[Fic Reborn]The Vongola Primo

ตอนที่ 10 : Chapter 6 : Part 2 END

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 506
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    29 ต.ค. 58

Chapter 6 : Part 2 END

Giotto : Say

หลังจากที่พี่ออเดียยกถาดอาหารมาให้ เธอก็กลับไปทำงานของตนเองต่อ ส่วนผมกับจีก็นำจานอาหารของตนขึ้นมา และก็เหลืออยู่อีกจานหนึ่งซึ่งไม่แปลกใจหรอก เพราะมันเป็นของซาเซียแน่นอน

" ไม่ปลุกซาเซียหน่อยหรอ จีอ็อตโต้ "

" ไม่ล่ะ ให้เธอพักผ่อนไปก่อนล่ะกัน แต่ว่านายคิดว่าใครจะทำแบบนี้ได้มั้ง จี "

ผมถามจีตอนที่หมอนั่นกำลังจะตักแกงกระหรี่เข้าปากของตน จี จึงลดช้อนข้าวลงและหันมาพูดกับผมอย่างจริงจัง

" มีอยู่คนเดียวนะ แต่ฉันไม่อยากจะพูดถึงหรอก เด็กแบบนั้นไม่ควรพูดถึงด้วยซ้ำ และที่สำคัญทำไมแม่ชีที่นี่ไม่เอะใจบางหรือไงกันนะ "

" นี่นายหมายถึง..... "

" ใช่...จะมีใครอีกนอกจาก.... "

ทางด้านลอร่า (#ไรเตอร์เป็นคนบรรยายเองจ้า)

มีเด็กสาวคนหนึ่ง นามว่าลอร่า กำลังยืนตุยอยู่กับกลุ่มผู้ชายสองคนหรือก็คือบุคคลที่เข้าไปทำร้ายซาเซียเมื่อคืนนั้นเอง

" ว่ายังไงนะ นี่พวกพี่ทำไมสำเร็จหรอ "

" ก็ใช่น่ะสิลอร่าจัง เด็กแบบนั้นนะไม่สมควรจะได้รับของขวัญที่ยอดเยี่ยมแบบนั้นหรอก "

หนุ่มคนแรกได้กล่าวขึ้น ตามมาด้วยหนุ่มคนที่สองที่กล่าวคล้ายกัน

" ใช่แล้วล่ะ ลอร่าจัง เด็กแบบนั้นน่ะปล่อยๆไปเถอะ "

" ได้ที่ไหนกันล่ะ แบบนี้มันก็ยิ่งได้หน้าสิ แบบนี้เห็นทีต้องทำอะไรสักหน่อยแล้ว "

ลอร่า พูดกับหนุ่มสองคนนั้นก่อนจะเดินออกมาและตรงไปยังที่ๆเธอจะทำแผนต่อไป

กลับมาทางด้านพวกจีอ็อตโต้ (#จีอ็อตโต้เป็นคนบรรยาย)

หลังจากที่ผมกับจีทานอาหารกันจนจะหมดจานแล้ว ในตอนนั้นเองร่างเล็กๆของซาเซียที่มุดอยู่ใต้ผ้าห่มก็ลุกขึ้นมาด้วยอาการงัว เงีย ผมมองแล้วรู้สึกดีใจอยู่นิดๆที่เธอดูไม่เป็นไรเลยแบบนี้

" ไงซาเซีย หิวข้าวหรือเปล่า "

" อือ~ ไม่คะพี่จี พี่จีทานของหนูต่อเลยนะ แต่มีน้ำไหมอ่ะ หนูหิวน้ำ "

ซาเซียส่ายหน้าและบอกความต้องการของเธอ ดูเหมือนน้องสาวเราไม่ค่อยจะสดชื่นเลยนะ ผมคิดแบบนี้แต่ก็ไม่ได้พูดออกไป ผมลุกขึ้นและเดินไปรินน้ำใส่แก้วให้ซาเซียที่นั่งอยู่ปลายเตียง

" เอ้ารับน้ำแก้วนี้ไปสิ "

" ขอบคุณคะพี่จีอ็อตโต้ ^^ "

เธอยิ้มกลับมาอย่างสดใสให้กับผม ดูเหมือนเธอจะรู้ความคิดผมทันนะ ว่าผมเป็นห่วงเธอน่ะ

" ขอบคุณคะ "

" จะนอนต่อหรอ ข้าวก็ไม่กิน "

" อือ ให้พี่จีทานไปนะ หนูรู้พี่กินเยอะ "

" เฮ้ย นี่พี่ไม่อยากอ้วนนะ "

" พี่อ้วนอยู่แล้วล่ะคะ 555+ "

ซาเซียพูดเสร็จก็นอนลงไป ทำให้พี่ลุกขึ้นมาแล้วเข้าไปใกล้ร่างเล็กที่นอนคลุมโป่งไปแล้ว

" ลุกขึ้นมาทานเลยนะ อีกอย่างพี่ไม่ได้อ้วนนะ "

" น่าๆจี ไหนๆนายก็อ้วน เฮ้ย..เออนายก็ทานของน้องไปเถอะ "

" นี่นายก็เห็นด้วยกับซาเซียหรอ "

" เปล่า แต่ยังไงก็ตามนายต้องทานของน้องซะและเอาไปเก็บด้วยล่ะ เดี๋ยวฉันเฝ้าน้องเอง "

จีทำท่าหัวเสียก่อนจะรับคำแบะหมอนั่นก็ทานอาหารของซาเซียต่อจน กระทั่งหมดถึงได้เดินออกไปเก็บจานให้ ส่วนผมก็นั่งอ่านหนังสือโดยเฝ้าซาเซียเอาไว้

Giotto : End

G : Say

' ให้ตายสิ มีแต่เรื่องทั้งนั้นเลยแล้วทำไมถึงเป็นซาเซียได้ล่ะเนี้ยที่โดน เฮ้อ~ แล้วไหนจะโดนเด็กคนนั้นว่าอ้วน ฉันว่าฉันไม่อ้วนนะเนี้ย ' ระหว่างทางผมก็บ่นกับตัวเองไปเรื่อยจนถึงห้องครัว และผมก็เห็นลอร่าที่กำลังหยิบจานใบสวยที่ดูแล้วมันคือจานของบาทหลวง ให้ตายสิเด็กคนนี้ไม่รู้จักคำว่า พอ เลย เอาแต่โยนความให้คนอื่นโดนเทศน์ แถมยังต้องโดนเข้าห้องสำนึกผิด เอ๋! เดี๋ยวก่อน....ถ้าเป็นแบบนีั้นอย่าบอกนะที่ซาเซียโดนเมื่อคืน....

" ลอร่า เอาจานของบาทหลวงออกมาทำไมหรอจ๊ะ "

" หึ ก็ยัยซาเซียเป็นศิษย์รักของบาทหลวง ถ้าทำให้ท่านไม่พอใจ ยัยซาเซียก็คงโดนเข้าห้องสำนึกผิด 2 อาทิตย์แน่นอน หึ "

ให้ตายสิ เด็กนี่สมควรแล้วที่ไม่ค่อยมีใครในโบสถ์ชอบ แต่ซาเซียเจอแบบนี้จะทำยังไงนะ

G : END

กลับมาทางด้านซาเซีย

Writer : SAY

ซาเซียตื่นลึ้นมาหลังจากที่นอนพักได้เต็มที่แล้ว เธอก็เห็นคนเฝ้าเธออยู่นอนหลับอยู่ที่เก้าอี้ข้างเตียงเดี่ยว ที่บอกว่าเป็นเตียงเดี่ยวนั้นก็เพราะทางโบสถ์ไม่มีงบมากและด้วยมีเด็กมากมาย จึงต้องใช้วิธีนี้ในการควบคุม ซาเซียจึงพยายามจะเข้าไปจับใบหน้ายามหลับของผู้เป็นพี่ชายอย่างจีอ็อตโต้ แต่ว่า...

หมับ!

เสียงของผู้หลับคว้ามือบางเรียวของซาเซียเอาไว้กลางอากาศ ก่อนจะทำให้ซาเซียสะดุดเฮือกทันทีที่โดนจับได้

" อ่ะ! ตกใจหมดเลยอ่า~ พี่อ่ะ..จะทำได้แล้วเชียว >)3(< "

" พี่ความรู้สึกไวนี่นา พี่ขอโทษล่ะกันที่ทำให้เธอผิดหวัง "

" จะผิดหวังมาก ที่พี่อยากให้หนูบับหน้าพี่บ้าหรือเปล่าคะเนี้ย  "

" 555 ก็คิดว่าน่ะนะ....แต่เมื่อไรข้อมือเล็กๆนี่จะโตล่ะ ดูสิจะผอมหรือสมส่วนไม่รู้ มองๆแล้วพี่รู้สึกน้องเนี้ยป่วยง่ายนะ "

จีอ็อตโต้ว่าก่อนจะนำข้อมือซาเซียทาบหน้าผากของตน ในตอนนั้นเอง...

" เฮ้ๆๆ นายเนี้ยมึนใช่ไหมจีอ็อตโต้ "

ปึก!

เสียงของมีน้ำหนักไม่มากและไม่น้อยถูกปาเข้าที่หัวจีอ็อตโต้ อย่างแรง จนเจ้าตัวล้มลงที่เตียงซาเซียนอนอยู่(แต่ตอนนั้นซาเซียลุกขึ้นมาจากเตียงและ มายืนอยู่หน้าเก้าอี้ที่จีอ็อตโต้นั่ง)

" นาย....จี ใครใช้ให้นายขว้างกล่องขนมอบมาให้ฉันเนี้ยฮะ! "

" พี่จีอ็อตโต้ เป็นอะไรไหมอ่า อ่ะ!ขนมอบ *^* "

" พอดีพี่ออเดียให้เอามาใฟ้เธอน่ะสิ แล้วก็จีอ็อตโต้ นายคิดดีแล้วหรอที่นายทำเมื่อกี้นี้น่ะเดี๋ยวก็ได้โดนเทศน์ "

" ฉันแค่จะดูไข้ซาเซียเท่านั้นเอง นายนี่มันอะไรเนี้ย คิดแบบนั้นได้ยังไงกัน "

' (จีคิด)หึ! มองยังไงก็ดูเหมือนคนเป็นห่วงคนรักสุดๆเลยนะ เจ้าจีอ็อตโต้ '

" นี่ๆ พี่จีคะ อะไรคือ ' คิดแบบนั้น ' หรอคะ?? "

ซาเซียกระตุกแขนเสื้อผู้เป็นพี่ชายอรกคนที่ตอนนี้ยืนอยู่หน้าประตูห้องพัก

" อ๋อ คำนั้นน่ะหรอ...รอให้เธอโตกว่านี้ล่ะกันนะแล้วพี่จะบอกทีหลัง "

จีบอกกับซาเซียที่ทำหน้าอย่างสงสัยมาก แต่เธอก็ไม่ใส่ใจและเธอก็หันมาทางพี่ชายอีกคนที่ตอนนี้ลุกขึ้นนั่งอยู่บนที่ นอนที่ซาเซียเคยนอนก่อนหน้านี้

" พี่จีอ็อตโต้ พี่จี พาหนูไปห้องอาหารหน่อยได้ไหมคะ หนูอยากออกไปเดินเล่นสูบอากาศข้างนอกด้วย "

" อืม ได้สิ "

" เออ...พี่พึ่งไปมาน่ะพี่ขอ...."

" อะแฮ่ม...."

เสียงกระแฮ่มของจีอ็อตโต้ทำให้เขาต้องจำใจไปด้วย

ณ ห้องอาหารของโบสถ์

เมื่อพวกจีอ็อตโต้มาถึงก็พบว่า บาทหลวงอยู่ภายในห้องด้วยและทุกคนก็เช่นกัน

" ท่านบาทหลวงมีอะไรกันหรอครับ "

" ลูกซาเซีย ลูกมาก็ดีแล้ว...ลูกได้ทำจานใบนี้ตกแตกหรือเปล่า "

บาทหลวงมองมาอย่างเรียบนิ่งมาทางซาเซียที่ทำสีหน้าตกใจก่อนจะพูดออกไปอย่างจริงจัง

" เปล่าคะท่าน ลูกอยู่กับพวกพี่ๆ และลูกเองก็...ไม่ได้ทานอาหารด้วยคะ "

คำกล่าวของซาเซียทำให้ทุกคนรวมถึงลอร่าที่ยืนฟังอยู่ด้วยอย่างอารมณ์เสียก่อนจะยืนยันอีกครั้งเพื่อใส่ความให้ซาเซียทำความผิด

" ไม่จริงคะท่านบาทหลวง ลูกเห็นซาเซียเข้ามาหาอะไรทานอยู่เลย ดูสิคะมีกล่องขนมอบที่พี่ออเดียพึ่งซื้ออยู่ด้วย "

" จริงหรือเปล่าลูกซาเซีย "

" เออ...คือ... "

" ผมยืนยันว่าซาเซียไม่ได้ก้าวเข้ามาในห้องอาหารตั้งแต่เช้าเลยครับ เพราะผม จี และซาเซียอยู่ในห้องพักกันครับ แต่ว่า...ที่ผมให้เธออยู่ด้วยนั้น... "

" เรื่องเมื่อคืนสินะ พ่อไม่ว่าอะไรหรอกเรื่องที่ซาเซียนอนอยู่กับพวกเธอ แต่พ่ออยากจะรู้ความจริง งั้นออเดียลูกบอกพ่อมาสิและทุกคนด้วย เป็นความจริงหรือเปล่าที่ว่าทั้งสามคนไม่ได้เข้าห้องอาหาร "

" (ทุกคน)เป็นความจริงคะ/ครับ!! "

ทุกคนต่างพูดอย่างประสานเสียงแต่ลอร่าไม่พูดทำให้บาทหลวงมองหน้าก่อนจะกล่าวว่า...

" ทีนี้ลูกลอร่า ทีหลังก็อย่าใส่ความคนอื่นล่ะ และลูกก็อย่ามีความอิจฉากับลูกซาเซียเลยนะ ถึงจะไปแกล้งเขา เขาก็ย่อมมีคนรู้เห็นแน่นอน จริงไหมลูกจี "

" เอ๋...เออ..ครับ "

จีทำหน้าเอ๋อไปทันทีที่โดนถาม แต่ลอร่าไม่ยอมจึงชี้ไปทางซาเซีย

" แต่ลูกไม่ชอบนี่คะ เธอคนนั้นมาทีหลังแต่ทำไมได้หน้าทุกอย่าง แถมบาทหลวงก็ไม่เชื่อว่าเธอทำ ทำไมล่ะคะ! "

" ก็เพราะอาการยังไงล่ะ ถ้าคนไม่ได้ทำอย่างลูกซาเซียมาเห็นก็จะเกิดอาการตกใจและเกิดความกังวล แต่ลูกลอร่าเธอบอกอย่างตรงๆไม่ได้แสดงถึงความตกใจเลยว่ามีคนทำตกแตก และที่สำคัญเลยนะลูกซาเซียเป็นเด็กใหม่ หน้าใหม่ อยู่ๆไปเดี๋ยวก็มีคนเบื่อเองเพราะเธอตั้งใจอยู่ที่นี่ด้วยความจริงใจและ.... "

" ความซื่อสัตย์ หากไม่มีความจริงใจและความซื่อสัตย์ ซื่อตรงต่อใครซักคนก็ไม่มีใครอยากจะอยู่ด้วยหรอกนะลอร่า "

ซาเซียได้พูดต่อจากบาทหลวงที่ท่านเว้นเอาไว้ ทำให้ทุกคนรวมถึงจีและจีอ็อตโต้ตกใจกับการกระทำนั้น เพราะไม่ค่อยมีใครต่อคำเทศน์ของบาทหลวงได้ ลอร่ามองหน้าซาเซียอย่างหาเรื่องและถามขึ้น

" แล้วไอ้ของพวกนั้นจะทำอะไรได้ล่ะ มีคนรักเพิ่มขึ้นเมื่อเธอหรือไง "

" ความซื่อสัตย์คือความซื่อตรงต่อใจจริงของตนที่จะให้ผู้อื่นนั้นมีความสุล อย่างเช่นฉันสัญญาว่าจะไปเล่นกับโอเว่นกับอลิสในวันพรุ่งนี้ ฉันก็จะทำจริงๆ ส่วนความจริงใจ คือทำอะไรให้จริงใจต่อคนคนนั้น อย่างเช่นฉันจะช่วยพี่ออเดียทำงานทุกวัน ฉันก็ทำด้วยความเต็มใจทุกครั้งที่ทำ เพราะอย่างนี้ฉันถึงได้อยู่กับทุกคนได้ และมีทุกคนช่วยเหลือในยามลำบากยังไงล่ะ "

ลอร่าฟังอย่างนิ่งๆไป แต่แล้วเธอก็ร้องไห้ออกมาและได้ว่าซาเซียขึ้นอย่างสารพัน(แต่ด่าด้วยความ สุภาพ)และวิ่งออกไปทันที บาทหลวงที่มองดูอยู่ก็ได้ส่ายหัวอย่างละอายในตัวของลูกศิษย์คนนี้ก่อนจะเดิน เข้ามสหาซาเซียและลูบหัว

" ทำดีมากนะลูกซาเซีย การที่เธอเป็นคนแบบนี้ถึงได้มีแต่คนรัก แต่ความอิจฉานั้นจะนำความโกรธและเกียดมาให้แก่ตนและจะเพิ่มขึ้นจนทำร้ายตน เองและคนรอบข้างแน่นอน เอาล่ะ..ทีนี้มาพูดถึงเรื่องที่พักกันนะ พ่อจะอนุญาติให้พวกเธอสามคนอยู่ห้องเดียวกันนะ ดูแลน้องดีๆล่ะลูกจีอ็อตโต้ลูกจี "

" ขอบคุณครับ/คะท่านบาทหลวง X3 "

และบาทหลวงก็ได้ให้ออเดียจัดการทำความสะอาดและจัดอาหารกลางวัน ให้แก่ทุกคน ส่วนลอร่านั้นโดนเข้าห้องเทศนาไป 2 อาทิตย์เนื่องจากเธอทำความผิดจากการใส่ความซาเซียนั้นเอง

กลับมาปัจจุบัน

" เพราะอย่างงั้นไงนายถึงได้ห่วงน้องมากจนถึงตอนนี้ จีอ็อตโต้ "

" แต่ผมว่าเป็นเรื่องที่ดีนะขอรับที่ดูแลน้องสาวได้ดีขนาดนี้ แต่กระผมนี่สิมีน้องสาวแท้ๆแต่ดูแลไม่ค่อยดีเท่าพวกท่านเลย "

" เอ๋! อุเกทสึมีน้องสาวหรอเนี้ย ดีจังเลยนะแต่ถึงจะไม่ดีก็ดีไม่ใช่หรอที่เธอไม่ได้ทำตัวแบบลอร่า "

" นั้นสิขอรับท่านจีอ็อตโต้ 555+ "

เสียงหัวเราะของทั้งสามผสานกันก่อนจะหยุดลงเผื่อเตรียมตัวเข้า นอนได้แล้วเพราะเวลานี้ดึกมากแล้วและพรุ่งนี้ต้องหาทางต่อไป เพื่อหาบุคคลมาเป็นผู้พิทักษ์ ทั้งสามจึงแยกกันไปนอนทันที

ตัวอย่างตอนต่อไป......

ในมุมมืดของตลาด

" อย่าขยับ...ไม่อย่างนั้นเธอตาย "

โจรร่างกายใหญ่บึกบึนขู่ซาเซียที่ตอนนี้ถูกรัดคออยู่กลางตลาด โดยมีแรมโพที่บังเอิญผ่านมาพบ

' เฮ้ย..นั้นเพื่อนอายะนี่ ทำยังไงดีล่ะ อายะรู้ต้องตายแน่เลย อ่ะ! นี่มัน... '

ปึก!

" อ่ะ! มันเจ็บนะ อะ...อย่านะ..จะทำอะไรน่ะ "

" หึ! ก็เพื่อนแก ทำร้ายลูกน้องฉันนี่หว่า แต่ได้ยินว่าเธอเนี้ยเป็นเด็กที่ผู้กองอเลาดี้กำลังสนใจใช่ไหม และถ้ามีรอยนิดนึงเนี้ยคงจะ.... "

ตุบๆๆ!!! ปึก!!

เสียงกระทะถูกเคาะที่หัวของโจรที่กำลังจะลงมือฆ่าซาเซียอยู่ 3-4 ครั้ง จนเมื่อซาเซียลืมตาขึ้นก็พบว่า....

" พี่แรมโพ ขอบคุณนะคะ "

" อ่า...ไม่เป็นไร เฮ้อ!ดีนะที่ฉันทำได้! "

" ทำได้ไม่ได้เรารีบไปเถอะคะ อ่ะ!คุณตำรวจๆ จับโจรนี่หน่อยค่า "

ซาเซียไม่ว่าเปล่าเรียกตำรวจที่ตรวจพื้นที่อยู่มาจับทันทีก่อน จะดำเนินคดีจนจบ และกระทะใบนั้นก็เป็นของแรมโพต่อไป(เนื่องจากแรมโพดีใจมากจนลืมไปเก็บเข้า ที่)

#ฝากคอมเม้นและติชมกันได้นะคะ อะริกาโตะ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

24 ความคิดเห็น