Fic Reborn Yaoi Cruel รักลุ่มหลง X18 2718 D18

ตอนที่ 47 : ส่งท้าย1: สมมตินะครับสมมติ สมมติว่าผมมีลูก!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,064
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    21 ก.ย. 60

เป็นตอนที่เเต่งไว้

ตั้งเเต่ครึ่งเรื่องเเล้วค่ะ

ยาวมากกกกก

ต้องเเบ่งไว้หลายตอนเลย

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะค้า

.........................................


ผมเคยรู้สึกมีความสุขมากที่สุดเพียง2ครั้งในชีวิต 


ครั้งเเรกคือตอนที่ผมได้รักกับไอตัวเล็ก 


เเละครั้งสุดท้าย


คือการที่ตัวเล็กได้ให้กำเนิด


เจ้าตัวเล็กหมายเลข2ตามที่ผมใฝ่ฝัน


ผมลงทุนขอร้องให้ตัวเล็กยอมมีลูกให้ผม


เพราะผมอยากเห็นนางฟ้าตัวน้อยๆในบ้าน


ครั้งเเรกที่ได้สัมผัสเจ้าตัวน้อย


ผมเเทบกลั้นความตื้นตันไว้ไม่อยู่ 


เเต่ความสุขก็มีได้ไม่นาน.....


"อุเเว้ๆๆๆ!!!"


....เมื่อผมขอมีเจ้าตัวเล็กหมายเลข


ไม่คิดเลยว่ามันจะผิดพลาดมีตัวเองหมายเลข


ตั้งเเต่วันนั้น 


ผมก็เหมือนถูกฉุดกระชากลงมาจากสวรรค์


ลงสู่นรกภายในเสี้ยววินาที......


.


.


.


.


.


.


"เเงๆๆๆๆ"


"ตัวเล็ก ไอเด็กนี่ร้องไม่หยุดเลย!"


ผมร้องเรียกเจ้าตัวเล็กของผม


ที่กำลังเปลี่ยนผ้าอ้อมให้เจ้าตัวน้อยอยู่ 


ซึ่งหน้าที่อุ้มไอเด็กนี่


จึงตกเป็นของผมโดยปริยาย....


"ซันซัส


ถ้าคุณกวนผมอีกนิดเดียว


ผมจะขย้ำคุณซะ"


"ฉันไม่ได้กวนเเต่ตั้งเเต่ฉันอุ้ม


ไอเด็กนี้ก็ร้องจะเป็นจะตาย!"


"ลูกชื่อคิซัน


เเล้วคุณเห็นไหมว่าผมเปลี่ยนผ้าอ้อมให้คินยะอยู่


ถ้าคิซันไม่หยุดร้อง 


คืนนี้ไปนอนที่อื่นได้เลย เชิญ!!"


เจ้าตัวเล็กที่เปลี่ยนผ้าอ้อมเสร็จ


เเล้วรีบพาคินยะไปไว้ที่เปล


ก่อนจะเดินกลับมาอุ้มไอเด็กนี่เพื่อกล่อมให้หยุดร้อง  


พอโดนเจ้าตัวเล็กอุ้ม


ไอเด็กนั้นก็หยุดร้องทันที......


เเละคืนนั้น


ผมก็ต้องอบพยบไปนอนที่ฐานวองโกเล่


อย่างเลี่ยงไม่ได้....


.


.


.


.


.


"ตัวเล็ก! ไอเด็กนี่บ้วนข้าวที่ฉันป้อน!"


"คุณก็เช็ดปากคิซันสิเเล้วค่อยป้อนใหม่"


เจ้าตัวเล็กพูดพร้อมกับป้อนข้าวเจ้าตัวน้อยไปด้วย 


ด้านนั้นดูมีความสุขกันจริงๆ


ลูกตัวน้อยกินข้าวที่เจ้าตัวเล็กป้อนทุกคำ


ส่วนผมราวกับอยู่ขุมนรก


เมื่อไอเด็กนี่กวนตีนผม 


มันทำหน้าเยาะเย้ย


พร้อมกับบ้วนข้าวที่ผมป้อนทุกคำ!


ร้อนจนถึงเจ้าตัวเล็กที่ป้อนข้าวคินยะเสร็จ


ต้องมาป้อนไอเด็กนี่อีกที 


ซึ่งเเน่นอนมันกินทุกคำ 


กลายเป็นว่านอนสอนง่าย


ดูดีมีชาติตระกูลขึ้นมาทันที 


ต่างจากท่าทางตอนเเรกลิบลับ 


เเละสุดท้ายผมก็โดนบ่นยาวอีกเช่นเคย.....


.


.


.


.


.


ตั้งเเต่มันพูดได้เดินได้


ก็ตามติดเจ้าตัวเล็กของผม


ซะยิ่งกว่าปลิงผสมปลาดูดกลับชาติมาเกิด


อย่างเช่นตอนนี้เป็นต้น......


"อื้อ อ๊ะ ปล่อยก่อน ลูกยังอยู่ข้างนอก อ๊า"


"ช่างสิ"


ผมซุกไซร้ไปที่ต้นคอหอม 


ขบกัดทิ้งรอยไว้ทุกที่ที่ริมฝีปากพัดผ่าน 


ฝ่ามือลูบไล้ไปทั่วกายเล็กน่าหลงไหล


ก่อนจะวกกลับมาจูบที่ริมฝีปากหวานอย่างร้อนเเรง 


ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าขนาด20กว่าเเล้ว


ร่างบนเตียงเเละเสียงครางหวานของเจ้าตัวเล็ก


ก็ยังคงยั่วยวนผมได้ทุกครั้งไป


"อื้อ~"


ผมผละริมฝีปากออกก่อนจะเคลื่อนต่ำลงมา


เรียวลิ้นกระหวัดที่ท้องน้อย 


เเละก่อนที่จะเคลื่อนต่ำไปมากกว่านี้......


"จ๊ะเอ๋


เเม่~"


ไอเด็กเวรในวัยอนุบาล


ก็เข้าห้องมาอย่างไม่บอกไม่กล่าว


ชิบหาย!!!! ลืมล้อคประตู!!!!


พรึบ!!!!


ผมรีบเอาผ้าห่มคลุมร่างตัวเองเเละเจ้าตัวเล็กทันที


ก่อนจะมองไปทางหน้าประตูไอเด็กนี่ก็ลั้ลลาจริงวะ


ยังมีหน้ามาหัวเราะเเล้วเดินมาทางนี้อีก


ออกป๊ายยย!!!


เเละก็เป็นอีกครั้งที่เจ้าตัวเล็กบ่นยาว


เเล้วไม่ยอมให้ผมจับต้องเป็นอาทิตย์.....


.


.


.


.


.


.


"อื้อ~"


ผมจูบที่ปากของเจ้าตัวเล็กอย่างร้อนเเรง


เกี่ยวกระหวัดจนน้ำสีใส


ไหลออกมาจากมุมปากของคนช่างยั่ว


เเขนข้างซ้ายยันโต๊ะทำงานเอาไว้


ในขนาดที่อีกข้างกระชับท้ายทอย


ให้เจ้าตัวเล็กที่นั่งอยู่บนโต๊ะทำงาน


ได้รับสัมผัสที่เเนบเเน่นกว่าเดิม


"เเม่ฮะ อยู่ในนี้รึเปล่าผมเปิดประตูไม่ได้"


เสียงของไอเด็กเวรในวัยกำลังจะขึ้นประถม


ดังอยู่นอกประตู หึหึ 


เเกคงจะคิดว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยล่ะสิ 


ไม่!


มี!


ทาง!


"อื้อ!"


เจ้าตัวเล็กพยายามจะดันผมออกเพื่อไปหาไอเด็กเวรนั้น


เเต่คิดหรอว่าผมจะยอม


"ฮึก ฮือออออ เเม่จ๋าหายไปไหน"


ผมจูบเจ้าตัวเล็กอย่างไม่มีหยุดพัก


ไม่สนใจบทโศกหน้าประตูเเม้เเต่นิดเดียว


จนกระทั่ง...


ผลัก!!!!!


ฝ่าเท้าของเจ้าตัวเล็กถีบเข้ามาเต็มๆอกของผม


จนผมต้องล่าถอยออกไป


ผมได้เเต่นั่งมองเจ้าตัววิ่งไปเปิดประตู


เเล้วก้มลงไปกอดไอเด็กนั้น 


ทำให้ผมเห็นหน้าตาของมัน 


หน้าตาสดใสไร้วี่เเววน้ำตา 


ไม่เหมือนกับบทโศกที่มันเล่นเมื่อกี้เลย


มันมองผมอย่างยิ้มเเย้มราวกับผู้ชนะ


ไอ!


เด็ก!


เปรต!!!!!!



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

338 ความคิดเห็น

  1. #334 JUN40599 (@JUN40599) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 23:56
    ปล่อยไห้เขาได้กันมั่งกะได้นะคะลูก-w- //แต่น้องน่าหมั่นเขี้ยวมากเลยอะ555
    #334
    0
  2. #331 SakiSk (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 21:55

    สงสารป๋าแล้วค่ะ

    #331
    0
  3. #325 Miyako20 (@Miyako20) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 18:49

    เด็ก...ภายนอกน่ารักใสซื่อราวเทวดามาเกิด^^.....แต่ข้างในมันเหมือนมีปีศาจอยู่เป็นร้อยๆตัว==^^ และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมมิยะถึงเกลียดเด็ก เด็ก! มัน! แหล! เก่ง! 4คำสั้นๆได้ใจความแน่ชัดค่ะ^^+

    #325
    0
  4. #275 KomoriYui (@KomoriYui) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 15:42
    เดกนะคะเหมือนเทวดาตัวน้อยๆน่ารักค่ะ(สำหรับท่านฮิ).....แต่ก้เปนปีศาจตัวเล็กๆที่คอยขัดขวางความสุขได้เหมือนกันค่ะ(สำหรับป๋า)
    #275
    0
  5. #239 Hiba-chan (@JaruwAnKonkAew) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 22:52
    ลูกกวนดีจิง5555ขัดพ่อมันทุกช๊อต
    #239
    0
  6. #238 Savant A. Cloud (@kookkygreen) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 20:52
    โว๊ย ได้พ่อมาเต็มๆ เลย
    555555555555555555555555
    ขำ ป๋า ด่าลูกแบบนั้น เท่ากับด่าตัวเองนะป๋า 555555555555555555555
    โอ๊ย ทั้งสมน้ำหน้าทั้งสงสาร
    #238
    0
  7. #237 29603426 (@29603426) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 17:33
    555 สงสารอีพ่อบ้าง ก๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #237
    0
  8. #236 vloveylife (@vloveylife) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 14:46
    เจ้าแสบ5555555
    #236
    0
  9. #235 SUNelf213 (@kc-thesun213) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 11:18
    แงง ตล๊กก 55555555
    #235
    0
  10. #234 SVT_SH (@Lin2545) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 07:58
    555 โอ้ยสงสาร
    #234
    0