Fic Reborn Yaoi Cruel รักลุ่มหลง X18 2718 D18

ตอนที่ 48 : ส่งท้าย2: ลูกผมครับลูกผม!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,021
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    22 ก.ย. 60








"คินยะ ตื่นได้เเล้ว"


ผมลูบหัวเจ้าตัวน้อยเบาๆ เป็นการปลุก 


ผมสีนิลนุ่มลื่นเหมือนขนเเมว


พอๆกับเจ้าตัวเล็ก


ดวงตาสีนิลที่ถอดเเบบกันมาราวกับพิมพ์เดียว 


ท่าทางซุกตัวลงบนหมอนน่ารักซะไม่มี


เเต่ใจผมมีเเค่คุณภรรยาคนเดียวนะครับ!


"คินยะ"


เจ้าตัวน้อยขยี้ตาเบาๆก่อนจะงัวเงียลุกขึ้นมา


"อรุณสวัสดิ์ครับพ่อ"


"อืม ไปอาบน้ำได้เเล้ว"


"ครับ"


ผมมองตามหลังเล็กๆนั้นเดินเข้าห้องน้ำไป 


เจ้าตัวน้อยนี่น่ารักเหมือนเจ้าตัวเล็กไม่มีผิด 


สมเเล้วที่ปั้นมากับมือ...


ส่วนมัน!!!


ผมเดินไปที่อีกเตียงอย่างเซ็งๆ


ขายกระดับพอประมาณ 


ก่อนจะ......


ตุ้บ!!


โครม!!!


"พ่อ!!!"


"อะไร"


"ถีบผมทำไมเนี่ย โอ้ยย!!"


"ก็เเกไม่ตื่นเอง ไปอาบน้ำ!! 


เดี๋ยวพ่อก็เป่าดับซะ!!"


"คร้าบๆ"


เหอะๆ ไอเด็กนี้ปีนี้อายุ15เเล้ว


ในขณะที่เจ้าตัวน้อยของผมอายุ16


เเค่เห็นน่าไอเด็กนี่ครั้งเเรก


ก็รู้สึกได้เลยว่าไม่ถูกชะตา 


โดนเฉพาะดวงตาสีเเดงโกเมนนั้น


ตั้งเเต่มันลืมตาดูโลก


ก็ทำให้ผมรู้ตัวว่าพลาด


ก็ไอเด็กนี่เล่นถอดเเบบออกมาจากผมไม่มีผิด 


เเละคุณก็ต้องรู้จักคำว่าเสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้เเน่ๆ 


ยังไม่นับวีรกรรมที่มันทำไว้กับผมอีก


ถ้าพอใจตั้งเเต่เจ้าตัวน้อยเกิด


ผมคงมีความสุข


อยู่ท่ามกลางเจ้าตัวเล็กทั้งสองไปเเล้ว



ตึกๆ


"ลูกตื่นรึยัง"


"อืม"


ผมเดินเข้ามาหาร่างเพรียว


ที่กำลังยืนมองเบสเตอกินเนื้ออย่างเมามันส์ 


เม่นกับนกของเจ้าตัวเล็ก


ก็วิ่งเล่นกันรอบๆเบสเตอร์อย่างสนุกสนาน 


ผมบรรจงกอดร่างเล็กเบาๆ


สูดกินหอมอ่อนๆของดอกไม้เต็มปอด


"หึ ไปรอเด็กๆกันเถอะป่านนี้คงใกล้ลงมาเเล้ว"


ผมชวนเจ้าตัวเล็กไปที่โต๊ะอาหาร


เดี๋ยวเจ้าตัวเล็กจะเมื่อยสะโพก :)


.


.


.


.


"เเม่ฮะกินนี่สิ"


"ขอบใจนะ คิซัน"


"จิ๊บๆครับสุดสวย"


ผมรู้สึกว่ากำลังคิ้วกระตุก


ไอลูกเวรนี่ออเซาะเจ้าตัวเล็กอย่างออกนอกหน้า 


เเกลืมใช่ไหมว่านั้นเมียฉัน!!


"คินยะ กินนี่สิ คิคิคิคิ"


"ขอบใจ บีล"


"เเต่จะดีมากถ้าไม่เจ๋อ 


นั้นพี่ฉัน ฉันตักให้ได้"


ไอลูกเวรพูดขัดไอเด็กเปรตหัวเขียวทรงผมปิดตาอุบาทเหมือนพ่อมัน


ลูกไอเจ้าชายกับไอกบที่ชอบขายขนมจีบเจ้าตัวน้อยของผม 


ดีมาก! สมเป็นลูกฉัน1วิ!!


"เเม่ฮะ วันนี้เเม่ว่างไหม"


"มีอะไรล่ะ คิซัน"


"ผมอยากให้เเม่สุดสวย


ไปเยี่ยมชมการสอนที่โรงเรียนฮะ"


"ก็น่าจะ...."


"ไม่ว่าง!"


"โห่ พ่ออ่ะผมถามเเม่นะ!"


"เเต่พ่อครับ ผมก็ด้วยนะ"


ก่อนที่ผมจะปะทะกับไอลูกเวรที่ถอดเเบบมาจากผม 


เสียงเล็กๆของเจ้าตัวน้อย


ก็ถามขึ้นมาด้วยท่าทางน่ารักซะก่อน....


"ไอพวกสวะ! วันนี้ฉันให้หยุด1วัน!"


"เยี่ยมเลยบอส


เจ้าชายจะได้ไปดูบีล ชิชิชิชิชิ"


"มีเวลาล่าผู้ชายเเล้วฮ้าาา"


"ขอบพระคุณมากครับบอส"


"เปลี่ยนสีไวจนMeตามไม่ทันเลยครับ 


Good jobนะ"


.


.


.


.


.


.


.


ผมขับรถออกจากปราสาทของตัวเอง


เเน่ล่ะครับข้างๆผมคือเจ้าตัวเล็ก


ส่วนข้างหลังก็มีไอลูกเวรกับเจ้าตัวน้อย


ผมกำลังพาครอบครัวของเราไปที่โรงเรียนนามิ


ที่เคยเป็นสนามศึกชิงเเหวน


จริงๆผมก็อยากพาทุกคนไปอยู่ที่อิตาลีล่ะนะ


เเต่เจ้าตัวเล็กอยากอยู่ญี่ปุ่นมากกว่า


เเล้วก็อยากให้เจ้าตัวน้อย


ได้เข้าเรียนโรงเรียนเดิมของตัวเอง


ผมก็เลยย้ายหน่วยหัวกะทิของวาเรียมาอยู่ญี่ปุ่นซะเลย


นี่ใครครับ


ป๋าซันสายเปย์นะครับบอกเลย


"เเม่ครับ เเม่จะไปดูผมใช่ไหม"


"เเน่นอน ฉันนัดพี่มุคุโร่ไว้เเล้ว"


"ผมคิดถึงป้ามุคุโร่ที่สุดเลยครับ!"


ผมที่ยกยิ้มเล็กๆ


กับการสนทนากันระหว่างเจ้าตัวเล็กกับเจ้าตัวน้อย 

เเต่...


เดี๋ยวนะ.....


เเม่จะไปดูผมใช่ไหม


จะไปดูผม


ดูผม...


"เดี๋ยวสิ!"


"เดี๋ยวฮะ!"


ผมกับไอลูกเวรขัดขึ้นพร้อมๆกัน


ก่อนที่ผมจะชิงเเทรกขึ้นมาก่อน


"ไม่ใช่ว่าเราจะไปดูคินยะด้วยกันหรอ"


"พูดอะไร คุณก็ไปดูคิซันสิ"


"ตะ เเต่ เเม่ฮะ


ผมก็อยากไปดูคินยะกับเเม่นะ"


"นายจะไปดูทำไมที่ห้องตัวเองไม่มีการสอนรึไง


อย่างี่เง่าสิ"


"ใช่ คุณดูคิซันไปเดี๋ยวผมจะดูคินยะเอง"


"....."


"....."


"ผมขอเเค่นี้ไม่ได้หรอครับ 


พ่อ คิซัน"


เจ้าตัวน้อยมองผมสลับกับไอลูกเวรด้วยสายตาน่าสงสาร


เจ้าตัวเล็กก็มองผมมาอย่างกดดัน


คุณคิดว่าผมกับไอลูกเวรจะตอบอะไร...


"ตามใจ"


"ไม่มีปัญหาฮะ"


.


.


.


.


.


"งั้นไปล่ะนะ "


"เเล้วเจอกันครับพ่อ คิซัน"


"คุฟุฟุฟุ 


คุณเบียคุรันฝากเบลโลด้วยนะครับ"


"บ๊ายบายครับ


พ่อ เบลโล หึหึหึหึหึหึหึหึหึ"



กา กา กา กา....


ผม พ่อ ลุงเบียคุรันกับเบลโล


มองตามหลังคุณเเม่สุดสวย 


คินยะสุดน่ารัก


กับป้ามุคุโร่เเล้วก็ไอมุคุรันไปอย่างเลื่อนรอย


อิจฉาไอมุคุรันจริงๆ


ที่ได้อยู่ท่ามกลางคนสวย


อ้ากกกกกกก!!!!!


ผมกับพ่อมองตากันอย่างส่งกระเเสจิต


ปล่อยไปสองคนเเบบนั้นโดนจีบเเน่!!!


ผมกับพ่อเตรียมสตาร์ท


เพื่อจะวิ่งไปสังเกตุการณ์


กำจัดตัวผู้รอบๆตัวเเม่กับคินยะ 


เเต่เเล้วคนที่คิดว่าเดินไปเเล้ว


ก็วกกับมาอีกรอบ


"อย่าคิดว่าไม่รู้นะคิดจะทำอะไรกัน


ถ้าผมเห็นคุณกับคิซันตามมาเมื่อไหร่


ตาย!!"


"คุณด้วยนะครับ  


เบียคุรัน เบลโล"


จิตสังหารของเเม่กับป้ามุคุโร่


เป็นอะไรที่หนาวสะท้านทรวงจริงๆ


คิดว่าผม4คนจะทำอะไรได้


นอกจากยืนอย่างเจียมตัวล่ะครับTT 


หลังจากที่เเม่กับป้ามุคุโร่เดินจากไปเเล้ว


ผมรีบหันไปหาพ่อเพื่อที่จะได้จัดการเรื่องนี้


"พ่อครับเราจะทำยังไงกันดี"


"หึ ฉันเตรียมไว้เเล้ว ไอลูกชาย"


อ่า. รอยยิ้มของพ่อช่างดูโฉดชั่วสมกับหน้าตามาก


ไม่สิ เจ้ลุซบอกว่าหน้าผมเหมือนพ่อ 


เพราะงั้น 


พ่อหล่อมากเลยครับ :)


.


.


.


.


.


.


ห้อง1A


"เอาล่ะครับ


อย่างที่รู้กันวันนี้จะมีการเยี่ยมชมการสอนพะ...."


คุณครูหนุ่มกลืนน้ำลายเอื้อกลงคอ 


มีอาการพูดไม่ออกทันทีที่เห็นเหตุการณ์ข้างหลังห้อง


ชายหนุ่มผมสีดำสนิทมีรอยปานบนหน้าเล็กน้อย


นั่งหลับอยู่บนบันลังก์


รัศมีเรืองรองกระเเทกตา


จนนึกว่าหลุคมาจากย่านมาเฟีย 


ไม่ได้มีท่าทางสนใจต่อโลกภายนอก


เเละผู้หญิงที่กำลังมองราวกับจะกลืนกิน


มีชายอีกคนที่ดูหน้าเเล้ว


อายุอานามคงมากโขหนวดบนหน้า


ยิ่งขับให้ดูหน้ายำเกรง


ปรนนิบัติพัดหวีอย่างดี 


มองได้ไม่นานชายบนบันลังก์ลืมตาขึ้นมา


มองเค้าอย่างหงุดหงิด


"มองอะไร ไอสวะ!"


"อะ เอ่อ ขอโทษครับ


เอาล่ะเรามาเรียนกันดีกว่าเนอะ!"


ครูที่อยู่หน้าห้องพยายามทำตัวร่าเริง


เพื่อจะได้คลายรังสีอำมหิตที่ปล่อยมาจากด้านหลังห้อง


รีบหันไปเขียนกระดานด้านหลังทันที


ไม่นานโจทย์สำหรับนักเรียนม.ปลายปีที่1


ก็เขียนอยู่เต็มกระดาน


"งั้นเดี๋ยวครูเรียกชื่อนะ 


อืม บีล ไหนตอนข้อนี้สิ 


อะ เอ่อคุณผู้ปกครองใจเย็นก่อนนะครับ!"


"กระจอกหน่า คิคิคิคิ รูท2"


" ถะ ถูก!"


"ฉันล่ะอยากให้มัน


โดนมีดลุงเบลหลังห้องจริงๆ"<คิซัน


"อย่าพูดงั้นซี่~ 5555"<เบลโล


.


.


.


"ต่อกันเลยนะ ยามาโมโตะ ทาเคโตะ 


ลองข้อนี้สิ อะ อีกท่านก็ใจเย็นๆครับ"


"ฮะๆๆๆ งั้น...AUB


" นี่ทาคาโตะอย่าเดาสิ! เอ้ะ ถูก!"


"ดวงดีจังว่ะ 


เสียดายป้าฮายาโตะอุส่าเตรียมจุดระเบิด"<คิซัน


"ฉันอยากดวงดีเเบบนั้นบ้าง"<เบลโล


.


.


.


"เอ้า เบลโล เจสโซ่ ข้อนี้ล่ะ"


"4พาย"


"ถูก!"


"ชิ เเกตอบได้ ไม่มันส์เลย"<คิซัน


"ของอย่างงี้มันอยู่ที่หน้าตา~"<เบลโล


.


.


.


"คนสุดท้าย


คิซัน วองโกเล่ ข้อนี้เลย"


อุส่าตั้งตารอตั้งนานดันได้คนสุดท้าย


เซ็งชะมัด


"ไอลูกเวร!"<พ่อ


"ขอให้โดนลูกปืนไวๆนะ5555"<เบลโล


คำพูดของพ่อที่อยู่ข้างหลังกับไอเบลโล


ที่นั่งข้างๆทำผมเสียวหลัง


พอหันไปพ่อก็ยกปืนรอไว้เเล้ว 


อ่า พ่อครับ 


สมองผมก็เหมือนหน้าตาอ่ะ 


"หึหึ 21<X<30ฮะ"


"หืม? เเน่ใจหรอ"


ผมขมวดคิ้วหมุน 


ทำไมจะไม่ใช่ว่ะ


รังสีอำมหิตจากด้านหลังกระชั้นชิดมาก 


ขอเถอะ ถ้าไม่ถูกผมโดนเป่าดับเเน่!


"อ้าวๆ ดับเเน่ๆเพื่อนเอ้ย"<เบลโล


เเต่ล่ะคำเเกสร้างสรรค์มากไอเบลโล!


"ถูกต้อง!55555"


ครู! ทำผมใจหายใจคว่ำหมด!


ถ้าไม่ใช่อาจารย์สาบานว่าจะกระทืบ!!!!


.


.


.


.


.


ห้อง2A


"เอ้าล่ะครับ สำหรับวันนี้เป็นวะ...... "


ผมที่กำลังนั่งรอครูสอนอยู่กับมุคุรัน


คุณเเม่กับป้ามุคุโร่กำลังยืนอยู่ข้างหลังห้อง


ยังไม่ทันที่ครูหน้าห้องจะพูดจบ


เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นมาก่อน


พร้อมๆกับเสียงเป็นเอกลักษ์ของเจ้ลุซ


ครืด~


"ขอโทษที่ขัดจังหวะนะฮ้าาา


พาผู้คุมมาส่งฮ้าาา"


โฮกกกกกก!!!


เฮ้ยยยยยย!!


ทันทีที่เห็นตัวผู้คุม 


เอาง่ายๆเเค่เสียงออกมาผู้คนในห้อง


ก็วิ่งไปซุกกันอยู่หลังห้องเหลือเเค่ผมกับมุคุรัน


ที่อยู่ที่เดิมกับคุณครูที่ขาสั่นจนวิ่งไม่ออก


"อย่าบอกนะครับ


ว่าผู้คุมนั้นพ่อคุณส่งมาหึหึหึหึหึหึหึ"


"เเกคิดว่าประเทศนี้


มันมีใครกล้าเอาสิงโตขาวมาวิ่งเร่ร่อน


ไม่อายฟ้าดินเท่าพ่อฉันอีกล่ะ"


"ไม่ต้องกลัวหรอกฮ้าาา


สิงโตเชื่องๆไม่เคยกัดใครฮ้าา"


ไม่เคยกัดเลย 


เเค่ทำให้เป็นหิน


เเละกลายเป็นผงสลายหายไปกับอากาศ


เเค่นั้นเอ๊งงง<เคียวยะ คินยะ มุคุโร่ มุคุรัน


"อะ เอ่อ ของใครครับ"


"ของผมเอง"


เเม่พูดพร้อมกับเดินเข้าไปหาเบสเตอร์สิงโตของพ่อ


ซึ่งตอนนี้เจ้ลุซขอลาไปล่าผู้ชายก่อนเเล้ว


ครูที่เห็นเเม่ผมเกิดอาการไม่กลัวเบสเตอร์


เเอบหน้าเเดงลอบมองเเม่ผมใหญ่


เหอะๆ เดี๋ยวครูก็เป็นผงหรอกครับ


หรือบางที


อาจจะมีสภาพอนาจเพราะเเม่ผมก็ได้......


"อืม อะเเฮ่ม วันนี้เป็นวิชาชีวะ


ขอให้นักเรียนตั้งใจเรียนกันด้วยล่ะ"


คุณครูหน้าห้องพูดไปเเต่สายตาก็จ้องเเต่เเม่ผม 


หงุดหงิดเเหะ 


ยังไม่นับสายตาของผู้ชายที่ข้างหลังห้องอีก


ปีที่เเล้วยังดีที่คิซันอยู่ม.ต้น


เเล้วเยี่ยมชมการสอนก็คนละวันกัน


พ่อเลยมากันท่าได้ 


เเต่ตอนนี้สิ


เบสเตอร์ 


ขอร้องล่ะ


อย่าพึ่งใช้พลังนะ


สาธุ พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์


มีกี่พระกี่วัดก็ต้องงัดมาให้หมดล่ะทีนี้


"นี่คุณน่ะ จะสอนได้รึยัง


เดี๋ยวก็ขย้ำซะหรอก!"


สงสัยสวดให้เบสเตอร์มากไป


เเม่ก็เลยใกล้สติเเตกชักทอนฟาออกมาเเทน


 เเม่คงหงุดหงิดเเล้ว


เพราะไม่ชอบอยู่ในที่คนเยอะอยู่เเล้ว


ยังต้องมาเจอสายตาลวนลามอีก


ราตรีสวัสดิ์ครับครู.......


"อ่ะ ครับๆ 


งั้นครูจะสุ่มนักเรียน


มาตอบคำถามเบสิคก่อนเลยนะ 


อืม....


.มุคุรัน เจสโซ่


คุณเเม่ที่ท้องตอนอายุ40ขึ้นไป


ทารกเสี่ยงเป็นโรคอะไรมากที่สุด"


"ดาวน์ซินโดมครับ หึหึหึหึหึหึหึ"


"ถูกต้อง! คนต่อไป"


"ลองตอบไม่ได้สิ


สามง่ามรอคุณอยู่ หึหึ"


"เเหม่อย่าเเช่งกันสิครับ~"


ผมเย้าเเหย่เจ้ามุคุรันเล็กๆ 


เเต่สามง่ามนี่เรื่องจริงนะครับ 


ว่าเเล้วก็เสียววูบ


.


.


.


.


.


.


"คินยะ วองโกเล่


อธิบายการหมุนเวียนเลือดเเบบย่อๆสิ"


" หัวใจห้องบนขวารับเลือดจากส่วนหัว 


และแขนทาง ซูพีเรียเวนาคาวา 


ส่วนเลือดจากลำตัวและขาเข้าทาง อินฟิเรียเวนาคาวา 


เข้าสู่หัวใจห้องบนขวาเช่นกัน


เมื่อหัวใจห้องบนขวาบีบตัวเลือดไหลลงสู่ห้องล่างขวา 


โดยผ่านลิ้นไตรคัสปิด


  เมื่อหัวใจห้องล่างขวา


บีบตัวเลือดจะเข้าสู่พัลโมนารี อาร์เตอรี 


โดยผ่านลิ้นเซมิลูนาร์ 


หลอดเลือดนี้นำเลือดไปแลกเปลี่ยนแก๊ส


โดยการเเลกเปลี่ยนคาร์บอนไดออกไซด์


กับออกซิเจนในปอด 


ทำให้เลือดที่มีออกซิเจนสูงไหลกลับเข้าสู่หัวใจ


ทางพัลโมนารีเวน


ส่งไปสู่ห้องบนซ้าย


เมื่อห้องบนซ้ายบีบตัว


เลือดจะไหลผ่านลิ้นไบคัสปิดหรือลิ้นไมตรัล 


ลงสู่ห้องล่างซ้าย


เมื่อห้องล่างซ้ายบีบตัว


เลือดจะไหลออกทางเอออร์ตาไปสู่ส่วนต่าง  


ของร่างกาย


และในเอออร์ตามีลิ้นเซมิลูนาร์


เป็นตัวกั้นมิให้เลือดไหลย้อนกลับเข้าสู่หัวใจห้องล่างซ้ายอีกครั้ง


เมื่อหลอดเลือดเลี้ยงส่วนต่าง  


ของร่างกายเสร็จแล้วจะกลายเป็นเลือดเสีย


กลับเข้าสู่หัวใจห้องบนขวาทางเวนาคาวา "


"อะ เอ่อ......ถูก"


ครูหน้าห้องทำหน้าเอ๋อเล็กน้อย


เมื่อผมเล่นอธิบายบอกชื่อด้วยศัพท์เฉพาะทางชีวะ


ก็นี่ย่อไงครับเเต่ชื่อก็สำคัญนะ


"ไม่ให้เสียชื่อผู้คุมกฏนามิโมริเลยนะครับ 


เสียดายจริงๆนึกว่าจะได้เห็นทอนฟาในตำนาน


ของน้าเคียวยะ หึหึหึหึหึหึหึ"


"เเน่นอน"


อย่าพึ่งตกใจครับ


นอกจากเเม่จะเป็นผู้คุมกฏนามิโมริเมื่อนานมาเเล้ว


เเต่ตอนนี้ผมก็เป็นอยู่เหมือนกัน


โดยไม่ได้ตั้งใจ.....


.


.


.


.


.


.


.


"คนสวยให้พี่ไปส่งที่บ้านไหมครับ~"


ผลัวะ!!!!!


"โอ้ยยยยย!!!"


"ผมชอบคุณครับ!"


ตุ้บ!!!!


"อ้ากกก!!!"


"เป็นเเฟนพี่เถอะน้อง"


โครม!!!!!


"อั้ก!!!!"


บลาๆๆ 


นั้นล่ะครับ


เพราะมีเเต่คนมาสารภาพรักจนน่ารำคาญ 


ผมก็เลยงัดวิชาทอนฟาจากเเม่


จัดการทุกตัวที่เข้าใกล้ซะเลย


คงเพราะชื่อเสียงเก่าเเม่


เเละทอนฟาอันเลื่องชื่อ


ผมเลยได้ตำเเหน่งหัวหน้ากรรมการคุมกฏอย่างงงๆ 


เเต่พอมีลูกน้องให้ใช้งาน


บวกกับไม่มีคนกล้ามายุ่งด้วยอีก 


ผมก็เลยสบายไป


ส่วนคิซันไอน้องบ้า


เข้ามาหลังจากผมเป็นกรรมการคุมกฏเเล้ว 


ท่าทางตกใจนิดหน่อยว่าผมดูเเลตัวเองได้ 


เเต่ก็มีบ้างที่มีคนมาจีบ


เพราะชอบความโหดของผม


พวกคุณเป็นมาโซกันรึไง


คิซันก็เลยประกาสว่าตัวเองเป็นเเฟนผม


มันก็บ้าอีกคน


นามสกุลเดียวกันขนาดนี้ใครจะเชื่อ


เเต่เชื่อไหมครับ 


หลังจากนั้นมันเข้ามาทำความสนิทสนมกับผม


เหมือนตอนอยู่บ้าน


คอยคุมเเละจัดการคนที่มาจีบผม


จนเค้าเชื่อกันทั้งโรงเรียนอะคิดดู


คิซันก็เลยบอกว่าเเบบนี้ก็ง่ายดี


มันจะได้เข้ามากินข้าวกับผมได้ทุกวัน


เเถมเวลาใครมาจีบผมก็มีคนรายงานตลอด


ร้ายกาจ!!! 


เเถมปัจจุบันคิซันยังตามผมเเจเป็นลูกลิง 


เเต่ก็เริ่มหายไปบ้าง


เพราะติดการเป็นนักเลงคุมเมือง


ลูกเเม่กับพ่อเป็นไงล่ะครับ


เเต่ล่ะคน 


เจริญ!!!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

338 ความคิดเห็น

  1. #284 Momomoo (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 16:16
    สนุกจริงๆไรต์ ปรบมือเลย5555
    #284
    0
  2. #245 Savant A. Cloud (@kookkygreen) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 00:16
    แต่ละคน โอ๊ย เชื้อแรงจริงๆ ค่ะ
    ให้คนอื่นเลี้ยงก็ไม่ได้แบบนี้ ต้องเลี้ยงดูขนาดไหนคะ 555555555555555555555555555
    #245
    0
  3. #244 Hiba-chan (@JaruwAnKonkAew) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 18:52
    นักเลงคุมเมือง?แม่ไม่ขย้ำตายรึนั้น555555 แต่ละคนโหดจิงหึๆ
    #244
    0
  4. #242 29603426 (@29603426) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 17:43
    555 โหดกันจัง แม่แต่ล่ะคน ก๊ากๆๆๆๆๆๆๆ
    #242
    0