[Fic Reborn]The Vongola Primo (Remake)

ตอนที่ 2 : Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 83
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    5 มิ.ย. 63

Chapter 1 : ก่อนพายุจะมาถึง

.

.

.

-9 ปีต่อมา-

 

บ้านพักแห่งหนึ่ง

ภายในบ้านพักสองชั้นแห่งนี้ถูกตกแต่งเรียบง่ายด้วยสีของต้นไม้ที่ประดับประดาตามห้อง หน้าต่างทรงเหลี่ยมโค้งมนที่ให้ความรู้สึกเข้ากับธรรมชาติอย่างดีตามฉบับอิตาเลี่ยน ห้องโถงส่วนกลางมีเฟอร์นิเจอร์ไม่มากนัก และมีโต๊ะกิจกรรมเล็กๆเพื่อให้ผ่อนคลายอีกทั้งเครื่องประดับตกแต่งที่ไม่หรูมากนัก ทำให้รับรู้ได้ว่าเจ้าของบ้านเป็นแบบใด

.

.

ที่ห้องครัว

ร่างเด็กสาวอายุราว 14 ปี ที่รวบผมเก็บผมสีน้ำตาลบลอนด์เอาไว้เข้ารูปสวยในชุดเอี๊ยมกระโปรงสีแดงสดใสตัวเสื้อสีขาวสะอาดตาทับด้วยผ้ากันเปื้อนสีครีม ดวงตาสีแดงทับทิมคู่สวยจับจ้องสิ่งที่กำลังทำอยู่อย่างตั้งอกตั้งใจพร้อมกับฮัมเพลงเบาๆอย่างแจ่มใส โดยไม่ทันสังเกตถึงอีกคนที่เข้ามาในครัวที่ได้เอ่ยขึ้น

 

ปุด..ปุด..

 

" น้ำเดือดแล้ว..รีบเอาเส้นลงก่อนดีกว่านะซาเซีย "

" อ่ะ! อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่จี...นั้นสินะคะ "

" มา...พี่ช่วยดีกว่า "

จี ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งอายุราว 19 ปี เรือนผมและดวงตาสีแดงหม่นพร้อมรอยเปลวเพลิงอันเป็นอัตลักษณ์ในชุดเสื้อเชิ้ตสีครีม กางเกงขายาวสีน้ำตาลอ่อน เข้ามาช่วยเด็กสาวผู้เป็นน้องสาวที่กำลังวุ่นกับการทำอาหารเช้า

.

.

.

.

.

ไม่นานอาหารเช้าก็ถูกเสิร์ฟลงบนโต๊ะกลมภายในห้องอาหารที่ถัดมาจากห้องครัว ที่ตอนนี้มีชามสลัด สปาเก็ตตี้และขนมปังปิ้งทานคู่กับชุปข้าวโพดอุ่นๆ และเหยือกน้ำส้มที่ตั้งคู่กับแจกันดอกไม้สีสวยกลางโต๊ะกลม

" ขอบคุณค่ะพี่จีที่ช่วย "

" ฮึ! ไม่ต้องขอบคุณหรอก..พวกพี่ต่างหากที่ต้องขอบคุณเธอ "

จีวางมือลงบนเรือนผมเด็กสาวอย่างเบามือ การกระทำนั้นสร้างรอยยิ้มจากเด็กสาวได้อย่างดีก่อนที่เจ้าของรอยยิ้มนั้นจะเอ่ยถามผู้เป็นพี่อีกคน

" พี่จี..พี่จีอ็อตโต้ยังไม่ตื่นหรอค่ะ วันนี้มีงานต้องไปส่งของไม่ใช่หรอ "

" อื้ม! ใช่..ยังไม่ตื่น- "

" สายแล้วว!!! "

ยังไม่ทันที่จีได้พูดจบ ชายหนุ่มที่ถูกพูดถึงก็วิ่งตาตื่นจากชั้นสองลงมาที่ห้องครัว อายุรุ่นเดียวกับจี เรือนผมที่ฟูฟ่องสีทองอร่ามและดวงตาสีฟ้าดุจท้องฟ้าที่ตอนนี้สีหน้าที่แตกตื่นสุดๆ ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงขายาวสีน้ำตาลไม้โอ๊กและมีสายเอี๊ยมเกี่ยวกางเกง ทำเอาซาเซียผู้เป็นน้องสาวถึงกับเหงื่อตกกับกิริยาพี่ชายของตน

" อะ..อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่จีอ็อตโต้ "

" ไง.. "

" ไม่ต้อง ' ไง ' เลย!! ฉันบอกให้นายปลุกฉัน!! ทำไมไม่ปลุก!! "

" ก็ปลุกแล้ว..แต่นายไม่ตื่นเอง อีกอย่าง..นี่ยังไม่สายซะหน่อยนะ "

ว่าแล้วจีก็ชี้ไปที่นาฬิกาเรือนใหญ่ในห้องโถงที่เป็นห้องศูนย์กลางของบ้านที่แสดงถึงเวลาว่าตอนนี้แค่ 7 โมงครึ่ง...ทำเอาสีหน้าจีอ็อตโต้มืดไป ก่อนจะหันไปเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นๆกับเพื่อนสนิทของเขา

" จี...นี่นายแกล้งฉันหรอ นาฬิกาในห้องของฉันน่ะมันบอกว่าตอนนี้ 10 โมงเลยนะ!! "

" ก็ถ้าไม่ทำแบบนี้นายก็ไม่รีบน่ะสิ ฮึ! "

สีหน้าที่ดูสะใจปรากฏบนใบหน้าของเพื่อนสนิทอย่างจี ก่อนจะตามมาด้วยคำบ่นต่างๆมากมายของจีอ็อตโต้ ทำเอาซาเซียต้องเข้ามาห้ามก่อนจะบานปลายกว่านี้

" น่าๆ มาทานอาหารกันเถอะนะคะ เดี๋ยวอาหารจะเย็นหมด " และแล้วด้วยความรักน้องสาวจึงต่างพากันนั่งลงทานอาหารเช้าร่วมกันอย่างว่าง่าย...

 

ซะที่ไหน!!

 

หมับ!

 

" จี นายมาแย่งขนมปังฉันไม่ได้นะ "

" มันของของนายตอนไหน "

" ก็ฉันจะกิน.. "

" ช่วยไม่ได้..นายช้า "

จีอ็อตโต้ที่ถูกแย่งขนมปังชิ้นสุดท้ายไปจึงทำได้เพียงเก็บอารมณ์โกรธ ซาเซียที่เห็นสถานการณ์ตรงหน้าได้ถอนหายใจหนักๆขึ้นมาทันที ก่อนที่จะวุ่นวายไปมากกว่านี้เธอจึงยกขนมปังอีกชิ้นไปวางในจานจีอ็อตโต้ จีอ็อตโต้ที่เห็นดังนั้นจึงหันไปหาซาเซีย

" ไม่เห็นต้องเอาให้พี่นี่นา "

" หนูอิ่มแล้ว พี่ทานเถอะค่ะ ^^ "

รอยยิ้มของซาเซียทำให้อารมณ์โกรธเมื่อครู่หายไปทันที จีที่สังเกตอยู่ได้ลอบยิ้มออกมาก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

" รีบๆทานได้แล้วนะเราจะไปส่งของกันต่อ งั้นฉันไปเช็คของที่รถม้าก่อนล่ะกัน "

" อ่า...ขอบใจนะ "

" หนูเก็บเองค่ะพี่จี พี่ไปเช็คของเถอะ ^^ "

" อื้ม... "

จีลูบเรือนผมเด็กสาวที่เป็นน้องก่อนจะเดินออกไปเพื่อเตรียมรถม้าและเช็คสัมภาระที่จะต้องไปส่ง จีอ็อตโต้เร่งทานอยู่เล็กน้อยซาเซียจึงยื่นแก้วน้ำไปให้เพื่อที่พี่ชายของเธอจะไม่เกิดอาการอาหารติดหลอดลมไปซะก่อน

" ค่อยๆทานก็ได้นี่ค่ะ "

" ฮะฮะฮะ พี่รีบไปหน่อย.. "

" แหะๆ ^^;; "

" แล้ว..วันนี้ซาเซียไม่ได้ไปห้องเสื้อหรอ? "

" ไม่ค่ะ..วันนี้ปิดน่ะ "

" งั้นหรอ... "

" ค่ะ...หนูไปล้างชามก่อนนะคะ "

ว่าแล้วร่างเด็กสาวที่เก็บจานชามของพี่ๆตนได้หายไปในครัว จีอ็อตโต้มองร่างเด็กสาวหายไปในครัวพร้อมกับครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงลุกไปหาจี

.

.

.

.

.

ที่หน้าบ้าน

ซาเซียที่ยืนส่งพี่ๆของตนกำลังดูข้าวของอีกครั้งเพื่อแน่ใจว่าพวกพี่จะไม่ลืมอะไรไว้

" พวกพี่ไม่ลืมอะไรแล้วนะคะ ^^ "

" อือ! "

" เดี๋ยว... " น้ำเสียงของจีอ็อตโต้ได้ดังขึ้นจากด้านข้างของซาเซีย จีที่นั่งทำหน้าที่การขับรถม้าได้หันไปถามทันที

" ลืมอะไรงั้นหรอ? "

" ลืม...ซาเซีย.. "

" เอ๋?? "

เด็กสาวเอียงคอตามน้ำเสียงของจีอ็อตโต้ที่ตอนนี้เอามือแตะที่บ่าของซาเซีย ก่อนที่จะกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งผิดไปจากเดิม

" ซาเซีย ไปถอดชุดกันเปื้อนออกซะ..และไปกับพวกพี่ด้วย เดี๋ยว-นี้ "

" อ่า...ค่ะ "

น้ำเสียงของจีอ็อตโต้ที่เน้นประโยคหลังทำเอาน้องสาวอย่างซาเซียต้องรีบทำตามทันที จีที่อยู่บนรถม้าส่ายหัวกับการกระทำนั้น

" เฮ้อ! น้อยๆหน่อย...ไอ้อาการห่วงน้องสาวของนายเนี้ย "

" อะไร! ก็ซาเซียอยู่บ้านคนเดียวมันอันตราย "

' นายต่างหากที่อันตรายจีอ็อตโต้ '

จีได้แต่ประท้วงในใจเพราะไม่ว่าเขาจะเอ่ยคำใดๆ คนตรงหน้าก็หาข้ออ้างเก่งมาก ใช้เวลาไม่นานนักซาเซียก็รีบวิ่งออกมาและขึ้นรถพร้อมจีอ็อตโต้

.

.

.

.

.

" โอ้! ลำบากหน่อยนะหนุ่มๆ..ขอบคุณมากนะที่เอาของมาส่งให้ "

" ไม่เป็นไรครับคุณลุง "

จีอ็อตโต้ยิ้มให้แก่ชายวัยกลางคนที่ตอนนี้ได้ให้ลูกน้องของเขาขนของลงจากรถของพวกจีอ็อตโต้ ซึ่งตอนนี้ซาเซียยืนเล่นอยู่กับจีข้างๆม้าสีน้ำตาลแทน คุณลุงที่เห็นร่างเด็กสาวก็ได้กล่าวขึ้น

" วันนี้พาน้องมาเที่ยวด้วยหรอ? "

" ครับผม ถ้าทิ้งไว้ที่บ้านมันจะอันตรายน่ะครับ "

" โห..จริงด้วยนะ ช่วงนี้ก็ค่อนข้างได้ยินบ่อยๆว่ามีเด็กๆหายไปน่ะ ระวังๆไว้ก็ดี "

' ดีกะผี!!...ไอ้คนหัวทองนี่มันหวงน้องครับ!! '

จีที่แอบฟังบทสนทนาของจีอ็อตโต้กับลุงก็ได้ประท้วงอีกครั้งในใจ ซาเซียที่ได้สะกิดจีทำให้เจ้าตัวหลุดจากภวังค์และหันมาสนคนข้างตัว

" มีอะไรหรอ? ซาเซีย? "

" หนูอยากขี่ม้าเป็นอ่ะ สอนหนูหน่อยได้เปล่า "

" ได้...เดี๋ยวมีวันว่างก่อนนะ โอเคไหม? "

จีว่าก่อนจะลูบเรือนผมของซาเซียอย่างเอ็นดู ซาเซียจึงพยักหน้ารับแทนคำตอบ...ซึ่งการกระทำของทั้งสองได้ตกไปอยู่ในสายตาของจีอ็อตโต้ที่ตอนนี้อมยิ้มออกมา..และวิ่งไปทางสองคนก่อนจะโอบคอร่างทั้งสอง

" เอ้า!! ได้เวลากลับแล้วนะทั้งสองคน "

" อา..รู้แล้วน่า "

" (คิคิคิ)...ค่าา พี่จีอ็อตโต้ "

ทั้งสามได้เอ่ยลาคุณลุงก่อนจะเดินทางกลับบ้านพักกัน...มันเป็นช่วงเวลาที่สงบสุข

.

.

.

จนกระทั่งพายุได้มาถึง...

 

-ติดตามตอนต่อไป-

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น