[Fic Reborn]The Vongola Primo (Remake)

ตอนที่ 1 : Chapter 0

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 190
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    4 มิ.ย. 63

**ไรต์ได้ทำการเปลี่ยนลุคซาเซีย ตามที่ได้แนะนำไปข้างต้นนะคะ**

 

Chapter 0 : โชคชะตาในค่ำคืนแห่งสายฝน

 

ก็อก..ก็อกๆ

เสียงเคาะบานประตูไม้ได้ดังขึ้นเพื่อเตือนผู้อยู่ภายในห้อง..หญิงสาวในชุดกระโปรงยาวระบายลูกไม้สีฟ้าอ่อน ตัดเข้ากับเรือนผมสีน้ำตาลบลอนด์ยาวและถูกประดับด้วยกิ๊บเล็กๆเพื่อเก็บปอยผม ดวงตาสีแดงทับทิมที่เข้ารูปได้ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเพียงเล็กน้อยทำให้ภาพลักษณ์ของหญิงสาววัย 20 ปีสวยธรรมชาติ ก่อนจะตามมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลน่าหลงใหลที่เรียกคนอีกฝั่งบานประตู

" พี่จีอ็อตโต้ค่ะ!! ใกล้เวลาประชุมแล้วนะคะ!! ตื่นได้แล้ว..พี่ค่ะ!! "

 

แอ็ด..

 

" ตื่นแล้วครับๆ!! พี่ขอโทษ..ซาเซีย ^^;; "

ชายหนุ่มวัยมากกว่าหญิงสาวราว 5 ปี สภาพที่ทรงผมของตนฟูอยู่แล้วยิ่งฟูยุ่งกว่าเก่า เรือนผมสีทองอร่ามเข้ารูปกับดวงตาสีฟ้าคราม ร่างสูงโปร่งที่กำยำในชุดนอนแค่เสื้อเชิ้ตสีขาวติดกระดุมไม่ครบเม็ดดีนักเผยในเห็นแผงอกขาวนวลและกางเกงขายาวสีดำ ทักทายผู้เป็นน้องสาวหน้าห้องที่สีหน้าอิดโรยสุดๆ

" ทะ...ทำไมพี่จีอ็อตโต้อยู่ในสภาพนี้ล่ะค่ะ ////// "

" ก็...พี่พึ่งนอนไปเองอ่ะ "

" หันกลับไปเลย! หนูเตรียมน้ำให้อาบแล้วก็เสื้อผ้าด้วย..ถ้าไม่รีบจะสายนะคะ "

" ครับๆๆ "

จีอ็อตโต้ยิ้มรับกับการกระทำของน้องสาวที่โตมาด้วยกัน ก่อนที่น้องสาวของเขาจะหายไปอีกห้องเพื่อเตรียมน้ำอาบและออกมาลากเขาให้ไปทำธุระส่วนตัวทันที

ใช้เวลาไม่นานจีอ็อตโต้ที่กำลังสำรวจตัวเองที่หน้ากระจกบานใหญ่พร้อมกับซาเซียที่กำลังจัดแจงชุดให้อย่างดี ก่อนจะนำผ้าคลุมสีดำที่ตกแต่งด้วยเครื่องดับหรูหราด้วยเครื่องเงินและทอง พร้อมสัญลักษณ์ต่างๆทับลงบนสูทสีดำของพี่ชาย เมื่อเห็นว่าพอควรเวลาแล้ว..ซาเซียจึงถอยออกมาก่อนจะเอ่ยขึ้น

" วันนี้พี่จีอ็อตโต้ดูดีมากเลยค่ะ "

" อะ...อย่างนั้นหรอ //// "

ใบหน้าเรียวคมถูกแต้มสีเล็กน้อยก่อนจะแสร้งไปทางอื่นเพื่อเก็บอาการ เขาไม่ใช่แค่รักหญิงสาวในฐานะที่เป็น ' น้องสาว ' แต่ยังรักในฐานะ ' คนรัก ' แต่ว่า..ฐานะอันหลังยังคงอยู่ที่คำว่า ' แอบรักมากกว่า '

" พี่ต้องรีบไปได้แล้วนะคะ พี่จีรออยู่ "

" อืม..เดี๋ยวพี่เตรียมตัวอีกหน่อยนะแล้วจะตามไป "

" ค่ะ...หนูลงไปก่อนนะคะ " ซาเซียกำลังจะเดินออกไปจากห้อง แต่เมื่อแตะลูกบิดประตูจีอ็อตโต้ก็เรียกไว้..

" ซาเซีย..ขอบคุณสำหรับวันนี้นะ "

" ค่ะ มันเป็นหน้าที่หนูนี่นา ^^ "

หญิงสาวส่งยิ้มให้แก่อีกฝ่ายและก้าวออกไปจากห้อง...เมื่อประตูปิดลงชายหนุ่มได้สำรวจตัวเองอีกครั้งแต่ครั้งนี้เขานึกถึงใบหน้าเรียวสวยของน้องสาวของเขา และหวนกลับไปยังสมัยที่เขาได้พบกับหญิงสาว

.

.

.

.

.

-ย้อนกลับไปหลายปีก่อน-

ปี 1XXX เวลา 19.00 น. ที่โบสถ์xx

 

ซ่า...ซ่า...

สายฝนที่ตกลงมาไม่ขาดสายได้ให้ความชุ่มชื่นและไอเย็นในค่ำคืนที่สงบ แต่ทว่า...กลับมีร่างเล็กๆที่วิ่งผ่านแมกไม้อย่างสุดชีวิต ที่มีเรือนผมสีน้ำตาลบลอนด์ประบ่า ชุดกระโปรงสีขาวที่มีแต่มีรอยเปื้อนเปอะเต็มตัว ร่างเด็กสาวอายุราว 5 ปีวิ่งไม่หยุดผ่านแมกไม้แม้จะบาดเจ็บก็ตาม

 

แฮ่ก..แฮ่ก..

 

' ต้องหนี..ไม่ว่ายังไงก็ต้องห้ามถูกจับ...ใครก็ได้ ช่วยด้วยย!! ' เสียงกรีดร้องภายในใจก่อนจะหลับหูหลับตาวิ่งผ่านไป..

 

อีกด้านในขณะนั้นเอง..

 

จ๋อม..จ๋อม..

" จีอ็อตโต้ ถ้าไม่รีบกลับไปทานอาหารค่ำจะถูกส่งตัวเข้าห้องเทศน์นะ "

" รู้แล้วน่า ' จี ' อีกนิดเดียวไม่ได้หรือยังไง...ฉันกำลังมองหาของสำคัญอยู่นะ "

เด็กหนุ่มสองคนอายุรุ่นเดียวกัน คนหนึ่งที่เป็นคนว่าอีกคนที่ตอนนี้กำลังหาของ..มีผมและดวงตาสีแดงหม่นพร้อมกับรอยอัตลักษณ์ของเขาที่ด้านขวาของเด็กหนุ่มเป็นรูปเปลวเพลิงและอีกคนที่เป็นคนหาของตัวเองอยู่..มีผมสีทองอร่ามฟูฟ่องและดวงตาสีฟ้าคราม ทั้งสองอยู่ในเสื้อสีขาวและกางเกงสีดำพร้อมสัญลักษณ์ไม้กางเขนสีดำเล็กๆที่กลางอกบนเสื้อ จีอ็อตโต้ที่มืออีกข้างถือตะเกียงไฟเอาไว้และคว้านหาของที่พื้น ส่วนจีทำหน้าที่ถือร่มเพื่อไม่ให้อีกคนเปียกไปมากกว่านี้

" เจอหรือยัง? "

" อืมม..อ่ะ! ตรงนั้น!! "

" เฮ้ย!! เดี๋ยว!! "

จีอ็อตโต้ได้รีบวิ่งฝ่าสายฝนไปก่อนจะหยุดลงและหยิบบางอย่างขึ้นมา มันคือนาฬิกาพกสีทองอร่ามประจำตัวเขาและเก็บลงกระเป๋ากางเกงทันที..ทันใดนั้นเองก็มีเสียงเหมือนมีบางอย่างหล่นลงมาดังใกล้ๆเขา

ตุบ!!

" เอ๋!! อะไรน่ะ? "

" จีอ็อตโต้ ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าวิ่งน่ะ..ไม่งั้นนายได้ตัวเปียกเข้าโบสถ์กันพอดี!! "

" จี ทางนั้นเหมือนเป็นร่างใครเลยน่ะ "

จีอ็อตโต้ไม่สนคำถามของเพื่อนสนิทก่อนจะเริ่มยกตะเกียงขึ้น พร้อมมองขึ้นไปด้านบนที่เห็นเหมือนเงาคนลางๆ ก่อนจะเดินหายไป..

' เจ้าพวกนั้นหรอ?... '

" จีอ็อตโต้...นี่มัน... "

เมื่อจีและจีอ็อตโต้ได้เข้าใกล้ร่างนั้นก็เห็นได้ชัดมากขึ้น ร่างของเด็กผู้หญิงตัวเล็กสภาพเปียกปอนทั้งตัวแต่ที่แย่ไปกว่านั้นคือ...เธอมีทั้งบาดแผลและหัวเธอที่ได้รับแรงกระแทกจากการตกลงมาจนมีหยาดเลือดไหลออกมา นั่นทำให้จีอ็อตโต้รีบส่งตะเกียงให้เพื่อนของตนและช้อนร่างเด็กสาวขึ้นก่อนจะพร้อมใจกันพากลับไปที่โบสถ์

.

.

.

.

.

เช้าวันถัดมา สภาพอากาศได้ปลอดโปร่งแจ่มใสเพราะสายฝนได้จางหายไปแล้วและได้ทิ้งกลิ่นไอเย็นและความสดชื่นไว้... เด็กสาวได้รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในห้องห้องหนึ่งก่อนจะมองไปรอบๆพร้อมอาการตกใจ จนตัวเองสะดุดกับผ้าพันแผลที่หัวของตน

' นี่..เราอยู่ไหน? '

จนเมื่อเธอไม่ทันสังเกต ประตูที่ปิดเมื่อครู่ได้ถูกเปิดออกและตามมาด้วยร่างของเด็กชายสองคนที่อยู่ในวัยเดียวกันและดูจากช่วงความสูงดูเหมือนพวกเขาจะอายุมากว่าเธอด้วย

" เฮ้อ! ดีนะแค่โดนเทศน์นิดหน่อยเองอ่ะ "

" ไม่ต้องเลยจีอ็อตโต้ ถ้าไม่ใช่เพราะนายทำนาฬิกาหายก็ไม่จำเป็นต้องออกไปตากฝนเลย!! "

เสียงของเด็กชายผมสีแดงหม่นได้บ่นกับเด็กชายอีกคนที่มีเรือนผมทองอร่าม ซึ่งเป็นจังหวะที่เด็กสาวกำลังจะลงจากเตียงเดี่ยว..ทำให้ทั้งสามมองหน้ากัน เด็กชายผมทองได้สังเกตเห็นจึงได้เอ่ยขึ้นราวกับดีใจที่เด็กสาวฟื้นแล้ว

" โอ้! เธอฟื้นแล้ว..ดีใจจังเลย ^^ "

" ....ค่ะ "

" .....//จ้อง "

สถานการณ์ตอนนี้ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ก่อนที่จีอ็อตโต้จะเดินไปนั่งเก้าอี้ที่เป็นตรงข้ามกับเด็กสาวและเปิดประเด็นขึ้น..

" อะแฮ่ม! เรามาแนะนำตัวกันไหม..เอ่อ ขอแทนตัวเองว่า ' พี่ ' นะ พี่ชื่อ ' จีอ็อตโต้ ' ส่วนคนนั้นชื่อ ' จี ' เราเป็นเพื่อนสนิทกันน่ะ "

" ค่ะ..หนูชื่อ ' ซาเซีย ' ค่ะ ยินดีที่รู้จักกับพี่ๆนะคะ..และก็ขอบคุณที่ช่วยหนูเอาไว้ค่ะ ^^ "

เด็กสาวยิ้มให้แก่ทั้งสอง เด็กชายทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะถอนหายใจพร้อมกันเพื่อคลายความกังวลไป..จากนั้นร่างของจีจึงเดินมาหาเด็กสาวและส่งบางอย่างไปให้

" พวกฉันไปเจออันนี้น่ะ ไม่แน่ใจว่าของเธอหรือเปล่านะ "

จีส่งถุงผ้าใบเล็กสีแดงที่มีรอยเปื้อนดินเล็กน้อยแก่ซาเซีย ซาเซียรับมาและเปิดออกดูก่อนจะยิ้มออกมาอย่างไม่ได้ มันคือนาฬิกาเรือนสวยที่สลักตราผีเสื้อกลางวงแหวนดวงดาว ซึ่งมันสำคัญสำหรับเธอเป็นอย่างมาก ก่อนจะหันไปยิ้มให้กับเด็กชายที่อายุมากกว่าพร้อมคำขอบคุณที่เธอรู้สึกว่ามันมากเหลือล้น

" ค่ะ ขอบคุณมากๆเลยค่ะ..ถ้ามันหายไปล่ะก็แย่แน่ๆเลยค่ะ "

" มันเป็นของสำคัญนี่เนอะ แล้วก็สวยมากด้วยนะ..ระวังจะหล่นหายอีกนะเก็บดีๆ "

จีอ็อตโต้เดินเข้ามาอีกคนก่อนจะลูบที่เรือนผมร่างเล็กอย่างเบามือเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเจ็บบาดแผล ซาเซียยิ้มตอบทั้งสอง...ทำให้ภายในห้องเต็มไปด้วยความอบอุ่น... และต่อจากนี้...

' จากนี้...เราสามคนจะเป็นครอบครัวเดียวกันนะ พี่สัญญาจะปกป้องเธอเอง '

-ติดตามตอนต่อไป-

.

.

.

.

คุยกับไรต์...

ขอลง ch.0 ก่อนนะ~ หลังจากที่ห่างหายไปนานมาก(ถึงจะหนีไปแต่งแซนฟริคส์มา) แต่ก็ยังคิดถึงเรื่องนี้อยู่..

หลังจากที่ได้กลับไปอ่านก็รู้สึกว่า...ควรเอามาทำใหม่ดีกว่า เลยได้คลอดมาทำ Remake !!

และได้ออกแบบลุคซาเซียใหม่ค่ะ ขอฝากไว้ในใจทุกคนด้วยนะ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น