Fic Reborn Yaoi Cruel รักลุ่มหลง X18 2718 D18

ตอนที่ 39 : Ep:33

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 861
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    1 ส.ค. 60



สำหรับนักอ่านที่ยังงงๆตอนที่เเล้วนะคะ 


คือเป็นอดีตความบาดหมางของมุคุโร่เเละดีโน่ในส่วนที่ท่านฮิไม่รู้ค่ะ 


จะเป็นยังไงก็ติดตามกันต่อนะค้าาา


..........................................................





Ep:33




อึดอัด.....


ทรมาณ......


ข้างในอกของผมสลับร้อนสลับหนาวปวนเปไปหมด 


หลับๆตื่นๆรับรู้เรื่องราวได้ไม่เต็มที่นัก


เเต่ก็พอจะรู้ว่าผมถูกพาตัวมาที่ไหนสักเเห่งเป็นห้องๆนึง  


เหมือนฝันไปหลายครั้ง


เสียงในหัวกำลังจะทำให้ผมสติเเตก


ทั้งเรื่องเลวร้ายที่เคยผ่านไป


เเละภาพหลอนผสมผสานกันจนผมมึนงงไปหมด


ผมซุกตัวไปที่ร่างข้างๆเพื่อหวังจะหาไออุ่น


เเรงโอบกระชับเเละเสียงกระซิบเเพ่วเบาทำให้ผมล่ะความกังวลลง 


พร้อมๆกับความอบอุ่นในอกที่เเผ่ส่าน  


คุณเป็นเเบบไหนกัน 


ภาพในหัวเเละสิ่งที่ได้รับช่างเเตกต่าง


เเต่ปฎิเสธไม่ได้เลยว่า


ผมยังคงหวาดกลัว.......

.

เเม้เเต่ร่างกายเเละความคิดยังสวนทางกัน


ผมคงบ้าไปเเล้วจริงๆ.......


"ทนหน่อยนะ ฉันจะอยู่กับเเกเอง..."


เสียงกระซิบที่ข้างหูปลอบประโลมให้ผมหลับอย่างสงบ.....


.


.


.


.


ผมก้มลงมองร่างในอ้อมเเขน


ร่างขาวออกเหลืองนั้นชื้นจากเหงื่อ


เชิ้ตสีขาวเเนบเนื้อจนเห็นรูปร่างชัดเจน


ผมกลืนน้ำลายเเห้งผาก


เมื่อไอตัวเล็กขยับซุกลงมาที่อก 


ราวกับลูกเเมวตัวเล็กๆ


ผมกระซิบเบาๆที่ข้างหูนิ่ม


คิ้วเรียวที่ขมวดมุ่นพลันคลายออก 


เจ็บปวดเเละทรมาน


ดูจากอาการของไอตัวเล็กผมเองก็รู้สึกทรมานไม่ต่างกัน


เจ็บปวดทุกครั้งที่ได้ยินชื่อของผม


หลุดออกมาจากเสียงละเมอน่าเวทนานั้น


กรีดร้องเเละกระเสือกกระสนที่อยากจะหายไปจากตรงนี้ 


หนีไปจากผม.....


"อื้อออ"


เสียงครางเล็กนั้นทำผมสะดุ้ง 


ขนอ่อนทั่วร่างตั้งชันเมื่อรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน 


บ้าชิบ.....


ผมควรที่จะต้องดูเเลไอตัวเล็กอย่างดีสิว่ะ


จะมัวมาคิดเรื่องเเบบนี้ไม่ได้


พรึบ!


ไอตัวเล็กเบียดตัวลงมาชิดกว่าเดิม


ลำตัวทับบนตัวของผมเเนบเเน่นจนสัมผัสได้ทุกอณู 


มือขาวๆที่ถูกมัดรวมกันไว้ขย้ำเสื้อของผมเบาๆ


เสื้อเชิ้ตสีขาวของผมที่อยู่บนตัวไอตัวเล็กดูเหมือนจะใหญ่เกินไป 


เมื่อสาบคอเสื้อเเหวกออกจนเห็นไปถึงยอดอกสีชมพูสวย


อา ผมหลับตารวบรวมสมาธิเบาๆ


ท่องเอาไว้ นั้นคนป่วย.....


คนป่วย.....


คนป่วย.....


อึก!


ไอตัวเล็กขยับอีกครั้งจนลำตัวเสียดสีกัน 


เเละผมจะไม่ว่าเลย 


ถ้าตรงนั้นของผมจะไม่เริ่ม'ตื่น'


"อื้มมม"


ไอเครื่องบินนี่ก็ช้าจังโว้ย


ญี่ปุ่นกับอิตาลี่มันจะไกลอะไรขนาดนั้น!(?)


ผมยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าของตัวเองเบาๆ


ก้มลงมองหน้าขาวๆนั้นบนอก 


ก่อนที่ดวงตาเจ้ากรรมจะไปสะดุดกับริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ


ที่เผยอออกมาราวกับเชิญชวน


รู้สึกปวดหนึบไปหมดเมื่อกลิ่นตัวหอมอ่อนๆนั้นกำลังทำให้ผมคลั่ง


ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าไอตัวเล็ก


กำลังให้ผมหลงใหลจนยากจะถอนตัว 


"อื้อ..."


ฝ่ามือเล็กๆทั้งสองนั้นเลื่อนตกลงมาจากอกของผม 


ลากผ่านไปจนถึงท้องน้อย


เเละนั้น....


ทำให้ผมสติเเตก


พรึบ!!!


ผมพลิกร่างของไอตัวเล็กให้เป็นฝ่ายนอนลงไปบนเตียง


ก่อนจะทาบทับร่างของตัวเองตามลงไป


กระตุกเชือกที่ปากบางนั้นอย่างรวดเร็ว


บดจูบลงบนริมฝีปากที่ยั่วยวนด้วยความชำนาญ


เคล้าคลึงกลีบปากนั้นอย่างละเมียดละไม


เเม้ริมฝีปากเเดงช้ำจะดูเย้ายวนขนาไหน 


เเต่ผมก็ไม่อยากให้ไอตัวเล็กเจ็บมากนัก


ผมผละออกจากปากเล็ก


ก่อนจะก้มลงไปซุกไซร้ที่ซอกคอขาว 


ดูดเม้มเบาๆเพื่อตรีตราทับรอยเก่า 


กลิ่นกายหอมนี่ทำให้ผมปวดหนึบ


อยากจะรีบทำอยากเห็นใบหน้าเเดงกล้ำคลอน้ำตา


อยากจะให้ไอตัวเล็กครางชื่อของผมดังๆ


เเต่ผมก็พ่ายเเพ้ให้กับอีกด้านของตัวเอง


อยากถนอมร่างของคนคนนี้.....


"อึก  ปล่อยผม"


ผมหยุดชะงักตัวก่อนที่จะก้มลงไปขบเม้มยอดอกสีชมพูที่ล่อตาล่อใจมากนาน


เเต่ทันใดนั้นเสียงเเละเเรงสั่นน้อยๆจากคนใต้ร่างทำให้ผมได้สติ


ไอตัวเล็กสะดุ้งตื่นเเล้ว 


สายตาหวาดกลัวส่งมาให้ผม 


"ออกไป....."


เสียงเเหบๆที่พูดอย่างกระท่อนกระเเท่น


มือเล็กๆสั่นๆนั้นพยายามผลักผมให้ออกห่าง


  ผมลุกขึ้นก่อนจะติดกระตุมเชิ้ตที่ไอตัวเล็กใส่ให้เรียบร้อย


ผมตอบไม่ได้ว่าผมไม่อยาก


ผมอยากจะขื่นใจไอตัวเล็กเพื่อความปรารถนาของตัวเอง


เเต่เพราะสำหรับผม


ไอตัวเล็กเป็นคนสำคัญ..........


ผมก้มลงไปสูดความหอมบนกลุ่มผมนิ่มนั่นเล็กน้อย 


ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำเล็กสำหรับชั้นเฟิร์สคลาสของเครื่องบิน

 

ปัง!


ผมพิงหลังกับประตูไม้ขัดมัน


ก้มลงมองกลางหว่างขาของตัวเองอย่างปลงๆ


.......ต้องจัดการเองใช่ไหม.....


.


.


.


.


.


ก๊อก ก๊อก


เเอ๊ด~


"ขออนุญาตค้าาา 


อ้าว? เจ้าหนูเมฆาฟื้นเเล้วหรอจ๊ะ


เเล้วบอสหายไปไหนล่ะเนี่ย"


"........"


ผมมองไปที่ผู้ชายสองเพศนั่นเล็กน้อย


กลิ่นหอมๆของอาหารที่รอยมาจากถาดที่คนหน้าห้องถือ


ทำให้ผมท้องร้องเบาๆ


"เห็นว่ายังไม่ได้ทานอะไรกันตั้งเเต่ที่ขึ้นเครื่องมา


หิวมากรึเปล่าจ๊ะ"


ผมพยักหน้ารับเล็กน้อย


คนๆนั้นเดินมานั่งข้างเตียงอย่างรวดเร็ว


ไม่นานนักช้อนที่เต็มไปด้วยข้าวต้มร้อนๆก็จ่อที่ปากของผม 


"ผมจะทานเอง"


"ไม่ได้ๆ มือโดนมัดเเบบนั้นจะกินได้ยังไง"


ผมก้มลงมองข้อมือที่โดนมัดอย่างหงุดหงิด


"เเก้มันให้ผม"


ผมยื่นเเขนไปให้


เเต่คนตรงกลับส่ายหน้ารัวๆจนผมกลัวว่าคอจะพังไปเสียก่อน 


"เเก้มัน เดี๋ยวนี้"


ผมยังคงพูดคำเดิม


ส่งสายตากดดันให้เป็นของเเถม


"จ๊ะๆ"


ผ้าสีขาวค่อยๆหลุดออกจากข้อมือของผม 


รอยสีเเดงสดปรากฎเเก้สายตา


ผมหมุนข้อมือเล็กน้อย 


เสียงกระดูกลั่นดังกรอบเเกรบ 


"งั้นเดี๋ยวเจ้ไปก่อนนะจ๊ะ จู๊บบบ!"


ปัง!


ผมก้มลงไปตักข้าวต้มร้อนนั้นขึ้นมาทาน 


สังเกตุได้เลยว่าร่างกายยังสั่นจากเหตุการณ์เมื่อกี้ไม่หาย


เจ้าหมาบ้า ทำให้ผมหวั่นไหว


รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งร่าง 


"อึก ไอตัวเล็ก..."


เสียงครางเเพ่วๆของคนที่อยู่ในห้องน้ำ


ทำผมชะงักถือช้อนคาไว้กลางอากาศ 


หน้าร้อนจนควันเเทบระเหยออกมา


เสียงนั้นยังดังมาให้ได้ยินเป็นระยะ


ผมโตพอที่จะรู้ว่าอะไรคืออะไร


ยิ่งทำให้อายเเทนคนที่อยู่ในห้องน้ำยิ่งขึ้นไปอีก 


"เคียวยะ อา...."


ครางชื่อของผมเสร็จ เสียงก็หายไป 


คนหน้าไม่อาย


กล้าเอาชื่อของผมไปทำอย่างนั้น


ต้องโดนขย้ำ!


.


.


.


.


.


เเอ๊ด~


ผมเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจาก.....นั้นเเหละ


ผมเดินเข้าไปหาไอตัวเล็กเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น


ทั้งๆที่หลุดเรียกชื่อไอตัวเล็กไปขนาดนั้น


ไม่มีทางที่เเผ่นไม้บางๆนั้นจะกันได้อยู่เเล้ว


เเต่ใครจะสนล่ะ คนที่ทำให้ผมสติเเตกน่ะ


ก็คนที่นอนคลุมโปงอยู่บนเตียงทั้งนั้น 


ผมเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กบนเตียง 


ผ้าห่มสีขาวดูจะเป็นเกราะป้องกันที่คนตัวเล็กสร้างขึ้น


น่ารัก?


ไม่เคยคิดหรอกว่าคนที่ดูเย็นชาเเบบไอตัวเล็กจะเขินได้น่ารักเเบบนี้


ผมคร่อมลงไปบนร่างของคนพยายามหลบหน้า


ทาบทับร่างลงไปเเนบสนิทกับลำตัวโปร่ง 


เเอบเห็นร่างด้านใต้สะดุ้งก็ยิ่งนึกสนุก


ผมซุกไซ้เบาๆตรงส่วนที่น่าจะเป็นลำคอ


"ฉันจะออกไปกินข้าว เป็นเด็กดีล่ะ"


 กดจูบอีกหนึ่งครั้งก่อนจะลุกออกมา


ได้เเกล้งไอตัวเล็กเท่านี้ผมก็พอใจเเล้ว 


"หึ..."


ผมขำออกมาเล็กน้อย


เมื่อสังเกตุเห็นใบหูขาวที่โผล่ออกมาจากผ้าห่มน้อยๆนั้นกำลังเเดงกล่ำ


น่ารักเกินไปเเล้วนะ ไอตัวเล็ก......


.


.


.


.


.


"เเต่งตัวได้เเล้ว"


อยู่ๆเจ้าสัตว์กินเนื้อที่พึ่งกลับมาจากการทานข้าว


ก็บอกให้ผมเเต่งตัว ยิ่งเห็นก็ยิ่งหงุดหงิด


ก่อนจะออกไปก็ทำกับผมเเบบนั้น


ผมเมินหน้าหนีไปอีกทางอย่างไม่อยากจะมอง


อุส่าหมายมาดว่าจะขย้ำให้ตาย 


สุดท้ายผมกลับไม่กล้าสู้หน้าคนหน้าหนาเเบบนั้นได้......


"หรือต้องให้ฉันเเต่งให้"


น้ำเสียงยียวนเเละรอยยิ้มเเสยะนั้นทำผมเท้ากระตุก


ผมคว้าเสื้อผ้าที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา


ไม่อยากบอกเลยว่า


ระหว่างที่อยู่บนเครื่อง


เจ้าบ้านี่ใส่เสื้อให้ผมอย่างเดียว


ส่วนกางเกงน่ะ ไม่เห็นเเม้เเต่เงา.....


'คิดจริงๆหรอ ว่าเค้าเป็นคนดีน่ะ


คนๆนี่ก็เเค่ต้องการทรมานนายเท่านั้นเเหละ'


เสียงกระซิบในหัวทำให้ผมมึนงง 


ดวงตาพร่าเบลอไปหมด


'ลองนึกถึงสิ่งที่เค้าเคยทำสิ'


ฉับพลันใบหน้าของคนตรงหน้าก็ซ้อนทับกัน


กลายเป็นภาพเเสยะยิ้มที่น่ากลัว


เหมือนผม 


ย้อนกลับไปคืนนั้นอีกครั้ง......


ลอบๆตัวผมมืดสนิท


ผู้คนลอบข้างต่างปรากฏขึ้นมาทีล่ะคน


ฝันร้ายของผม 


มันกลับมาอีกเเล้ว......


"ไอตัวเล็ก!"


.


.


.


.


"พร้อมเเล้วนะ บอส "


"เอ่อ"


ผมกระชับอ้อมเเขนของตัวเองมากขึ้น 


ก่อนที่เครื่องจะลง ไอตัวเล็กเกิดอาการประสาทหลอนขึ้นมา


เเละโชคดีจริงๆที่ผมอยู่ตรงนั้น


ผมจึงทำให้ไอตัวเล็กสลบเเล้วอุ้มออกมา


ผมเดินตามมาม่อนมาที่รถสีดำคันนึง


นอกจากมาม่อนเเล้วคนที่มาด้วยอีกคนคือ 


อัลโกบาเลโน่วายุ ฟง


อัลโกบาเลโน่ที่ไอตัวเล็กเคยเป็นตัวเเทนให้


"บอส อาการของเจ้าหนูเมฆาน่ะ ฉันจะดูให้เอง"



..........................................................




ตอนนี้ท่านฮิถูกพามาหามาม่อนเเล้วค่ะ5555


ตอนนี้เป็นตอนหวานๆเล็กน้อยค่ะ


ในช่วงที่ท่านฮิรู้สึกตัว 


ไรท์อยากจะประชาสัมพันธ์อะไรเล็กน้อยนะคะ 


คือไรท์เป็นเเอดมินเพจ KHR Club TH 


เป็นเพจเกี่ยวกับรีบอร์นโดนเฉพาะเลยค่ะ


กดไลค์ กดเเชร์ เเละกดติดตามกันเยอะๆน้าาาา


ปล.เม้นเป็นกำลังใจกันเยอะๆนะค้าาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

338 ความคิดเห็น

  1. #305 supajira2718 (@supajira2718) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 16:09

    ป๋ารอให้ท่านฮิหายก่อนแล้วค่อยเอาก็ได้ หือมีอิหยังลอยมา เอร็ก //Me;ตายซะเถอะ //ท่านฮิขว้าวท่อนฟามา

    #305
    0
  2. #213 KomoriYui (@KomoriYui) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 20:20
    ป๋าคงต้องพึ่งพามือตัวเองไปก่อนนะคะ....พอน้องหายค่อยจัดให้หายอยากทั้งวันทั้งคื---อุ้ปส์//หันซ้าย(0_0 )หันขวา( 0_0)โอเคน้องไม่อยู่รอดเฮ้อออ...อย่าสนมัน มันบ้าาา....จริงๆอยากเล่นต่อนะแต่เดวจะยาว5555ไม่เล่นดีกว่า555
    #213
    0
  3. #212 Hiba-chan (@JaruwAnKonkAew) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 16:34
    ป๋าช่วยตัวเองไปก่อนนะ5555น้องเขายังไม่หายดี555
    #212
    0
  4. #211 vloveylife (@vloveylife) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 16:06
    เหมือนป๋าได้รับบทเรียนอ่ะ555 ทำร้ายเขาดีนัก จัดการตัวเองไปซะ!
    #211
    0