[Fic Reborn]หยุดสงคราม แล้วเธอกับฉันมารักกัน G27,ASa

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 584
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    9 เม.ย. 60

ณ ห้องทำงานของอเลาดี้ เวลา 19.00 น. 

ALUDE : SAY 

เฮ้อ! งานเสร็จหมดสักที ทีนี้ก็เหลือแค่เอางานที่ให้ซาเซียเช็คเอกสาร หือ? เมื่อผมหันไปที่เธอ ก็พบว่าเธอนอนฝุบอยู่ที่โต๊ะข้างๆกับผม ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเธอเป็นคนที่นอนเก่งและนอนบ่อยมากเป็นพิเศษ หรือเป็นเพราะเด็กผู้หญิงต้องการการพักผ่อนมากเป็นพิเศษกันนะ แต่คิดไปก็ไร้สาระ เอาเป็นว่าต้องเอาเอกสารจากเธอมาก่อน 

" ซาเซีย ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวเอกสารของผมก็ยับหมดหรอก " 

ผมเขย่าตัวเธอเล็กน้อย พร้อมกับพูดเหตุผลขึ้น 

" อ่า~ หา? อา..ขอโทษนะคะที่เผลอหลับไป ^^ " 

" เมื่อคืนนอนไม่หลับหรือไงกัน หรือนอนไม่พอ " 

" น่าจะนอนไม่พอมั้งค่ะ แต่ฉันว่าอากาศน่านอนมากกว่าค่ะ ^^ " 

เธอพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม มันทำให้ผมรู้สึกอยากจะยิ้มไปกับรอยยิ้มนั้นด้วยอย่างน่าประหลาด แถมผมเองก็ดูท่าจะยิ้มตามบ่อยซะแล้วสิ 

" เอาเป็นว่าเอกสารผมล่ะ " 

" อ่ะ!..นี่ค่ะ " 

เธอส่งเอกสารมาให้ผม ผมก็รับมาและใส่รวมกับเอกสารที่ผมทำเสร็จ และผมก็บอกกับเธออีกครั้ง 

" งั้นเธอรออยู่ในห้องนะ ห้ามออกไปไหนล่ะ " 

" ค่ะ ^^ " 

เธอยิ้มรับผม ผมจึงถือเอกสารทั้งหมดออกไปจากห้องเพื่อไปที่ห้องทำงานของพรีโม่ 

เมื่อมาถึงหน้าห้องทำงานของพรีโม่ผมก็เคาะประตูเชิงขออนุญาติ ก่อนที่จะมีเสียงรับจากข้างใน 

ก๊อกๆ~ 

" เข้ามาสิ! " 

" ขออนุญาติพรีโม่ ผมมาส่งเอกสารให้คุณ " 

" อ๋อ! ขอบคุณนะฝากให้สึนะทีนะอเลาดี้ " 

พรีโม่ละจากเอกสารที่เขากำลังเซ็นมาบอกผม ผมจึงเดินไปที่โซฟาที่มีเด็กผู้ชายหน้าตาคล้ายกับพรีโม่ เพียงแต่เขานั้นมีสีผมและดวงตาเป็นสีน้ำตาลเท่านั้นเอง ผมวางเอกสารหน้าของเด็กคนนั้นก่อนที่เขาจะยิ้มรับ 

" อ่ะ! ขอบคุณครับ เออ..ว่าแต่คุณซาเซียล่ะครับ " 

" เธออยู่ที่ห้องของผม มีอะไรกับเธอหรือเปล่า " 

ผมถามสึนะโยชิ เขาจึงขานรับกลับมาให้ผมก่อนที่เขาจะตอบกลับมาให้อีกครั้ง 

" ผมแค่รู้สึกเป็นห่วง แต่คงไม่มีอะไรเกิด......" 

ตูม!! 

อยู่ๆเสียงระเบิดก็ดังขึ้นมาจากด้านบนของชั้นสองคฤหาสน์ของพวกผม ผม พรีโม่และสึนะโยชิจึงรีบออกมาจากห้องทำงานและวิ่งไปที่ชั้นสองทันที เมื่อมาถึงแล้วก็พบนัคเคิ้ลที่กำลังปลอบใจแรมโพอยู่ เอลีน่าก็ทำท่าตกใจสุดขีด พรีโม่จึงได้ถามขึ้น 

" เกิดอะไรขึ้น? " 

" ระ...ระเบิด มีคนโยนระเบิดเข้าห้องอเลาดี้คุงจ๊ะ ตอนนี้เดม่อนกำลังเข้าไปในนั้นเพื่อหาซาเซียจังน่ะจ๊ะ " 

เอลีน่าหันมาบอกพวกผม ผม พรีโม่และสึนะโยชิถึงกับตกใจไปตามๆกัน ไม่เพียงแค่นั้นผมรู้สึกได้ว่าผมกำลังโกรธ โกรธตัวเองที่สั่งเธอให้อยู่ในห้องและรู้สึกว่าเจ็บใจที่รักษาเธอไว้ไม่ได้ ซักพักเดม่อนก็ออกมาจากกลุ่มควันทั้งตัวเลอะด้วยฝุ่นควัน และหมอนั่นก็ทำสีหน้าหดหู่กลับมา 

" เดม่อน ซาเซียจังล่ะ " 

" ไม่ทันแล้วล่ะ กำแพงถล่มลงมามากเลย ผมจึง.....หาเธอไม่พบ " 

" ไม่จริงหรอกครับ!! ได้โปรดเถอะ!ช่วยหาคุณซาเซียอีกครั้งเถอะนะครับ!! " 

สึนะโยชิได้ขอร้องเดม่อนอีกครั้ง แต่ว่าหมอนั่นกลับแน่นิ่งและก้มหน้าลงอย่างเศร้าหมอง ทำให้สึนะโยชิร้องไห้ออกมาเบาๆก่อนที่พรีโม่จะเข้ามาปลอบ ผมที่เห็นเหตุการณ์จึงได้โทรไปเรียกลูกน้องที่อยู่ข้างนอกเข้ามาดับไฟ ทุกคนที่ขึ้นมาชั้นสองจึงไปรวมกันที่ห้องโถงกลางซึ่งเป็นห้องรับแขกที่อยู่ส่วนกลางของคฤหาสน์กัน รวมทั้งผมด้วย ทุกคนล้วนทำสีหน้าเศร้าสร้อยแน่นอนผมก็ด้วย 

" ถ้าผมไม่สั่งให้เธออยู่ในห้องเธอไม่เป็นอย่างนี้สินะครับ " 

" อเลาดี้อย่าโทษตัวเองเลย อีกอย่างพวกเราอาจยังไม่รอบคอบดีจึงเป็นแบบนี้ เพราะงั้นอย่าคิดแบบนั้นเลยนะ " 

" แต่ไม่ว่ายังไงผมก็เป็นคนทำความผิดนี้ ซาเซียถึงได้....... " 

" หนู? ถึงได้อะไรหรอคะ? " 

อยู่ก็มีเสียงคุ้นเคยแทรกขึ้นระหว่างที่ผมคุยอยู่กับพรีโม่ ทุกคนหันไปตามเสียงนั้นและพบกับซาเซียในชุดนอนสีชมพูอ่อนกระโปรงยาวกำลังอุ้มบางอย่างเอาไว้ และทุกคนก็ประสานเสียงซึ่งยกเว้นผม 

" ซาเซียจัง!!/ซาเซีย!!/คุณซาเซียX8 " 

" คะ...ค่ะ อะไรกันหรอ? มีระเบิดด้วย " 

" พอดีมีคนลอบทำร้ายพวกเราน่ะ ว่าแต่เธอไปไหนมาแล้วในมือถืออะไร " 

พรีโม่ถามตัดหน้าผม ทำให้ผมทำตัวไม่ถูกจึงแสร้งหันหน้าไปทางอื่นแทน แต่ก็รู้สึกดีที่เธอปลอดภัยนะ 

" พอดีว่าระหว่างที่คุณอเลาดี้ไปส่งเอกสารให้คุณจีอ็อตโต้ หนูก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอน แล้วก็รู้สึกว่าภายในห้องร้อนเลยไปเปิดหน้าต่างตรงระเบียงออกก็เลยยืนตากลมตรงนั้นซักพักหนูก็เหลือบไปเห็นนกสีขาวนอนอยู่ที่ใต้ระเบียงห้องทำท่าทางเจ็บปวดมากหนูก็คิดจะไปช่วยแต่ว่านึกถึงคำพูดของคุณอเลาดี้ที่ว่า ' รออยู่ในห้อง ห้ามออกไปไหน ' ก็เลยไม่ออกทางประตูแต่ออกทางระเบียง5555 หนูขอโทษนะคะที่คิดแบบนี้ " 

เธอสารภาพออกมาทั้งหมดทำให้ทุกคนต่างเงียบไปซึ่งรวมถึงผมด้วย ถึงอยากจะโกรธแต่ก็โกรธไม่ลงคงเป็นเพราะโลงใจที่เธอปลอดภัยจริงๆนั้นล่ะนะ แล้วนี่ผมเป็นอะไรไปแล้วนะถึงได้เป็นห่วงเธอขนาดนี้ จนกระทั่งเอลีน่าเข้ามากอดเธอเอาไว้ 

" ดีจังเลยนะ! ดีจังเลยซาเซียจัง แล้วนกตัวนี้เป็นยังไงมั้งจ๊ะ " 

" อ่า~ ขามันเป็นแผลน่ะคะ งั้นหนูขอไปทำแผลให้มันก่อนนะคะ " 

หลังจากที่เธอพูดจบเธอก็เดินไปพร้อมกับเอลีน่าเพื่อทำแผลให้กับนกตัวนั้น ผมคงต้องขอบคุณนกตัวนั้นนะที่ทำให้เธอรอดจากระเบิด ในขณะที่เธอกำลังทำแผลให้นกตัวนั้นสึนะก็เข้ามาหาซาเซีย

" คุณซาเซีย ผมดีใจที่ได้เห็นคุณอีก ดีจังเลยๆฮะ ฮือๆๆๆ T T "

" ไม่ต้องร้องนะคะ โอ๋ๆๆ "

ซาเซียได้เข้าไปปลอบใจสึนะ ในขณะที่สึนะนั้นร้องไห้ไม่หยุด ประตูของห้องโถงได้เปิดขึ้น พร้อมๆกับบุคคลที่เข้ามาอีกหลายคนพร้อมอาวุธครบมือ ซึ่งหนึ่งในนั้นมีมือขวาประจำ A.R. Family นั้นเอง และหันกระบอกปืนไปทางเอลิน่ากับซาเซีย ให้ตายสิ!ยังไม่พ้นวันยังมีพวกสัตว์กินพืชม่ขู่อีกแล้วงั้นหรอ

" เฮ้ย! ถ้าไม่อยากให้ผู้หญิงสองคนนี้ตาย ก็ลุกขึ้นมากับเราซะดีๆ "

" ทำเป็นปากดีไปนะคะ ใจจริงคุณก็กะจะฆ่าพวกเขากับฉันนี่คะ คุณเอลฟา ไรเนอร์ "

" นะ นี่เธอรู้จักชื่อจริงฉันได้ยังไงกัน อ่ะ! ใบหน้าแบบนั้น อย่า! อย่านะ! ฉัน ฉันไม่ได้..ตั้งใจจะทำ...แบบนั้นกับเธอนะ โซเฟียน่า "

โซเฟียน่า? ชื่อคุ้นๆนะ แล้วเธอเป็นอะไรกับเด็กคนนี้ล่ะ ในขณะที่ผมคิดอยู่นั้นซาเซียก็ส่งลูกนกสีขาวให้เอลิน่า แล้วเดินตรงเข้าไปหา โดยไม่ลืมที่จะคว้าไม้(?)มาด้วย ซึ่งพวกผมต่างยืนนิ่งกัน แถมอึ้งอีกด้วย นั้นก็เพราะคำๆนั้นที่ออกมาจากเธอ....

" งั้นเองหรอ...คนที่ฆ่า"ท่านแม่"ของฉัน คือแกเองสินะ หึ! งั้นก็หาได้ไม่ยากแล้วล่ะ "

" เฮ้ย!ๆพวกแกจะยืนเฉยทำไม ยิงสิโว้ย! "

สิ้นเสียงของเอลฟา ลูกน้องก็ต่างจ่อกระบองปืนไปที่ซาเซีย แต่เธอก็ไวกว่า กลับเข้าไปถึงตัวพวกนั้นล่ะจัดการคนเดียวในพริบตา จนเหลือเพียงมือขวาของ A.R. Family

" อย่า! อย่านะ! เธอ...เธอต้องการอะไร ฉันจะหาให้ ได้โปรดยกโทษให้ฉันเถอะนะ "

" หึ! จะให้ยกโทษก็ได้อยู่หรอกนะ แต่ตอนนั้นแกฆ่าท่านแม่ของฉันต่อหน้าต่อตาของฉัน นายคงจำฉันไม่ได้ก็ไม่แปลกหรอก เพราะในตอนนั้นฉัน อายุเพียง 5 ขวบเองนี่นะ "

" 5 ขวบ....ระ..หรือว่านี่เธอคือ ลูกสาวคนเดียว คาร์สโรส แฟมิลี่ "

" ถ้าใช่แล้วจะทำไม เอลฟา! "

" คุณซาเซีย!! หยุดนะคะ!! "

เสียงผู้หญิงปริศนาได้แทรกขึ้นในขณะที่ซาเซียกำลังจะเข้าไปจัดการกับเอลฟา ที่ตอนนี้นั่งสั่นเป็นลูกนก ซาเซียหยุดนิ่งกลับเสียงนั้นก่อนจะปล่อยไม้ที่เตรียมจะฟาดออก ไม่สิ..น่าจะเรียกว่า เธอกลับมาเป็นตัวเธอมากกว่า เพราะจากนั้นเธอก็สลบลงข้างหน้าของเอลฟาทันที สึนะจึงรีบเข้าไปหา พร้อมกับไม่ลืมที่จะบอกให้พวกจีอ็อตโต้จับเอลฟาไว้

" คุณซาเซียๆ เฮ้อ~ เออ..คุณอเลาดี้ฮะ ช่วยพาคุณซาเซียไปที่โซฟานั้นก่อนได้ไหมฮะ "

" อืม ได้สิ "

จากนั้นผมจึงได้อุ้มร่างซาเซียไปไว้ที่โซฟา ในตอนนั้นผมพึ่งสังเกตเห็นว่าใบหน้าที่เคยมีรอยยิ้ม ในตอนนี้กลับมีใบหน้าที่เคร่งเครียดและเศร้าหมอง ใช้เวลาไม่นานเรื่องทั้งหมดก็จบลง(มือขวาก็โดนขังไว้ที่คุกใต้คฤหาสน์) พวกผมจึงพากันมารวมตัวกันที่ห้องโถงอีกครั้ง ในขณะที่ซาเซียยังสลบอยู่จีอ็อตโต้ก็ได้พูดขึ้น ในความสงสัยของทุกคน

" สึนะ บอกความจริงให้กับพวกเรารู้เถอะนะ ในเมื่อมาถึงขนาดนี้แล้ว "

" ครับ ผมจะบอกความจริง....... "

ติดตามตอนต่อไป.........

ปล.ไรเตอร์ช่วงนี้อาจจะสลับแต่งเรื่องนี้ กับ  เรื่อง the vongola primo

นะคะ และอาจจะมาช้าคะ(พอๆกันทั้ง 2 เรื่องเลย 555)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

50 ความคิดเห็น

  1. #18 RedDataGirl (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 22:10
    สนุกมากเลยค่ะ
    #18
    0
  2. #13 มิคาดะ ชิโนะ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 20:48
    ค่ะ และมาอัพต่อด้วยนะค่ะ
    #13
    0