ะ!!"ผมสำลักได้ไม่นานอยู่ๆเด็กคนนั้นก็จับหน้าผมหันไปทางเค้า

เเล้วเป่าลมใส่ปากผมเบาๆ  ผมอึ้งจนทำอะไรไม่ถูกเค้ายังคงเป่าไปเรื่อยๆ

สายตาจริงจังนั้นทำให้ผมรู้สึกร้อนที่ใบหน้า

"ได้เเล้วครับน้องเคียวยะ! โอ้ะ!!!"

พี่มุคุโร่ที่หาน้ำเจอเเล้วรีบวิ่งเอามาให้ผม เค้าอุทานอย่างตกใจกับภาพตรงหน้า 

เด็กคนนี้ค่อยๆผละออกหันไปหยิบน้ำจากมือพี่มุคุโร่เเล้วส่งมาให้ผม

"นี่ครับเคียวยะ เอ่อ....หายร้อนรึยังครับ"

เค้าถามอย่างเป็นห่วงฝามือเล็กนั้นยังคงจับอยู่ที่ใบหน้าของผม

เเม่ฮะ! ผมทำตัวไม่ถูก

"ขะ ขอบคุณ"

ผมก้มหน้านิดๆความรู้สึกร้อนที่ใบหน้ายังไม่จางหาย

ผมเอื้อมมือไปรับน้ำจากมือของเค้าเเล้วดื่มอย่างรวดเร็ว 

"ขอบคุณนะครับ พี่มุ...."

ผมหันไปขอบคุณพี่มุคุโร่ที่อุส่าห์ไปหาน้ำมาให้ผม เเต่ว่าพี่มุคุโร่ดันยืนนิ่งด้วย

สีหน้าช็อคสุดขีด มือที่ส่งน้ำมายังคงเอื้อมส่งมาอย่างนั้น ทั้งๆที่เด็กคนนั้นหยิบ

มาให้ผมเเล้ว ผมเอื้อมมือไปจิ้มพี่มุคุโร่เบาๆ ดีนะเเถวนี้กิ่งไม้ไม่ค่อยมี 

ไม่งั้นผมคงหยิบไปจิ้มพี่เค้าเเล้ว ผมเอื้อมมือไปโบกตรงหน้าพี่มุคุโร่ไปมา อืม....

ช็อคสนิท...

"พี่มุคุโร่ครับ!!!"

ผมตะโกนเรียกพี่มุคุโร่สุดเสียง พี่มุคุโร่สะดุ้งสุดตัว

ค่อยๆหันหน้ามาหาผม ถึงจะได้สติเเต่สีหน้ายังคงมีความช็อคค้างอยู่

"ฮะๆ อะไรหรอครับน้องเคียวยะ ฮะๆๆๆ"

พี่มุคุโร่พูดไปหัวเราะไปเหมือนขาดสติ หัวเราะไปหน้าซีดไป 

พี่ฮะ ผมบอกเเล้วไงอย่าลืมกินยา==

"ไหนพี่บอกว่าหิวไง ไม่ทานเเล้วหรอ"

"ทานครับๆ"พี่มุคุโร่นั่งลงเเล้วกินข้าวอย่างเงียบๆ ไม่คุยจ้อเหมือนปกติ

เราทานข้าวกันจนอิ่ม บรรยากาศเงียบสงบจนผมเเปลกใจ 

เเต่ก็เลือกที่จะเงียบต่อไป จะให้ผมพูดอะไรล่ะครับ อย่าว่าเเต่พี่มุคุโร่

ช็อคเลย ผมก็ช็อค....

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"เคียวยะครับ ขอไข่ใบนั้นหน่อยสิครับ"

เด็กคนนั้นพูดขึ้นหลังจากที่เราเเยกย้ายกันไปอาบน้ำมาเเล้ว เเน่นอนผมต้องพึ่ง

พลังพี่มุคุโร่อยู่เเล้วไม่งั้นเราโดนจับได้ตั้งเเต่ครั้งเเรกเเน่ๆ อ้ะ! ผมยังไม่ได้บอก

สินะว่า พี่มุคุโร่ใช้พลังสายหมอกได้ คุณน้าเป็นสอนเองเพราะว่าท่านเป็น

มาเฟียอยู่ที่อินตาลี่ ในขณะที่คุณเเม่ของผมเลือกที่จะอยู่อย่างสงบใน

นามิโมริมากกว่า นั้นเป็นเหตุผลว่าทำไมพี่มุคุโน่ถึงตามมาทีหลัง

เเต่ถ้าเจอคุณน้าตรงๆพี่มุคุโร่ก็ไม่ไหวเหมือนกัน =^= ผมกับพี่มุคุโร่

เลยต้องเข้าไปอย่างหลบๆซ่อนๆเเถมยังต้องช่วยกันอาบน้ำอีก

"หาก่อนนะ"

ผมตอบก่อนจะค้นไข่ใบนั้นในกระเป๋าเป้ใบเล็กๆของผม

ผมค้นจนเจอกับห่อผ้าเช็ดหน้าที่ผมห่อเอาไว้อย่างดีเเถมเอาผืนใหม่มา

ให้อีกชั้นด้วยน่าจะอุ่นพอนะ

"ไข่อะไรหรอครับ?"

พี่มุคุโร่ที่ยังไม่รู้เรื่องไข่ที่ผมกับเด็กคนนั้นเก็บมาได้

ถามขึ้นมาอย่างสงสัย ตอนนี้พวกผมกำลังจะนอน ไม่ไหวเหนื่อยมาก

เด็กคนนั้นนอนริมสุดพี่มุคุโร่นอนตรงกลางเเละคนสุดท้ายคือผม 

พี่มุคุโร่ขอนอนกลางพร้อมให้เหตุผลว่า

'ยังไงๆพี่ก็ไม่ให้น้องเคียวยะนอนข้างชายอื่นหรอกครับวางใจได้'

เหอะๆ=_=

"ผมเก็บได้ในป่าน่ะครับ"

เด็กคนนั้นพูดตอบ เเต่สายตายังคงจ้องอยู่ที่ไข่ใบนั้น 

ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเพิ่มอีกผืน 

ผมกลัวมันหายใจไม่ออกอ่ะ==

"ว้าว! มันคือไข่อะไรหรอครับ!"

พี่มุคุโร่ถามอย่างตื่นเต้น ตาทั้งสีน้ำเงินเป็นประกายวาววับ 

"ไข่นกมั้งครับพี่มุคุโร่"

ก็มันตกมาจากรังนก คงเป็นนกนั้นเเหละเนอะ

"ผมว่ามันเริ่มร้าวเเล้วนะครับ"

เด็กคนนั้นพูดออกมาเบาๆ เเต่นั้นเป็นสิ่งที่ทำให้ผมกับพี่มุคุโร่เข้าไปมุงดูไข่บน

มืออีกฝ่ายทันที

"โอ้ะ! ใช่จริงๆด้วย!"

พี่มุคุโร่เอ่ยออกมาหลังจากที่ไข่ที่ร้าวอยู่นิดๆ

เริ่มร้าวเพิ่มขึ้นมาเป็น1เซนติเมตร พวกเราจ้องเจ้าสิ่งนั้นนิ่งๆอย่างตื่นเต้น

 ไม่มีใครกล้าส่งเสียงเพราะกลัวว่าจะทำให้เจ้าตัวเล็กตกใจ

เเล้วไม่ยอมออกมา(?) มันนานเท่าไหร่ไม่รู้เเต่พวกเราเฝ้ารอจนเปลือก

สีขาวบางๆที่กั้นเจ้าตัวเล็กเอาไว้ค่อยๆเเตกออกจากกัน จงอยปากเล็กๆ

สีเหลืองนวลโผล่ออกมา ผิวเนื้อสีเเดงกับดวงตาที่ปิดสนิท ดูบอบบาง

จนผมคิดว่าถ้าผมจับมันเเรงเกินไป มันอาจจะตายก็ได้ เด็กคนนั้นหยิบ

เปลือกไข่ออกเพื่อให้เจ้าตัวเล็กสบายมากขึ้น

"ลองจับไหมครับ"

เด็กคนนั้นหันมาถามผมกับพี่มุคุโร่ พี่มุคุโร่เองก็ไม่รอช้าที่จะสัมผัสมัน 

พี่มุคุโร่ลูบมันเบาๆ มือเรียวที่สั่นนิดๆราวกับกลัวว่ามันจะเเตกสลายลูบมันอยู่

นาน ก่อนที่พี่มุคุโร่จะหันมาหาผมด้วยสายตาเป็นประกาย

"บอบบางเหมือนผิวน้องเคียวยะตอนเด็กๆเลย! น้องเคียวยะลองจับดูสิ

คร้าบบบบ"

พี่มุคุโร่พูดออกมาอย่างตื่นเต้น สายตาเป็นประกายวิ้งๆจนผมกลัว(?)

เด็กคนนั้นประคองเจ้าตัวเล็กยื่นมาทางผม ก่อนที่เสียงนุ่มนวลจะเอ่ย

ออกมา

"ลองจับดูสิครับ เคียวยะ"

ผมเอื้อมมือออกไปอย่างตื่นเต้น มือสั่นเล็กน้อยเพราะกลัวเจ้าตัวเล็กจะ

เจ็บ สัมผัสนิ่มๆทำให้ผมหลงใหล  เจ้าตัวเล็กที่เสียพลังงานไปเยอะ

ในการออกจากไข่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนมือของเด็กคนนั้น น่ารักจัง...

"พี่ว่าให้เจ้าตัวเล็กนอนก่อนดีกว่านะครับ น้องเคียวยะก็ด้วยนะ"

พี่มุคุโร่เริ่มพูดออกมาเพราะผมลูบเจ้าตัวเล็กอยู่นาน คนเป็นพี่เริ่มหาว

จนตาปรือ งื้อออ อยากจับอีกจังเเต่ก็จริงอย่างที่พี่มุคุโร่พูด 

รีบนอนดีกว่า

"งั้นผมวางเจ้าตัวเล็กไว้ในนี้นะ"

เด็กคนนั้น ค่อยๆวางเจ้าตัวเล็กไว้ที่ห่อผ้าในตอนเเรก เค้าเอาผ้าที่ทับเป็นชั้นมา

ห่อเจ้าตัวเล็กไว้จนเหลือเเค่ส่วนหัวที่โผล่ออกมา อ่า~ มันจะหนาวไหมนะ 

"อ่า ผมเป็นคนนอนดิ้น มีใครนอนไม่ดิ้นบ้างไหมครับ"

เด็กคนนั้นหันมาถามผมกับพี่มุคุโร่พร้อมกับยิ้มเเหยๆออกมา 

สายตามองมาที่พี่มุคุโร่อย่างคาดหวัง

"อย่ามองผมครับ ถ้าไม่อยากให้เจ้าตัวเล็กลืมตาดูโลกได้เเค่1ชั่วโมง"

พี่มุคุโร่พูดพร้อมกับทำหน้าเจื่อนๆ ทุกสายตาจึงมาหยุดที่ผมเเทน

"ครับๆ"

ผมรับห่อผ้าหนาที่มีเจ้าตัวเล็กอยู่ข้างในมาวางไว้ที่ข้างหมอน

ของผม เพราะผมเป็นคนนอนไม่ดิ้นเเต่ถ้าวางไว้ที่พี่มุคุโร่มีหวัง

เจ้าตัวเล็กคงดับอนาถเเน่ๆ ฟันธง!

"มานอนกันเถอะครับ!"

พี่มุคุโร่พูดพร้อมกับดัวตะเกียงไฟฉายเด็กเล่นลง

หลังจากที่พวกเราสอดตัวนอนในถุงนอนเรียบร้อยเเล้ว อุ่นจังงงง

ผมนอนซุกเข้ากับถุงนอนหนาๆอย่างอารมณ์ดี เเต่อยู่ๆก็เหมือนมีอ้อม

เเขนอุ่นๆมากอดผมเอาไว้ ฝามือที่ไม่ใหญ่มากของพี่มุคุโร่จับเอาผ้า

ของถุงนอนที่อยู่เเถวๆจมูกของผมออก ก่อนจะดันให้ผมซุกอยู่ที่อก

ของเค้าเเทน พี่มุคุโร่มักจะทำเเบบนี้เสมอเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน 

เเต่มันก็ห่างหายไปบ้างเพราะพี่มุคุโร่ต้องไปอยู่กับคุณน้าที่อิตาลี่ นานๆ

ทีที่คุณน้าติดงานไปที่ไกลๆก็จะฝากพี่มุคุโร่ไว้กับคุณเเม่ อ้อมกอดของ

พี่มุคุโร่น่ะ อบอุ่นที่สุดเเล้ว....

"ฝันดีนะครับ น้องเคียวยะ"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"น้องเคียวยะครับ ตื่นเถอะ"

เสียงเรียกเบาๆ พร้อมกับเเรงเขย่าที่ไม่มากนัก ปลุกผมให้ตื่นขึ้น

 ผมกระพริบตาเล็กน้อยกับเเสงที่เเยงตา

พี่มุคุโร่ที่ยื่นหน้ามาปลุกผมถอยหน้ากลับไปเเล้ว ผมลุกขึ้นขยี้ตาเล็ก

น้อย ฝามืออุ่นจับมือของผมออกจากตาเบาๆ 

"อย่าขยี้ตาบ่อยนักสิครับ เเล้วก็อรุณสวัสดิ์นะครับน้องเคียวยะ"

"อรุณสวัสดิ์ครับพี่มุคุโร่ หาวว~"

ผมกวาดสายตามองไปรอบๆเต้นท์ อา~ เด็กคนนั้นยังนอนอยู่เลยเเหะ

เเถมนอนดิ้นซะด้วย ถุงนอนกระจัดกระจายอย่าบอกใครเชียว

"พี่พยายามปลุกเเล้วนะครับ เเต่เค้าไม่ตื่นพี่เลยหันมาปลุกน้องเคียวยะ

เเทน"

"ลองอีกสักรอบไหมครับพี่มุคุโร่"ผมพูดพร้อมกับชี้ไปที่เด็กคนนั้น

"พี่จะไม่ลองเป็นครั้งที่2ครับ(><  ;)(;  ><)"พี่มุคุโร่ส่ายหัวดิ้กๆ 

เหงื่อไหลอย่างกับเขื่อนเเตก พี่เป็นอะไรล่ะครับเนี่ย ผมล่ะสายตาจาก

พี่มุคุโร่มาที่เด็กคนนั้น อืม อ้าปากกว้างจนน้ำลายไหลยืด 

เเถมนอนกลับหัวด้วย สภาพนี้ควรปลุกด่วนๆเลย

"นี่ๆ ตื่นเถอะ"

ผมจิ้มไปบนตัวเค้าเบาๆ เอ้ะ! ผมเหมือนเห็นเศษดิ้นเปื้อน

ตรงเสื้อของเค้าด้วยนิดๆนะ 

"อื้ม~ อีก5นาทีนะครับคุณเเม่"

"ตื่นเถอะ"

ผมเปลี่ยนจากจิ้มมาเขย่าเบาๆ ย๊าาาาาา ตื่นสิ!

"อืออออ~"

เด็กคนนั้นพลิกตัวมุดถุงผ้าไปอีกทางเหมือนรำคาญ

"ตื่นเดี๋ยวนี้!"

ผมจัดการนั่งทับเค้าซะ นี่ถือว่าผมปราณีเเล้วนะ เพราะตอนที่พี่มุคุโร่ปลุกไม่ตื่น

ผมกระโดดทับอย่างเต็มรักจนพี่มุคุโร่กินข้าวไม่ได้ไป1วันเต็ม 

นีกเเล้วผมยังกลัวตัวเองเลย=^=

"อั้ก!!! ตื่นเเล้วครับๆๆๆๆ"

เด็กคนนั้นตื่นขึ้นมาอย่างฉับพลันเหมือนกลัว

ว่าจะไม่ได้ตื่นขึ้นมาบนโลกนี้อีกเลยร้องบอกผมอย่างน่าสงสาร

ผมลุกขึ้นมาจากตัวของเด็กคนนั้นเเล้วหันมาหาพี่มุคุโร่

"พี่มุคุโร่ครับผมว่า...."

"○{     }○"

พี่มุคุโร่มองผมอย่างอึ้งๆ หน้าที่ขาวอยู่เเล้วดูซีดจนหน้ากลัว

หรือว่าพี่มุคุโร่จะนึกถึงเหตุการ์ณนั้นกันนะ อ๊า! พี่มุคุโร่ต้องกลัวเเน่ๆเลย

"พี่มุคุโร่กลัวหรอครับ เคียวยะขอโทษ"

"ทะ ทะ ทำไมน้องเคียวยะถึงกระโดดทับชายอื่นนอกจากพี่ล่ะครับ!!!!"

พี่มุคุโร่ตะโกนออกมาอย่างเหลืออด ราวกับพ่อที่เห็นลูกสาวตัวเองหนี

ตามผู้ชายไปต่อหน้าต่อตา

ห้ะ!!!!!!!!!!!! == ผมผิดเองสินะที่คาดหวังความปกติจากพี่มุคุโร่...

จิ้บๆๆๆๆๆๆๆๆ!

เสียงเล็กๆร้องดังอย่างต่อเนื่องปลุกพวกเราออกจาภวังค์ ผมรีบลุกออก

จากตัวของเด็กคนนั้นเเล้วเดินไปอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมา เจ้าตัวเล็กร้อง

เสียงดังจนผิวเเดงๆยิ่งเเดงเข้าไปใหญ่ ปากอ้ากว้างราวกับรอคอยอะไร

บางอย่างทำให้ผมต้องร้องอ๋อในใจ อาหารนั้นเอง!

"น้องเคียวยะครับหรือว่ามันหิว?"

พี่มุคุโร่ถามคำถามที่อยู่ในใจของผม

นานๆทีสมองของพี่มุคุโร่จะใช่การได้ในเรื่องอื่นนอกจากเรื่องของผม

ทำไมผมอยากฉลองเเปลกๆนะ....

"ถ้าอาหารล่ะก็ผมเตรียมไว้ให้เเล้วล่ะครับ"

เด็กคนนั้นลุกขึ้นไปหยิบของบางอย่าง ทั้งๆที่หน้าซีดนั้นเเหละ! อา ผม

กลัวตัวเองจัง...

เด็กคนนั้นยื่นกล่องเลอะๆมาให้ผมใบนึง คราบดินเปรอะจนกล่อง

ที่เคยเป็นสีขาวกลายเป็นสีน้ำตาลอ่อน ในขณะที่ผมกำลังจะเอื้อมมือไป

รับกล่องใบนั้นมา พี่มุคุโร่ก็ชิงไปถือเอาไว้ซะเองจนมือเปื้อนดินเล็กน้อย

"พี่ถือเองดีกว่าครับ เดี๋ยวมือน้องเคียวยะจะเปื้อนเอา"

'ต้องรีบกู้หน้าให้น้องเคียวยะชื่นชมเราหน่อยเเล้ว!'

มุคุโร่ส่งยิ้มที่เค้าคิดว่าดูดีสุดให้น้องที่เเสนหน้ารักของเจ้าตัว 

ส่วนภายในใจก็คิดภาพของเด็กสัปประรดสุดหล่อที่ดูจะเกินจริงไปนิด

กำลังถือกล่องป้อนอาหารเจ้านกน้อยด้วยท่าทางสุดจะเพอร์เฟค 

ข้างๆกันมีน้องชายสุดน่ารักกำลังยืนชื่นชมในความหล่อเหลาของเค้า

ด้วยท่าทางน่ากอดกับเจ้าเด็กหน้าเเปลก(?)ยืนเป็นเงาเเบบไม่มีใคร

สนใจในมุมมืด อา~ เเค่คิดก็ฟินเเล้ววววววว><

"จิ้บบบบๆๆๆ!!"

"รีบเปิดกันเถอะครับ เจ้าตัวเล็กร้องใหญ่เเล้ว"

ผมรีบบอกพี่มุคุโร่ที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ใส่ผมอยู่รีบได้สติสักที 

เจ้าตัวเล็กร้องจนตัวเเดงเถือกเเล้วนะ!

"ครับๆ พี่จะรีบปะ...................○[]o"

พี่มุคุโร่ถือกล่องค้างไว้ทางนั้นเหมือนกับโดนสตั้ปเอาไว้ ผิวหน้าที่จัด

ว่าขาวเเล้วซีดจนกลายเป็นกระดาษเเข่งกับผีญี่ปุ่นกันเลยทีเดียว

"หงึก......นะ น้องเคียวยะครับ"

ตัวของพี่มุคุโร่สั่นจนหน้ากลัว มือคู่นั้นยื่นกล่องมาให้ผมราวกับว่า

ถ้าผมไม่รีบรับพี่มุคุโร่อาจจะขาดใจตายได้ ผมที่จะเอื้อมมือไปรับกล่อง

ชะงักทันทีเมื่อสิ่งที่อยู่ในกล่องตรึงสายตาของผมเอาไว้ 

มันไม่ได้สวยงามจนผมตะลึง เเต่ออกจะมีความนุ่มเเละดุ๊กดิ๊กได้

สิ่งที่ผมกับพี่มุคุโร่กลัวที่สุดคือ......ไส้เดือนเเละหนอนนน!!!○[]๐

เเม่ครับ!!!!!!!

"เอ่อ...เดี๋ยวผมป้อนเองก็ได้ครับ"

เด็กคนนั้นเดินเข้าไปหาพี่มุคุโร่เเล้วจับไส้เดือนมาป้อนนกน้อยอย่าง

ง่ายดายผมมองภาพนั้นด้วยความตกตะลึงเล็กๆ จ้องมองดู

เค้าป้อนเจ้าตัวเล็กไปเรื่อยๆอย่างเพลิดเพลิน

'โอ้วววโน้ววว ทำไมน้องเคียวยะมองเจ้าเด็กนั้น

ด้วยสายตาเเบบนั้นล่ะครับบ!!!!'

มุคุโร่ผู้อยู่ในมุมมืดที่ไม่มีใครสนใจกัดผ้าเช็ดหน้าผืนบางเเทบขาดวิ่น

น้ำตาไหลพรากๆจ้องมองไปที่เด็กตัวเล็กที่กำลังป้อนอาหารนกน้อย

อยู่อย่างอาฆาตเเค้น ก่อนจะส่งสายตาอาลัยอาวรต่อ

น้องชายที่เเสนน่ารักที่กำลังหลงผิดชื่นชมเด็กนั้นอย่างที่เค้าอยากจะได้

มุคุโร่ยังคงส่งสายตาไปซ้ายทีขวาทีเเต่ก็ยังไม่มีคนสนใจ จึงได้เเต่นั่ง

เงียบๆเเล้วจ้องมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าด้วยความอิจฉาาาาา...

.

.

.


"น้องเคียวยะครับ พี่ว่าเราควรกลับไปหาพวกคุณพ่อกันได้เเล้วนะครับ"

ขณะที่ผมกำลังนั่งเล่นกับเจ้าตัวเล็กอยู่ข้างขอนไม้ใหญ่ พี่มุคุโร่ที่

อาสาเดินไปคืนของกับเด็กคนนั้นเดินเข้ามาบอกผม ประโยคสั้นๆไม่

ได้มีความหมายมากมายทำให้ผมต้องรีบหันไปมองเด็กคนนั้น เค้าที่เดิน

ตามหลังพี่มุคุโร่มาก้มหน้านิดๆ เวลาเเค่วันเดียวสามารถทำให้ผม

มีความสุขมากๆที่ได้อยู่กับเค้า

"งั้นพี่ไปก่อนนะครับ  

รีบตามมานะครับเรายังไม่ได้เที่ยวกับคุณพ่อคุณเเม่เลย"

"ครับ"

ผมมองตามหลังของพี่มุคุโร่ที่วิ่งจากไป ก่อนจะหลังมาสบตากับดวงตา

ของเด็กคนนั้น เค้าเดินเข้ามาหาผมช้าๆ 

ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าของผม

"อะ เอ่อ คือ ขอให้เดินทางกลับอย่างปลอดภัยนะครับเคียวยะ เเล้ว...

ผมจะได้เจอเคียวยะอีกไหมครับ"

"อะ อื้ม ผมจะลองขอคุณพ่อกับคุณเเม่ให้พามาทุกปีเลย"

ก็รู้อยู่หรอกว่าความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ 

เเต่ผมก็ยอมรับมันไม่ค่อยได้อยู่ดี การต้องเอ่ยคำลาทำให้ผมประหม่า

"คือ..."

เค้าก้มลงไปอุ้มเจ้าตัวเล็กอย่างเบามือก่อนจะจับมือของผมให้รับเจ้าตัว

เล็กไปเเล้วประคองมือของผมไว้ข้างนอกอีกทีนึง

"ดูเเลมันดีๆนะครับ เคียวยะ"

"อื้ม "

จะดูเเลอย่างดีเลย...ก็เจ้าตัวเล็กน่ะ คือสิ่งที่ผมเจอพร้อมกับคุณ...

...หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้ไปอีกเลย ปีต่อมาคุณพ่อเเละคุณเเม่ประสบ

อุติเหตุเสียชีวิตทางรถยนต์ ในขณะที่ไม่กี่เดือนให้หลังคุณน้า

ก็เสียชีวิตจากการไปถล่มเเก๊งมาเฟียที่เป็นพวกฆาตกรรมคุณเเม่ด้วยตัว

เพียงคนเดียว  พี่มุคุโร่เองหลังจากงานศพก็หายไปที่อินตาลี่ 

ผมที่ไม่ได้ข่าวอะไรจากพี่มุคุโร่ตลอด6ปี ต้องให้ลูกน้องเก่า

ของคุณพ่อสืบให้ ถึงได้รู้.....ว่าพี่มุคุโร่ถูกจับเข้าคุกวินดีเช่

คุกของมาเฟียที่เเน่นหนาที่สุดมา3ปีเเล้ว 

เพราะพี่มุคุโร่ไปล้างบางมาเฟียที่ฆ่า 

คุณพ่อคุณเเม่ของพวกเรารวมถึง...เเก๊งมาเฟียที่คุณน้าสังกัดอยู่ก็ด้วย

ในตอนนั้นผมอายุเพียงเเค่13ปีเท่านั้น การจะบริหารงานของคุณพ่อ

ที่เหลือไว้ให้ก็เป็นไปได้ยากลำบาก เเต่จะให้พวกผู้บริหาร

ที่รักษาการเเทนมาตอดเล็กตอดน้อยก็ใช่เรื่อง ผมจึงศึกษาดูงาน

ในช่วงเย็นนอกเหนือจากเวลาเรียน ในขณะเดียวกันผมก็รวบรวม

พวกเด็กนักเรียนที่ฝีมือดีเเต่งตั้งเป็นคณะกรรมการคุมกฏ เพื่อให้คอย

ดูเเลนามิโมริเเห่งนี้ เมืองที่คุณพ่อกับคุณเเม่เเละคุณน้ารัก...



.

.

.

.

.

.

"นี่เคียวยะ..."

ผมที่กำลังเหม่อมองประตูโรงเรียนทางดาดฟ้า 

เงยหน้าขึ้นเบาๆตามเสียงเรียกของม้าพยศ 

คนที่อ้างว่าจะมาเป็นครูพิเศษของผมตามคำบอกเล่าของเจ้าหนู

"นายจำเด็กที่เจอกันในป่าเมื่อหลายปีก่อนได้รึเปล่า"

คำถามที่ผมไม่คิดจะใส่ใจเท่าไหร่นัก กลับทำให้ผมหยุดชะงัก 

ม้าพยศ....รู้ได้ยังไง?

"คุณถามทำไม?"

"เป็นนายจริงๆสินะ ฉันตามหานายมาตลอดเลยรู้ไหม?"

ม้าพยศสวมกอดผมเบาๆ นั้นทำให้ผมตกใจจนต้องดิ้นออกมาจากอ้อมเเขนเเกร่ง

"คุณเอาอะไรมาพูด?"

"สัญญากันเเล้วนี่ว่าจะกลับไปที่นั้นน่ะ  ฉันรอนายมาตลอดเลยนะ

เเล้วเจ้าตัวเล็กล่ะบินไปไหนเเล้ว?"

คำถามที่ตรงกับหลายๆอย่างในความทรงจำ ทำให้ผมตกใจ 

คนที่อยู่ด้วยกันในครั้งนั้นมีเเค่ผม พี่มุคุโร่เเล้วเด็กคนนั้นเท่านั้น....รึว่า!

"คุณคือเด็กคนนั้นหรอ?"

"ใช่ เเละฉันอยากจะบอกคำๆนี้กับนายมาตลอดตั้งเเต่วันนั้น ฉันรักนาย

คบกับฉันนะ...เคียวยะ"

เสียงทุ้มนุ่มอ่อนโยน ที่ผมไม่ได้รับมานาน กำลังทำให้ผมไขว้เขว้

นิ้วเเกร่งที่เกลี่ยเบาๆข้างเเก้มอบอุ่นดั่งเเสงอาทิตย์ ผมคงไม่ใจง่าย

หรอกใช่ไหม....ก็ผมหลงรักเค้ามา7ปีเเล้วนี่....

"อื้ม"

....ตลอดชีวิตของผม ฝากไว้ที่คุณเเล้วนะ...ม้าพยศ...

.

.

.

.

.

"รอผมอยู่ข้างล่างนี่เเหละ เท็ตซึยะ"

"ครับคุณเคียว"

ผมเดินขึ้นมาที่คอนโดj ก่อนจะเดินทางไปวาเรีย3วัน เพราะลูกน้อง

ของผมรายงานมาว่าเห็นดีโน่มาที่คอนโดนี้ ด้วยความคิดถึงทำให้ผม

คิดว่าเค้าคงมาประชุมจนไม่สามารถมาหาผมได้ตามปรกติ ไม่คิดจะ

ใส่ใจเเม้กระทั่งว่า เค้าพึ่งบอกผมว่าเค้ามีงานที่ซานฟรานซิโก1เดือน

เมื่ออาทิตย์ที่เเล้ว....

"อื้อ~ ดีโน่"

ร่างสองร่างกอดเกี่ยวกระชับเเน่น ริมฝีปากสีสดเเข่งกันบดขยี้

อย่างร้อนเเรง เเขนเรียวขย้ำเส้นผมสีทองเเน่นเมื่อคนด้านบนเริ่มเล่น

กับหน้าอกนวลเเล้ว ดวงตาสีเงินสวยมองมาที่ผมนิดๆ

ก่อนจะหันไปจูบกับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเเฟนของผม ที่ผมไม่เคยเเม้เเต่

จะจูบกับเค้า....

....เเล้วชีวิตที่ผมฝากไว้กับคุณล่ะ คุณไปเขวี้ยงทิ้งที่ไหนเเล้ว ดีโน่....

.

.

.

.

.

.


"ฮิบาริๆ"

ฮิเบิร์ดส่งเสียงออดอ้อนผู้เป็นนาย ในขณะที่โรลนอนหลับปุ๋ยอยู่บนตัก

ร่างโปร่งตั้งเเต่กลับมาถึงฐานทัพ ฮิบารินั่งอยู่บนระเบียงบ้านที่อยู่ตรง

สวนมานานเท่าไหร่เเล้วนั้น เจ้าตัวไม่คิดจะนับ เวลาผ่านไปในความคิด

ช่างนานเเสนนานเหมือนเป็นปี จมอยู่กับบาดเเผลในจิตใจจนไม่คิดจะ

สนใจฮิเบิร์ดเหมือนปกติ  ถ้วยชาที่ประคองไว้ในฝามือเย็นชื้ด 

สายลมพัดผ่านจนยูกาตะสีทึมปลิวเบาๆ  ดวงตาสีนิลเรียวสวยจ้องมอง

สวนน้ำตกจำลองตรงหน้าด้วยเเววตาที่ว่างปล่าเพียงอย่างเดียว 

จิตใจที่เหม่อลอยทำให้ไม่รู้สึกถึงอันตรายที่อยู่ด้านหลัง 

อันตรายของผู้ที่กำลังเกี้ยวกราด...

"อ้ะ!!!!"

ตุ้บ!!

ดวงตาสีนิลเบิกกว้างเเรงกระเเทกด้านหลัง ทำให้ฮิบาริเสียหลักล้มลง

ดวงหน้าขาวเเนบไปกับระเบียงไม้จนเป็นปื้นโดยมีร่างสูงคร่อมอยู่

ด้านบน ดวงตาสีเเดงฉานราวกับเลือดที่คุ้นเคย

มีรอยปานเอกลักษณ์บนใบหน้า บ่งบอกว่าคนตรงหน้าคือใคร ซันซัส...

"วันนี้เเสบเอาเรื่องนี่ ไอสวะ!"

....................................................................................................................

สวัสดีนักอ่านทุกท่านนะค้าา ไรท์พึ่งมีฤกษ์ดีอัพนิยายวันนี้ ยาวสักหน่อยนะคะ

ถือเป็นโบนัสที่ไรท์หายไปนานมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

รักนักอ่านนะค้าาา

ช่วยเม้นกันด้วยน้าาาา

#ขอให้สอบผ่านทุกท่านนะคะ ไรท์ก็จะพยายามเหมือนกันนน






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

338 ความคิดเห็น

  1. #313 Creator Happy Invulnerable (@Beautiful_Hair) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 17:35
    เด็กคนนั้นไม่ใช่สึนะหรอกเหรอ เราเชื่อว่าเป็นสึนะอยู่นะ
    ดีโน่มาสวมรอยทำมายยย! T^T ฆ่ามันซันซัส ฆ่ามั๊นนนนน!
    #313
    0
  2. #114 YOLADA_YANG (@tang_love_yangyo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 01:03
    เด็กคนนั้นคือดีโน่?! รักแรกและรักมาตลอด7ปี กลับมาทวงสัญญาขอคบแต่กลับทำแบบนี้น่ะหรอ? ป๋าก็อย่ารุนแรงกับน้องมากนัก แล้วโรคตอนเด็กๆหายดีรึยังนะ
    #114
    0
  3. #85 Savant A. Cloud (@kookkygreen) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 02:24
    ...เด็กนั่น คือดีโน่.........
    แกทำแบบนี้กับฮิบาริได้ยังไงงงงงง
    ไม่ยกโทษให้ ไม่ยกโทษให้! จัดการเลยสัปป้า เอาให้มันเข็ด!
    แล้วซันซัส! อย่ารุนแรงนักสิ ฮิบาริกำลังบอบช้ำนะ!
    #85
    0
  4. #44 6918100 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 22:45
    ดีโน่น่าจะรู้เรื่องตอนเด็กของเคียวยะจากสึนะสินะ~

    เชียร์2718 6918 10018(มาจากไหน?)X18 แอนตี้ D18 อย่างแรง
    #44
    0
  5. #36 siyaphatkarita (@siyaphatkarita) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 20:51
    รออยู่น้าาาาาา มาต่อเร็วๆนะ
    #36
    0
  6. #35 Aetanirandon (@Aetanirandon) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 19:40
    เเเเเเเห!!!! ดีโน่หรอค่ะ ^^? แปลกใจจัง
    แล้วมุคุโร่จะปรนกฏในเรื่องหลักเมื่อไรค่ะ?^*^ เฮียแสนอย่าทำอะไรลูกสาวสุดรักชั้นน๊าาาาาา TOT!!!
    #35
    0
  7. #34 tetsuya25 (@tetsuya25) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 03:37
    รออออยากอ่าน
    #34
    0